Geslaagd voor het bergrijbewijs

Afgelopen zondag hebben we de auto gepakt voor een rit over de top van het eiland, en naar de subtropische bossen en een waterval aan de oostkant. We hadden een rustdag ingepland tussen alle bezoekjes door. Een mooie gelegenheid om iets meer van het eiland te zien.

De rondrit was ook de gelegenheid voor Anita om haar bergrijbewijs te halen. Afgelopen jaren op onze vakanties was Jeroen de vaste chauffeur. Niet omdat hij de betere chauffeur is, of omdat hij de enige is die geen schade veroorzaakt, maar het was eigenlijk gewoon zo gelopen. De eerste vakanties kon je maar 1 bestuurder opgeven via het verhuurbedrijf en Anita vond het prima om op de bijrijdersstoel plaats te nemen. Was voor beiden wel goed geregeld zo. Jeroen vindt het rijden van veel bochten over smalle wegen langs afgronden geen probleem en houdt op die wegen minder van de bijrijdersstoel. Anita zag een beetje op tegen de steile hellingen met hellingproeven en het rijgedrag van de Palmeros. Omdat we in de toekomst allebei vast vaak op pad gaan op het eiland was deze werkvakantie begonnen met een huurauto met 2 bestuurders. En Anita is geslaagd. Het gaat prima. In het begin was een bochtje achteruit op een steile helling (vanaf ons huurhuisje) nog een angstige onderneming. Zondag, tijdens een grote rondrit over het eiland met veel haarspeldbochten en krappe weggetjes, reed ze als een volleerde Palmero.

Vanaf ons huurhuisje reden we via het noorden richting de hoogste toppen van La Palma. Het is een rit vol haarspeldbochten en met uitzicht op steeds wisselende landschappen. Boven op de toppen is het landschap ruig, rijden we tussen de wolkenflarden door en is het een stuk koeler dan beneden. Het huurautootje en de bestuurder doen het prima.

Via de oostkust van het eiland dalen we de centrale vulkaan weer af. De oostkust is vochtiger en groener. In één van de vochtige bossen is een wandeling naar een waterval. Deze korte wandeling stond al een tijdje op ons to-do-lijstje. Een heerlijke stop met lunch onder een groen bladerdak.

De terugtocht ging via de grillige noordkust. De weg loopt in het eerste gedeelte hoog boven zeeniveau. Ook deze rit reden we veel door de wolken. Het blijft een bijzonder verschijnsel om vanuit de wolken de zon in te rijden op de lager gelegen delen richting de zonnige westkust.

Gerard

Gerard is de inbreker die onze spullen heeft gestolen uit het huisje onder de watertank.

Op La Palma wonen vrij veel mensen die op één of andere manier niet zo goed in de maatschappij passen. De meesten zijn Hippie-achtige types die hun dag vullen met muziek maken op het strand en ze leven van wat het land hun biedt. Hippies horen bij La Palma. Sinds er steeds meer leegstaande huisje worden verkocht en opgeknapt, blijft er steeds minder ruimte voor hen over. De meeste overgebleven Hippies hebben zich teruggetrokken in het onherbergzamere noorden van het eiland en wonen eenvoudig in vervallen schuurtjes of grotten.

Toen in februari in het huisje onder onze watertank werd ingebroken en een persoon zich de eigenaar van ons huisje had genoemd, werd er door de buren al snel gesuggereerd dat hij wel een Hippie moest zijn. Veel Palmeros hebben een hekel gekregen aan de mensen die minder goed in de maatschappij passen. Ze hebben namelijk de naam zich niet erg nuttig te maken, af en toe wordt er wat fruit gemist (waar de Palmeros echt een enorme hekel aan hebben) en steeds vaker bewonen ze een oude schuur op hun land en willen er niet meer weg.

De inbreker van ons huisje onder de watertank is inmiddels al meer dan een maand geleden vertrokken. Tijdens een bezoek aan het grondstuk vanochtend kwam Jeroen de man tegen waardoor de inbreker is vertrokken. Het was de slordige en drukke neef van Vicente. In geuren en kleuren vertelde hij dat hij de clandestiene bewoner had zien schreeuwen tegen de opgetrommelde politie en toen hij zelf vroeg wat de man er deed, kreeg hij ook de volle laag. Maar het slordige en drukke neefje is niet bang, haalde thuis (hij woont iets verderop, in het familiehuis van Vicente) een groot kapmes en verzocht de clandestiene bewoner nogmaals maar veel dringender dat hij weg moest gaan. Daar had de gast blijkbaar niet van terug, binnen een uur was de inbreker verdwenen. Bij nader inzien was de onverzorgde en druk pratende kerel iemand die (niet alleen voor ons) de buurt een beetje in de gaten houdt en ook ons grondstuk vrij houdt van ongewenst gespuis. Beter een goede goede buur dan een verre vriend.

Na het voorval was niet alleen de inbreker, maar ook een groot deel van onze spullen verdwenen. Ons nieuw aangeschafte tuingereedschap en onze achtergelaten kleren waren met de inbreker mee. Sinds het begin van onze vakantie letten wij ongemerkt op de kleding van Hippie-achtige types. Misschien komen we Gerard wel tegen…

Stiekem hopen we van niet. Zeker sinds we vanochtend hoorden dat zijn vertrek met veel woorden en nogal wat geweld gepaard ging.

Vanmiddag maakten we een wandeling langs ons grondstuk. Een prachtige wandeling naar de rand van de Caldera de Taburiente, vanwaar je uitzicht hebt op de hele westkust van het eiland. We schreven er al eerder over in een blog. Op de terugweg kwamen we een strompelende man tegen….zijn T-shirt kwam ons erg bekend voor, en die sandalen…dat waren beslist de Teva’s van Anita…

Anders dan waar we de hele tijd van uit waren gegaan leek deze man helemaal geen Hippie-achtig type of Utopist. Het leek eerder een clochard, een zwerver. We schrokken er eigenlijk een beetje van. En wat doe je op zo’n moment?

We hadden hem kunnen aanspreken in ons beste Spaans. Maar met het verhaal van vanochtend in ons achterhoofd, onze gebrekkige beheersing van de taal en het idee dat wij van deze vieze man onze spullen zeker niet terug wilden, dachten we: is het allemaal wel de moeite waard? We zijn we maar doorgelopen. Met een dubbel gevoel… Op het terras even verderop, in het dorpje La Punta waren we er nog niet over uit. Maar met een biertje in de hand verdween het dubbele gevoel. Het blijft natuurlijk diefstal en we hopen hem nooit meer te zien, maar we hebben het in het leven beter getroffen dan hij.

De Pala van La Barba

Vanochtend in alle vroegte opgestaan. Alexi gaat om 8 uur aan de slag om het land op te schonen. Een paar dagen geleden kregen we van hem de kostenopgave voor het opruimen van de dode oude bomen, grondwerk en het verwijderen van de ijzeren buizen die op het land en in het schuurtje liggen. Blijkbaar weet hij wel een goed adres voor het oude ijzer, de offerte viel ons enorm mee.

Op het grondstuk komen we Juan tegen. Juan is een vriend van Alexi. Juan heeft een grote baard en een Pala, een machine die het midden houdt tussen een shovel en een kraantje. Juan is een grote man, spreekt erg rustig voor een Spanjaard en heeft een zeer gemoedelijke uitstraling. Omdat zijn naam, net als bij veel Spanjaarden, langer is dan alleen Juan, en we de rest van zijn naam eigenlijk niet goed konden verstaan, noemen we hem Juan La Barba. Juan is al begonnen met het uitgraven van de helling aan het begin van het terrein. Dit is de plek waar later de huizenbouwers ook langs naar boven gaan. De Pala wordt duidelijk ingezet voor het grovere werk. Maar Juan werkt netjes en graaft zich in no time naar boven, het niveau van de twee vakantiehuisjes.

Even later komt ook Alexi langs. Gelukkig neemt hij alle tijd en spreken we (samen met Travis) door wat Juan La Barba en de Pala deze week allemaal kunnen doen. Waarschijnlijk is aan het eind van de week het grove opruimwerk gedaan, zijn de bomen op een hoop geschoven en zijn er 2 hellingbanen gemaakt, 1 van beneden naar het terras van de vakantiehuisjes en 1 van dat niveau naar het niveau van ons huis. Alexi begint volgende week of de week daarna aan het verwijderen van de ijzeren buizen. Dit moet allemaal voorzichtig gebeuren en tijdens kantooruren. Officieel mag je natuurlijk wel je tuin opruimen, maar het afvoeren van een buizennetwerk komt wel erg dicht in de buurt van een begin van de bouw, en daarvoor is de vergunning nog niet verleend.

Alexi heeft ook de beschikking over een kleinere Pala en hij biedt aan om komend weekend een paar kleinere klussen op te pakken. Het is prettig werken met Alexi. Hij begrijpt goed wat wij willen, pakt snel door en kent veel mensen die weer andere klusjes voor ons kunnen regelen.

Als we later in de middag weer terug komen is Juan al gestopt. Het grote grondstuk waar de 2 vakantiehuisjes komen is al zo goed als kaal en schoon.

Zoals afgesproken heeft hij op dit stuk 2 oude avocadobomen laten staan. In de hoogtijdagen van de voormalige plantage stonden er misschien wel 100 bomen. De vorige eigenaar had de bomen al jaren geen water meer gegeven en bijna alle bomen zijn verdroogd en afgestorven. Maar avocadobomen zijn taai en een stuk of 8 bomen hebben nog een paar scheuten met bladeren waar, na de regen van afgelopen winter, toch weer leven in lijkt te komen. We kunnen deze bomen goed gebruiken om meteen al een groene uitstraling aan ons project te geven.

In de loop van de tijd zijn er ook een stuk of 10 kleine palmbomen opgekomen. De Palmeros vinden het onkruid, maar wij willen ze zo veel mogelijk laten staan. Midden op het terras van de vakantiehuisjes is een babypalmpje blijven staan, Juan heeft er liefdevol omheen gewerkt. Het begin van de tuin van één van de vakantiehuisjes is er.

Morgen komen er 2 aannemers om het grondstuk te bekijken voor het maken van een offerte. Rogier zal er bij zijn als tolk. Donderdag komt Juan terug om de Pala ons huiskavel op te sturen. En wij maken foto’s.

Goed bezig

De vaart zit er nog steeds flink in. We hebben ons zelf voorgenomen om deze 2 weken ook een beetje ontspannen vakantie te houden, en dat is maar goed ook. We hebben de eerste dagen al veel tijd besteed aan ons project. En er zijn veel mensen die willen helpen.

Afgelopen woensdag zijn we samen met Rogier, onze projectontwikkelaar, op het grondstuk geweest om even te overleggen wat we de komende tijd gaan doen. We hebben de plek van ons huis nog een keer goed doorgesproken, bekeken waar onze tuin en de vakantiehuisjes komen en gezien dat er op het terrein nog veel moet gebeuren voordat de huizenbouwer kan komen. We hadden ook nog even weer met Alexi afgesproken, de zoon van de eigenaar van de watertank naast die van ons. Onze buurman eigenlijk. Het is toch handiger communiceren als Rogier erbij is. We spreken af dat Alexi een offerte maakt voor het opruimen van de vlakke stukken op het terrein en dat hij nadenkt over het weghalen van de waterbuizen van het oude waterverdeelstation, die overal op het land liggen.

Volker is de makelaar die ons grondstuk in de verkoop had. We hebben een wisselende relatie met hem. Veel zaken zijn in het voortraject blijven liggen, trager gegaan dan voorspeld of heel anders gegaan dan we hadden afgesproken. Ondanks alles is de aankoop uiteindelijk goed gekomen, en, hoewel de makelaar zeker geen schoonheidsprijs verdient, kunnen we hem ook niet al te veel verwijten. En dat hebben we ook niet gedaan. We hadden donderdag een afspraak om even te horen hoe het ging met de registratie van het grondstuk. Alles blijkt eigenlijk zo goed als rond te zijn. Omdat hij een makelaardij heeft vroegen wij hem ook of hij niet een huisje wist waar wij vanaf augustus, tijdens de bouw van ons huis, kunnen verblijven. Hij gaf ons verschillende opties, waaronder zijn familiehuisje dat vanaf augustus niet meer verhuurd is. We zijn meteen gaan kijken. Het lijkt een serieuze optie al ligt het huisje wel een half uurtje rijden van het grondstuk.

Vrijdag was een vakantiedag. We zijn gaan wandelen in het gebied in de heuvels boven ons vakantiehuisje en ook boven het grondstuk waar we ons huis gaan bouwen. Het is een prachtig stukje eiland en van de wandeling zelf komt binnenkort een apart blog.

Terug in ons vakantiehuisje kwamen Berto en Yoya even langs. Gewoon om te horen hoe het met onze plannen gaat en natuurlijk om te horen of we al een beetje Spaans kunnen. We mailen al een tijdje met Berto, zoveel mogelijk in het Spaans, en we leren elkaar al aardig kennen. We kunnen Berto en Yoya gerust onze eerste Palmese vrienden noemen. En zij helpen ons niet alleen met ons project en de taal, maar hebben via een vriendin van de moeder van Yoya ook een huisje gevonden om tijdelijk te huren tijdens de bouw van ons huis. Ze bieden ook aan er direct even te gaan kijken, we mogen alleen niet binnen kijken. De vorige huurder was een jongen die de coronaperikelen in Madrid was ontvlucht en hij is pas een paar dagen geleden vertrokken. Het huisje is nog niet opgeruimd. Wat een mooi huisje, vlak bij het grondstuk, knus, maar groot genoeg en helemaal prima voor ons. Ook Poes mag mee, als zij belooft dat zij het interieur een beetje heel houdt. We gaan het vast doen, al hebben we het nog niet eens van binnen gezien. We zijn er nu al blij mee.

een streep door het huisje bij de watertank als tijdelijke woning

Het weer is de afgelopen dagen echt fantastisch. Vanuit ons vakantiehuisje kijken we uit over de zonovergoten landerijen om ons heen. Het is elke dag net even boven de 20 graden en als het zonnetje goed doorbreekt, zoeken we al snel een plekje in de tuin onder de bomen op.

Vakantiehuisje van Berto en Yoya

Natuurlijk zijn we afgelopen weekend een paar keer op ons grondstuk geweest. Soms alleen, om te zien hoe onze toekomst er uit gaat zien, soms met buren, kennissen en vrienden.

Maandag is weer een “werk”-dag. Vanochtend waren we op tijd op. We hadden zelf een afspraak geregeld met één van de bouwondernemingen voor het maken van een offerte. Zonder onze projectontwikkelaar. Deze aannemer is een Duitse aannemer, die we kennen via onze verkoopmakelaar. Tenminste, we dachten dat hij een Duitssprekende aannemer was. Hij blijkt slechts een paar woorden Duits te verstaan, en spreekt het zeker niet. Gelukkig had ook de Duitse verkoopmakelaar tijd gevonden om even mee te rijden. Overleggen in het Duits is voor ons toch veel makkelijker dan in het Spaans. Dat laatste gaat met een beperkte woordenschat, gebaren en Travis. Travis is een handig vertaalcomputertje dat wij al in Nederland hadden aangeschaft. Maar dit keer kon het gelukkig in het Duits. En we zijn blij dat we de relatie met de verkoopmakelaar in stand hebben gehouden.

Naast de aannemer is een murenbouwer meegekomen. Hij gaat een offerte maken voor de te bouwen muren rond ons woonhuis. Hij komt meteen met goede ideeën en we hebben het idee dat we hem vast terug zullen zien. Wel even afwachten tot we zijn offerte onder ogen krijgen natuurlijk.

Leuk

Nadat wij in december eindelijk het landstuk op onze naam hadden staan zei Roger, onze aankoopmakelaar: dit was het lastige stuk, nu gaat het leuk worden. Eenmaal thuis leek het wel alsof er maar heel traag af en toe iets gebeurde. De meeste tijd ging op aan het wachten op nieuws van de architect en wanneer hij nou eindelijk de aanvraag voor de vergunningen zou in leveren bij de gemeente. We hadden de hele tijd de hoop dat we meer vat op de situatie zouden krijgen en regelmatig zeiden we tegen elkaar: “nu is het blijkbaar leuk”, maar zo voelde het niet. We hadden vorig jaar al gemerkt dat er meestal pas echt iets gebeurde als we op La Palma waren. En afgelopen dinsdag is dat gelukt. We zijn weer op La Palma. En direct ging het project weer aan. En het wordt leuk. En in de drukte van de afgelopen dagen is er zo veel te doen dat zelfs een blog schrijven er bij in schiet. Weken is er vrijwel niets te melden, en afgelopen dagen is er elke dag genoeg voer voor meerdere blogs. Ik begin bij het begin.

We vlogen vanaf Düsseldorf. Twee dagen voor de vlucht allebei even snel een negatieve corona-test ophalen en dinsdagochtend op tijd op pad met een thermoskan koffie en koekjes voor onderweg. Het was ons bij het inchecken niet gelukt 2 stoelen naast elkaar te boeken. Tijdens het inleveren van de koffers bleek het toch mogelijk en kregen we 2 ruime stoelen bij de nooduitgang. We kregen gelijk het gevoel dat het tijdens deze werk-vakantie goed ging komen, zou het leuke gedeelte dan toch echt beginnen? De vlucht verliep soepel en ook het ophalen van de koffers en de auto ging in sneltreinvaart. Het vliegveld op La Palma ligt aan de vaak bewolkte oostkant van het eiland. Ons grondstuk en ook het huisje van Berto en Yoya, waar we ook deze keer verblijven, ligt aan de westkant. We vinden het altijd een wonderlijk verschijnsel als we de weg omhoog rijden naar de pas door de bergrug die het oosten en en westen van het eiland van elkaar scheiden. Als we de tunnel inrijden, is het donker en rijden we in de wolken, als we eruit rijden: “pling” daar is de zon.

We hopen deze vakantie eigenlijk 2 dingen voor elkaar te krijgen. Als het goed is gaan we contact hebben met 4 aannemers om onze plannen door te spreken en om offertes voor de bouw te krijgen. Daarnaast hopen we dat we een huurhuis kunnen regelen voor de periode dat ons huis wordt gebouwd. Het is een beetje afhankelijk van de planning van de aannemer, maar eigenlijk hebben we al besloten dat we per 1 augustus uit Nederland vertrekken.

Natuurlijk waren we benieuwd hoe ons grondstuk er bij lag. Het huisje van Berto en Yoya ligt vlak bij ons grondstuk. En nadat we onze koffers hadden weggebracht, zijn we gelijk even gaan kijken. Ongelofelijk wat er allemaal gegroeid was in de afgelopen maanden. Er was bijna geen doorkomen aan. Van het opruimen in onze vorige vakantie was niets meer terug te zien, het land was compleet overwoekerd. Dat betekent werk aan de winkel om het land weer enigszins begaanbaar te krijgen.

De zwerver had helaas bijna al onze spullen meegenomen. We hadden er al een beetje rekening mee gehouden. Natuurlijk was dat minder leuk, al viel het ons mee dat hij er niet een rommeltje van had gemaakt. Eigenlijk zag het er nog best netjes uit en was alleen het slot samen met onze spullen verdwenen. Alleen de Nederlandstalige reisboekjes waren achtergebleven. Op het moment dat wij daar rondliepen zagen we dat we in de gaten gehouden werden door 3 mannen die op het hoger gelegen grondstuk stonden. Toen wij naar hen toe liepen om ons, in ons beste Spaans, voor te stellen, bleek 1 van de mannen Vicente te zijn, de eigenaar van de weg boven ons. Het bleek meteen een leuk contact. Hij had nog een huisje boven de weg dat in de verkoop zou gaan, we konden gelijk wel even kijken. Eén van de wilde ideeën van Jeroen was om dit huisje met grondstuk erbij te kopen, het te verbouwen tot ons tijdelijke woonhuis en het daarna te verhuren als extra vakantiehuisje. Per telefoon werd een neef opgetrommeld die de sleutel kwam brengen. Het was al snel duidelijk dat het voor ons niet geschikt was, vanaf 1959 had er niemand meer gewoond, het moest volledig worden gerenoveerd en het bijbehorende land dat verkocht werd was meer dan 10.000m2. Vicente had er een flink bedrag voor in zijn gedachten. Goed om te zien, maar een mooi project voor iemand anders.

Vlak voordat we weg wilden gaan kwam nog iemand langs. Zijn familie bleek de eigenaar te zijn van de watertank naast onze watertank. Het is het stukje land dat aan het eind van ons aankoopproces eerst wel en later toch niet aan ons verkocht kon worden. Wederom in ons beste Spaans een gesprekje aangegaan. Alexi blijkt een aardige gast en hij biedt aan om te helpen met het schoonmaken en het opruimen van het grondstuk. Hij heeft een pala, een soort kraantje met shovel. Zijn broer blijkt in de oud ijzerhandel te zitten en samen kunnen zij helpen met het verwijderen van de ijzeren buizen die overal nog op het land liggen. We spreken af dat hij een offerte maakt en dat we later deze week elkaar weer treffen om de planning af te stemmen. Als we terug rijden naar ons vakantiehuisje is de zon al een heel eind richting de horizon vertrokken. Zo ben je thuis aan het afwachten wat er allemaal nog moet gebeuren en binnen 1 dag op het eiland gebeurt er te veel om op te noemen. En dat voelt goed. We kunnen vooruit, we hebben er zin in, het wordt leuk.

Wilde ideeën

Al vanaf het begin van onze plannen op La Palma komt Jeroen steevast met de wildste ideeën aan. Als hij uit bed komt, terugkomt van een wandeling of heerlijk in bad heeft liggen nadenken hoor ik regelmatig: ik heb nog wat bedacht….. dan houd ik mijn hart alweer vast, wat heeft hij nu weer bedacht? Met veel enthousiasme legt hij mij dan het nieuwste idee uit en duikt meteen achter de computer om op internet zijn idee uit te werken en uit te zoeken hoe het laatste idee kan passen in ons plan. Ik heb al wel geleerd om het idee eerst even te laten bezinken voordat ik commentaar heb en af te wachten wat het resultaat van zijn uitzoekwerk is. De uitkomst van de ideeën wisselt en niet zelden wordt het idee al in een vroeg stadium weer naar de prullenbak verwezen.

Het laatste lumineuze idee gaat over de plek waar we kunnen gaan wonen op La Palma als ons huis nog niet af is. Omdat we hebben besloten om in augustus te vertrekken zullen we, tijdens de bouw van ons huis, tijdelijk in een huurwoning zitten. En het vinden van een huurwoning blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Er worden vooral appartementen te huur aangeboden en als we een leuk huisje zien staat er meestal bij: no mascottas. Dat betekent: geen huisdieren. En Poes gaat natuurlijk ook mee. Dus weer verder zoeken. Vanuit bad kwam ineens het idee om dan maar tijdelijk in het waterverdeelstation bij de watertank te gaan wonen! Dat knappen we eerst een beetje op en als de water- en elektra-aansluiting op het grondstuk is aangelegd dan moet dat toch kunnen! Het voordeel hiervan is ook nog dat we dan alvast op ons landstuk zijn en daar lekker aan de gang kunnen.

Een achterliggend idee is dat wij prima basic kunnen leven als het nodig is en we sparen hiermee ook nog een leuke som geld uit. Zo vinden we het heerlijk om in de zomervakantie met de tent op pad te gaan, dus wat is het probleem…

Ik zie daar nog wel wat uitdagingen. In de zomer zoeken we het mooie weer op, op een camping staan we nooit langer dan 3 weken en daar heb je bijvoorbeeld een toiletgebouw… Om meerdere maanden zo basic te moeten leven, ik weet het nog niet. Mij lijkt het een beter idee om toch maar een huisje te zoeken waar Poes ook mee mag.

En dan heb ik het nog niet over het idee van het huisje boven de weg gehad….met grondstuk, vervallen pajero en 3 grotten….

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Proyecto Básico

Of op zijn Nederlands: het stuk dat is geschreven om de bouwvergunning voor ons huis aan te vragen. We kregen 2 weken geleden het document per mail toegestuurd met de vraag om hier even doorheen te gaan en te kijken of we nog op- of aanmerkingen hadden. Dit document bestond uit 222 pagina’s Spaanse tekst, makkie.

Gelukkig hebben we (Jeroen) de laatste tijd alle begrotingen al grondig doorgespit en de tekeningen van ons huis tot in “perfectie” aangepast, voor zover de begroting dat toe liet. Het kleine deel van de 222 pagina’s dat over de daadwerkelijke bouw van ons huis ging, was zodoende al uitvoerig doorgenomen en goedgekeurd door de architect. We hadden eigenlijk alleen nog wat opmerkingen over de plaats van ons huis, de jacuzzi en de materialen van de kozijnen. Blijkbaar is de vergunningaanvraag zo algemeen dat we hier later altijd nog wat wijzigingen in aan kunnen brengen. De meeste tekst ging over de bestemming van het terrein en de normen waaraan moet worden voldaan om überhaupt te bouwen. Daar hadden we gelukkig voor de aankoop van het grondstuk al uitvoerig over na gedacht. Het was destijds één van de redenen om juist dit stuk te kopen.

Op La Palma gaan ze ook met de tijd mee en het was mogelijk om het stuk digitaal aan te leveren. Dat scheelde weer een reis, onze architect hoefde niet vanaf Gran Canaria in te vliegen om het persoonlijk in te leveren. Even een volmacht tekenen en het was zo gepiept.

Hieronder het bewijs van aanmelding:

Volgens planning gaat de goedkeuring zo’n 3 maanden in beslag nemen, we kunnen alleen maar afwachten. Nu wordt het tijd om met een aannemer in gesprek te gaan. Het is alleen lastig om op dit moment naar La Palma te gaan. De vlucht vanuit Nederland die we geboekt hadden op de 28e is helaas geannuleerd. Of de vlucht een week later wel doorgaat moeten we nog zien. Voor alle zekerheid hebben we ook maar een vlucht geboekt vanuit Düsseldorf. Op die manier hebben we dubbel zoveel kans dat we op pad kunnen. De overgebleven vlucht stellen we dan uit voor een volgend bezoek.

Ook gaan we de komende tijd met de architect om tafel om het Proyect Básico voor de 2 vakantiehuisjes af te maken. Hoewel de tekeningen in ons hoofd al klaar zijn, dateert de laatste versie van de architect van een paar maanden geleden. Omdat we zo snel mogelijk de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons eigen huis af wilden hebben, was dit even blijven liggen. We willen ook niet te veel vragen tegelijk via projectontwikkelaar Rogier aan de architect stellen. We hebben gemerkt dat vragen of opmerkingen dan nogal eens blijven liggen. Het werkt beter om telkens één vraag te stellen en daarvan het antwoord af te wachten. Beetje bij beetje, Poco a poco.

Laatste sneeuwpret?

Het is vreemd om een blog te schrijven over sneeuw van 10 dagen geleden, terwijl we het afgelopen weekend heerlijk in het zonnetje in de tuin konden zitten. De “ongenode gast” kwam tussendoor in ons vorige blog. De winterwandeling van anderhalve week stond nog in de wacht. Ook wij stonden afgelopen week weer in de wacht. Na de verontrustende berichten rond ons grondstuk waarbij wij elke dag hoopten op nieuws, is het stil gebleven…. de communicatie blijft lastig op afstand en na een paar mañana’s zijn we zo weer een week verder. Dit had ook een blog kunnen worden over de plotselinge lente van afgelopen weekend, maar ik heb zo het idee dat er nog een heleboel blogs met lente-weer gaan volgen. En die winter, ach misschien gaan we het over een tijdje nog missen ook.

Ineens was de winter dan toch ingetreden in Nederland. We moesten ons achter op het park uitgraven uit een verse laag sneeuw en gingen glibberend het park af.

Na een paar nachten strenge vorst kon er ineens weer geschaatst worden, ook het E-woord was alweer gevallen. We hadden er niet meer op gerekend. Anita had haar schaatsen vorig jaar al weggegeven en Jeroens schaatsen lagen al keurig opgeslagen op de zolder bij PaMa in Dronten. We besloten te gaan wandelen in plaats van te gaan schaatsen. Vanuit Loenen (bij Apeldoorn) volgden we een mooi klompenpad door het buitengebied.

Met onderweg een fijne stop met koffie-to-go en heerlijk warm appelgebak bij zorgboerderij De Groote Modderkolk. Met een glimlach gereserveerd en te nuttigen ergens in de boomgaard. Normaal het startpunt van de wandeling, nu een welkome tussenstop halverwege.

Met een warm gevoel van binnen en een koude wind om onze oren gingen we verder met de wandeling. Nederland op z’n mooist. Een prachtige wandeling op een prachtige dag.

Zou dit onze laatste wandeling in de sneeuw zijn geweest? Vast niet. Ook op La Palma kan het sneeuwen op de hoogste toppen. En een Hollandse winterwandeling kan ook vanuit La Palma prima passen in een weekje familiebezoek. Ik denk dat deze wandeling ook in het voorjaar, als de bomen uitlopen en alles nog meer kleur heeft, prachtig zal zijn. We komen later terug. Over een paar maanden. Het wordt nog puzzelen welke van de mooie wandelingen van de afgelopen tijd we in het voorjaar nog eens gaan doen. We hebben nog even. Mañana.

Ingebroken

Deze week zouden we een blog schrijven over de sneeuw van afgelopen week. Een positief blog, met foto’s van onze winterse wandeling van het weekend. Misschien wel de laatste winterse wandeling in Nederland. Jullie houden ‘m tegoed.

De eigendomssituatie van ons grondstuk op La Palma is de afgelopen 2 jaar een flinke kluif gebleken. Anderhalf jaar heeft het geduurd na de aankoop om het kadaster zo te wijzigen dat het grondstuk op onze naam kon worden overgeschreven. Tijdens het proces van de kadasterwijziging, bleek er een half jaar geleden een “Utopist” in het huisje-zonder-dak, op het grondstuk te verblijven. Het grondstuk was nog niet van ons en na aandringen bij de verkoper, werd de “Utopist” uit het huisje gezet. Dit was niet zonder slag of stoot gegaan, de man had er een zootje van gemaakt en had daarna zijn tijdelijke woonruimte verbrand achter gelaten. Maar goed, op afstand raakte ons dat niet zo, het huisje-zonder-dak was voor onze plannen niet zo belangrijk. En afgelopen december was de overdracht rond en werden we eindelijk de enige eigenaar van ons grondstuk aan de Camino La Planta in La Punta.

Op ons grondstuk staan 2 oude gebouwen. Het huisje-zonder-dak, met zijn deels verbrande interieur nauwelijks een huisje te noemen, en een grote watertank van ongeveer 350 kuub, met daarvoor een ruime stenen schuur waar de leidingen van de tank uitkomen. Deze schuur is nog in een redelijke staat. We willen er later een materialenhok van maken voor onze tuinspullen. Omdat we de komende tijd vaker naar La Palma gaan om dingen te regelen voor de bouw, willen we de schuur gebruiken om alvast dingetjes op te slaan.

Het schuurtje heeft vroeger een slot gehad. Omdat niemand daar meer een sleutel van had werd deze net voor onze eerste bezichtiging, nu bijna 2 jaar geleden, verwijderd. Toen wij eind vorig jaar het grondstuk definitief hadden gekocht, hebben we er op onze laatste vakantiedag onze werk- en zomerkleren achtergelaten. Ook konden we er mooi onze nieuw aangeschafte zagen, tangen en overige tuinspullen in kwijt. Bij de plaatselijke bouwmarkt hadden we in ons beste Spaans een slot gekocht, zodat onze spullen veilig zouden zijn tot ons volgende bezoek.

Gisteren kregen we van onze projectontwikkelaar bericht dat er mensen waren gesignaleerd op ons grondstuk. Vandaag kregen we er foto’s bij. Het slot dat wij zo netjes op de deur hadden gemaakt, was opengebroken. Vervangen door een ander slot. Op de deur was met de groene verf die wij binnen hadden bewaard voor het uitlijnen van de gebiedsgrenzen, de naam van de clandestiene bewoner geschreven. We vrezen het ergste voor de rest van onze spullen in de schuur.

Wij hebben altijd het rooskleurige idee gehad dat La Palma een beetje een paradijsje is. De bewoners zijn er erg aardig, iedereen leeft er op zijn eigen manier en mensen hebben respect voor de manier waarop anderen leven. Vrijheid, blijheid. Een bekende op La Palma vertelde ons eens dat criminaliteit op het eiland eigenlijk niet voorkwam. Dit sprak ons erg aan en heeft zeker een rol gespeeld in de overweging om naar dit prachtige eiland te emigreren.

Het afgelopen anderhalf jaar is ons rooskleurige idee al een paar keer flink op de proef gesteld. Vandaag worden we extra op de feiten gedrukt. Onze projectontwikkelaar heeft contact gezocht met de lokale politie om de clandestiene bewoner uit onze schuur te krijgen. Gisteren en vandaag waren het helaas alweer feestdagen in de regio en de politie had nog niet veel zin om iets te ondernemen. Hem werd de suggestie gedaan dat het mogelijk met een paar sterke mannen op eigen initiatief sneller en beter zou gaan…een weg die wij (zeker op afstand) liever niet willen bewandelen. Morgen gaat hij opnieuw contact opnemen met de lokale politie, en eventueel met de eilandpolitie.

Wij vinden het allemaal erg verontrustend. Het gemak waarop iemand inbreekt in een gebouw van een ander en er vervolgens doodleuk zegt te wonen, en de reactie van de politie op een dergelijk voorval. We vrezen voor onze persoonlijke dingen die we er hebben achtergelaten. Maar bovenal, vinden we het erg jammer dat ons geïdealiseerde eiland toch veel minder een paradijs lijkt dan gedacht.