Het is een complot

De dozen zijn gepakt, komend weekend gaan we verhuizen naar Voorthuizen. Na de schilderklus in verkeerswit en vorstelijk paars zijn we de afgelopen weekenden telkens 2 keer op en neer gegaan om losse dingen weg te brengen en de laatste kleine klusjes aan het huisje af te maken.

In het nieuwe huisje begin al een huiselijke sfeer te ontstaan. De eerste schilderijen hangen aan de muur, het houthok raakt gevuld met Baarns brandhout, de kast voor de kleding is al tegen de kale slaapkamermuur gebouwd en in de kamer staan meer planten dan praktisch is. Kortom huiselijk.

In het huis in Baarn gaat in hetzelfde tempo de sfeer eruit. Kale wanden, hier-en-daar een halfvolle verhuisdoos, lege kasten en af en toe de vraag waar iets is gebleven. Alleen de grote meubels hebben de verhuizing tot nu toe weerstaan. Zij gaan zaterdag met de grote verhuiswagen mee. Poes ligt er rustig naar te kijken. Zij heeft er blijkbaar geen probleem mee, zolang het oude wollen kleedje er maar is, en de baas en het vrouwtje elke dag maar weer terug komen. Zij vindt het allemaal prima. Het is te hopen dat ze komend weekend net zo rustig is als ze in het reismandje in de auto met het vrouwtje mee mag naar Voorthuizen.

We vinden dat we geluk hebben gehad met ons nieuwe huisje. De ruimte binnen is groot genoeg en erg praktisch ingedeeld, op het zoldertje kunnen precies alle dozen staan die we pas weer op La Palma open hoeven te maken, de tuin nodigt uit voor een daverend post-coronafeest en onze wandeling vorige week in de omgeving was zeker voor herhaling en uitbreiding vatbaar.

Geluk? of was het voorbestemd? Ons nieuwe huisje in Voorthuizen staat aan de Lange Zuiderweg. Een lange weg naar het Zuiden…dat klinkt wel erg bekend. Dat heeft vast zo moeten zijn, of zie ik een verband dat er niet is en is het complot-denken ook bij ons toegeslagen…en Voorthuizen, is voortmaken of haast maken niet te vertalen als Prisas? zoals ons destijds al werd verteld door de man bij de Caixa-bank…en huizen zijn te vertalen als finca’s…wat kan betekenen dat Voorthuizen eigenlijk finca las Prisas is, slechts 1 “n” verwijderd van de naam van ons project op La Palma. En, omdat in een beetje complottheorie de zaakjes op bizarre manieren aan elkaar worden gekoppeld, snap ik die extra “en” ook wel weer. Het moest zo zijn….. of wordt het tijd dat we serieus werk gaan maken van de definitieve voorbereiding van ons project op La Palma.

Eindelijk mañana?

Een jaar was blijkbaar niet genoeg voor de verkoper van ons grondstuk om zijn papierwerk rond te krijgen.

3 weken geleden belde de verkopend makelaar met de vraag of het goed was dat er een weekje bij zou komen. De verkoper was erg druk om de zaakjes rond te krijgen, maar er was een “positieve validatie”, wat eigenlijk betekent dat alle omwonenden hadden ingestemd met de kavelgrenzen van het grondstuk. Die week zou alles rond komen.

Over een jaar, over een week, mañana…, als de verkopend makelaar zijn afspraak niet nakomt, laat hij zijn medewerker Jeanette bellen. We hebben afgelopen anderhalf jaar veel contact gehad met Jeanette. Eind vorige week belde Jeanette. Het was nu toch echt bijna rond. Twee weekjes later, maar afgelopen vrijdag zou de verkoper dan toch zijn papierwerk inleveren bij de notaris…

Eergisteren (maandag) een bericht van Jeanette. Het was nog niet helemaal gelukt om alle handtekeningen van buren te verzamelen. Eén buurvrouw was op het laatste moment niet komen opdagen, zij komt dinsdag…

En gisteren (dinsdag) aan het eind van de dag kwam het verlossende bericht: de verkoper heeft de kadastercorrectie in gang gezet. De papieren zijn ingeleverd bij de notaris. Vanaf nu gaat de notaris over de verdere overdracht van het grondstuk. Hij zal de stukken bij de gemeente inleveren, waarna de periode van 30 dagen ter inzage begint. Als er geen bezwaren komen, zal het definitieve koopcontract aan het eind van november klaar zijn om te tekenen.

No más mañanas van de verkoper. Het voelt als een stap in de goede richting.

Ons tijdelijke huisje

Gisteren kregen we de sleutel van ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. We hadden al een keer in de buurt rond gekeken en een keer samen met de verhuurder binnen gekeken. Nu konden we in alle rust zelf kijken of het ons gaat bevallen. En het bevalt prima . Het huisje is veel kleiner dan ons huis in Baarn, maar alles zit erin. Een woonkamer met open keuken, anderhalve slaapkamer, een moderne badkamer en ook nog een zolder. Een meevaller. De zolder is groot genoeg voor alle dingen die we in Voorthuizen niet gebruiken, maar die wel meegaan naar La Palma. De tuin is veel groter dan de tuin in Baarn. En ook de omgeving voorbij de grens van de tuin lijkt veel ruimer. Van de kleine huisjes op de buurpercelen zien we alleen hier en daar een dak, en verder heel veel lucht.

Bij de bezichtiging zagen en roken we al dat de binnenboel wel een opfrisbeurtje kon gebruiken. Op zich was het huisje schoon achter gelaten, maar het rook muf en de muren waren flink vergeeld en er zaten vocht- en schimmelplekken op. Dus gisteren direct in de kluskleren op pad met in de auto gereedschap, verf en een sopje. En in een klein huisje kun je al snel een boel doen. Eerst maar eens de ladder op. Gelukkig bestaat het plafond voor het grootste gedeelte uit kunststof platen. Deze kunnen zeker een sopje hebben.

De roze muur met glitters in de kleine slaapkamer was nog wel even een uitdaging. De verf wou niet goed hechten. Maar de aanhouder wint en vandaag was het kamertje, na een 2e verflaag, helemaal wit. Toen we het tempo eenmaal flink te pakken hadden, was ook de grote slaapkamer in no-time wit. “Verkeerswit”. Wij kenden de term ook niet. Het ene wit is het andere blijkbaar niet en nadat we de oude emmer met “stralend” wit op hadden, volgde een volle emmer met …verkeerswit. Verkeerswit is een kleur tussen cremewit en spierwit. Hier zijn boeken over vol geschreven, het internet staat er vol mee en over het verschil zijn de geleerden al jaren aan het bakkeleien. Geleerden niet alleen uit Nederland, maar uit allerlei windstreken. Zo moeten wij deze kleur in de toekomst gaan onthouden als blanco trafico… (ik verzin dit echt niet). Het resultaat is in ieder geval prima, en wij vinden het verschil tussen de naast elkaar liggende muren verkeerswit en stralend wit overbrugbaar. Wij zien geen verschil!

Het klussen gaat ons eigenlijk best goed af samen. Eén op de trap, de ander eronder, beetje oppassen met smeren en tussendoor koffie met koekjes. Ook hier komen we samen prima uit. Volgend weekend zorgt de verhuurder voor een hoge ladder en kunnen we ons gaan uitleven op de woonkamer. Ik denk dat we na volgend weekend al kunnen beginnen met de inrichting. Best fijn een klein huisje.

Dilemma’s

Het blijft voor ons wennen, de manier waarop de Palmeros zaken doen. Waarom zou je iets eerder regelen als het ook op het allerlaatste moment kan. Wij vinden de onzekerheid lastig, zij gaan er van uit dat het op tijd goedkomt. Zoals we verwacht hadden gaat het onze verkoper niet lukken om op tijd alles aan te leveren voor publicatie. Afgelopen dinsdag de 29e kregen we van de makelaar te horen dat de verkoper “in principe” alles rond had voor het aanleveren bij de notaris. Alleen was op één of andere manier de notaris de rest van de week niet aanwezig, en kan het proces pas volgende week afgerond worden. Een paar dagen uitstel is toch geen probleem. We wachten al anderhalf jaar en ach, dan maken die paar dagen niet meer uit. Toch?

En zoals al vaker in de aanloop van ons project kwam er ineens nog een konijn uit de hoge hoed. De dame met wie de verkoper na veel moeite het laatste eigendomsdocument had geregeld bleek nog een stukje grond te willen verkopen. Of we dat misschien ook nog willen kopen. Net als je denkt dat er een beslissing genomen moet worden over wel of niet uitstel geven of omschakelen naar plan B, hebben we weer iets om over na te denken in plan A. Saai wordt het in ieder geval nooit.

Voor ons is dit wel een mooi stukje om bij te kopen, zie ook de tekening hierboven. Er staat een watertank op, met een schuurtje waaruit vroeger het water werd verdeeld en een plat grondstukje met een mispelboom. De mispelboom is hierin natuurlijk het belangrijkste, de andere 2 hadden we al… Als dat stukje van ons wordt, kunnen we ook de grote metalen waterbuizen verwijderen die nu, niet zo praktisch, over ons land lopen. Maar ja, hoe zit het met het water dat nu uit de tank via de grote buizen ons land verlaat. Weer bellen met de verkopend makelaar. Hij weet het ook niet en gaat het navragen. Telkens weer: vragen, vragen, vragen…

Gaat dit alles vertraging opleveren als we hiermee akkoord gaan?

Willen we dat stukje er bij kopen en zo ja, voor hoeveel?

Hoe zit het nu met het water wat in de bak zit en afgenomen wordt, van wie is dat? Is er misschien ook nog een waterrecht te koop?

Gaat het de verkoper lukken om alles volgende week aan te leveren bij de notaris, of wordt dit weer uitgesteld, of is dit juist een manier om extra uitstel te krijgen?

Hoeveel planwijzigingen of uitstel gaan wij nog accepteren voordat we de handdoek in de ring gooien voor plan A?

We worden zo langzamerhand een beetje moe van alle onduidelijkheden. Zeker omdat het nooit echt duidelijk is hoe de zaken er voor staan. Het lijkt wel of er met het verstrijken van de tijd alleen maar vraagtekens bij komen en veel te weinig antwoorden. En na zo lang wachten vinden we eigenlijk wel dat we verdiend hebben wat zaken duidelijk te krijgen. Kortom: we hebben een voornemen. Komende weken komen er vast weer vraagtekens bij. Er worden vast ook wel dingen duidelijk. Maar we gaan een beslissing nemen. Een punt achter de vraagtekens en de uitroeptekens.