Zeezicht en strand

Wij hebben al veel mensen verteld oven onze plannen om naar La Palma te emigreren. Niet iedereen kan zich een voorstelling maken van dit mooie eiland. Een paar terugkerende vragen waren: Heb je zeezicht? Hoe zit het met de stranden? Kan je vanuit jullie huisjes lopend naar het strand?

Over de eerste vraag kunnen we kort zijn. Als het lukt om geen zeezicht te hebben op La Palma heb je zicht op de oude vulkaanrug in het midden van het eiland en hoef je je alleen maar om te draaien.

De stranden op La Palma zijn niet zo talrijk als op de meer bekende Canarische Eilanden. De kust is steil en heeft weinig platte stukken die geschikt zijn voor grote stranden. Omdat het eiland vulkanisch is zijn de meeste stranden zwart. Behalve bij Santa Cruz, waar speciaal voor de toeristen het strand opgehoogd is met saharazand. Wij zijn geen strandgangers, en zeker niet van het type zonaanbidders. Wel vinden we het heerlijk om bij het geluid van de golven een terrasje te pakken of verse vis te eten. Als je naar het strand wilt ontkom je er meestal niet aan dat je een flink stuk naar beneden moet rijden en vaak ook nog lopend een behoorlijke afstand moet overbruggen.

Hieronder een rondje La Palma met (ons bekende) stranden. We beginnen in het Noorden, tegen de klok in.

In het noorden van zijn vrijwel geen stranden. Meestal loopt de kust daar de laatste paar honderd meter steil naar beneden. In het noordwesten, tussen Puntagorda en La Punta zijn een paar kleine strandjes. Het is wel een uitdaging om deze strandjes te bezoeken. Je rijdt met de auto zo ver als je kunt naar beneden. Daarna loop je met je parasolletje en picknickmandje verder naar beneden. Op de meeste plekken betekent dit zo’n 200 meter hoogteverschil naar beneden via trapjes en rotspaden. Als je beneden bent hoop je dat de wind niet vanuit zee waait, anders ben je waarschijnlijk nat voordat je de zee bereikt hebt. Ook moet je je realiseren dat je na het strandavontuur dezelfde 200 meter weer omhoog moet klauteren. Ervaren strandgangers waarschuwen alvast dat je ook voor de terugweg voldoende water moet meenemen.

In het westen, ten zuiden van La Punta, zijn meer stranden die makkelijk met de auto te bereiken zijn. In Puerto de Tazacorte is een mooie golfbreker gemaakt waardoor je veilig kunt zwemmen. Nog steeds is het belangrijk om wat afstand tussen de zee en je handdoek te houden. Soms kunnen er ineens hoge golven langskomen die jou en je picknickmandje meenemen. Iets zuidelijker in Puerto Naos, zijn meerdere stranden waar het op zondagen lekker druk kan zijn met hele families die een dagje naar zee gaan. Dit is ook de enige plek aan de zonnige westkust waar het wat drukker is met toeristen, er staat zelfs een ruim opgezet hotelcomplex. Na het hotelcomplex wordt de kust al snel rustiger en even ten zuiden van Puerto Naos houden de strandjes op maar is het voor rustzoekende toeristen prima aanschuiven bij de lokale bevolking op de kleienstrandjes van La Bombilla en El Remo.

Verder naar het zuidwesten zie ik op de kaart nog meer kleinere strandjes. Ooit ergens koffie gedronken onderweg, daar moeten we in de toekomst nog eens vaker langs.

Om de zuidelijke bocht van het eiland ligt op hoogte het dorpje Fuencaliente. De rotsige kust biedt niet veel meer dan droge kale vulkaantopjes en zoutvelden. Een verlaten ruigte die het best is te vergelijken met Mordor uit Lord-of-the-rings.

Aan de zuid-oostkant zijn een paar kleine strandjes die via smalle kronkelweggetjes te bereiken zijn. Aan het eind van een van deze kronkelweggetjes ligt Playas Arenas Blances, een klein vissersdorpje met een vuurtoren en een leuk restaurantje. Hier hebben we al een aantal keer wat uurtjes doorgebracht op weg naar de luchthaven als we de late vlucht terug hadden. Lekker verse vis eten voordat de terugreis begint.

Aan de oostkant, in het midden van het eiland ligt de luchthaven met daarnaast de hoofdstad van het eiland, Santa Cruz. Hier staan ook enkele grotere hotelcomplexen. Zeker in Santa Cruz is de laatste jaren gebouwd aan een royaal strand. In alle jaren dat wij op La Palma komen, zijn wij slechts 1 keer op dit strand geweest. Op en of andere manier heb ik altijd het idee dat dit deel van het eiland een beetje in de schaduw van de berg staat. Misschien komt het ook omdat er aan deze kant bijna altijd wolken tegen de berg hangen, die er voor zorgen dat de zon al aan het eind van de middag is vertrokken.

Verder in het noordoosten is vanwege de noordoosten wind de golfslag zo sterk dat strand bijna geen optie is. Bij Charco Azul is (met Europese subsidie) een klein strandje ontstaan door een heleboel grote betonblokken in zee te gooien als een soort baai. Het is er vaak erg rustig. Er zijn in die omgeving ook een aantal zwembaden uit de rotsen gehakt waar je zonder al te hoge golven kunt zwemmen. De mooiste zijn in San Andres en in het noord-oostelijke puntje van het eiland in La Fajana. Beide prima plekken voor een plons in zee en zeker in la Fajana voor een café cortado onder de parasol.

En dan de vraag of je vanaf ons toekomstige huis naar het strand kunt lopen. Dat is mogelijk maar dan is het niet handig om veel strandspullen mee te nemen. Onze huisjes liggen op zo’n 550 meter boven zeeniveau. Het grondstuk waarop we onze huisjes gaan bouwen ligt aan één van de grote wandelroutes van het eiland, en je kunt de wandelroute makkelijk volgen naar Puerto de Tazacorte. In december hebben deze wandeling voor het eerst gedaan. Eerst naar de kraterrand met schitterend uitzicht over het dal rond Los LLanos de Aridane. Daarna volgt de afdaling. Rechts het boerenland rond La Punta met de bananenplantages, links de kraterrand met een steile afgrond. Het laatste stuk gaat via haarspeldbochten met beneden het uitzicht op zee en ver beneden het strand en de haven van El Puerto. Geen aanrader als je veel last hebt van hoogtevrees, maar het pad is eigenlijk prima, voldoende breed en omgeven door muurtjes van rotsblokken. Na een afdaling van anderhalf uur ben je beneden en sta je midden op de boulevard, aan het strand en tussen vriendelijke terrasjes. Uitpuffend onder een parasol kijk je terug tegen de steile helling waar je vandaan bent gekomen. Dan smaakt het biertje extra goed. Als de zon in de zee zakt zijn er in El Puerto een paar aardige restaurantjes voor tapas of verse vis, en daarna lekker met de bus terug naar La Punta. Bus gaat elk uur en kost €1.50, een koopje in vergelijking met een pittige wandeltocht terug omhoog!

Dakloos

Het is gelukt! Na 2 maanden hebben we ons huis verkocht. Nou ja, bijna dan. Het voorlopige koopcontract moet nog getekend en dan is er de bedenktijd van 3 dagen. We hebben er vertrouwen in. Onze kopers hebben er volgens ons lang genoeg over nagedacht, Ze zijn 2 keer langs geweest en hebben stevig over de prijs onderhandeld. Dat betekent wel dat we over ruim 3 maanden dakloos zijn. Op 2 november moeten we ons mooie huis uit zijn.

Hoewel we elke keer tegen elkaar zeiden dat we geen haast hadden, volgend jaar verkopen kon ook altijd nog, had het ongemerkt toch wel veel impact. Onze overtollige spullen stonden opgeslagen bij buren en familie. Voor elke bezichtiging moest alles er weer tiptop uitzien. Alle losliggende spullen propten we zorgvuldig in allerlei kasten. Het was de laatste maanden regelmatig zoeken waar onze spullen waren gebleven. Na 13 bezichtigingen hebben we eindelijk ons huis weer terug en wonen we niet meer in een showroom. We merken allebei dat er een last van onze schouders is gevallen.

Nu kunnen we gaan nadenken over onze volgende stap en die stap komt best snel. Over 3 maanden zijn we dakloos. We wisten het toen het huis in de verkoop ging, toch is het een rare gedachte dat we hier straks niet meer zullen wonen. We gaan nu op zoek naar een leuk plekje dat we tijdelijk kunnen huren. Het zal wel een huisje op een vakantiepark worden. De komende maanden kunnen we al onze spullen verder gaan uitzoeken, een keuze maken wat we mee willen nemen naar La Palma. Onze meubels zullen we waarschijnlijk ergens moeten opslaan. Behalve de grote kledingkast, die willen de nieuwe bewoners graag hebben….en de grote antieke kast, die gaat naar de veiling…en de gangkast, ook naar de veiling…eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel spullen. Gelukkig maar, hoeven we ook niet zo veel te laten verschepen als we definitief weg gaan.

Ook op La Palma lijkt er weer wat beweging in ons project te ontstaan. hoewel de registratie volgens de verkopend makelaar “sehr Komplex” is (hij is van oorsprong Duits en dat communiceert voor ons net even handiger dan in het Spaans) lijkt er toch schot in de zaak te komen en is het best mogelijk dat we binnenkort naar la Palma kunnen voor het tekenen van het definitieve koopcontract.

Op La Palma is er ook iemand dakloos. Op het grondstuk staat een oud huisje. zonder dak, eigenlijk alleen 4 muren. Er woont in ieder geval sinds december iemand in het huisje. Wel even melden aan de verkoper dat de overdracht is afgesproken zonder bewoners!

Laatste loodjes?

Afgelopen week kreeg ik maar liefst 3 keer de vraag van bekenden en trouwe bloglezers hoe het er voor staat met de voortgang op La Palma. Tijd voor een update. Voor ons lijkt het alsof we al tijden in de wachtstand staan. De trage molens op la Palma draaien op hun eigen tempo door en het contact is beperkt, al zouden we dat graag anders willen.

Vóór onze vakantie schreef ik dat we contact zouden hebben met de verkopend makelaar om het gebiedsdeel in ieder geval op te delen in 3 delen. Dit levert voor ons veel voordelen op in de tijdsplanning. De pittige rekening die hij hiervoor voorstelde besloten we maar te boeken onder het kopje “aanvullende kosten” in onze begroting. Ergens verwacht ik dat er nog wel meer nota’s in deze categorie bij gaan komen. Ook besloten we toen dat het handig was geen aanvullende diensten van de verkopend makelaar meer te verwachten. Tot nu toe leverde dat eigenlijk alleen maar vertraging en ergernis op. Met dat idee gingen we op vakantie, het stond eindelijk allemaal weer op de rit.

Een geheel zorgeloze vakantie bestaat in dit stadium van de voorbereiding echter niet. Dat hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Dit keer was het de verkopend makelaar zelf die met een aantrekkelijk voorstel kwam. Als wij de overschrijving van het grondstuk, inclusief de opdeling in 3 delen, laten registreren bij het kadaster, dan kan dat binnen 2 maanden gerealiseerd zijn. De officiële registratie in het Registro kan dan wel later, na de overdracht. Op zich een mooi idee….kunnen we dan echt binnenkort naar La Palma om het grondstuk op onze naam te laten zetten? Eén addertje kwam na een gesprek met Rogier, onze projectontwikkelaar, onder het gras vandaan. In het voorlopige koopcontract stond de duidelijke afspraak dat alle kosten na het tekenen van het definitieve koopcontract voor onze rekening komen…dus ook de officiële registratie, als deze na de koop wordt uitgevoerd. Gezien onze moeilijke verstandhouding met zowel de verkoper als de verkopend makelaar hadden we al weer het idee dat de verkoper probeerde om de kosten bij ons neer te leggen.

Op de camping in de Provence belde en mailde ik een paar avonden om de zaken geregeld te krijgen. Ik geloof dat de verkopend makelaar intussen ook wel in de gaten krijgt dat wij de zaken ook op papier tot in de puntjes geregeld willen hebben, zodat we later niet weer voor verassingen komen te staan. We laten een extra bepaling in het definitieve koopcontract opnemen, waar in staat de de verkoper ook de kosten van de registratie voor z’n rekening zal nemen. Eigenlijk logisch, maar we willen voorkomen dat er meer rekeningen in de categorie “aanvullende kosten” terecht komen. En bij de officiële registratie hoort blijkbaar een flinke nota.

De telefoontjes over ons project bleven ook in de Provençaalse avondzon niet onopgemerkt. Een Nederlands stel uit Ede was wel benieuwd naar onze plannen. Het resulteerde al snel in een gezellige avond aan de Franse wijn en nieuwe volgers op dit blog. Als alles klaar is komen ze vast langs. Net als heel veel andere geïnteresseerden. Als alles klaar is… Zo ver is het naar ons idee nog lang niet. We zijn nog niet eens begonnen. Maar als het goed is komt daar binnenkort verandering in.

Dakkapel

Toen wij 10 dagen geleden terug kwamen van vakantie was hij er ineens. Niet een klein uitgebouwd Velux dakraampje, maar over bijna de volle breedte van het dak van de achterburen leek een extra verdieping te verschijnen. Een forse glazen pui steekt schril af tegen de blauwe lucht. Omlijst door stemmig groen, dat wel.

Wij kennen de achterburen eigenlijk niet zo goed. Ze zijn een klein jaar geleden achter ons komen wonen en omdat wij geen achterom hebben, komen we ze weinig tegen. We zagen ze eigenlijk ook nooit. Vanuit onze tuin kun je alleen hun dak zien. Het is ook zo’n beetje het enige dak dat wij vanuit de tuin kunnen zien.

En ineens staat daar die extra verdieping. En zien wij vanuit de tuin hoe de klussende achterbuurman zijn uitbouw aan het aftimmeren is. Wij zien hem….en hij ziet ons. En we waren altijd zo trots dat we eigenlijk geen inkijk hadden. Maar goed, we zwaaien een keer, steken een duim op dat hij goed bezig is en kunnen nog steeds bijna privé in de achertuin zitten.

Boven wringt de schoen echter iets meer. Mensen die al eens bij ons geweest zijn weten dat onze slaapkamer aan de achterkant van het huis ligt en dat wij een extra kamer bij de slaapkamer hebben aangetrokken om een royale jacuzzi in te plaatsen. Heerlijk badderen met uitzicht op de lucht, de bomen en….het schuine dak van de achterburen, zonder ramen. Tot vorige week. Nu kijken we vanuit bad zo bij de achterburen naar binnen….en zij bij ons. Dag klussende buurman.

Ik denk dat wij eerdaags maar een rolgordijntje moeten kopen. Dan maar ietsje minder lucht en bomen…. of moeten we het juist niet doen, en zoals de strenge styliste destijds zei: “zoveel mogelijk ruimte en licht in huis voor de verkoop”. We zien wel, maar allemaal: mondje dicht tegen de 8 kijkers die we al voor het huis hebben gehad en die misschien binnenkort willen gaan onderhandelen.

Er even tussen uit

We hebben langere tijd de hoop gehad dat we ergens in deze zomer naar La Palma konden gaan om het definitieve koopcontract van ons grondstuk te tekenen. Het lijkt helaas te optimistisch gedacht. De molens op La Palma blijken telkens weer trager te draaien dan wij willen. Door alle perikelen rond het project en ook de verkoop van ons huis waren we eigenlijk wel aan vakantie toe. Gewoon even een tijdje helemaal niets. We hadden allebei voldoende vakantiedagen opgespaard en we hebben afgelopen 3 weken lekker vakantie opgenomen. Vandaar dat ons laatste bericht een poosje geleden is.

We hadden zin om te gaan kamperen. Ergens met mooi weer en zonder drukte. In voorgaande jaren bezochten we meestal verschillende gebieden. Dit keer mocht het allemaal wat minder avontuurlijk. Gewoon een camping onder de zon. Door de corona-maatregelen was het nog wel even spannend waar we naar toe konden. Liefst wilden we naar Zuid Frankrijk, maar voor Frankrijk gold een negatief reisadvies.. . Op de 1e zaterdag van de vakantie kwam het bericht dat Frankrijk op maandag weer open ging. Zondag het huis maar weer helemaal netjes gemaakt. Misschien heeft iemand tijdens onze vakantie belangstelling voor ons huis en komen ze voor een bezichtiging….je weet het maar nooit.

Maandagochtend om half 5 zaten we in de auto op weg naar de Provence. Normaal nemen we graag ergens onderweg een hotelletje of B&B, deze keer reden we in 1 keer door naar de zon. Om 5 uur ’s middags kwamen we aan op de camping. Daar was het nog erg rustig. We vonden een mooi plekje op een camping even boven Gordes.

We hebben heerlijk rustig aan gedaan. Eindelijk weer eens tijd om wat boeken te lezen. Ons dagelijkse ritme: veel uitslapen, kopje thee, nog meer kopjes koffie, even zwemmen, kijken hoe mensen de (veel te grote) camper op het stukje onder ons proberen te parkeren, biertje, wijntje, bbq of pizza op de camping en af en toe rondritjes in de prachtige omgeving.

Natuurlijk moest er ook gewandeld worden. De 1e wandeling uit ons boekje uit 2004 ging niet helemaal goed. Na anderhalf uur bleek het tussendoortje naar een ander pad niet meer te bestaan. Na een tijdje zoeken en ronddolen door het stekelige struikgewas hebben we de moed opgegeven. Onze poging om via een andere route terug te lopen eindigde in een lang stuk in de brandende zon langs een doorgaande weg. Misschien moeten we deze vakantie geen nieuwe wandelingen meer proberen. In de buurt zijn een paar prachtige wandelingen die we al eerder hebben gelopen. En vaak is een mooie wandeling na 2 of 3 keer nog steeds een mooie wandeling.

Corona en vakantie kunnen best samen zolang je maar je gezonde verstand gebruikt. Regelmatig zagen we mondkapjes in alle soorten en maten en op allerlei plekken waar in ieder geval het mondkapje niet veel zin had. Op de camping was alles prima geregeld. Afstand houden is iets wat je zelf moet doen, daar hadden sommige (vooral oudere) gasten wat meer moeite mee. Bar/restaurants waren ook wel een dingetje. Tafels stonden keurig op afstand, bediening met mondkapjes. Alleen het publiek was niet overal even afstandelijk. Bij een koffiestop tijdens een van de wandelingen bleek een familiefeestje aan de gang te zijn. Iedereen gezellig met elkaar, lekker knuffelen en dan vooral oma. Eigenlijk best vreemd. Nog geen 4 maanden geleden zou je er niet van op kijken. Nu voelt het toch ongemakkelijk. Wij hebben onze familieleden al maanden niet meer geknuffeld. In een ander restaurantje aten we heerlijk op een prachtige plek op het terras. Ook hier stonden de tafeltjes weer netjes uit elkaar hield het bedienend personeel zich aan de regels. Toen de bediening echter uit beeld was, gingen de tafeltjes tegen elkaar werd iedereen allerhartelijkst begroet. Zou het niet beter zijn om te proberen de risico’s een beetje te beperken? We aten vooral met z’n tweetjes bij de tent.

Het was de bedoeling om tijdens de vakantie rust te houden. Dat is aardig gelukt. Maar ook in Frankrijk is het project La Palma niet ver weg. Op het terras van de camping moest toch nog regelmatig gebeld en gemaild worden. En in de 2 1/2 week dat we weg waren heeft de makelaar het druk gehad met 3 kijkers waarvan een stel zelfs 2 keer is wezen kijken. De buren hadden het druk met het toonbaar houden van ons huis en de tuin. Onze dank hiervoor is groot en kon mooi worden uitgedrukt in de vorm van een paar lekkere flessen Provençaalse wijn. Helaas zit er tot nu toe geen koper tussen de kijkers..