Ons leven op La Palma

Begin augustus zijn we vertrokken vanuit Nederland naar onze toekomst op La Palma. Inmiddels is het eind november en wonen we hier al weer bijna 4 maanden. We maken veel mee en de tijd vliegt. Nederland lijkt al lang geleden. En wij raken gewend aan het leven hier op het eiland. We genieten van het mooie klimaat en al het mooie wat het eiland ons biedt.

Het is heerlijk dat er ’s morgens geen wekker meer gaat. We staan op als we wakker worden. Geen haast meer om op tijd in de auto te zitten, niet meer in de file naar het werk. En geen baan meer tussen 9 en 5. Elke ochtend begint rustig aan op de veranda. Langzaam komt ook de zon over de berg kijken en is het warm genoeg om zonder trui en in de korte broek te zien hoe het eiland ontwaakt. Tijdens de koffie bespreken we de planning van de komende dag. Vaak is de dag al een tijdje onderweg als we in actie komen. Het voelt alsof we ’s morgens vakantie hebben en dat we alleen ’s middags aan het werk gaan. En dat was ook het plan. Veel afleveringen van Ik Vertrek hebben we bekeken voordat we zelf deze stap namen. En bijna even vaak hebben we ons verbaasd over de onhandig strakke planning die mensen er op na hielden. Op voorhand hadden wij al afgesproken: het moet wel leuk blijven. En het hele proces van ons project hoort daar ook bij. Niet alleen het resultaat is het doel, ook de reis daarheen. En daar hebben we gelukkig anderhalf jaar voor uitgetrokken.

En soms hebben we even geen werk of geen zin om te klussen en gaan we gewoon naar ons grondstuk om in de tuin te zitten. Genieten van het uitzicht op de zee en de omgeving, wat is het hier mooi en rustig.

Niet alleen ons leefritme is anders dan vroeger. Ook het leefritme van de Palmeros is anders dan wij vanuit Nederland kennen. De Palmero begint de ochtend met een eenvoudig ontbijt. In de loop van de ochtend, rond een uur of 11 volgt een tweede ontbijt. Tussen 2 en 4 wordt er uitgebreid gegeten, in het weekend vaak met de hele familie samen. ’s Avonds rond 9 uur staan alleen nog wat kleinere hapjes of tapas op het menu. We passen ons al prima aan, alleen valt ons ontbijt vaak samen met hun 2e ontbijt om 11 uur. Tijdens het werk op ons grondstuk is het vervolgens geen probleem om een stevige lunch te nuttigen. Vaak klussen we net iets te lang door en lunchen we pas tussen 3 en 4 uur. Met als resultaat dat we na de werkdag (heel Palmees) rond 8 uur nog wat hapjes eten. Als we langer doorwerken of als we samen met de bouwlui een zware klus oppakken, gaan we tussen de middag terug naar ons tijdelijke huis om een stevige warme lunch te maken. En dat ritme past ons wel. Genoeg energie voor de hele dag en geen vol gevoel als je ’s avonds op bed ligt.

We beginnen ook de winkels te ontdekken waar we het beste onze boodschappen kunnen halen. Ons dorpje kent 2 kleine supermarktjes voor de eenvoudige dagelijkse boodschappen. Voor wat ruimere keus gaan we naar een van de grotere dorpen op het eiland. We vinden al aardig uit welke grote boodschappen we bij welke supermarkt kunnen halen. En omdat we ook hebben geleerd niet te veel afspraken per dag in te plannen, blijft er vaak wel tijd over voor een bakje Cortado op een terras.

Afgelopen vrijdag heeft Anita na 4 maanden voor het eerst een kapper opgezocht. Best spannend. Het resultaat biedt ruimte voor verbetering. De kapster had de boodschap “kort en uitdunnen” wel heel letterlijk opgevat. Vrouwelijk stond blijkbaar minder hoog op de lijst. De volgende keer toch het handige vertaalapparaatje maar weer mee. Of een kapper zoeken die een vrouwelijke touch heeft. We zullen jullie de foto besparen…

In de weekenden hebben we vaak wat meer tijd om het eiland verder te verkennen. We proberen dit zeker op de zondagen vaak te combineren met een wandeling. En telkens vinden we weer stukjes eiland waar we nog niet eerder waren geweest. Het eiland is niet heel groot, maar bijzonder divers. Er blijft ook de komende jaren nog voldoende over voor ons om te ontdekken.

En als we dan ’s avonds na een dagje werken, winkelen, wandelen of wat dan ook terug komen bij ons tijdelijke huisje, hebben we van ons terras uitzicht op de ondergaande zon. Bijna elke avond, het klimaat is hier werkelijk fantastisch. Zelfs nu in november is het overdag warm genoeg voor alleen een t-shirt. We kunnen ons al geen ander leven meer voorstellen.

Registro de la Propiedad

Maart 2019 bekeken we voor het eerst het grondstuk in La Punta. Op één dag, samen met nog een stuk of 8 andere percelen. Vooral Anita was direct verkocht. Op dit stuk land op La Palma gaan wij onze huisjes bouwen. De onderhandeling verliep voorspoedig en in april hadden we (mondeling) overeenstemming over de prijs. We waren rond die tijd al ongeveer een jaar bezig met de voorbereiding. Ons was verteld dat we bij de aankoop van een grondstuk rekening moesten houden met een paar belangrijke ambtelijke zaken. Natuurlijk was daar het bestemmingsplan. Het was één van de redenen waarom dit grondstuk voor ons geschikt is, je mag er zowel woonhuizen als huizen voor de verhuur op bouwen.

Daarnaast begrepen we dat het niet altijd gebruikelijk was dat grondstukken goed waren geregistreerd. Op La Palma heb je hiervoor 2 instanties: het Kadaster, daar wordt aangegeven wat de exacte coördinaten en afmetingen van het grondstuk zijn, en het Registro, waar wordt geregistreerd wie de eigenaar is.

Dus wij vroegen al voordat we de onderhandelingen begonnen aan de verkopende makelaar hoe het zat met de registratie van de grondstukken. Hij wist ons te melden dat zowel kadastraal, als in het Register alles voor dit grondstuk prima was geregeld, anders zou hij het natuurlijk niet in de verkoop aanbieden. Maar op La Palma lopen dingen nogal eens anders dan je op voorhand denkt. Toen de onderhandelingen waren afgerond en we het tijdschema samen met de makelaar doorliepen bleek het allemaal toch niet zo eenvoudig te liggen als gedacht. We praten nog steeds over de periode maart/april 2019, iets meer dan 2 en een half jaar geleden.

Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en met in ons achterhoofd dat dit toch een beetje integreren op afstand was, begonnen we een lang traject. Het eerste deel van het traject was de overdracht van het grondstuk. Omdat we hadden begrepen dat zowel de registratie bij het Kadaster, als de inschrijving in het Registro niet goed voor elkaar waren, lieten we in het aankoopcontract opnemen dat de verkoper dit proces zou regelen en betalen. Na veel gesteggel met vooral een onwillige verkoper konden we afgelopen december na dik anderhalf jaar de eerste fles bubbels opentrekken en was de aankoop definitief. Althans, er moest op het laatste moment nog iets worden gewijzigd. De verkoper had zijn eigendom wel erg royaal ingeschat en de aanpassing hiervoor in het koopcontract had nogal wat consequenties. Omdat de notaris inmiddels ook wel genoeg had van de houding van de verkoper tekenden we het “definitieve” contract.

Daarna moest de verkoper aan de slag met het inschrijven van de verkochte kavels in het Kadaster. Het is erg Nederlands om je af te vragen waarom hij daar niet alvast mee was begonnen. Natuurlijk waren de metingen die nodig waren voor de vastlegging in het Kadaster al klaar, anders kon het grondstuk niet worden verkocht. Een paar maanden later zagen we dat de kadastergrenzen opnieuw waren vastgesteld.

Nu nog alles op naam zetten bij het Registro. Normaal duurt de inschrijving van een grondstuk bij het Registro een paar maanden. Zij kwamen er echter achter dat de verkoper 2 documenten vergeten was in te leveren. Daarnaast was het contract dat we voorlopig hadden getekend in december nog niet definitief. En een contract zonder definitief stempeltje is geen contract. Eind augustus, toen we een paar weken op La Palma waren, werden we opgeroepen om bij de notaris te verschijnen om ook onder het definitieve contract een handtekening te zetten. Dit laatste document maakte het hele pakket compleet, het Registro kon eindelijk aan de slag.

Twee weken geleden zagen we op de website van het Registro dat er schot in de zaak kwam. Even later kregen we bericht van de makelaar dat het Registro het grondstuk op onze naam had gezet. Het duurt iets meer dan een week voordat de documenten bij de notaris zijn. De post voor de notaris wordt één maal per week opgehaald bij het Registro, zij hebben geen haast. Afgelopen maandag konden we langs komen om de inschrijving bij het Registro, de Escritura, op te halen. In de bijgevoegde mail van de notaris zat de nota voor de inschrijving. In plaats van de verwachte post van ongeveer 350 euro, bleek dat we ongeveer 1500 euro moesten bijbetalen. We waren stomverbaasd. Hoe kon alleen een simpele inschrijving op naam zoveel kosten. Ook onze aankoopmakelaar kon geen verklaring vinden. Maar het Registro is een vrijwel onbenaderbaar bastion. Het is mogelijk om er een gesprek aan te vragen, maar onze aankoopmakelaar waarschuwde ons meteen dat dit zeker geen makkelijke weg zou worden. En we zijn zo dicht bij die fles bubbels om te vieren dat het aankooptraject na meer dan 2 en een half jaar eindelijk is gelukt. Wat nu?

Anita is in haar vorige werk gewend om met tabellen en cijfertjes om te gaan. Hierdoor heeft zij een antenne ontwikkeld voor het opsporen van fouten in een overzicht. Toen we de laatste nota vergeleken met de nota van de inschrijving van 2 grondstukken die al waren geregistreerd bij het Registro, bleek dat er een paar posten op stonden waarvan wij het idee hadden dat die beslist geen betrekking hadden op de tenaamstelling. Dit waren kosten voor de registratie van het grondstuk zelf. En daarvan hadden we destijds zo duidelijk in het aankoopcontract laten vastleggen dat ze voor de rekening van de verkoper zouden komen.

Toen we eenmaal duidelijk hadden waar de fout volgens ons zat, gingen we terug naar de notaris. Wellicht kon zij voor ons contact opnemen met het Registro voor een wijziging van de nota. Maar de dame was onverbiddelijk, als wij een wijziging van deze nota wilden, moest daar een stempel op komen van het Registro, en daarvoor moesten we zelf maar een afspraak maken bij het bastion aan de andere kant van het eiland. Met ons beperkte Spaans zou dat waarschijnlijk niet lukken. Dan maar een laatste poging bij de makelaar. Ik vertelde in een eerder blog al dat we een wisselende relatie met de man hadden. Veel was in het voortraject anders gegaan dan hij ons had verteld, en op zijn werkwijze was zeker wel het één en ander aan te merken. Maar we hebben altijd de goede vrede bewaard. Hij begreep eigenlijk direct wat we bedoelden en, belangrijker, hij beet zich direct in de oplossing van het probleem vast.

Vrijdagochtend was het zo ver. Blijkbaar was er bij het Registro een foutje gemaakt en wordt de nota herzien. De makelaar krijgt het zelfs voor elkaar dat we de Escritura direct mee krijgen. We mogen de aangepaste rekening later wel betalen. En we liepen naar buiten met de eigendomsacte onder de arm. Twee jaar en 7 maanden na de mondelinge koopovereenkomst is deze belangrijke hobbel genomen.

Op naar de volgende horde, de bouwvergunning. De aanvraag voor de bouwvergunning loopt al een tijdje, maar voordat de gemeente deze kan afgeven hebben zij de eigendomsakte van het grondstuk nodig. Die gaan we maandag brengen. We verwachten dat deze horde minder hoog zal zijn. Het gemeentehuis van Tijarafe is zeker geen bastion. We zijn er al diverse keren geweest en de contacten zijn altijd zeer correct. We hopen dat het stempeltje er snel op staat.

Oscar, de aannemer die onze huisjes gaat bouwen is niet zo van de stempeltjes. Omdat we ruim voldoen aan de bouwnormen wil hij ook zonder stempeltjes zo snel mogelijk aan de slag. Misschien zelfs al komende week. Eerst maar even de Escritura naar het gemeentehuis brengen maandag. Maar nog eerder zijn er de lang verwachte bubbels.

Nieuw land

Sinds we hier wonen zijn we bezig met het opruimen van ons terrein. Afgelopen week waren de randen van het perceel aan de beurt. Op veel plekken staan verwilderde amandelbomen begroeid met mos en klimplanten. Het hoekje naast de watertank was een warboel van struiken en dood hout. We konden eigenlijk niet eens zien hoe het kavel er daar uitzag. We hebben nog geen plannen met het stukje perceel, maar het ligt op een mooie plek. Een flinke klus en broer Marcel kwam ingevlogen voor hulp.

foto april 2021

Met Jeroen aan de kettingzaag hadden de amandelbomen en de struikjes geen schijn van kans. De dikke stukken hout zagen we in stukken om later in de kachel op te branden. De rest wordt door Marcel en Anita verzameld. Marcel is al snel zo bedreven in het breken van de kleinere takken dat een hakselaar het werk niet beter had kunnen doen. Misschien kunnen we de fijngemaakte takjes later ook wel gebruiken om rond de bomen te strooien.

Langzaam komt het terrein tevoorschijn. Een mooi plateau waar we prima een paar boompjes kunnen planten. Op de hellingen rond het plateau liggen veel losse stenen die we later goed kunnen gebruiken voor de bouw van een muur achter de vakantiehuisjes.

Ons grondstuk is groot. 7000 vierkante meter. Om de verschillende plekken op het terrein aan te duiden geven we ze de namen van de mensen die er iets mee van doen hebben. Zo hebben we Casa Belg, Casa Gerard met de Tuin van Gerard en Antonio’s paadje, het paadje dat Antonio met de kleine Pala heeft gemaakt boven de vakantie huisjes, naar Anita’s groentetuin. Natuurlijk moet ons nieuw ontdekte terrein naast de watertank worden genoemd naar haar ontdekker. Omdat we samen met Marcel veel verhalen ophaalden over ontdekkingsreizigers die vroeger de wereldzeeën overzeilden, en omdat Marcel een voorliefde heeft voor Latijnse talen, noemen we ons nieuw ontdekte terrein Terra Marcellis.

Natuurlijk kwam Marcel niet alleen om te werken. We hebben afgelopen week veel van het eiland gezien. Natuurlijk is de vulkaan een attractie van formaat. Van dichtbij, vanaf de rand van de Caldera, bij nacht, het blijft natuurlijk een bijzonder fenomeen. Acht weken is de uitbarsting aan de gang. En heel langzaam begint het ergste gebulder wat af te nemen. Wij hopen dat het stofmonster zo snel mogelijk stopt. Marcel kan er geen genoeg van krijgen.

Een paar keer heeft de wind de as van de vulkaan onze kant op geblazen. Een mooie gelegenheid om Marcel iets meer van het eiland te laten zien. Vooral van het uitgestrekte en dunbevolkte noorden. Het zuiden van het eiland is door de vulkaan vrijwel onbereikbaar geworden. Een mooie rit brengt ons op de hoogste toppen van het eiland. Boven de wolken zien we in het zuiden de wolk die de vulkaan uitblaast.

Om La Palma echt te ontdekken werd er afgelopen week natuurlijk ook gewandeld. Een mooie wandeling waarvan wij tot nu toe alleen stukjes hadden gewandeld bracht ons aan de rand van de Caldera. We klauterden omhoog met rechts uitzicht op de vulkaan en links het landschap met bos, boerderijtjes en kleine dorpjes waarin wij wonen. En onderweg natuurlijk een gevaarlijke hindernis: Cerveceria Isla Verde, de Belgische bierbrouwerij.

Afgelopen woensdag was het niet de vulkaan zelf, maar een kennis van Aguate die ons wegjoeg met as en stof. Het dak van ons huis werd schoon geblazen. Een mooie gelegenheid om een wandeling te maken in het vochtige noorden van het eiland. We parkeren bij La Zarza en lopen door dichtbegroeide kloven. Een groter contrast met het droge landschap aan de westkant en de kale bergen bovenop is nauwelijks denkbaar. Het is een wandeling die wij al vaker hebben gemaakt. In de kloof is het stil en meestal erg rustig. Ook dit keer komen we slechts een paar andere wandelaars tegen. Het is sowieso erg rustig op La Palma. Veel vakantiegangers hebben hun vakantie uitgesteld tot de vulkaan er mee stopt.

Gisteren is broer weer terug gevlogen naar Nederland. Hij begon al aardig te wennen. Broer houdt van vegen. In het begin was er elke dag voldoende as en kon hij zich met de bezem prima vermaken. De laatste dagen kwam de wind uit het noorden en hadden we bijna geen as en stof. Vandaag is de wind weer gedraaid en hangt de aswolk weer boven ons. Dat wordt weer vegen. We missen broer nu al.

Lekker bezig

We zijn de afgelopen weken lekker bezig geweest op ons grondstuk. Zo lekker bezig dat het schrijven van een blog er bij in geschoten is. De voorbereidingen voor de bouw zijn eigenlijk klaar en twee weken geleden hebben we de contracten voor de bouw getekend. Oscar gaat eerst ons huis en daarna de 2 vakantiehuisjes bouwen.

We verwachten dat hij volgende week gaat beginnen. Lang moesten we wachten op de inschrijving in het Registro voordat de bouwvergunning bij de gemeente kon worden afgerond. Daar kwam vorige week schot in en als de hele papierwinkel voor de aanvraag van de bouwvergunning bij de gemeente ligt, wil Oscar alvast beginnen. Het is een voordeeltje dat speelt door de uitbarsting van de vulkaan. De gemeente blijkt minder kritisch te zijn met het uitgeven van bouwvergunningen omdat er veel gebouwd moet worden voor mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt.

Intussen zijn wij verder gegaan met het opknappen van Casa Gerard en de watertank. Het is de bedoeling om in Casa Gerard de spullen op te slaan die we voorlopig niet nodig hebben in ons huis. Ze staan nog in opslag in de achterkamer van het 2e huisje van Aguate. We begonnen op het dak. Op het dak staat een rand van holle betonstenen. Die zijn natuurlijk niet waterdicht. En als we onze spullen in Casa Gerard willen zetten, is het natuurlijk belangrijk dat het huisje waterdicht is. We doen het op de manier die Tibor gebruikte tijdens de bouw van de natuurstenen tussenmuren. Op de rand komt een cement “torte” zoals Tibor deze noemde. We voeren alle bouwmaterialen aan met de kruiwagen over het randje van de watertank. In het zonnetje op het dak mengen we met de hand het cement. Een prima resultaat na een leuke klus.

Vervolgens was het zaak om scheuren in de muren te restaureren. Er zat een flinke scheur in de bovenrand van het waterbassin. Die loopt ter hoogte van het dak van Casa Gerard. Blijkbaar is het zware betonnen dak van het huisje een beetje verzakt en heeft het de wand van het waterbassin kapotgetrokken. Dat moet worden losgebikt en opgevuld. Ook in de buitenmuren van Casa Gerard zitten flinke scheuren. We hadden al met Oscar overlegd hoe we dit aan moeten pakken. Oscar heeft gelukkig een optimistische instelling en hij adviseerde ons de gaten zo veel mogelijk te dichten. Waarschijnlijk zitten de scheuren en gaten er al een tijd in en is het verzakken inmiddels al over. En als het later toch nog niet voldoende blijkt, kunnen we altijd de constructie van binnen nog wat verstevigen. Hij kan daar wel mee helpen. Inmiddels is Anita volleerd betonmengster geworden en ook het dichtsmeren van de gaten en scheuren gaat prima. Eerst voorzichtig vanaf de grond maar later ook heel dapper op de ladder. Een prima resultaat voor beginners. Het zou mooi zijn om Casa Gerard helemaal strak af te stucen. We hadden in de planning bedacht om het huisje mooi af te werken en te schilderen in een passende kleur. Na de offerte van Oscar hebben we daar nu even geen geld voor. En dat zijn ook dingen die wel later kunnen. Daarnaast gaat de mooie afwerking een stuk sneller als we elektriciteit tot onze beschikking hebben, zodat we niet alles met het handje hoeven te mengen.

Nadat Casa Gerard waterdicht was hebben we de uit Nederland meegebrachte stellingen opgebouwd. De dozen uit het 2e huisje van Aguate kunnen die kant op. Nu maar hopen dat het dak een beetje dicht is. Het is de bedoeling om de bovenkant en ook het waterbassin af te smeren met een waterdichte pasta. Omdat de vulkaan onophoudelijk as blijft uitspuwen en wij af en toe ook een laagje meekrijgen, is het verstandig om hiermee even te wachten. En ook hierbij is het wel makkelijk als we de elektriciteit kunnen gebruiken die Oscar gebruikt bij de bouw.

De volgende stap werd het snoeien van de bomen op ons grondstuk. Sinds we hier zijn hebben we de overgebleven avocadobomen water gegeven en de 7 boompjes waar nog bladeren aan zaten begonnen nieuwe scheuten te krijgen. Maar er zaten nog veel dode takken aan. Omdat wij ook niet goed weten of de boompjes een kans hebben om te overleven hadden we Hans gevraagd om langs te komen om samen naar de boompjes te kijken. Hans heeft een avocado-plantage in het naburige Puntagorda. De avocado-kenner keek hoofdschuddend naar de halfdode boompjes en zijn oordeel was vlot geveld: als wij hopen op de oogst van avocado’s kunnen we beter nieuwe boompjes planten. Maar omdat wij deze bomen niet voor productie willen gaan gebruiken hebben we, heel eigenwijs, de dode stukken eruit gezaagd en hopen we dat ze het gaan redden. Het ziet er in ieder geval groen uit en het begin van onze eerste tuin is er.

Na de Avocado’s waren de overige bomen en struiken op ons terrein aan de beurt. Het grondstuk is zeker aan de randen flink overwoekerd. hier en daar staan halfdode amandelbomen, overwoekerd met allerlei onbekende klimplanten. De amandelbomen blijken keihard. Zelfs de kettingzaag die we van Alexi hebben geleend, komt er maar moeilijk doorheen. Maar gelukkig is er hulp gekomen. Afgelopen vrijdag is Jeroens broer Marcel voor een werkvakantie naar La Palma gekomen. En hij gaat niet weg voordat de laatste amandelboom is gesnoeid en en het snoeihout netjes is opgestapeld.

Integreren via Tráfico

Wij hoeven geen Spanjaarden te worden. Maar we wonen op La Palma en we willen wel mee kunnen doen met de normale sociale processen. Belangrijk daarbij is natuurlijk dat we een woordje Spaans kunnen meepraten. Dat gaat gelukkig steeds beter. In het begin hadden we bij bijna elk gesprek de hulp van ons handige vertaalapparaatje nodig, dat hoeft bijna niet meer. Met een beperkte woordenschat, handen en voeten en een beetje goede wil komen we er vaak wel uit. Daarnaast gaan wij ons aanpassen aan de gewoontes van de mensen die hier wonen. En die zijn soms anders dan in Nederland. Een prima voorbeeld kregen we bij het overschrijven van onze auto.

In Nederland hadden we allebei een auto. De auto van Jeroen ging naar broer Marcel, voor de auto van Anita werd op ons afscheidsfeest een nieuwe eigenaar gevonden. In Nederland gingen de auto’s mee met de nieuwe eigenaars en na het uitwisselen van wat codes was de overschrijving digitaal binnen 5 minuten geregeld. Dat was hier op La Palma anders.

We kochten onze auto in de derde week na aankomst, een week of negen geleden. De vorige eigenaar is Olmo. Olmo is een vriend van Alexi. Olmo vindt het leuk om ons te helpen met de overschrijving van de auto. Hij heeft vaker een auto overgeschreven en hij spreekt een aardig woordje Engels. Omdat wij geen idee hebben hoe we een auto moeten overschrijven, komt dat goed van pas.

Hacienda

Voor het overschrijven van een auto in Spanje is een Formulier 620 nodig. Dit kan je ophalen bij de Hacienda, het kantoor van waaruit de overheid op La Palma zijn zaken regelt. Gelukkig wist Olmo dat je dit formulier ook kon downloaden via het internet. En omdat Olmo wist dat wij geen ervaring hadden met de overschrijving had hij niet alleen het formulier uitgeprint en ingevuld, maar hij had ook aangeboden om samen met Jeroen op pad te gaan om de overschrijving te regelen. Hiervoor had hij bij de Hacienda en bij Tráfico een afspraak geregeld. Met ruime tijd ertussen, want, dingen duren op La Palma nog wel eens iets langer dan gepland.

Onze eerste afspraak was om 11 uur bij de Hacienda. De vestiging van de Hacienda is in Santa Cruz, aan de andere kant van het eiland, op ongeveer een uur rijden vanaf ons huis. Ik pik Olmo op in Los Llanos en samen rijden we naar de andere kant van het eiland. Olmo weet uit een vorige overschrijving dat je bij de Hacienda een bewijs moet tonen dat je de leges hebt betaald. Deze leges mag je niet bij de Hacienda betalen, maar moeten vooraf worden betaald via de bank. Wij stoppen onderweg in El Paso bij de plaatselijke Caixa-bank om de betaling te voldoen. We vullen de rest van de gegevens op Olmo’s formulier in en gaan naar de balie voor de betaling. Daar blijkt er iets mis: de betaling wordt om een onduidelijke reden niet geaccepteerd. Ook de directeur van de bank begrijpt het niet, de formulieren voor de overboeking lijken hem in orde. We moeten het maar navragen bij de Hacienda.

Door het oponthoud bij de bank halen we de afspraak bij de Hacienda maar net. Bij de entree staat een forse en strenge beveiliger. Hij controleert of wij wel een afspraak hebben en als blijkt dat onze namen op de lijst voorkomen, krijgen wij zijn goedkeuring en verwijst hij mij naar de wachtbankjes. Er mag maar 1 persoon tegelijk naar binnen. Olmo mag 2 stoelen verder wachten totdat we aan de beurt zijn. Voor ons is een buitenlandse dame met een beperkte Spaanse woordenschat, bezig met eenzelfde kwestie als de onze. Ze komt er duidelijk niet uit, al heeft ze mappen vol paperassen bij zich. Gelukkig kan Olmo haar een beetje op weg helpen, zodat zij op weg kan om bij een bank haar leges te betalen. En op die manier zijn wij natuurlijk sneller aan de beurt om ons probleem met de betaling van de leges voor te leggen. We blijken bij de bank het verkeerde Formulier 620 te hebben getoond. Voor de Canarische Eilanden geldt namelijk een Formulier 620A. Dat is exact hetzelfde formulier, maar: geschikt voor de Canarische Eilanden. Wij krijgen het formulier mee voor 50 cent (kopieerkosten) en kunnen op weg naar de dichtstbijzijnde bank om de leges te voldoen. Gelukkig kent Olmo iemand die op het kantoor van de Hacienda werkt. Hij regelt tussen de regeltjes door dat wij na betaling van de leges bij de bank, direct terug kunnen komen zonder afspraak.

Snel rijden we Santa Cruz in om bij de plaatselijke Caixa-bank onze leges te betalen. Het is gelukkig rustig bij de bank en we kunnen snel worden geholpen. Het inmiddels ingevulde Formulier 620A is helemaal in orde, maar de betaling van de leges kan bij de Caixa-bank natuurlijk alleen vanaf een Caixa-bankrekeningnummer. Wij hebben in de voorbereiding van ons project bij de Caixa-bank een rekening geopend, maar met die rekening hebben we tot dat moment niets gedaan. We hebben nog niet eens een pasje van die rekening. Maar in overleg en met mijn paspoort en NIE-nummer (in Nederland het Burgerservicenummer) blijkt het geen enkel bezwaar om de rekening te gebruiken voor het betalen van de leges. We krijgen een stempel op het Formulier 620A. En dat is belangrijk.

Snel terug naar het kantoor van de Hacienda. Met het bewijsje van de Caixa-bank dat de leges zijn betaald. Al snel blijken alle ingevulde papieren perfect in orde en we krijgen ook van de beambte van de Hacienda een stempel op ons formulier. En dat is belangrijk. De eerste horde is genomen.

Tráfico

Nu snel naar het kantoor van Tráfico voor de overschrijving van de auto. De Hacienda blijkt alleen te gaan over de belasting voor de overschrijving, Tráfico gaat over de daadwerkelijke overschrijving op naam. We halen onze afspraak bij Tráfico maar net. Ook hier moeten we eerst langs het hokje van de beveiliging. De beveiliger controleert onze naam en de afspraak en we krijgen een nummertje, en dat is belangrijk, zodat we kunnen worden opgeroepen als we aan de beurt zijn. We zijn de enige aanwezigen en we worden meteen aan de balie geroepen. De papieren van de auto en het betalingsbewijs van de Hacienda zijn allemaal in orde. Er is echter één probleem. Ons Spaanse adres. Want wij kunnen wel zeggen dat wij wonen in het huisje van Aguate in La Punta, maar de beste man wil daar wel een bewijs van zien…. en dat hebben we natuurlijk niet. Met onze huurbazin hebben we alleen een mondelinge overeenkomst en verder hebben we alleen een grondstuk waarop we een huis gaan bouwen. En de registratie daarvan zit nog deels vast in de ambtelijke molen. Maar de man bij Tráfico lijkt erg medelevend, als we het een bewijs kunnen overleggen dat wij een grondstuk hebben waarop wij binnenkort een huis gaan bouwen, dan zal hij dat accepteren als adres. Olmo zal een nieuwe afspraak regelen en wij zullen de papieren van het koopcontract, het kadaster en de gedeeltelijke registratie bij het Registro bij elkaar zoeken.

Twee weken later is de nieuwe afspraak ingepland en gaan we zonder Olmo naar Santa Cruz. Alle documenten die we samen met Olmo hadden verzameld zijn mee, inclusief de eigendomspapieren van ons grondstuk. De beveiliger controleert onze afspraak, we krijgen een volgnummer, dat is belangrijk en we kunnen wederom direct doorlopen naar dezelfde man aan de balie die ons de vorige keer ook heeft geholpen. Ter controle van de eigendomspapieren haalt hij nog even zijn chef erbij. Is dit voldoende voor een adresvermelding? Van achter de balie zien wij hoofden schudden. Blijkbaar waren de documenten onvoldoende. Maar de behulpzame beambte is gelukkig niet snel uit het veld geslagen en geeft ons twee opties om de auto toch geregistreerd te krijgen. Optie één is om een huurcontract te laten zien van het huis dat wij zonder contract huren van Aguate. De tweede optie is om bij de gemeente waar wij wonen, Tijarafe, een bewijs te krijgen van inwoning in de gemeente. Omdat de eerste optie lastig wordt, zullen we langs het gemeentehuis van Tijarafe moeten.

Ayuntamiento

Er zijn twee manieren om je in te schrijven als inwoner van een gemeente. De eerste is Residencia. Je schrijf je in als resident van Spanje en je kiest Tijarafe als je nieuwe woonplaats. Voor ons heeft dat op dit moment fiscaal nogal wat nadelen en niet onbelangrijk, het aanvragen van een Residencia is een ingewikkeld proces. We kiezen voorlopig voor een tweede optie en dat is het Empadronamiento. Om Padron te worden in een gemeente is het niet nodig Resident te zijn. Ingezetene of Padron zijn, kan ook door het tonen van bijvoorbeeld het eigendomsbewijs van een huis of een huurcontract. Hoe gaan we hiermee om? Op advies van Olmo vragen we Aguate of zijn met ons mee wil naar het gemeentehuis, de Ayuntamiento. We kunnen daar samen een formulier ophalen om aan te geven dat we wel in haar huisje wonen, maar dat we, als goede vrienden, daarvoor geen huur betalen en dus geen huurcontract hebben. Als bewijs dat we de woning daadwerkelijk gebruiken, is een rekening van de nutsvoorzieningen voldoende. Met stempels, dat is belangrijk. We krijgen Aguate zo ver dat zij met ons mee wil om onze Empadronamiento te regelen. Gelukkig kent Aguate vrijwel iedereen die we tegenkomen op het gemeentehuis en is het invullen van de benodigde formulieren een fluitje van een cent. We mogen de volgende week terugkomen om het Padronschap te bevestigen.

Als we de volgende week terug komen bij dezelfde beambte voor het Padronschap, blijkt dat we beiden zijn ingeschreven als Padron van de gemeente Tijarafe. Om hiervan een bewijs te krijgen moeten we een formulier invullen met een sollicitatie naar het bewijs van Padronschap. Natuurlijk vullen we ook dit formulier netjes in. De volgende dag kan het bewijs worden opgehaald. Met de stempels van de gemeente, dat is belangrijk. Helaas hadden we op het formulier alleen ingevuld dat Jeroen het bewijs kwam ophalen. Voor ieder persoon die komt solliciteren om een bewijs op te halen van Padronschap, moet natuurlijk een apart formulier worden ingevuld. We vulden ook voor Anita een formulier in. En zo lag ook de volgende dag het bewijs van Anita’s Padronschap klaar. Ook weer met de juiste stempels van de gemeente, dat is belangrijk.

Tráfico

Afgelopen week hadden we, wederom via Olmo, een afspraak geregeld bij Tráfico. Gewapend met de autopapieren, het overschrijvingscontract, het bewijs dat we de leges hadden betaald bij de Hacienda (met stempels), onze bewijzen van het Empadroniamento met de stempels van de gemeente Tijarafe, onze paspoorten en onze NIE-nummers, zorgvuldig bij elkaar gebracht in een mapje met de naam “Tráfico” kwamen we voor de derde keer aan bij Tráfico in Santa Cruz, op ongeveer en uur rijden vanaf ons huis. De beveiliger controleerde onze afspraak en we kregen wederom een nummertje (dat is belangrijk) waarmee Jeroen (ook hier mocht dit keer slechts één persoon per afspraak naar binnen) aan mocht sluiten met één wachtende voor hem. Omdat de eerste wachtende blijkbaar een fout volgnummertje had gekregen, en de beveiliger onverbiddelijk was, mocht Jeroen vrijwel direct naar de balie doorschuiven. Het was dezelfde beambte van de vorige twee keer. Dit keer waren de formulieren tot in de puntjes compleet en correct. Binnen 5 minuten was de inschrijving gelukt en na betaling van de inschrijfkosten werden de eigendomspapieren afgestempeld en zijn we officieel de eigenaar van onze auto.

Seguro

Het is gelukt. De auto is overgeschreven. We zullen binnenkort even bij Olmo langs gaan om hem te bedanken voor alle hulp. Volgens mij is het zonder hulp en met een beperkte beheersing van de Spaanse taal vrijwel onmogelijk om dit traject te doorlopen. Gelukkig mocht de auto de afgelopen 9 weken op Olmo zijn naam blijven staan. Evenals de verzekering. Die kunnen we niet zo maar doorzetten. Daar was de dame van zijn verzekeringskantoor zeer resoluut in. Op internet hebben we geprobeerd op verschillende manieren via vergelijkingssites een verzekering af te sluiten. Dit blijkt op één of andere manier lastig. Telkens moeten aanvullende gegevens worden verstrekt die vervolgens op een vage manier verdwijnen in digitale mist. Ik denk dat we onze autoverzekering moeten regelen via één van de vele verzekeringskantoren in Los Llanos. We kregen alweer een tijd geleden en goede tip van een kennis over een betrouwbare bemiddelaar. Toen we er echter gisteren kwamen bleek de vestiging gesloten. We gaan het volgende week weer proberen.

Integratiestempelkaart

We raken er al aardig aan gewend. Tranquilo is een Spaans woord. In een rustig tempo worden de zaken afgewerkt. In de juiste volgorde en met de juiste stempeltjes. Hierdoor duurt het vaak langer dan gedacht. In onze ogen is het soms erg omslachtig en zijn we alleen tijd kwijt om stempeltjes op te halen. Maar de meeste dingen komen uiteindelijk goed op La Palma. Ik denk dat we met deze instelling wel een stempeltje kunnen zetten in onze integratiestempelkaart.

Het Monster wordt volwassen

Vandaag gingen we naar de andere kant van het eiland. We hadden 2 tuincentra gevonden om plantjes te kopen voor in de toekomstige tuinen. Een mooie gelegenheid om bij 2 grotere supermarkten te stoppen voor “grote boodschappen”. En we moesten nog iets regelen voor de auto, waarover in later blog meer. Als we naar de andere kant van het eiland gaan, komen we langs Het Monster. De vulkaan ligt op slechts een paar kilometer van El Paso, de pas tussen het oosten en het westen van het eiland. Het Monster brulde ons van afstand tegemoet.

Gisteren was de vulkaankegel met veel geweld ingestort en had een U-vormige mond in de bovenkant van de vulkaan gemaakt. Vanaf de weg naar El Paso keken we recht in de roodgloeiende bek van Het Monster. Uit een kleinere krater achter zijn mond stroomde een vuile aswolk omhoog. Het is de as die wij af en toe ook rond ons huisje ’s ochtend opvegen. Het Monster, dat in het begin een mooi vulkaantje leek, is uitgegroeid tot een volwassen demon.

Het was ook gisteren dat een feestdag gepland stond op La Palma. Dit keer niet voor de zoveelste Heilige, maar ter gelegenheid van de laatste vulkaanuitbarsting op La Palma. De Tenequía barste precies 50 jaar geleden uit aan de zuidrand van de Cumbre Vieja in de buurt van Fuencaliente. Op onze plaatselijke nieuws-website lazen we dat de herinneringen aan deze vulkaan vooral mooie herinneringen zijn. Destijds sliepen de wetenschappers gemoedelijk naast de lavastroom in hun meegebrachte slaapzakken. De vulkaan lag in een verder verlaten kustgebied, de bevolking had er verder weinig hinder van en het leverde mooie toeristenfoto’s op. Ook maanden geleden toen het toerisme op het eiland wel een opkikker kon gebruiken, werd er gesproken hoe interessant het zou zijn om een “toeristische” uitbarsting zoals de Tenequía te hebben. Dat zou La Palma weer op de kaart zetten om meer toeristen te trekken. Maar de natuur liep uit de hand en de vulkaanuitbarsting kwam waar niemand hem wilde hebben. Het is 5 weken verder en de kracht van Het Monster heeft de vorige uitbarsting ver overtroffen. Inmiddels is een gebied van een kleine 3 kilometer breed bedolven onder een dikke zwarte laag. Lava-stromen gaan als vingers naar de oceaan en verwoesten alles op hun weg. Telkens als een vinger de zee bijna bereikt, kiest Het Monster weer een ander pad van verwoesting en worden meer gebouwen, bananenplantages en wie weet wat begraven. Het is duidelijk: geen gemarchandeer met de wensen van de duivel, want ze komen altijd vol slechte bedoelingen.

Als wij bij ons huisje zitten of op terrein aan het werk zijn, zien wij de vulkaan niet. Tussen ons deel van het eiland en het deel waar Het Monster woont, liggen 10 kilometer. En een flinke kloof van 400 meter naar beneden en ook iets meer dan 500 meter weer omhoog. En hoewel het pad dat de lava-stromen nemen telkens onvoorspelbaar blijkt, verwachten we niet dat een vinger die lastige weg zal kiezen. Wij zien alleen de pluim rook en as die Het Monster uitbraakt boven de bergkam.

En af en toe braakt die een beetje onze kant op en moeten we ons terras vegen. 10 kilometer. Een wereld van verschil. Het Monster heeft ons prachtige eiland flink toegetakeld.

Laat de bouwvakkers maar komen

Afgelopen twee weken waren de werkdagen onregelmatig. Door de vulkaanuitbarsting is het voor Alexi lastig om aan bouwmaterialen te komen. Daarnaast ligt de ijzerwarenwinkel van zijn neef in de vuurzone van de lava-stroom. Hij was afgelopen week druk bezig om het bedrijf en het huis van zijn neef te ontruimen. We hebben nog aangeboden om hierbij te helpen, maar er waren kennissen genoeg. Ook Juan-Carlos / La Barba heeft noodgedwongen zijn werk op de Pala tijdelijk moeten staken. Bij een andere klus had hij een stuk ijzer in zijn vinger gekregen en dat moet chirurgisch worden verwijderd in Tenerife. Hij kan daar pas aanstaande woensdag terecht. Ondanks de drukte en de stress rondom de evacuatie van zijn neef, had Alexi deze week aangeboden de Pala te besturen, zodat we de voorbereidingen voor de bouw konden afronden. Maandag en dinsdag konden we de muren op het onderste terras afmaken. De vulkanische stenen zijn zorgvuldig opgestapeld en bekroond met een randje cement. Het huiskavel is nu bijna klaar voor de aannemer.

Woensdag kwam aannemer Oscar langs om de laatste dingen door te spreken voor het tekenen van zijn offerte. Hij gaat volgens planning begin november beginnen met ons huis. Het is de bedoeling dat wij de betonnen oprit maken, zodat hij met zijn machines op het bouwkavel kan komen. Bij die klus zullen we zo’n 5 kuub beton moeten maken. En dat in een tijd dat het erg lastig is om aan bouwmateriaal te komen. Een deel van de bedrijven die bouwmaterialen leveren ligt in het door de vulkaan getroffen gebied. Donderdagmiddag kregen we van Alexi een berichtje. Hij heeft ik-weet-niet-waar-vandaan bouwmaterialen opgehaald. Als ik vraag hoe het bij zijn neef is, hoor ik dat de lava-stroom zijn huis tot 300 meter is genaderd. Maar de meeste spullen zijn weg en verder is het afwachten… In zijn stem klinkt de spanning en onmacht door. Het is voor veel Palmeros een moeilijke tijd. Maar hij heeft 2 ladingen grava (een mix van zand en kleine steentjes) en een pallet cement geregeld en hij zal vrijdagochtend met de Pala het spoor uitgraven waar de oprit in komt. Als Jeroen daarna de boel aantrilt, komt hij ‘s-middags om 4 uur terug met Tibor om te beginnen met het storten van het beton.

En vrijdagmiddag ging vanaf 4 uur de betonmolen aan op de hoogste stand. Jeroen aan de molen, Alexi op de Pala en Tibor met de afstrijkplank en de troffel op de helling. Alexi werd af en toe geholpen door buurtgenoot Alberto. Alberto is van oorsprong Palmero. Een groot deel van zijn familie woont in het dorp La Punta. Hij is ergens rond de jaren ’90 richting Zuid-Amerika vertrokken om daar in de opkomende economieën van Brazilië en Venezuela geld te verdienen. Maar, net als vele Palmeros, is hij berooid teruggekomen toen de groeitijgers van Zuid-Amerika in de loop van de tijd politieke leiders kregen die het minder goed voorhadden met de burgers en de economie. Vandaag hielp hij Alexi en ons graag om in no-time de oprit te maken.

Vier en een half uur later was alle grava op en lag het beton in de sporen van de oprit. Dik vijf kuub beton. De zon was al onder, we waren allemaal afgedraaid en hadden het vrijdagmiddagbiertje dat Anita kwam brengen dik verdient.

De betonmolen kan voorlopig uit. Na weken van stenen en beton zijn we ook wel even toe aan iets anders. Komende anderhalve week moet het beton van de oprit uitharden. Er komen geen bouwlui naar boven voor een volgende klus. Aan ons de taak om het beton nat te houden, zodat het goed kan uitharden. Beton water geven….wie had dat gedacht toen we hier 2 en een halve maand geleden aankwamen?

En als Antonio het bouwkavel voor ons huis vlak heeft gemaakt, is het wachten op Oscar. Op zijn beurt zal Oscar nog even moeten wachten op de bouwvergunning. Bij de gemeente willen ze die wel graag afgeven, maar zij wachten op hun beurt weer op de registratie van ons grondstuk bij het Registro. En wij wachten het maar geduldig af. Vamos a ver. Gelukkig hebben we het eerste zware deel van de bouw afgerond.

Volcán: het gesprek van de dag

De vulkaan blijft de gemoederen flink bezig houden. Hier en in Nederland. Bij elk stevig aangezet bericht in de Nederlandse media proberen wij de zaken weer een beetje in perspectief te plaatsen. Ja, we wonen op een vulkanisch eiland, maar nee, niet op de rand van een vuurspuwende vulkaan…. Maar ook hier is de vulkaan het gesprek van de dag. Als wij op ons grondstuk aan het werk zijn, steken we altijd even de hand op naar onderbuurman Godon. “Hola vecino”. “Hola”, waarna hij in onnavolgbaar Palmees een verhaal verteld met steevast het woord “Volcán” erin. Het is een beetje ons stop-woordje aan het worden. Elke dreun of wolk die we zien: “Hola vecino, volcán”. Vanaf ons huis kunnen wij de vulkaan niet zien. We krijgen alleen het stof en de as die de lucht in wordt geslingerd als de wind uit het zuiden komt. Als de as en het stof van de vulkaan met een westen wind naar de oostkust drijven, wordt de luchthaven gesloten. Als de windrichting verandert en de landingsbaan weer schoon is, wordt de luchthaven weer geopend. Omdat het onzeker is welke dagen je kunt landen, zijn alle vluchten vanuit Nederland voorlopig geschrapt. Volgens ons speelt ook mee dat het toerisme door alle berichten flink is teruggelopen. Ook onze geplande vlucht begin december met Transavia is deze week gecanceld. We hopen dat Tui het tegen die tijd wel aandurft om op ons grotendeels prachtige eiland te landen.

Foto Eltime

Maar het verhaal gaat over het deel van het eiland waarop de vulkaan staat te brullen. Het naamloze beest dat inmiddels door de bevolking “El Monstre” wordt genoemd, spuwt genadeloos lava uit richting de zee. Toen de zee eenmaal was bereikt, verwachten we dat we in een stabielere fase waren beland. Een fase waarin de baan lava geen nieuwe verwoestingen bracht. Maar de stroom lava is onvoorspelbaar. Een nieuwe aftakking stroomt aan de zuidkant dwars door de bananenplantages naar de zee. Niets is op zijn tocht veilig. Tussen de twee lava-stromen ligt het leuke terras aan zee van Los Guirres. We waren er dit jaar nog niet geweest. Een leuk tentje met uitzicht op de ondergaande zon. Het restaurant is nu niet meer bereikbaar en het uitzicht wordt beperkt door twee muren van lava. Ik denk niet dat we er ooit weer zullen eten.

Foto Eltime

Afgelopen woensdag was een vrije dag. Omdat de wind uit de richting van de vulkaan kwam, zijn we naar het noorden gereden om de aswolk te ontvluchten. Een mooie rit naar Santa Domingo, helder weer en een heerlijke lunch in het restaurantje bij de kerk. Thuis wachtte ons een zwart terras. We vegen het maar weer op en als we na het vegen op het terras zitten in het zonnetje, zijn we alleen maar blij dat we in dit gebied wonen en niet dichter bij El Monstre.

Vannacht brulde El Monstre weer stevig. Een deel van de krater aan de noordkant stortte in en maakte de weg vrij voor een nieuwe stroom verderf. Het beest geeft zich nog niet gewonnen. We konden de trillingen voelen. Onze bedlampjes die we kunnen bedienen door ertegenaan te tikken, gingen vannacht spontaan aan.

Foto Eltime

Ondertussen gaat het leven gewoon door en genieten we vanaf ons land van de zonsondergang.

Wanneer de vulkaan stopt is niet te zeggen. Het kan nog wel even duren. We wachten het af. Vamos a ver…

Bouwvoorbereidingen

De voorbereidingen voor de bouw van ons huis schieten mooi op. Hierdoor krijgen we een steeds beter idee hoe ons huiskavel er uit gaat zien. De bovenmuur is gerestaureerd, de ondermuur tussen ons en Godon, de onderbuurman, is bijna klaar. De samenwerking met Tibor en Juan-Carlos – La Barba gaat prima. Jeroen heeft er naast chef-beton, een taak bij gekregen. Hij mag de grote blokken steen vastbinden zodat Barba deze met de Pala naar de muur kan hijsen. Daar staat Tibor dan om van de aangeleverde stenen een mooie muur te puzzelen. Het basement van de muren bestaat uit de grootste stenen. Op de bovenste meter worden de kleinere stenen gepast tot er een rechte bovenkant ontstaat. Ook dat doen Tibor en Jeroen samen. Op de laatste laag stenen komt voor de stevigheid en voor de afwerking een laagje beton dat aansluit op de bestaande muren.

Als de muren klaar zijn, gaan we de oprit naar het bouwkavel voor de vakantiehuisjes verstevigen met beton. Dit kavel wordt voorlopig gebruikt om de bouwmaterialen neer te zetten en om het beton te maken.

We verwachten dat de muren en ook de oprit volgende week ongeveer klaar zullen zijn. Dan komt Barba nog één keer terug op ons huiskavel. Hij zal dan de restanten van de middelste muur weghalen op de plek waar ons huis komt. Omdat de terrassen schoongeveegd zijn en de muren bijna staan, krijgen we al een aardig idee over de exacte plek van ons huis. Barba zal ook het terrein boven de middelste muur zo ver afgraven, dat de aannemer een vlak stuk overhoud voor de fundering van ons huis.

Intussen is Anita bezig op het terras rond Casa Gerard. Op dit terras groeien nog 4 avocadobomen, 3 palmen, een paar tajinastes en een paar onbekende struikjes die er best leuk uit zien. En een heleboel andere grotendeels verdorde struiken en planten. Die worden nu allemaal afgeknipt en platgestampt achter de nieuw gebouwde muren. Het begint er al uit te zien als een leuke tuin. We hopen binnenkort Casa Gerard verder op te knappen, zodat ook de rest van de gereedschappen en tuinspullen, die nog overal in Gerards tuin staan, naar binnen kunnen. Met wisselend resultaat zijn we al bezig om stekjes te verzamelen van mooie planten die we in het wild en in de tuin van Aguate tegenkomen.

Dit alles met op de achtergrond het gerommel van de vulkaan. De ene dag is het geluid harder dan de ander, de wolk die er boven hangt is altijd aanwezig. Afgelopen week hadden we vaak geluk en stond de wind niet onze kant op. Eén dag heeft het kleine korreltjes as geregend. Op één of andere manier begint het te wennen dat we op een eiland leven waarop ook een lavaspuwende vulkaan staat. Sinds de lava-stroom de zee heeft bereikt, is het pad van de lavastroom ook min of meer hetzelfde gebleven. Het enige dat veranderd is de grootte van het nieuw gevormde stuk eiland. Daar komt elke dag zo’n 10 hectare bij. We weten niet hoe lang de vulkaan nog lava blijft spuwen. Volgens de experts is meer magma onderweg en zal de vulkaan de komende dagen weer wat actiever worden. We wachten het af en werken ondertussen gewoon verder aan onze toekomst.

uit El Time, vanaf Roque de los Muchachos

Lava bereikt de zee

Vannacht heeft de lavastroom de zee bereikt. 10 dagen na de uitbarsting. In het begin verwachten de vulkanologen nog dat de vulkaan zijn lava snel richting zee zou lozen. Net als bij de vorige vulkaanuitbarstingen op La Palma. De huidige vulkaan, die nog geen naam heeft, hield zich niet aan de regeltjes. Afgelopen dagen verplaatste de lavastroom zich vaak erg traag en leek soms zelfs even tot stilstand te komen. Bijvoorbeeld voor het kerkje van Todoque, waar de lavamuur dit weekend 2 dagen heeft stilgestaan. Even kwam er zelfs geen lava meer uit de vulkaan zelf. De tijdelijke pauze was door de vulkanologen al voorspeld. De vulkaan ging na een paar uur verder en opende zelfs nog een paar extra openingen aan de voet van de vulkaankegel, om daar vervolgens nog veel vloeibaardere lava uit te spuiten. Intussen werd de vulkaanstroom breder en het aantal huizen dat door de stroom werd verzwolgen groter en groter.

Het wachten was eigenlijk op een doorbraak naar beneden in de richting van de zee, zodat de vulkaan zijn lava kwijt kan. Zondag begon de versnelling. En het kerkje van Todoque was het eerste slachtoffer. Daarna ging de stroom in rap tempo af op de oude vulkaankegel, de Montaña de Todoque. Het bergje is voor ons bekend terrein. Aan de voet van het bergje ligt een vlak terrein waar vroeger een bananenplantage op heeft gestaan. De bananen zijn weg en het terrein was te koop. Omheind als de meeste bananenplantages, vlak, en best groot. We hebben er sterk over getwijfeld of dat niet een mooie plek was om ons project op te bouwen. Het terrein dat een kleine hectare groot was en rechthoekig van vorm, kreeg bij ons de naam “voetbalveld”. Er stond al een verlaten huisje op en een grote ronde watertank. Enig groot nadeel was dat het bergje voor het uitzicht naar het zuidwesten stond. Hierdoor is het destijds uiteindelijk afgevallen. Precies op die plek stond eergisteren de lavastroom stil.

Zou de berg links- of rechtsom worden gepasseerd? Rechtsom leek ons geen goed idee. Daar wonen Tom en Anne met hun toekomstige pitahaya-plantage…. en daar staan op een klein vakantieparkje de vakantiehuisjes van een Nederlands stel. Met daarnaast een klein huisje dat we bijna hadden gehuurd als tijdelijk onderkomen tijdens de bouw van ons project. Het huisje was destijds afgevallen omdat Poes niet mee mocht. Poes is er niet meer en ik vrees ook het ergste voor dit huisje. Uiteindelijk heeft de lavastroom gisterochtend de zuidelijke richting genomen. En met veel geweld raasde gisteren de roodhete stroom de helling af richting zee. Huizen en bananenplantages verwoestend op zijn weg.

De prachtige en tegelijk gruwelijke foto’s die worden genomen door de fotograven van ons plaatselijk nieuwsplatform El Time zeggen meer dan de verhalen. Omdat er geen drones over het gebied mogen vliegen is El Time onze belangrijkste nieuwsbron. We danken ze hartelijk voor hun foto’s.

We hopen dat we een nieuwe fase in komen van de uitbarsting van de vulkaan. We hopen dat nu de lavastroom zijn weg heeft gevonden naar de oceaan, de brede rivier niet nog breder wordt. Even wat cijfertjes op een rij: de breedte van de stroom ligt op de meeste plaatsen tussen de 500 en 700 meter. De afstand van de vulkaan tot de zee is hemelsbreed een kleine 6 kilometer. Op zijn weg naar de kust heeft de vulkaan een hoogteverschil overbrugd van 900 meter. De lavastroom is gemiddeld 12 meter dik, met uitschieters naar 50 meter. Onder de lavastroom zijn ongeveer 700 gebouwen verdwenen. De uitbarstingen van de laatste vulkanen op La Palma duurden gemiddeld 55 dagen.

Inmiddels is de wind gedraaid. Nog steeds hebben wij gelukkig weinig last van neerdalend as, stof en rook. We hopen niet dat de wind onze kant op draait.

Huisje in het Aridane dal

Wel zien we aan de zuidwestelijke hemel een grauwe wolk de zee opdrijven. Met hier en daar een witte pluim. Daar maakt de lavastroom ons eiland groter. Vlak bij het strandje van Los Guirres. Om er te komen kon je vroeger de grote weg nemen via het toeristische kustplaatsje Puerto Naos. Op dit moment zijn de toegangswegen verdwenen onder 12 meter lava. Beide plaatsen zijn slechts bereikbaar via de zuidkant van het eiland over een klein boerenweggetje langs de bananenplantages bij Las Manchas. Naast al het leed van verloren gegane huizen zal het nog een flinke poos duren voordat het toerisme op dit deel van het eiland er weer bovenop is.

Wij wonen bij de witte pijl