Poes

Eén van de vragen op dit moment is of Poes meegaat naar La Palma.

In november 2017, het tijdstip dat we voor het eerst over onze emigratie begonnen na te denken, hebben we gelijk de katten onze plannen verteld. De dames vinden mooi weer en in de tuin zitten heerlijk, net als wij.

Muis gaat het niet meer meemaken. Kort nadat ze de plannen had gehoord stopte ze met eten en werd ziek. We hadden haar nog wel willen verwennen met een subtropische tuin vol hagedissen om mee te spelen. Muis speelde graag met vlinders, hommels, muizen en vogeltjes. Maar Muis had blijkbaar helemaal geen zin in een vreemd eiland. Binnen een week moesten we haar laten inslapen.

Poes is begin 2007 bij ons gekomen. Poes heeft een slechte jeugd gehad. Als “wegwerpkitten” is ze gevonden en opgevangen. In het begin zat ze onder de kale plekken en aan de antibiotica. Ze was bang voor alles en iedereen. Toen wij bij haar opvangadres kwamen had zich zo ver mogelijk verstopt in haar hok: als wij haar niet meenamen, zou ze niet makkelijk een ander tehuis vinden. Natuurlijk mocht ze met ons mee. De eerste week heeft ze bij ons onder de kast gewoond maar langzaam begon het te wennen. Sindsdien woont ze bij Jeroen op schoot indien mogelijk, Anita is 2e keus. De angst voor onbekenden is gebleven en als er visite komt is zij de eerste die het hoort en vlucht ze weg. De meeste mensen die bij ons komen hebben Poes nog nooit gezien.

Hieronder een aantal foto’s ter kennismaking.

Inmiddels is ze een oude dame geworden die vooral heel veel slaapt. Of ze alvast rustig aan doet voor de grote stap weten we niet. Als Poes er nog is tegen de tijd dat we die kant op gaan, gaat ze natuurlijk mee. Dat wordt nog een hele onderneming. Ze mag mee als handbagage. Oftewel, eerst naar de dierenarts, daarna in een reismandje, met de auto naar de luchthaven (dat wordt mauwen), door de douane, wachten op de vlucht, in het vliegtuig, weer in de auto en dan op de plek van bestemming. Alles zal weer nieuw zijn voor haar. We hopen dat ze het leuk vindt en dat ze kan wennen. De eerste dagen zal ze vast binnen moeten blijven, of aan een lijntje…denk niet dat ze dat leuk zal vinden. Misschien moet de schoot maar mee.

Registro

Vandaag positief bericht ontvangen uit La Palma van Jeanette, de verkopend makelaar. Ondanks de totale lock-down in Spanje, wordt er nog gewerkt door de notaris en de gemeente.

Op dit moment is de verkoper van ons grondstuk samen met Jeanette bezig met de eigendomsrechten en het vastleggen van de juiste kavelgrenzen. Vroeger waren de landerijen in het buitengebied op La Palma van niemand. Als iemand in het buitengebied een stuk grond in gebruik nam was dat van hem en werd het eigendom later verdeeld binnen de familie of bekenden. De overdracht werd vaak mondeling geregeld en bezit werd in de loop van de tijd steeds verder opgedeeld in kleine stukken, die weer werden verdeeld onder de kinderen.

In de jaren ’50 kwamen veel mensen uit Zuid Amerika naar La Palma op zoek naar werk. Zij werden hartelijk ontvangen en kregen voor de landbouw stukken grond toebedeeld die nog van niemand waren. Toen de economie in Zuid Amerika in de jaren ’70 en ’80 weer aantrok gingen veel van hen weer terug en lieten hun grondstukken achter. Eigenaren van deze stukken zijn vaak niet meer bekend of inmiddels al lang overleden..

Op die manier ontstond er een grote lappendeken aan grondstukken waarvan eigenlijk niemand wist bij wie iets hoorde en waar de grenzen lagen.

Als er al een grondstuk officieel werd verkocht, kon dat worden geregistreerd in 2 verschillende kadasters. Inmiddels is de regelgeving vernieuwd en moet een eigendom al voor de overdracht in ieder geval worden geregistreerd bij 1 centraal kadaster: het registro. Onderstaand plaatje geeft de kadastrale grenzen rond ons grondstuk weer zoals ze nu ingetekend zijn in het kadaster..

Onderstaand model geeft aan hoe het straks geregistreerd moet zijn. Oftewel, dit stuk hebben we als het goed is gekocht.

De tekening is gemaakt, de coördinaatpunten zijn bepaald en de kavelgrenzen zijn getrokken. Het grondstuk is opgedeeld in 7 stukken, de 7 verschillende kleuren. De reden daarvoor komt in een later blog terug. Nu zitten we in de fase dat de buren die grenzen aan ons grondstuk, goedkeuring moeten geven over deze grenzen. Normaal worden de buren opgeroepen om naar de notaris te komen en daar een document te tekenen waarin ze aangeven dat ze het ermee eens zijn. In deze tijd van corona is dat vooral voor de oudere buurtjes erg lastig. Het plan is nu dat de notaris bij alle buren op bezoek gaat om hen het document met de eigendomsgrenzen te laten tekenen. Als dat allemaal gelukt is kan het hele verhaal bij het registro worden ingeleverd. Als het registro de eigendomssituatie heeft vastgelegd, kan de overdracht plaatsvinden. De verwachting is nog steeds dat dit rond eind april kan gebeuren.

De vraag is alleen, kunnen wij dan die kant op… vamos a ver.

Espera, espera….

Over onze plannen is weinig te melden. We zitten al enige tijd te wachten tot alles bij het kadaster geregeld is. Dan kunnen we het definitieve koopcontract tekenen. Op dit moment gebeurt er niet veel op La Palma. De Spaanse regels zijn van toepassing. Dat betekent dat men alleen op pad mag naar de supermarkt en de apotheek. Zelfs al zou er vooruitgang zijn, is het niet mogelijk om die kant op te gaan. Dat begrijpen we en daarom blijven we in de wachtstand.

Dus, tijd voor Spaanse les. Als we daar gaan wonen moeten we minimaal wat Spaans kunnen. Perfect Spaans spreken gaat ons niet lukken, we hebben allebei geen talenknobbel. Toch is het wel fijn om jezelf verstaanbaar te kunnen maken en de basis te verstaan. Inmiddels hebben we 20 lessen gehad bij de Volksuniversiteit Baarn. Ik heb een aantal jaar geleden al eens 10 lessen: Spaans voor op vakantie gevolgd. Een beetje basis hebben we.

Alleen het vervolg na die lessen blijkt toch lastig te zijn. Omdat het begin van het project traag verloopt is de motivatie soms ver te zoeken. We zijn wel met de boeken gaan zitten en oefenen met de duolingo-app. Ook merken we de taal beter leren als we daar zijn. We beseften ons wel dat als we toch moeten wachten, we nu alle tijd hebben om Spaans te leren.

Via de les kregen we al het advies om Spaanse Netflix series te kijken. Wij hadden alleen geen Netflix. Nu toch maar een abonnement afgesloten. Helaas is onze tv niet geschikt om het signaal te ontvangen. Maar, we hebben nog een HDMI-kabel. Dus laptop aan de tv gekoppeld en jawel, we hebben beeld en Spaans geluid. Met alle virus-perikelen is er nu voldoende tijd om eens lekker uitgebreid Spaanse series te volgen. Op dit moment volgen we La casa de papel. Met de ondertiteling en google-translate erbij proberen we het Spaans te begrijpen. La casa de Papel kun je vertalen als Het huis van papier. Wij hebben ook huisjes getekend op papier. Die liggen bij de architect. Alleen hebben we van hem al een paar weken niets gehoord. Esperamos…

Elk bericht van ons blog zetten we in een categorie. We twijfelen of dit bericht in de categorie “voorpret” valt.

Gisteren/zondag zijn we er nog even tussenuit gegaan. Met gepaste afstand Marjolein haar nieuwe stekkie bekeken in het bos bij Ermelo. Daarna tijd voor een wandeling over de hei in de buurt. Met Frank Wandelt, wolken, een maartse wind en warme thee aan het eind.

De Caldera wandeling

La Palma is wandelen. Dat betekent niet rustig een stukje gaan lopen. Niets is vlak op La Palma, oftewel je moet omhoog of naar beneden. Zelfs de wandelingen die Siepko van Oceaanzicht (huisjesverhuur) aangeeft als eenvoudige wandelingen, vinden wij nog behoorlijk inspannend.

De wandeling die je gemaakt moet hebben is de wandeling in de grote krater midden op het eiland: Caldera de Taburiente. We hebben deze wandeling inmiddels 3x gelopen en hij blijft mooi. Er zijn vele verhalen over de Caldera. In 1492 kwamen de Spanjaarden om La Palma in te nemen. Er was één hoofdman die zich in de krater opsloot met zijn stam en zich niet over wou geven aan de Spanjaarden. Het resultaat is bekend, met een list werd de hoofdman uit de krater gelokt en sindsdien valt La Palma onder Spanje.

Terug naar de wandeling. Onderin de Caldera kan de auto geparkeerd worden en rijden taxi’s omhoog naar het beginpunt van de wandeling: Mirador de Los Brecitos. Omdat het een nationaal park is wordt dit keurig geregeld. Het is verboden om zelf omhoog te rijden, dat is ook niet aan te bevelen op deze smalle route. En dan is er nog het probleem dat je auto aan het einde van de wandeling 800m hoger staat. Er is altijd de mogelijkheid om naar boven te lopen, maar wij vinden de wandeling zo al inspannend genoeg.

Nadat eerst het mooie uitzicht bewonderd kan worden bij Mirador de Los Brecitos begint de wandeling. Het eerste stuk gaat rustig afdalend door een bosrijk stuk langs de steile kraterrand naar het hart van de krater. Een gemoedelijk begin van ongeveer anderhalf uur met veel stops voor prachtige uitzichten. Vanaf een hoogte van ongeveer 1100 meter kijk je uit over een grillig landschap met dennenbomen. In de verte is de oceaan en af en toe zie je het kustplaatsje Puerto de Tazacorte.

Op verschillende plekken in de oude krater ontspringen kleine riviertjes. Ook in het droge seizoen rond de zomer stroomt er altijd water door de Caldera. Na ongeveer anderhalf uur steek je de stroompjes, die inmiddels een flinke stroom zijn geworden, over. Dit gedeelte is wat vlakker en er is een plek waar tentjes kunnen staan voor wandelaars die een grotere rondwandeling door de krater willen maken. Er is ook een klein informatiecentrum ingericht met EHBO-post. Omdat het hier vaak wat drukker is, lopen wij meestal verder om op een van de volgende uitzichtpunten een broodje te eten. Na het informatiecentrum gaat het steil na beneden en daal je in korte tijd zo’n 400 meter. Het pad is goed aangelegd en is zelfs voor mensen met een lichte vorm van hoogtevrees prima te doen.

Na een flinke daling kom je weer bij het riviertje en even verderop bij een dam. Hier stroomt het water via een levada naar Los Llanos. Over de vroegere rivierbedding klauter je daarna terug naar de auto. Vooral dit laatste stuk duurt vaak langer dan gedacht en is best inspannend. Elke keer goed uitkijken voor loszittende stenen. Na ongeveer 6 uur wandelen kom je weer bij de auto.

Wat is er mooier om na een flinke wandeling even uit te rusten bij een van de leuke kiosco’s aan de kust met uitzicht op zee.

Voortgang

Gisteren was het weer contact-met-La-Palma tijd. Regelmatig contact houden blijkt nodig te zijn. Als wij geen contact opnemen, hebben we het gevoel dat we daar onder op de stapel terecht komen.

Volgens Jeanette, onze verkoopmakelaar, gaat het goed met het eigendomsrecht-kadaster-kavelgrenzen verhaal. Ze verwacht toch echt dat we in april het definitieve koopcontract kunnen tekenen. Dan zijn we eindelijk eigenaar van ons mooie stukje land. Het blijft nog wel: eerst zien, dan geloven.

We hebben ook weer contact gehad met onze projectontwikkelaar Rogier. We lijken nu op 1 lijn te zitten over het bouwen van de huisjes, daarover later meer. Manolo, onze architect, had Rogier gevraagd om meer topografische informatie. Het grondstuk is niet makkelijk op een overzichtelijke foto te zetten, dat hadden wij al ervaren. Rogier heeft iemand met een drone geregeld, zodat we mooie beelden van ons land konden krijgen. De drone meet ook de coordinaatpunten op die Manolo nodig gaat hebben voor ons projecto basico. Hieronder de foto met aanstuurpunten voor de drone.

Vandaag zijn ze met de drone over ons land gevlogen en onderstaande foto’s kregen we via de app binnen. Rogier heeft de foto’s gemaakt van zijn tablet.

Rogier met drone

Dit geeft gelijk een ander beeld van het grondstuk. Heel mooi om zo ook de hoogteverschillen te zien. Wat ons wel opviel was hoe droog het land is. Mochten we vorig jaar het idee hebben gehad dat er nog wel wat boompjes te redden waren, weinig kans..

Werk aan de winkel.