Andreas, Ulrike en de vier afspraken-regel

Afgelopen week stond in het teken van het bezoek van onze nieuwe buren. Het is het eerste bezoek aan La Palma sinds zij twee maanden geleden een deel van ons grondstuk kochten. Tijdens hun bezoek is de belangrijkste afspraak bij de notaris om het definitieve koopcontract te tekenen. Daarnaast hadden zij ons gevraagd om contacten te leggen met verschillende bouwondernemingen voor offertes voor de bouw van hun toekomstige huis.

In Spanje heb je voor het kopen van een grondstuk een NIE-nummer nodig. Dit is vergelijkbaar met het Nederlandse BSN-nummer. Hoewel de aanvraag daarvoor al ruime tijd liep, werd het voor hun bezoek toch nog even spannend of het registratienummer op tijd zou arriveren. Hierdoor hadden we het officiële bezoek aan de notaris maar zo laat mogelijk in hun vakantie gepland. Gelukkig kwam het NIE-nummer op tijd en er bleef in de eerste dagen van hun verblijf voldoende tijd over voor overleg met architect, bouwbedrijven en natuurlijk met ons. Door de vele telefoon en videogesprekken die we de laatste tijd hebben gevoerd, zijn wij natuurlijk erg goed op de hoogte van hun plannen. Daarnaast hebben wij de afgelopen jaren tijdens de voorbereiding van de bouw van ons project de nodige kennis opgedaan over instanties, de bouw zelf en hoe dingen op La Palma zijn geregeld.

Andreas en Ulrike hebben een aardig idee hoe hun project er uit moet gaan zien. Het is de bedoeling dat hun architect helpt met de randvoorwaarden en de bouwtekeningen. Zij is ook degene die de aanvraag zal indienen voor de bouwvergunning bij de gemeente. Maar, hoewel zij Duits is en de communicatie dus geen bezwaar hoeft te zijn, lopen de gesprekken vaak stroef. Ook zijn de regels rondom de bouw lang niet altijd duidelijk. En dat is jammer, want als de eerste bouwbedrijven komen voor een offerte ligt er nog geen duidelijk plan voor de bouw van hun huis, de buitenruimte en het zwembad. Maar je moet ergens beginnen en we hebben op één dag vier afspraken voor hun ingepland. Rogier zal als eerste langs komen om de details rond de koopacte door te nemen. Hij zal ook zijn meetapparatuur meenemen om de hoogteverschillen op hun grondstuk in kaart te brengen. Daarnaast zullen er zullen twee bouwbedrijven komen om een offerte voor de bouw voor te bereiden en zal de architecte nog even langs komen om samen met buurman Alexi door te spreken hoe het grondvlak van het huis er uit komt te zien. Omdat de (Spaanse) taal voor onze Duitse buren nog erg lastig is, zal Jeroen de hele dag meelopen voor vragen en als tolk.

Wij hebben tijdens ons verblijf op La Palma geleerd dat het niet verstandig is te veel afspraken per dag in te plannen. Zeker niet als het belangrijke afspraken zijn en je hebt weinig tijd. Dingen lopen op La Palma eigenlijk altijd anders dat je van tevoren verwacht en voor je het weet loopt je schema in de soep. Wij proberen per dag niet meer dan vier afspraken in te plannen. We noemen het de vier afspraken-regel. En omdat je zeker weet dat het anders gaat lopen dan je van tevoren hebt bedacht, is onze ervaring dat je ervan uit moet gaan dat van de 4 afspraken er 2 doorgaan als gepland, 1 afspraak gaat deels door en je moet hier later nog een keer voor langs en 1 gaat helemaal niet door. De vier afspraken-regel geeft rust. Als de eerste afspraak namelijk niet lukt weet je al dat de kans fors is toegenomen dat de rest van je afspraken vrijwel helemaal volgens planning zullen verlopen.

Die dag dus 4 afspraken. Na Rogier kwam als eerste een aannemer die destijds ook bij ons een offerte had uitgebracht. Hij was bij ons een goede kanshebber en uiteindelijk onze tweede keus. Het wordt een prettig gesprek en Andreas en Ulrike geven zijn bedrijf een goede kans. Ook spreken ze af een huis dat hij heeft gebouwd te gaan bekijken. Met het tweede bouwbedrijf heb ik alleen contact gehad via de WhatsApp. De man is bezig met een fraai bouwproject iets verderop, waar ook Andreas en Ulrike van onder de indruk zijn. Als de man een half uur na de afgesproken tijd nog niet komt opdagen, concluderen we dat we de “afspraak-die-niet-doorgaat” hebben gehad. Gelukkig komt onze aannemer Oscar langs op de bouwplaats. We zouden met hem pas later die week een afspraak hebben, maar hij heeft natuurlijk tijd om zijn afspraak te vervroegen. Het is voor hem vanzelfsprekend erg aantrekkelijk hun huis te bouwen omdat hij dan bouwvakkers en materiaal tussen ons en hun project kan uitwisselen op ongeveer dezelfde locatie. Wij zijn de laatste tijd erg tevreden met de aanpak van onze aannemer. De bouw vlot lekker en de afspraken worden duidelijk doorgesproken. Maar we hebben ons voorgenomen geen voorkeur naar Andreas en Ulrike uit te spreken. Hun huis wordt hun project, wij leveren als neutrale tussenpersonen alleen de opties aan. Ook dit wordt een prima gesprek en ook met Oscar gaan ze later in hun vakantie huizen bekijken die al min of meer af zijn.

De laatste afspraak is met de architecte en Alexi. Eén van de belangrijkste onderwerpen die aan bod komen is de toegangsweg vanaf de weg naar hun toekomstige huis. Een deel van die weg zullen wij ook gaan gebruiken voor onze gasten. Hiervoor gaan we bij de notaris ook een afspraak maken. De architecte wil het grondvlak van hun bouwkavel zo groot mogelijk maken en heeft telkens weer de neiging de toegangsweg zo te beperken, dat het voor de auto’s, maar ook voor de vrachtwagens tijdens de bouw, wel erg lastig wordt om boven te komen. Daarnaast kan zij nog steeds niet duidelijk maken wat de regels zijn rond de verplichte afstanden tot de kavelgrenzen. En dat is natuurlijk erg belangrijk voor de bepaling van de plek voor hun huis. We hebben geen hoge pet van haar op en Alexi, die is gekomen om het grondvlak voor hun huis en ook de toegangsweg te bouwen, schudt zijn hoofd en wacht gelaten de uitkomst af.

Andreas en Ulrike zullen zeker op een later moment met de architecte weer naar de tekentafel moeten. De vier-afspraken-regel blijkt weer feilloos op te gaan en we zijn allen blij met Oscar als stand-in voor de afspraak die niet doorging.

De rest van de week hebben we samen met onze nieuwe buren elke dag gesprekken over hun plannen. We bespreken uitvoerig wat volgens ons kan en mag en hoe het voor hun zo mooi mogelijk zal worden.

Gisteren was de afspraak bij de notaris. Eén afspraak op één dag in Santa Cruz. Gedetailleerd doorgesproken en zorgvuldig voorbereid door Rogier die ons ook al tijdens ons hele proces rond ons project heeft geholpen. Nadat de papieren bij de notaris op de juiste volgorde waren gelegd en de afgesproken prijs voor het grondstuk was overgemaakt was de ondertekening vlot gebeurd. Eén afspraak op één dag. Dat gaat vaak wel goed.

Maar stiekem hadden we die dag nog een afspraak. Na de afspraak bij de notaris gingen Andreas en Ulrike enkele huizen bekijken die Oscar wilde laten zien. Dat gaf ons mooi de tijd voor de voorbereiding van de tweede afspraak. We kochten een mooie fles bubbels en zochten een parasol, butlertray en picknickkleedje bij elkaar. We plukten een vers bosje bloemetjes uit de tuin van de trotse nieuwe eigenaren en er ontstond op een hoekje van het land een mooi zitje voor 2 personen, waar onder de parasol een warm welkom wachtte. Een welkomstproost als verrassing voor de nieuwe eigenaren van het deel van ons grondstuk dat sinds vanochtend niet meer van ons is. Twee afspraken op één dag. En dat kwam zeker goed.

Cerveza de las tejas

We wonen op een eiland vol tradities. Net als in de rest van Spanje worden vooral de Christelijke Heiligen vereerd met een ruime hoeveelheid aandacht en bijpassend aantal vrije dagen. In Nederland is het vieren van tradities veel beperkter. Naast een handje vol Christelijke traditionele feestdagen gaat alleen voor de verjaardag van de Koning of de bevrijding de vlag van zolder.

Maar tijdens de bouw van een huis gaat in Nederland steevast de vlag uit als het hoogste punt van het dak is bereikt. De vlag gaat aan de hoogste balk en de opdrachtgever komt langs met drankjes. Pannenbier. Een fraaie traditie, die wij ook en misschien wel juist omdat we hier zijn in ere willen houden. En vandaag was het zo ver. Timmerman Juan Carlos heeft samen met Jorge en Angel de balkenconstructie voor het eerste Canarische houten dak voor ons huis gemaakt. Een ingewikkelde houten constructie die hij in de werkplaats op maat had voorbereid.

Pannenbier kennen de bouwvakkers hier eigenlijk niet. Maar toen we vanmiddag aankwamen met bier en hapjes was de nieuwe traditie direct welkom. De vlag moeten we er maar bij bedenken, maar het eerste dak op ons huis krijgt duidelijk vorm. En weer ziet het bouwwerk er meer uit als een woonhuis. Terwijl de bouwvakkers zich de biertjes goed laten smaken, fantaseren wij alvast hoe het zal worden als beide daken af zijn.

De mannen verwachten al deze week beide Canarische daken dicht te hebben. Daarna zullen Jorge en Angel de pannen er op leggen. Maar eerst is het feest. Cerveza de las Tejas. Pannenbier.

Watertank

We wonen al weer meer dan 9 maanden op La Palma. Toen we in augustus vorig jaar aankwamen was de voorbereiding van ons project al in volle gang. Eén van de dingen die we naast de voorbereiding van het terrein en de afspraken met Oscar zo snel mogelijk wilden regelen, was het repareren van het grote oude waterbassin. Het waterbassin staat op het hoogste deel van ons huiskavel, achter Casa Gerard. Het is een enorm ding van ongeveer 16 meter lang, 10 meter breed en zeker 2 en een halve meter diep. Er kan ongeveer 400 kuub water in. Genoeg voor de helft van onze jaarlijkse benodigde hoeveelheid gietwater voor de tuin.

dronefoto uit 2020 van grondstuk met boven Casa Gerard de lege watertank

Aan het eind van het droge seizoen, tegen de winter, wordt water schaarser en vaak duurder. Het is de bedoeling om elk jaar voor die tijd het bassin vol te hebben, zodat we ook in de droge maanden gietwater hebben voor de tuinen.

Maar in augustus was er al snel veel ander werk aan de winkel. De ingestorte muren werden opgeknapt, er was veel contact met Oscar over de begroting en met alle dingen er omheen, kwam de watertank laag op de to-do-lijst. Daarnaast gooide de vulkaan letterlijk roet in het eten. Met een constante toevoer van nieuwe as was het schoonvegen van het bassin onbegonnen werk.

Maar toen de vulkaan eindelijk gestopt was en aannemer Oscar begin dit jaar aan de slag ging met de bouw, kwam het project Watertank weer hoog op de lijst te staan. In februari begonnen we met het leegruimen van het bassin. In de loop van de tijd was er allerlei rommel ingewaaid en gegooid. De vulkaan had het daarna bedekt met een flinke laag as. Dus we konden aan de slag met de bezem en de schep.

De bodem en de zijkanten moesten zorgvuldig worden schoongemaakt. Daarna konden we bezig met Morcem Dry. Een middel dat het meest wegheeft van een mengsel tussen gips en cement. Het zorgt ervoor dat de scheuren en de kieren die in de loop van de tijd in het bassin zijn ontstaan worden afgedicht. Volgens buurjongen Alexi, die vaker met het goedje heeft gewerkt, moet het voldoende zijn om het bassin waterdicht te krijgen. Zijn familie heeft het bassin naast de onze. De bassins zijn gebouwd op de ongelijke rotsige ondergrond, zonder dat er een stevige betonconstructie onder zit. We moeten er daarom vanuit gaan dat de muren nog steeds een beetje werken. Ook het aanbrengen van de Morcem Dry zal niet helemaal voorkomen dat het waterbassin in de toekomst langzaam een beetje water zal verliezen.

Om de grootste barsten te dichten, adviseerde hij een duurdere versie te nemen, die flexibeler is. Na het schoonmaken maken we eerst de grootste gaten dicht met cement en vervolgens dichten we alle kieren met het goedje. We mengen 2 componenten en smeren de scheuren vol met een grote blokkwast.

Als de grote scheuren dicht zijn beginnen we het bassin helemaal wit dicht te schilderen met de gewone Morcem Dry. We mengen de zakken met water en kunnen voor het mengen een grote mixer gebruiken van Oscar. Op advies van Alexi en de leverancier schilderen we ook deze pasta op de muren met een grote blokkwast. De eerste keer horizontaal en 2-4 uur later moet hier een tweede laag verticaal overheen. Hierdoor worden ook de kleinere kieren stevig volgedrukt. Het is zwaar werk, maar het gaat heel aardig en na een dag hebben we een mooi vlakje wit gemaakt. De tank is alleen erg groot, en in dit tempo zijn we zeker 2 a 3 weken aan het schilderen.

Na nog een dagje met de blokkwast komt bouwvakker Jorge kijken wat we precies aan het doen zijn. Hij vindt dat het anders en sneller kan. Hij vraagt ons waarom we de pasta niet spuiten. Hij heeft wel een spuit en we kunnen een compressor van Oscar lenen.

Het gaat inderdaad veel sneller met de spuit en ook op deze manier is het geen probleem de kieren goed dicht te krijgen. Al snel hanteert Anita de spuit als een volleerde schilder en mixt Jeroen ondertussen de zakken met water. Het gaat zelfs zo snel dat Jeroen moeite heeft Anita bij te houden en al snel komt het eind van de eerste lading zakken Morcem Dry in zicht.

Het blijkt de laatste tijd erg lastig te zijn om aan bouwmaterialen te komen. Dat hadden we ook al begrepen van Oscar en van de bouwvakkers. Het blijkt ook een hele klus om extra Morcem Dry te bestellen. Afgelopen week kwam eindelijk een palet nieuwe zakken binnen. 16 Zakken, waar we op 20 hadden gehoopt. Meer was er echt niet te krijgen.

We gingen er afgelopen woensdag meteen vroeg mee aan de slag. In 2 dagen is vrijwel het hele bassin strak wit van binnen. Zo stralend wit dat we vrijdag met een zonnebril de vloer hebben afgemaakt.

We hadden dit blog graag af willen sluiten met een foto van een helemaal witte watertank. Het kleine stukje dat nog moet zijn precies de 4 zakken die we misten in de bestelling.

Tuin om ons huis

Deze week is er op de bouwplaats niet gewerkt aan ons woonhuis. Jorge en Angel konden nog niet verder omdat het beton van het platte dak en de corona moet drogen en werken verder aan het eerste vakantiehuisje. De timmerman werkt in zijn werkplaats aan de voorbereidingen van de schuine houten daken.

Dat gaf ons deze week de tijd om na te denken over de tuinen rondom ons huis. Ons huiskavel is echt gigantisch. Samen met de watertank erboven meet het huiskavel een kleine 2.000 m2.

dronefoto genomen toen wij in 2020 het grondstuk kochten (de dronebestuurder staat op punt 9 van de kaart)
bouwtekening Proyect Basico. (1=watertank, 2=Casa Gerard, 3=ons huis)

Op het hoogste terras staan de watertank en Casa Gerard. In de tuin van Gerard staan 4 oude avocadobomen waar we langzaam wat nieuw leven in proberen te krijgen. Tussen de avocadobomen staan 3 mooie palmbomen en allerlei groen gebladerte. We kennen de groene struikjes die overal staan niet bij naam, maar de schapen schijnen er gek op te zijn. Wij hebben geen schapen en ook de schapen van bovenbuurman Adriaan zullen we na ons laatste gesprek over hun eetgedrag niet terug zien. We vinden de struikjes wel mooi en ze geven een mooie frisgroene kleur. Omdat het de laatste tijd regelmatig heeft geregend en omdat we de inhoud van de watertank langzaam over dit terras hebben verdeeld, komt overal onder de boompjes en struiken een groen tapijt van gras op. We vinden dit gedeelte van de tuin voorlopig prima zo.

Aan de vrije noordkant van de Tuin van Gerard ligt onze tuin-met-een zitje. We hebben inmiddels royaal fruitbomen ingeslagen en de eerste exemplaren zijn geplant op dit deel en het terras eronder. Over een paar jaar hopen we er sinaasappels, mandarijnen, granaatappels en misschien zelfs pruimen te kunnen oogsten.

verse boompjes beschut in eigen kwekerij

Op de vrije noordelijke zijkant van het huis, onder de tuin van Gerard en naast de hoger gelegen tuin-met-een-zitje, willen we onze jacuzzi bouwen. Het eerste idee is een tuin in Japanse sfeer, helemaal zen…

Op het lage terras onder ons huis komt een rij mangobomen. De oude natuurstenen scheidingsmuur is naast ons huis nog intact. Op de plek van ons huis was de scheidingsmuur ingestort. Dat kun je zien op de dronefoto’s uit 2020. De architect had op de bouwtekening een nieuwe muur vóór ons huis bedacht. Maar samen met Oscar hadden we destijds besloten om alleen op de hoek richting de vakantiehuisjes de muur te herstellen. Op de plek van de ingestorte muur vóór ons huis hebben de bouwvakkers in de loop van de bouw hun kapotte stenen en ander materiaal gedumpt. Als zij klaar zijn willen we de helling bekleden met kleine stenen. We zagen een voorbeeld hiervan in het naburige dorpje Arecida. Wij hebben kleine en grote stenen genoeg. Dat wordt vast mooi.

Omdat we geen muur plaatsen tussen ons en het lager gelegen terras, blijft het uitzicht naar beneden behouden. De mangoboompjes moeten het kleine beetje zicht dat onderbuurman Godon heeft op ons huis beperken. Aan de zijkant van de helling-met-steentjes komt een trap, zodat we vanaf ons huis makkelijk naar de mangoboomgaard kunnen lopen.

Ons huis krijgt vorm

Inmiddels zijn Jorge en Angel een kleine 3 maanden bezig met de bouw van ons huis. Na een stroef begin zijn de mannen van Oscar de laatste weken flink op stoom gekomen. De stenen van de buitenmuur zijn vakkundig op elkaar gestapeld en vormen samen met de pilaren op de hoeken en de betonnen bovenrand al een duidelijke omlijsting van wat ons huis gaat worden. Boven de badkamer en de werkkamer is al een plat dak gemaakt. Afgelopen week zijn de timmermannen in hun werkplaats bezig geweest de 2 houten daken voor te bereiden. Ik verwacht dat ze komende week beginnen met de balken en de plankenopbouw voor de schuine daken op onze woonkamer/keuken en onze slaapkamer.

Maar je kunt de contouren van het huis al zien. Niet alleen van dichtbij, maar ook als we ’s avonds in de buurt wandelen steekt het nog ruwe bouwwerk al af tegen de steile heuvel boven het dorpje La Punta. En zelfs vanuit ons tijdelijke huisje kunnen we de rand van het dak zien. Soms zien we zelfs de bouwvakkers aan het werk op het dak.

Hoewel het interieur van het huis een wirwar is van ijzeren steunen, zijn de verschillende ruimtes al duidelijk te herkennen. Het bevalt ons allemaal prima. Het huis is zeker ruim genoeg en in alle ruimtes is het prettig licht. Als we door onze toekomstige ramen en deuren kijken, krijgen we al een aardig idee hoe onze toekomst eruit gaat zien. We krijgen zin om te beginnen met de inrichting en de tuinen om het huis. Nog even wachten totdat de eerste ruwe bouwfase is afgelopen. Zeker de tuinen zien er op dit moment nog uit als een opslag voor bouwmaterialen.

Ik geef een kleine compilatie van de bouw tot nu toe. Natuurlijk kunnen de bouwliefhebbers ook meer foto’s en beschrijvingen vinden in ons speciale bouwblog (zie bovenaan in het menu of volg de volgende link: De bouw van Las Prinsas).

Gezien vanuit het noorden:

Vanuit het zuiden:

Wisselende tuin-ideeën

We willen graag beginnen met het aanleggen van de tuinen. Even groene vingers in plaats van de grijze vingers van de voorbereiding. Maar dat is niet makkelijk. De meeste tuinen die we bedacht hebben zijn in de omgeving van ons huis en de 2 vakantiehuisjes. En daar zijn de mannen van Oscar druk bezig met de bouw. Met alle rondslingerende bouwmaterialen zal het nog wel even duren voordat we daar met groene vingers aan de slag kunnen.

Op het zuidelijke stuk hadden we tot voor kort nog geen bouwplannen. Wel hadden we daar verschillende tuin ideeën, van moestuin tot boomgaard. Maar het zuidelijke stuk is een paar weken geleden verkocht.

Het eerste alternatief voor de moestuin van Anita was dichter bij ons huis. In het verlengde van de tuin van Gerard ligt een mooi vlak stukje terrein met een prachtig uitzicht over de landerijen ten noorden van ons grondstuk. Omdat we er geen bestemming voor hadden, konden daar mooi onze toekomstige groentes groeien. Maar terwijl we daar rond liepen kwamen er al weer allerlei andere tuin-ideeën naar boven. Het bovenste noordelijkste terras is eigenlijk best een mooi plekje om te zitten met een drankje, genietend van het uitzicht in de late avondzon. Paar leuke bloeiende struiken en fruitboompjes er omheen, zitje in het midden, grasveldje eromheen, barbecue ernaast….. de moestuin werd in gedachten al weer verplaatst. Misschien het onderste terras, onder ons toekomstige huis. Daar hebben we een rij mangobomen gepland. En achter die rij mango’s willen de groentes vast ook best groeien. In de tuin van Gerard, die ongeveer het hele bovenste terras boven ons huis beslaat, is de grond heel vruchtbaar. We denken dat er tijdens het planten van de toenmalige avocadoplantage veel goede grond is opgebracht voor de boompjes. Door die goede grond en met alle regen van de laatste tijd, ziet de tuin van Gerard er op dit moment mooi groen uit.

We zien wel dat er in de loop van de tijd overal kleine steentjes naar boven komen. Zonde van de mooie tuinen en lastig met maaien. Steentjes over en een zitje midden op de voormalige groentetuin? Eén en één is twee, alle steentjes kunnen we mooi gebruiken om een cirkelvormig terras te maken. Met uitzicht op de late avondzon en de landerijen in het noorden.

Zo gezegd, zo gedaan. Met alle andere stenen die we de laatste maanden al verzameld hadden ontstond er al snel een mooi rondje. Stoeltjes erin, wat plantjes erom heen, biertje erbij en genieten van het uitzicht.

Maar de stoelen zaten toch niet zo lekker tussen alle ongelijke steentjes. We waren het er al snel over eens dat we liever met de stoelen gewoon in het gras zaten. Meteen was er een nieuw idee geboren. We kunnen natuurlijk ook van alle verzamelde steentjes aan de zijkanten een border maken. Daar kunnen dan mooi de ficussen in staan die we al aan de rand hadden gepoot. We rapen alle steentjes nogmaals op en maken een border van de grootste exemplaren. Het ziet er zo leuk uit dat we direct besluiten om de nieuwe borders nog wat voller te zetten met extra plantjes uit onze eigen kwekerij.

Ondertussen probeert Jeroen de noordelijke muur die is ingestort weer een beetje op te bouwen. Het resultaat ziet er prima uit, een mooi stukje tuin in wording. Het gras in de cirkel moet nog wel weer gaan groeien. We zullen het regelmatig water geven.

Afgelopen week hebben we geprobeerd om fruitbomen te kopen. We willen achter ons voormalige stenencirkel in een halve ronding citrus-bomen neerzetten. Bij de kwekerij was er op dit moment niet veel keuze in verschillende fruitbomen. Over 2 weken gaan we nogmaals langs, dan is de verwachting dat er weer meer op voorraad is.

De verwoesting door de vulkaan

Tijdens mijn weekje in Nederland heeft Jeroen voor het eerst de gestolde lavastromen van dichtbij gezien. Tot nu toe hadden we die alleen van afstand gezien. De vulkaan heeft het westen van het eiland grofweg in 2 delen opgedeeld. Het zuidelijke deel is alleen via de uiterste zuidpunt te bereiken. Aan de noordrand is de lavastroom gestopt midden in het centrum van het dorpje La Laguna. De helft van het dorpje staat er nog, de andere helft is vermorzeld door het monster. Vanuit La Laguna in de richting van de oceaan staat een oude vulkaankegel. Op dit bergje hebben tijdens de uitbarsting vaak mensen gestaan die zagen hoe hun leefomgeving langzaam onder de lava verdween. Het bergje staat nu aan de rand van de gestolde lavastromen. Aan de voet van de berg kun je tot bij de stromen komen. Het is onvoorstelbaar hoe grootschalig en grillig het landschap is veranderd. Tijdens een gesprekje met een andere bezoeker kwam het woord “impressionante” voorbij. En “impressionante” is het zeker. Toen we vorige week samen gingen kijken was er eigenlijk geen ander woord voor.

Ik heb in stilte en met ontzag naar de verwoesting staan kijken. Pas als je er zo dicht bij staat zie je hoe indrukwekkend het is. Alles wat er was is weg, onvoorstelbaar. Het ziet er onaards uit al die gestolde lava. Woorden schieten te kort om het te beschrijven.

Van een afstand ziet het er nog uit als een vrij vlak vloeiveld. Maar dichtbij zie je hoe de vulkaan grillige heuvels en sleuven door het landschap heeft getrokken. Hier en daar is een klein stukje gespaard gebleven. Het zijn slechts eilandjes met de restanten van hoe het was. De huisjes zien eruit alsof ze nog maar pas zijn achtergelaten. Maar sinds de lava kwam is er niemand meer geweest. Spookeilandjes in een zee van verwrongen zwarte gestolde lava. Hoe gaan ze hier ooit wegen overheen maken, hoe gaan ze de huizen die gespaard zijn gebleven bereiken, hoe gaan ze weer water en elektra aanleggen, hoe gaat het er hier in de toekomst uitzien? De tijd zal het leren, maar het is geen makkelijke opgave. Zeker niet omdat het gebied maar langzaam afkoelt. Tijdens een regenbui vorige week was dat duidelijk te zien.

Foto: Klaas-Jan van der Hoek

Nieuwe plannen

Anita is een week naar Nederland. Tijd om de contacten met Nederlandse vrienden en onze familie te onderhouden. En natuurlijk om de verjaardag van zus Karin te vieren. De afgelopen weken waren hectisch en een weekje er tussenuit kwam wel goed uit.

Omdat er de laatste tijd rondom de bouw van alles gebeurt bleef ik op La Palma. Niet om zo veel mogelijk te werken, maar om de lopende zaken in de gaten te houden. We hebben de afgelopen weken gemerkt dat het goed is om af en toe te overleggen met Oscar en Jorge en Angel. De tekeningen van de architect worden soms met zo’n korrel zout genomen, dat we graag de voortgang meerdere keren per week vergelijken met wat we destijds bedacht hadden.

Nog maar een week geleden hebben we een deel van ons grondstuk verkocht aan Andreas en Ulrike. Dit geeft ons financieel veel meer armslag. En met extra budget voor zwembad, jacuzzi en tuin werden al snel de eerste plannen gesmeed.

Eergisteren maakte ik alleen een wandeling in de buurt. De wandeling ging langs ons grondstuk, door het verlaten gebied erboven en terug langs het hoger gelegen deel van La Punta en het naastgelegen Arecida. Ik begin het gebied inmiddels aardig te kennen.

Boven Arecida staan een paar grotere landhuizen met luxe tuinen. Deels voor de verhuur, deels bewoond door voornamelijk Duitse eigenaren, die er slechts een deel van het jaar wonen. Ik liep over een weg waar ik eigenlijk nog niet eerder was geweest. Ik herkende een huis waar wij in de beginfase van onze zoektocht naar een grondstuk belangstelling voor hadden gehad. Destijds stond er alleen een ruwbouw huis. De nieuwe eigenaar had er een mooi huis van gemaakt. Ook het naastgelegen perceel kwam mij bekend voor. Ik had het al eens op foto’s voorbij zien komen bij een makelaar. Vooral de tuin was me bijgebleven. Prachtig. En waar ik op basis van de foto’s had gedacht dat het een enorm complex moest zijn, leek het in het echt prettig bescheiden. Met zwembad en losstaande pergola. Als ik die afmetingen goed inschat, kan die tuin eigenlijk niet veel groter zijn dan de tuinen die wij hebben bij onze vakantiehuisjes…

In gedachten zie ik zo’n luxe tuin al voor me. Na de wandeling meteen de afmeting van de tuin opgezocht met behulp van de prima website van de Spaanse overheid. De afmeting van de tuin zijn zo’n 17 bij 20 meter. En dat scheelt heel weinig met de afmetingen van de tuin die elk van onze vakantiehuisjes heeft.

Vanochtend nog even nagemeten. Het kan prima. Eén huisje met zo’n zwembad en één met een jacuzzi, beide met zo’n pergola omgeven door een grasveld. Paar palmen op de hoeken en een rijtje cipressen op de rand. Ik ben om. Nu afwachten wat Anita zegt. Misschien heeft zij in Nederland hele andere ideeën gekregen over de inrichting van de tuinen. Maar ik denk het niet. Dat wordt weer budgetteren.

Plan B

Vorige week vrijdag spraken we onze vriend Ruud. Ruud woont in het naburige Puntagorda en zijn project heeft veel gelijkenis met de onze. Hij weet ook uit zijn project hoe het is om budgettair krap te zitten en herhaalde iets dat hij ook al eens eerder tegen ons zei: heb een plan B. Als je je teveel hecht aan je eerste plan en het zit tegen (wat altijd gebeurt) dan zie je binnen dat plan op een gegeven moment geen mogelijkheden meer en raakt de energie om door te gaan op. Met een Plan B heb je altijd een extra keuze.

Ons Plan B ligt al een tijdje te verstoffen onderin een la. Ons grondstuk is opgedeeld in 3 delen. Op het noordelijke deel wordt op dit moment ons huis gebouwd. Op het middelste gedeelte is de aannemer bezig met de funderingen van de 2 vakantiehuisjes. In ons eerste plan was het zuidelijke kavel bestemd voor een derde vakantiehuisje. Dit zou een huisje voor 4 gasten worden. Het huisje was gepland op of net naast een hoger ommuurd terrein dat boven de oprit ligt. De architect was destijds al begonnen aan de bouwtekeningen. Maar doordat we in de loop van de tijd moesten schaven aan het budget werd dit derde vakantiehuisje afgeslankt tot een vakantiehuisje voor 2 personen. Toen we hoorden dat het een hele toer zou worden om de financiering bij een Spaanse bank voor dit huisje te regelen, werd het derde vakantiehuisje uiteindelijk helemaal uit de planning geschrapt. Eigenlijk paste het plan waarin 2 vakantiehuisjes staan ons veel beter en ook met 2 huisjes komen we er financieel prima uit. We hadden nog geen bestemming voor het laatste gebiedsdeel. Mogelijk konden we dit deel later verkopen als we er financieel toch niet uit zouden komen. We noemden het Plan B.

Toen we ruim een half jaar geleden op La Palma aankwamen, bleek al snel dat we ons hele project ook zonder het derde vakantiehuisje maar net konden betalen. In overleg met Oscar de aannemer hebben we net zo lang geschaafd tot we een werkbaar plan hadden om toch ons huis en de 2 vakantiehuisjes te kunnen bouwen. Maar het plan was flink afgeslankt. Zo waren het zwembad en de jacuzzi’s gesneuveld en moesten we de tuinen en de huisjes toch iets minder luxe inrichten dan we eerder van plan waren. Maar we waren eruit en de plannen gingen door.

De laatste maanden kwamen er toch een paar tegenslagen bij. Hoewel we proberen de kosten zo goed mogelijk af te stemmen op het beschikbare budget, kwamen we vaker iets tekort dan dat we overhielden. Daarnaast zitten we nog steeds met de kwestie rond de registratie van het gebiedsdeel van de vakantiehuisjes. Het is best mogelijk dat hierdoor de bouwvergunning flink langer op zich zal laten wachten. En als we pas veel later met de verhuur kunnen beginnen, kan daar best een financieel probleem ontstaan. Omdat ons budget dit soort problemen nauwelijks meer kan opvangen, hadden we de afgelopen tijd toch langzaam wat zorgen.

Toen we afgelopen zaterdag net klaar waren met het opruimen van de weggewaaide delen van ons bouwterrein kwamen 2 Duitse wandelaars het terrein op lopen. Andreas en Ulrike blijken een leuk stel en het klikt eigenlijk meteen. Zij zijn zich aan het oriënteren op de aankoop van een vakantiehuis of een grondstuk waarop zij dit huis kunnen bouwen. Het is op La Palma de laatste jaren niet makkelijk om een huis of een stuk bouwgrond te kopen. Na de vulkaanuitbarsting is dat alleen maar lastiger geworden. Ze vragen zich ook af hoe zij het proces van de aankoop precies moeten aanpakken. Ze zijn al meerdere keren bij makelaars binnengestapt en op één of andere manier lukt het hen niet om er tussen te komen. Of wij misschien nog andere makelaars weten. Of een grondstuk kennen dat buiten die kanalen te koop is.

Ik leg hen uit dat ook bij ons de zoektocht lang heeft geduurd en vertel ook van ons plan om eventueel in de toekomst een stuk van ons grondstuk te verkopen. Ze zijn meteen dolenthousiast. Als het aan hen ligt moeten we direct gaan voor plan B. We nemen een dag om het op ons in te laten werken. Eigenlijk zijn we nog niet serieus bezig geweest met Plan B. Maar nu het zich in de vorm van deze 2 aardige mensen aandient zetten we de voor- en nadelen eens goed op een rijtje. Plan B betekent wel wat extra financiële armslag. En dat zwembad. En die 2 jacuzzi’s. En een eind aan veel van de zorgen die de laatste tijd steeds meer opdoken. En de nadelen? Als we er goed over nadenken zijn dat er eigenlijk weinig. Anita is haar voormalige groentetuin kwijt. Die had zij eerst bedacht op het hooggelegen terrein boven de oprit. Het was het deel van het terrein waardoor vooral Anita al in een vroeg stadium verliefd werd op het grondstuk. Maar de groentetuin was op papier al verplaatst richting ons huis en vervangen door een paar fruitbomen. En dat geplande kippenhok kan vast ook wel ergens anders…..We gaan in gesprek.

Andreas en Ulrike blijken na ons eerste gesprek nog veel enthousiaster geworden. Ze zijn zondag nog meerdere keren op het grondstuk geweest en hebben in hun hoofd het zuidelijke gebiedsdeel al ingericht met hun toekomstige huis. We bespreken maandag hun ideeën en komen er al vlot achter dat hun idee als een puzzelstukje past binnen ons project. Zij willen een mooi vakantiehuis bouwen in Canarische stijl, waar ze de eerste jaren een paar maanden per jaar verblijven. De rest van het jaar zal het vakantiehuis verhuurd moeten worden en zal iemand het onderhoud moeten verzorgen. Dat kan alleen als er een buurman woont die hun huis in de gaten houdt. Wij zien die samenwerking helemaal zitten. Eigenlijk is deze optie geen Plan B, maar lijkt het verdacht veel op ons allereerste plan met 3 vakantiehuisjes, waarbij het laatste vakantiehuisje geschikt is voor 4 personen en met een groot zwembad. Zij vullen in wat wij niet konden maken. En omdat we alle vier het idee hebben dat we al direct zo goed met elkaar kunnen opschieten is de vaststelling van een prijs zonder onderhandelen vlot bepaald. Een overeenkomst waarmee we allen dik tevreden zijn. Alle volgende dagen van die week treffen we hen op ons land en bespreken we uitgebreid hun en onze plannen.

Gisteren hebben we samen met Rogier het voorlopige koopcontract getekend. Officieel, maar gewoon bij ons op het terras met een kop koffie. Voor beide partijen zekerheid dat het doorgaat en voor hen net op tijd voordat ze vanochtend terugvlogen naar Duitsland.

Er zal nog een hoop te bespreken zijn de komende tijd en we verwachten dat we hen binnenkort al weer terug zien. Ondertussen zijn de eerste contacten voor hun bouwproject gelegd met mensen die wij in de loop van de tijd hebben leren kennen. Het wordt een mooi project dat precies past binnen ons plan. En wij gaan samen bezig met een project waar we de eerder afgeschaafde stukken weer in kunnen passen. Zonder de financiële zorgen van de afgelopen tijd. En dat geeft een boel rust. Precies wat Ruud zei. Nog maar een week geleden.

Een dag vol verrassingen

Afgelopen week stopte het wagentje van een emotionele achtbaan voor onze deur. Het doel was om het proces rond de bouwvergunningen van onze vakantiehuisjes vlot te trekken. Het werd een hobbelige rit met tussenstops bij projectontwikkelaar en vertaler Rogier, aannemer Oscar, de architect, en de verkopend makelaar. De meningen waren verdeeld en aan ons de schone taak als leken om te kiezen. Bij een foute keuze is de kans groot dat de bouw van de vakantiehuisjes een enorme vertraging gaat oplopen. Daar zijn de aannemer en wij natuurlijk helemaal niet blij mee. Het wagentje van de emotionele achtbaan stopte uiteindelijk bij de notaris, waar we hebben afgesproken verschillende processen tegelijk op te pakken. Nu maar hopen dat het allemaal goed afloopt en we op tijd de juiste stempeltjes krijgen.

Ondertussen zijn we gestart met het opknappen en waterdicht maken van onze grote watertank. Na een berichtje op facebook hierover bleken wij niet de enigen op La Palma met een overjarige watertank. Na enkele mailwisselingen spraken we af om vanochtend bij ons op het land te laten zien hoe wij dit tot nu toe hebben opgepakt. Bij aankomst op het land stond ons de eerste verrassing te wachten. Overal zagen we witte platen isolatiemateriaal liggen. Op het land van onze buren, in de bomen en op de toegangsweg. Het hele gebied was versierd met schuimige platen afkomstig van onze bouwplaats. Gisteravond was er een stevige wind opgestoken en het resultaat lag overal. Voor ons de schone taak om overal de stukken te verzamelen. Onze bezoeker kon direct de handen uit de mouwen steken. De watertank moest nog even wachten.

Aangekomen bij ons huis kwam de volgende verrassing. Een aantal van de net gebouwde muren van ons huis waren gisterenavond omgewaaid. Het geheel zag er uit als enorme chaos. Wat vorige week in een paar dagen was opgebouwd was door de wind in een mum van tijd weer vlak gemaakt, een heleboel werk voor niets. Nadat we de aannemer gisteren blij hadden gemaakt met de procedures bij de notaris, hebben we hem vandaag een stuk minder blij gemaakt met de melding dat meerdere buitenmuren opnieuw opgebouwd moeten worden. En dat de bouwvakkers maandag kunnen beginnen met het opruimen van de puinhoop.

De rest van de ochtend spraken we samen met de watertank-bezoeker over het dichtmaken van de water tank en het leven op een prachtig eiland. Net op het moment dat we zaten te bedenken of we de rest van de middag nog aan het werk zouden gaan of dat het weekend was begonnen, zagen we twee wandelaars ons bouwterrein op lopen. Het wandelpad onder ons huiskavel gaat duidelijk niet ons terrein op, hier moest meer aan de hand zijn. Bij navraag bleek het Duitse koppel niet alleen aan het wandelen te zijn, zij waren eigenlijk op zoek naar een geschikte plaats om een huis te bouwen en ze hadden gezien dat er bij ons op dat gebied het een en ander gebeurde. Het werd een leuk gesprek dat eindigde in een grote rondleiding rond ons grondstuk met een mogelijk verrassende ontknoping voor ons allen. We gaan er volgende week op terug komen. Wat begon als een werkdag onder in de watertank werd een dag vol verrassingen.