woning gezocht

Afgelopen week hebben we getekend. Ons huis in Baarn is definitief verkocht en we hebben afgesproken dat we uiterlijk 2 november verhuizen. Zo snel kan dat gaan. 2 maanden stond ons huis op Funda. We zijn blij dat de verkoop is gelukt en moeten nu op zoek naar een tijdelijke woonruimte.

Hoe tijdelijk, dat ligt natuurlijk aan de voortgang op La Palma. We verwachten dat we ongeveer 9 maanden in onze tijdelijke woning zullen wonen. In eerste instantie leek het ons een goed idee om op een vakantiepark een klein vakantiehuisje te huren. In de regio rond Nijkerk/Ermelo staan verschillende parken waarop huisje ook voor langere periodes worden verhuurd. De kosten hiervoor leken in eerste instantie best mee te vallen. Helaas hadden we niet gerekend op alle bijkomende parkkosten en blijkt deze optie misschien toch niet de beste keuze. En dan is er nog onze Poes… In de periode dat we tijdelijk ergens wonen zullen we af en toe naar la Palma gaan voor de voorbereiding van het project en de bouw van onze eigen woning. Kunnen we Poes wel alleen laten op een vreemd park? Of is het misschien beter een huis te zoeken dichterbij mensen die op haar kunnen passen als wij er niet zijn. We hebben ons zoekgebied voor een tijdelijk huis uitgebreid naar de Flevopolder. Misschien gaan we wel terug naar Dronten. Voor we in Baarn woonden, hebben we jaren in Dronten gewoond, en de ouders van beide kanten wonen er nog steeds. Dan is er altijd iemand in de buurt om voor Poes te zorgen als wij er niet zijn.

Natuurlijk houden we regelmatig contact over de vorderingen op La Palma . We hopen dat we inmiddels in de afrondende fase van de aankoop van ons grondstuk zitten, en dat de notaris binnenkort overgaat tot publicatie bij de gemeente. Dit, samen met de definitieve registratie van het eigendom van de verkoper, zou de laatste stap zijn voordat we het grondstuk op onze naam kunnen zetten. Helaas, ook afgelopen week geen update over de gang van zaken, alleen de melding dat ze binnenkort waarschijnlijk meer nieuws hebben over de voortgang… We moeten nog even geduld hebben. Dan merk je weer hoe groot het cultuurverschil is tussen Nederland en La Palma. April vorig jaar spraken we met de verkoper af dat we zijn grondstuk gingen kopen. Het voorlopige koopcontract dateert al weer van bijna een jaar geleden. Hoewel we wel het idee hebben dat we in de laatste fase van het aankoopproces zitten, hebben we nog steeds geen definitief koopcontract getekend.

Wel melde Jeanette dat er werk is gemaakt van de “bewoner” van het “huisje-zonder-dak”. Ze hebben de verkoper zo ver gekregen dat hij zelf ter plekke is gaan kijken. Ook hij zag dat er echt iemand woont. Met de juiste contacten kunnen dingen soms heel snel gaan. Samen met de lokale policía is direct de bewoner “zusamen mit sein sachen” uit zijn “huisje” gezet. We krijgen binnenkort foto’s dat het huisje leeg wordt opgeleverd. Ook hij zal op zoek moeten naar een nieuwe woning.

Zeezicht en strand

Wij hebben al veel mensen verteld oven onze plannen om naar La Palma te emigreren. Niet iedereen kan zich een voorstelling maken van dit mooie eiland. Een paar terugkerende vragen waren: Heb je zeezicht? Hoe zit het met de stranden? Kan je vanuit jullie huisjes lopend naar het strand?

Over de eerste vraag kunnen we kort zijn. Als het lukt om geen zeezicht te hebben op La Palma heb je zicht op de oude vulkaanrug in het midden van het eiland en hoef je je alleen maar om te draaien.

De stranden op La Palma zijn niet zo talrijk als op de meer bekende Canarische Eilanden. De kust is steil en heeft weinig platte stukken die geschikt zijn voor grote stranden. Omdat het eiland vulkanisch is zijn de meeste stranden zwart. Behalve bij Santa Cruz, waar speciaal voor de toeristen het strand opgehoogd is met saharazand. Wij zijn geen strandgangers, en zeker niet van het type zonaanbidders. Wel vinden we het heerlijk om bij het geluid van de golven een terrasje te pakken of verse vis te eten. Als je naar het strand wilt ontkom je er meestal niet aan dat je een flink stuk naar beneden moet rijden en vaak ook nog lopend een behoorlijke afstand moet overbruggen.

Hieronder een rondje La Palma met (ons bekende) stranden. We beginnen in het Noorden, tegen de klok in.

In het noorden van zijn vrijwel geen stranden. Meestal loopt de kust daar de laatste paar honderd meter steil naar beneden. In het noordwesten, tussen Puntagorda en La Punta zijn een paar kleine strandjes. Het is wel een uitdaging om deze strandjes te bezoeken. Je rijdt met de auto zo ver als je kunt naar beneden. Daarna loop je met je parasolletje en picknickmandje verder naar beneden. Op de meeste plekken betekent dit zo’n 200 meter hoogteverschil naar beneden via trapjes en rotspaden. Als je beneden bent hoop je dat de wind niet vanuit zee waait, anders ben je waarschijnlijk nat voordat je de zee bereikt hebt. Ook moet je je realiseren dat je na het strandavontuur dezelfde 200 meter weer omhoog moet klauteren. Ervaren strandgangers waarschuwen alvast dat je ook voor de terugweg voldoende water moet meenemen.

In het westen, ten zuiden van La Punta, zijn meer stranden die makkelijk met de auto te bereiken zijn. In Puerto de Tazacorte is een mooie golfbreker gemaakt waardoor je veilig kunt zwemmen. Nog steeds is het belangrijk om wat afstand tussen de zee en je handdoek te houden. Soms kunnen er ineens hoge golven langskomen die jou en je picknickmandje meenemen. Iets zuidelijker in Puerto Naos, zijn meerdere stranden waar het op zondagen lekker druk kan zijn met hele families die een dagje naar zee gaan. Dit is ook de enige plek aan de zonnige westkust waar het wat drukker is met toeristen, er staat zelfs een ruim opgezet hotelcomplex. Na het hotelcomplex wordt de kust al snel rustiger en even ten zuiden van Puerto Naos houden de strandjes op maar is het voor rustzoekende toeristen prima aanschuiven bij de lokale bevolking op de kleienstrandjes van La Bombilla en El Remo.

Verder naar het zuidwesten zie ik op de kaart nog meer kleinere strandjes. Ooit ergens koffie gedronken onderweg, daar moeten we in de toekomst nog eens vaker langs.

Om de zuidelijke bocht van het eiland ligt op hoogte het dorpje Fuencaliente. De rotsige kust biedt niet veel meer dan droge kale vulkaantopjes en zoutvelden. Een verlaten ruigte die het best is te vergelijken met Mordor uit Lord-of-the-rings.

Aan de zuid-oostkant zijn een paar kleine strandjes die via smalle kronkelweggetjes te bereiken zijn. Aan het eind van een van deze kronkelweggetjes ligt Playas Arenas Blances, een klein vissersdorpje met een vuurtoren en een leuk restaurantje. Hier hebben we al een aantal keer wat uurtjes doorgebracht op weg naar de luchthaven als we de late vlucht terug hadden. Lekker verse vis eten voordat de terugreis begint.

Aan de oostkant, in het midden van het eiland ligt de luchthaven met daarnaast de hoofdstad van het eiland, Santa Cruz. Hier staan ook enkele grotere hotelcomplexen. Zeker in Santa Cruz is de laatste jaren gebouwd aan een royaal strand. In alle jaren dat wij op La Palma komen, zijn wij slechts 1 keer op dit strand geweest. Op en of andere manier heb ik altijd het idee dat dit deel van het eiland een beetje in de schaduw van de berg staat. Misschien komt het ook omdat er aan deze kant bijna altijd wolken tegen de berg hangen, die er voor zorgen dat de zon al aan het eind van de middag is vertrokken.

Verder in het noordoosten is vanwege de noordoosten wind de golfslag zo sterk dat strand bijna geen optie is. Bij Charco Azul is (met Europese subsidie) een klein strandje ontstaan door een heleboel grote betonblokken in zee te gooien als een soort baai. Het is er vaak erg rustig. Er zijn in die omgeving ook een aantal zwembaden uit de rotsen gehakt waar je zonder al te hoge golven kunt zwemmen. De mooiste zijn in San Andres en in het noord-oostelijke puntje van het eiland in La Fajana. Beide prima plekken voor een plons in zee en zeker in la Fajana voor een café cortado onder de parasol.

En dan de vraag of je vanaf ons toekomstige huis naar het strand kunt lopen. Dat is mogelijk maar dan is het niet handig om veel strandspullen mee te nemen. Onze huisjes liggen op zo’n 550 meter boven zeeniveau. Het grondstuk waarop we onze huisjes gaan bouwen ligt aan één van de grote wandelroutes van het eiland, en je kunt de wandelroute makkelijk volgen naar Puerto de Tazacorte. In december hebben deze wandeling voor het eerst gedaan. Eerst naar de kraterrand met schitterend uitzicht over het dal rond Los LLanos de Aridane. Daarna volgt de afdaling. Rechts het boerenland rond La Punta met de bananenplantages, links de kraterrand met een steile afgrond. Het laatste stuk gaat via haarspeldbochten met beneden het uitzicht op zee en ver beneden het strand en de haven van El Puerto. Geen aanrader als je veel last hebt van hoogtevrees, maar het pad is eigenlijk prima, voldoende breed en omgeven door muurtjes van rotsblokken. Na een afdaling van anderhalf uur ben je beneden en sta je midden op de boulevard, aan het strand en tussen vriendelijke terrasjes. Uitpuffend onder een parasol kijk je terug tegen de steile helling waar je vandaan bent gekomen. Dan smaakt het biertje extra goed. Als de zon in de zee zakt zijn er in El Puerto een paar aardige restaurantjes voor tapas of verse vis, en daarna lekker met de bus terug naar La Punta. Bus gaat elk uur en kost €1.50, een koopje in vergelijking met een pittige wandeltocht terug omhoog!

Dakloos

Het is gelukt! Na 2 maanden hebben we ons huis verkocht. Nou ja, bijna dan. Het voorlopige koopcontract moet nog getekend en dan is er de bedenktijd van 3 dagen. We hebben er vertrouwen in. Onze kopers hebben er volgens ons lang genoeg over nagedacht, Ze zijn 2 keer langs geweest en hebben stevig over de prijs onderhandeld. Dat betekent wel dat we over ruim 3 maanden dakloos zijn. Op 2 november moeten we ons mooie huis uit zijn.

Hoewel we elke keer tegen elkaar zeiden dat we geen haast hadden, volgend jaar verkopen kon ook altijd nog, had het ongemerkt toch wel veel impact. Onze overtollige spullen stonden opgeslagen bij buren en familie. Voor elke bezichtiging moest alles er weer tiptop uitzien. Alle losliggende spullen propten we zorgvuldig in allerlei kasten. Het was de laatste maanden regelmatig zoeken waar onze spullen waren gebleven. Na 13 bezichtigingen hebben we eindelijk ons huis weer terug en wonen we niet meer in een showroom. We merken allebei dat er een last van onze schouders is gevallen.

Nu kunnen we gaan nadenken over onze volgende stap en die stap komt best snel. Over 3 maanden zijn we dakloos. We wisten het toen het huis in de verkoop ging, toch is het een rare gedachte dat we hier straks niet meer zullen wonen. We gaan nu op zoek naar een leuk plekje dat we tijdelijk kunnen huren. Het zal wel een huisje op een vakantiepark worden. De komende maanden kunnen we al onze spullen verder gaan uitzoeken, een keuze maken wat we mee willen nemen naar La Palma. Onze meubels zullen we waarschijnlijk ergens moeten opslaan. Behalve de grote kledingkast, die willen de nieuwe bewoners graag hebben….en de grote antieke kast, die gaat naar de veiling…en de gangkast, ook naar de veiling…eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel spullen. Gelukkig maar, hoeven we ook niet zo veel te laten verschepen als we definitief weg gaan.

Ook op La Palma lijkt er weer wat beweging in ons project te ontstaan. hoewel de registratie volgens de verkopend makelaar “sehr Komplex” is (hij is van oorsprong Duits en dat communiceert voor ons net even handiger dan in het Spaans) lijkt er toch schot in de zaak te komen en is het best mogelijk dat we binnenkort naar la Palma kunnen voor het tekenen van het definitieve koopcontract.

Op La Palma is er ook iemand dakloos. Op het grondstuk staat een oud huisje. zonder dak, eigenlijk alleen 4 muren. Er woont in ieder geval sinds december iemand in het huisje. Wel even melden aan de verkoper dat de overdracht is afgesproken zonder bewoners!

Laatste loodjes?

Afgelopen week kreeg ik maar liefst 3 keer de vraag van bekenden en trouwe bloglezers hoe het er voor staat met de voortgang op La Palma. Tijd voor een update. Voor ons lijkt het alsof we al tijden in de wachtstand staan. De trage molens op la Palma draaien op hun eigen tempo door en het contact is beperkt, al zouden we dat graag anders willen.

Vóór onze vakantie schreef ik dat we contact zouden hebben met de verkopend makelaar om het gebiedsdeel in ieder geval op te delen in 3 delen. Dit levert voor ons veel voordelen op in de tijdsplanning. De pittige rekening die hij hiervoor voorstelde besloten we maar te boeken onder het kopje “aanvullende kosten” in onze begroting. Ergens verwacht ik dat er nog wel meer nota’s in deze categorie bij gaan komen. Ook besloten we toen dat het handig was geen aanvullende diensten van de verkopend makelaar meer te verwachten. Tot nu toe leverde dat eigenlijk alleen maar vertraging en ergernis op. Met dat idee gingen we op vakantie, het stond eindelijk allemaal weer op de rit.

Een geheel zorgeloze vakantie bestaat in dit stadium van de voorbereiding echter niet. Dat hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Dit keer was het de verkopend makelaar zelf die met een aantrekkelijk voorstel kwam. Als wij de overschrijving van het grondstuk, inclusief de opdeling in 3 delen, laten registreren bij het kadaster, dan kan dat binnen 2 maanden gerealiseerd zijn. De officiële registratie in het Registro kan dan wel later, na de overdracht. Op zich een mooi idee….kunnen we dan echt binnenkort naar La Palma om het grondstuk op onze naam te laten zetten? Eén addertje kwam na een gesprek met Rogier, onze projectontwikkelaar, onder het gras vandaan. In het voorlopige koopcontract stond de duidelijke afspraak dat alle kosten na het tekenen van het definitieve koopcontract voor onze rekening komen…dus ook de officiële registratie, als deze na de koop wordt uitgevoerd. Gezien onze moeilijke verstandhouding met zowel de verkoper als de verkopend makelaar hadden we al weer het idee dat de verkoper probeerde om de kosten bij ons neer te leggen.

Op de camping in de Provence belde en mailde ik een paar avonden om de zaken geregeld te krijgen. Ik geloof dat de verkopend makelaar intussen ook wel in de gaten krijgt dat wij de zaken ook op papier tot in de puntjes geregeld willen hebben, zodat we later niet weer voor verassingen komen te staan. We laten een extra bepaling in het definitieve koopcontract opnemen, waar in staat de de verkoper ook de kosten van de registratie voor z’n rekening zal nemen. Eigenlijk logisch, maar we willen voorkomen dat er meer rekeningen in de categorie “aanvullende kosten” terecht komen. En bij de officiële registratie hoort blijkbaar een flinke nota.

De telefoontjes over ons project bleven ook in de Provençaalse avondzon niet onopgemerkt. Een Nederlands stel uit Ede was wel benieuwd naar onze plannen. Het resulteerde al snel in een gezellige avond aan de Franse wijn en nieuwe volgers op dit blog. Als alles klaar is komen ze vast langs. Net als heel veel andere geïnteresseerden. Als alles klaar is… Zo ver is het naar ons idee nog lang niet. We zijn nog niet eens begonnen. Maar als het goed is komt daar binnenkort verandering in.

Dakkapel

Toen wij 10 dagen geleden terug kwamen van vakantie was hij er ineens. Niet een klein uitgebouwd Velux dakraampje, maar over bijna de volle breedte van het dak van de achterburen leek een extra verdieping te verschijnen. Een forse glazen pui steekt schril af tegen de blauwe lucht. Omlijst door stemmig groen, dat wel.

Wij kennen de achterburen eigenlijk niet zo goed. Ze zijn een klein jaar geleden achter ons komen wonen en omdat wij geen achterom hebben, komen we ze weinig tegen. We zagen ze eigenlijk ook nooit. Vanuit onze tuin kun je alleen hun dak zien. Het is ook zo’n beetje het enige dak dat wij vanuit de tuin kunnen zien.

En ineens staat daar die extra verdieping. En zien wij vanuit de tuin hoe de klussende achterbuurman zijn uitbouw aan het aftimmeren is. Wij zien hem….en hij ziet ons. En we waren altijd zo trots dat we eigenlijk geen inkijk hadden. Maar goed, we zwaaien een keer, steken een duim op dat hij goed bezig is en kunnen nog steeds bijna privé in de achertuin zitten.

Boven wringt de schoen echter iets meer. Mensen die al eens bij ons geweest zijn weten dat onze slaapkamer aan de achterkant van het huis ligt en dat wij een extra kamer bij de slaapkamer hebben aangetrokken om een royale jacuzzi in te plaatsen. Heerlijk badderen met uitzicht op de lucht, de bomen en….het schuine dak van de achterburen, zonder ramen. Tot vorige week. Nu kijken we vanuit bad zo bij de achterburen naar binnen….en zij bij ons. Dag klussende buurman.

Ik denk dat wij eerdaags maar een rolgordijntje moeten kopen. Dan maar ietsje minder lucht en bomen…. of moeten we het juist niet doen, en zoals de strenge styliste destijds zei: “zoveel mogelijk ruimte en licht in huis voor de verkoop”. We zien wel, maar allemaal: mondje dicht tegen de 8 kijkers die we al voor het huis hebben gehad en die misschien binnenkort willen gaan onderhandelen.

Er even tussen uit

We hebben langere tijd de hoop gehad dat we ergens in deze zomer naar La Palma konden gaan om het definitieve koopcontract van ons grondstuk te tekenen. Het lijkt helaas te optimistisch gedacht. De molens op La Palma blijken telkens weer trager te draaien dan wij willen. Door alle perikelen rond het project en ook de verkoop van ons huis waren we eigenlijk wel aan vakantie toe. Gewoon even een tijdje helemaal niets. We hadden allebei voldoende vakantiedagen opgespaard en we hebben afgelopen 3 weken lekker vakantie opgenomen. Vandaar dat ons laatste bericht een poosje geleden is.

We hadden zin om te gaan kamperen. Ergens met mooi weer en zonder drukte. In voorgaande jaren bezochten we meestal verschillende gebieden. Dit keer mocht het allemaal wat minder avontuurlijk. Gewoon een camping onder de zon. Door de corona-maatregelen was het nog wel even spannend waar we naar toe konden. Liefst wilden we naar Zuid Frankrijk, maar voor Frankrijk gold een negatief reisadvies.. . Op de 1e zaterdag van de vakantie kwam het bericht dat Frankrijk op maandag weer open ging. Zondag het huis maar weer helemaal netjes gemaakt. Misschien heeft iemand tijdens onze vakantie belangstelling voor ons huis en komen ze voor een bezichtiging….je weet het maar nooit.

Maandagochtend om half 5 zaten we in de auto op weg naar de Provence. Normaal nemen we graag ergens onderweg een hotelletje of B&B, deze keer reden we in 1 keer door naar de zon. Om 5 uur ’s middags kwamen we aan op de camping. Daar was het nog erg rustig. We vonden een mooi plekje op een camping even boven Gordes.

We hebben heerlijk rustig aan gedaan. Eindelijk weer eens tijd om wat boeken te lezen. Ons dagelijkse ritme: veel uitslapen, kopje thee, nog meer kopjes koffie, even zwemmen, kijken hoe mensen de (veel te grote) camper op het stukje onder ons proberen te parkeren, biertje, wijntje, bbq of pizza op de camping en af en toe rondritjes in de prachtige omgeving.

Natuurlijk moest er ook gewandeld worden. De 1e wandeling uit ons boekje uit 2004 ging niet helemaal goed. Na anderhalf uur bleek het tussendoortje naar een ander pad niet meer te bestaan. Na een tijdje zoeken en ronddolen door het stekelige struikgewas hebben we de moed opgegeven. Onze poging om via een andere route terug te lopen eindigde in een lang stuk in de brandende zon langs een doorgaande weg. Misschien moeten we deze vakantie geen nieuwe wandelingen meer proberen. In de buurt zijn een paar prachtige wandelingen die we al eerder hebben gelopen. En vaak is een mooie wandeling na 2 of 3 keer nog steeds een mooie wandeling.

Corona en vakantie kunnen best samen zolang je maar je gezonde verstand gebruikt. Regelmatig zagen we mondkapjes in alle soorten en maten en op allerlei plekken waar in ieder geval het mondkapje niet veel zin had. Op de camping was alles prima geregeld. Afstand houden is iets wat je zelf moet doen, daar hadden sommige (vooral oudere) gasten wat meer moeite mee. Bar/restaurants waren ook wel een dingetje. Tafels stonden keurig op afstand, bediening met mondkapjes. Alleen het publiek was niet overal even afstandelijk. Bij een koffiestop tijdens een van de wandelingen bleek een familiefeestje aan de gang te zijn. Iedereen gezellig met elkaar, lekker knuffelen en dan vooral oma. Eigenlijk best vreemd. Nog geen 4 maanden geleden zou je er niet van op kijken. Nu voelt het toch ongemakkelijk. Wij hebben onze familieleden al maanden niet meer geknuffeld. In een ander restaurantje aten we heerlijk op een prachtige plek op het terras. Ook hier stonden de tafeltjes weer netjes uit elkaar hield het bedienend personeel zich aan de regels. Toen de bediening echter uit beeld was, gingen de tafeltjes tegen elkaar werd iedereen allerhartelijkst begroet. Zou het niet beter zijn om te proberen de risico’s een beetje te beperken? We aten vooral met z’n tweetjes bij de tent.

Het was de bedoeling om tijdens de vakantie rust te houden. Dat is aardig gelukt. Maar ook in Frankrijk is het project La Palma niet ver weg. Op het terras van de camping moest toch nog regelmatig gebeld en gemaild worden. En in de 2 1/2 week dat we weg waren heeft de makelaar het druk gehad met 3 kijkers waarvan een stel zelfs 2 keer is wezen kijken. De buren hadden het druk met het toonbaar houden van ons huis en de tuin. Onze dank hiervoor is groot en kon mooi worden uitgedrukt in de vorm van een paar lekkere flessen Provençaalse wijn. Helaas zit er tot nu toe geen koper tussen de kijkers..

Trommelen met de vingers

Het is al weer een dikke week geleden sinds ons laatste blog. En we hadden elkaar nog zo beloofd in ieder geval 1 x per week een blog te schrijven.

Is er niet veel nieuws te melden? Eigenlijk niet. We hebben de laatste week weer een beetje het idee dat we op een zijpad zijn aangeland.

De belangstelling voor ons huis was in het begin goed, met 3 bezichtigingen tot gevolg. Dit vlakt langzaam af, we zien dat ook terug in de cijfers over ons huis op Funda. Het huis is nog niet verkocht. Waarschijnlijk moeten we geduld hebben.

Ook het project op La Palma schiet naar ons idee niet erg op. We zijn naar mijn idee al maanden bezig om vast te leggen hoe de binnengrenzen van ons perceel komen te liggen. Ondanks de afspraken in het voorlopige koopcontract is de verkoper niet van plan hier in mee te denken. Dit betekent ook dat alle wijzigingen die we willen voor onze rekening komen. Begin vorige week kwam de verkopend makelaar met een voorstel om de binnengrenzen te veranderen “zoals wij dat willen”. Een wijziging van 3 lijntjes op de bestaande plattegrond is hierbij de 1e stap. Hij had na 3 weken, een landmeter gevonden die de meting kon uitvoeren. Of wij hiervoor 600 euro willen betalen. 600 euro!!! Voor het intekenen van 3 lijntjes in een bestaande tekening? Projectontwikkelaar Rogier die tevens landmeter is, hield zich op de vlakte met de woorden: “zoveel zou ik hiervoor niet durven vragen”. Hij gaat er van uit dat hij met de bestaande plattegrond erbij in 2 a 3 uur klaar is om deze 3 lijntjes in de tekening te zetten.

3 weken wachten op een landmeter die een absurd tarief hanteert, het geeft een beetje weer hoe lastig het kan zijn om ‘in den vreemde’ een project op te zetten. Dus weer opnieuw overleggen hoe het anders moet en hoe we verder gaan. Trommelen met de vingers.

De meting kan door Rogier worden gedaan. Hij zegt dat dit binnen een paar dagen klaar is. In 2 van de 3 gebiedsdelen ligt een al bestaand en geregistreerd grondstuk. Dit zijn overblijfselen uit een vorige eigendomssituatie. Deze moeten na de meting worden samengevoegd met de nieuw begrensde stukken, om uiteindelijk 3 kadastrale stukken over te houden. Begrijpen jullie het nog? Hieronder de tekening van de verkopend makelaar….

We gaan nu nog 1 keer proberen om samen met de verkopend makelaar de wijziging van de tekening en de groepering van de grondstukken door te voeren. Als dit lukt, scheelt ons dit later tijd en een 2e bezoek aan de notaris en het kadaster. Als het te lastig wordt om dit allemaal in 1 keer te verwerken, laten we voorlopig alleen de tekening met de 3 binnengrenzen vastleggen en gaan we de groepering later zelf wel organiseren. We hebben het idee dat we op dit moment te veel afhankelijk zijn van te veel mensen. Dit levert voornamelijk spanning en vertraging op. Eigenlijk willen we ergens in de zomer in ieder geval het grondstuk op onze naam hebben staan. Dan weten we voor het eerst echt zeker dat ons project door gaat. En tegen die tijd zit er misschien ook wel schot in de verkoop van ons huis, de ontwerptekeningen van de architect en de mogelijkheid om in crisistijd naar La Palma te reizen.

Weer een klusje

Nadat het vorige week allemaal erg indrukwekkend was, werd het de afgelopen week erg stil. We hebben 2 bezichtigingen gehad die allebei geen koper hebben opgeleverd. Op Funda hadden we de eerste dagen veel bekijks. Dat liep na een paar dagen terug tot circa 100 geïnteresseerden per dag, maar geen afspraken voor een bezichtiging. Het is stil geworden aan het front van de makelaar.

Dit weekend toch nog maar weer een klusje opgepakt. Stel je voor dat we een weekend niets te doen zouden hebben. Dat we met een boek in de tuin kunnen gaan zitten of lekker een stuk wandelen… Had afgelopen weekend best gekund. Was er prima weer voor. Maar er was nog iets wat onze aandacht nodig had.

De makelaar en styliste hadden het allebei al aangegeven. De bovenrand van het balkon zag er een beetje rommelig en gammel uit. Tijdens een van de bezichtigingen werd ook gezegd “dat hadden ze toch ook wel even kunnen doen”. Nou, dat hebben we dus afgelopen weekend maar “even” gedaan.

Eerst de oude bovenrand verwijderen. Gelukkig zaten de oude roestige schroeven niet erg vast meer en was het niet nodig om met een slijptol aan de gang te gaan op 1e pinksterdag. We kwamen er ook achter waarom de bovenrand op meerdere plekken kromgetrokken was. De palen waren niet allemaal even hoog en stonden ook niet allemaal in 1 lijn. Dat werd nog even puzzelen met de nieuwe rechte planken. Maar met een beetje figuurzagen ziet het eindresultaat er prima uit. Om het kleurverschil tussen de oude en de nieuwe delen weg te werken alles maar in de beits gezet. De slaapkamerkant is een mooi klusje voor Anita. Omdat ze afgelopen week was gevallen was haar linkerkant bont en blauw. Beitsen kan ook met rechts en zittend op een krukje. Jeroen pakte met de ladder de buitenkant.

Het balkon ligt op het zuiden. Als je bij de rand staat heb je best een mooi uitzicht. Maar als de zon schijnt kan het er aardig warm worden, zeker als het niet waait. Daarom hebben wij het balkon eigenlijk nooit voor iets anders gebruikt dan voor de was. We zitten bij mooi weer liever in de tuin. Dat is ook de reden dat we eigenlijk nooit veel aandacht hebben besteed aan het hekwerk om het balkon. Toch ziet het er na anderhalve dag klussen een stuk beter uit. Je vraagt je af: waarom hebben we dit niet jaren eerder gedaan? zo gaat het wel meer meer klussen de laatste tijd. We maken het mooi voor de verkoop, dus eigenlijk voor een ander. Aan de andere kant: als er geen kijkers of kopers komen, dan moeten we er zelf nog maar even van genieten.

Indrukwekkend

Om nog even op het vorige blog terug te komen. Onze strenge styliste is ook een heel aardige vrouw. Indrukwekkend hoe zij met kleine veranderingen ons huis goed wist te presenteren. We vinden het nog steeds wel kaal, maar voor de verkoop moet het maar even.

Indrukwekkend zijn ook de foto’s die de fotograaf afgelopen donderdag maakte. Gelukkig scheen het zonnetje en konden er mooie foto’s van de tuin gemaakt worden.

De snelheid waarmee alles op Funda stond was ook indrukwekkend. Donderdag nog de fotograaf en inmeter aan het werk. Onze makelaar weet van aanpakken en sinds vrijdagavond staat ons huis te koop op Funda. Vrijdagavond werd ons huis al veel bekeken maar zaterdag ging het pas echt los. Verslavend om te volgen hoeveel mensen ons huis bekeken hebben. Hieronder het indrukwekkende staatje van vrijdag en zaterdag.

Zaterdagochtend vroeg werd de 1e bezichtiging al afgesproken voor maandagmiddag. De rest van het weekend liepen er mensen om het huis heen en vroeg de rest van de buurt zich af of ons huis in de verkoop was gekomen. Ondanks dat we visite hadden stonden er 2 dames uit Amsterdam langere tijd bij de voortuin te dralen. Ze kenden de buurt en waren benieuwd naar het geluid van de straat in de tuin (toch wel een klein minpuntje van ons huis). We hebben ze even in de tuin en “ons tuinhuis” gelaten. Zondagochtend werd de 2e bezichtiging al afgesproken voor woensdagmiddag. We zijn onder de indruk.

Maandag na de bezichtiging hebben we het “te koop” bord van de makelaar nog even in de tuin gezet. Nu klopt het plaatje helemaal.

Helaas zijn de onderhandelingen van de 1e bezichtiging op niets uitgelopen. Op naar de volgende.

Druk weekje

Afgelopen dagen zijn we enthousiast doorgegaan om het huis verkoopklaar te maken. We hadden veel adviezen gekregen van de strenge styliste, dus er was werk aan de winkel.

Het is altijd leuk als je gewaardeerd wordt om wat je doet. Het soppen van de houten buitenkant was dit weekend een flinke klus, maar het resultaat zag er netjes uit. Zelfs onze buurtgenoten spraken vol lof over ons nette huis. Wel jammer dat we in een vogelrijke buurt wonen en dat de vogels al het werk op een heel andere manier waarderen. In vogelvlucht leek het schone huis misschien wel erg onnatuurlijk…

Afgelopen weekend hadden we de schuur al voor een groot gedeelte opgeruimd. De makelaar en de styliste zijn erg te spreken over de schuur. Natuurlijk is onze schuur best ruim, netjes in orde gemaakt en geïsoleerd, maar zij spraken al snel in termen als tuinhuis, “mancave” en praktijkruimte. Dan is het niet de bedoeling dat het eruit ziet als een opslagruimte. Na een tweede serieuze opruimronde even lekker de vuurkorf aan om wat oud hout kwijt te raken. Misschien niet zo verstandig na het schoonmaken van de buitenboel. Na afloop toch maar even het deksel van de bbq op de vuurschaal gelegd.

Alles uitgezocht en de eerste “La Palma”- en camping spullen weggebracht naar PaMa in Dronten. Wat we verder niet in kasten kwijt konden naar buren en overburen gebracht, het laatste restje moest maar in de auto. De overgebleven verfblikken, apparatuur uit vervlogen tijden, “altijd handige” snoeren en kabels en dat stoelkussen dat echt niet meer kan, konden naar de vuilstort. De rij voor de stort was maar een half uurtje, dat hadden we de laatste tijd wel anders gezien. De strenge styliste had geadviseerd de antieke boekenkast uit de slaapkamer weg te doen. Weer een beetje verleden naar de veiling. Op de plaats van de antieke kast moest de moderne witte vakkenkast komen en het moet gezegd: dat geeft toch veel meer ruimte. We zijn er ook achter gekomen dat de strenge styliste een potten-fetisj heeft. In alle kamers moeten potjes met planten of bloemen komen. Om het huis meer bij de tuin te betrekken. Witte. Gelukkig heeft Moeders ook een potten-fetisj en konden de bloempotjes mee op de terugweg vanuit Dronten. Gisteren was de grote schoonmaakdag. In niets te vergelijken met een gewone voorjaarsschoonmaak. Zeg maar gerust voorjaarsschoonmaak XL+. Het eindresultaat: het is in jaren niet zo schoon geweest. Toch voelt het ook wel kaal en erg VT-wonen. hier en daar zelfs bijna niet meer als ons eigen huis.

Het was een flinke klus maar het resultaat van “de schuur” is toch echt verbluffend. Vele emmers sop gingen helder heen en kwamen troebel terug, maar het was de moeite waard. Dit hebben we de laatste jaren niet meer gezien.

Vanmorgen kwamen de styliste en de fotograaf al vroeg. Snel nog even het beddengoed gestreken. Eerlijkheid gebied te zeggen dat we dat normaal nooit doen. Waarschijnlijk moeten we dat straks wel doen voor de vakantiehuisjes. Niet iets waar we ons het meest op verheugen. Misschien beter in de wind laten drogen en strak opvouwen… Uiteindelijk heeft de styliste er nog een sprei op gelegd, de helft strijken was dus ook voldoende geweest. Gelukkig scheen het zonnetje vanmorgen en konden er mooie foto’s van de tuin en de blauwe regen gemaakt worden. We zijn benieuwd naar het resultaat. Tussendoor nog even snel een aantal foto’s gemaakt van de potjes met planten, speciaal voor moeders. Moeiteloos zocht de strenge styliste de juiste kleuren weer net iets anders bij elkaar dan wij ze hadden neergezet. Is goed, ieder zijn vak, als het maar verkoopt. En het moet gezegd: het resultaat is echt prima.

Samen met de styliste en de fotograaf kwam ook de inmeter. Hij heeft het huis ingemeten. Ieder zijn vak. Nu gaat alles naar de makelaar, die er een mooi verkoopverhaal van gaat maken. Ze denk er ongeveer anderhalve dag voor nodig te hebben. Misschien komt het huis dan al dit weekend op Funda en kan het best zijn dat er volgende week al mensen komen kijken. En dat allemaal terwijl het nog geen 10 dagen geleden is dat we besloten het huis toch alvast in de verkoop te zetten. Het kan snel gaan. Was dat overal maar zo… Maar komende weken worden weer spannende tijden.

De strenge styliste heeft geen voorliefde voor onze butler-tray, die mocht niet op de foto. En het wijnrek ook al niet. Wij hebben stiekem zelf een foto gemaakt, deze komt niet op Funda.