Op zoek naar meer konijnen in de hoed

De verlengde termijn van de verkoper om het grondstuk definitief aan ons de verkopen loopt dit weekend af. Omdat er zeker de laatste tijd nogal wat tegenslagen in het verkoopproces zaten, leek het ons begin deze week een goed idee om aan onze projectontwikkelaar te vragen of hij nog laatste hobbels op de weg verwachtte.

De hoed is groot, en er is al veel uit gekomen. Rogier ging op zoek naar konijnen. De eerste was snel gevonden. In het vorige blog schreef ik dat we 3 opties hadden over het grondstukje boven de watertank. De verkoper is blijkbaar niet de eigenaar van dit stukje, maar hij heeft het in het voorlopige koopcontract wel aan ons verkocht. Nadat we deze onverwachte tegenslag te boven waren gekomen gingen wij voor de optie 2: wij hebben een prijs voor het grondstuk betaald per m2, hij rekent bij verkoop de m2 die hij niet heeft verkocht niet mee. Vrij coulant naar ons idee. Rogier kwam er achter dat optie 2 niet bestond. Verloren in de vertaling. De verkoper wil de helft van de m2 in mindering brengen op de koopprijs (optie 1)…zucht. Op één of andere manier lijken wij steeds degene te zijn die moeten buigen om de verkoop tot stand te brengen. Natuurlijk hebben we nog altijd de nucleaire optie achter de hand, optie 3. Maar we hebben eigenlijk geen zin om in dit stadium van het proces alles af te zeggen en helemaal opnieuw te beginnen. We vrezen dat de verkoper dat ook erg goed weet.

Helemaal onder in de hoed leek nog een flink konijn te zitten. Rogier belde in volledige verwarring dinsdag op. Hij had de hele dag gebeld naar de gemeente en zijn notaris en had uitgebreid overlegd met zijn collega, de aankoopmakelaar. Er was een probleem met de registratie van het grondstuk. Als op La Palma een grondstuk wordt overgeschreven wordt deze bij het kadaster op naam van de nieuwe eigenaar gezet. Dit gebeurt via de notaris bij de overdracht. Daarnaast moet het eigendom geregistreerd worden in een register van eigendomsacten. Hier ging de schoen wrikken. De verkoper heeft de aanvraag voor registratie van de verschillende grondstukken die hij aan ons gaat verkopen pas in oktober ingediend bij het register. Na onderzoek van Rogier bij de gemeente, bleek dat het hele proces van de registratie zo maar en jaar in beslag kan nemen. Dat zou betekenen dat wij pas in oktober volgend jaar zouden mogen beginnen met de bouw. Ook van ons eigen huis. Dit betekent dat ons hele project weer meer dan een half jaar uitstel oploopt. Na alles dat er al de laatste maanden was tegengevallen, zagen we het project voor het eerst echt verdampen. Moesten we na alles nu toch echt gaan voor de nucleaire optie 3?

Achteraf bleek het gelukkig toch anders te zijn. Na overleg op dinsdagavond, belde Rogier woensdag de verkopend makelaar. Gewoon om te overleggen hoe het nou precies zat, en waarom hij dit soort zaken niet eerder aan ons had gemeld. Hij is per slot van rekening wel de verkopend makelaar. En op La Palma wordt de verkopend makelaar voor de helft betaald door de koper. Hij mag ook wel een beetje aan ons belang gaan denken in dit proces. De verkopend makelaar, Volker, zat net bij zijn notaris om wat zaken te regelen. Meteen even duidelijk nagevraagd hoe het zat. Anders dan Rogier dacht, blijkt de registratie vooral een notariële aangelegenheid te zijn. En bij de notaris van Volker werd snel duidelijk dat de registratie van dit grondstuk al 3 maanden na de aanvraag geregeld zal zijn. Dit kan dan parallel lopen aan de aanvraag voor de bouwvergunning. Een schijnkonijn in de hoed.

Weer blijkt de afstand naar La Palma groot. En het opzetten van ons project is op afstand gewoon lastig. Iedereen zegt dat hij van goede wil is, maar telkens zijn er weer konijnen in de hoed, of schijnkonijnen, zoals de laatste. Het ene moment denk je weer dat alles op de rit is, een volgend moment staat het weer aan de rand van de afgrond. Het kost ons veel energie. We hebben beide het idee dat het proces makkelijker zou verlopen als je er dichter bij bent. Gewoon even langs gaan als je niet precies weet hoe het zit, eventueel samen met projectontwikkelaar of makelaar. Dat scheelt een boel konijnen en verkeerde verwachtingen. Een les voor het vervolg van het project. Want een vervolg gaat er komen. Nadat optie 3 opnieuw is af geserveerd, hebben we weer moed voor het vervolg. Volgens Rogier is de hoed verder leeg. Laten we daar maar vertrouwen in hebben.

We hebben afgelopen week bij de verkopend makelaar een oplossing aangeboden voor de compensatie voor de verloren vierkante meters. Omdat wij toch pas over 2 weken naar La Palma gaan om (hopelijk) het definitieve koopcontract te tekenen, hebben we de verkoper een weekje extra gegeven om de laatste dingen te regelen. Als teken van goede wil. En zodat hij akkoord zal gaan met ons laatste voorstel. Wij wachten weer af, nog 2 weken. Dan gaan we naar La Palma. Mocht er toch nog een konijn uit de hoed komen, dan zullen we die tijd gaan besteden om iets anders te zoeken. Als de hoed leeg blijkt, hebben we eindelijk de eerste hobbel genomen. Pfff

En weer een konijn…

We hadden de afgelopen week toch echt het idee dat het allemaal goed ging komen met de aankoop van het grondstuk. De openbare publicatie had een einddatum van 16 november en we zagen dat de 17e de publicatie van de site van de gemeente af was. Ok, nog bijna 14 dagen te gaan voor het aanpassen van het kadaster en het opmaken van de eigendomsakte, dat moest lukken. In de publicatie worden omwonenden opgeroepen hun eventuele bezwaren kenbaar te maken. Omdat alle omwonenden al uitgebreid waren bericht door de verkoper over de kavelgrenzen, zou de publicatie geen probleem zijn. Volgens onze verkopend makelaar had de verkoper alle eigendomspapieren aan de notaris overhandigd en zou de publicatie eigenlijk een “wassen neus” zijn. Deze melding van de verkopend makelaar bleek weer eens niet op waarheid te berusten maar een aanname te zijn, en dat was helaas niet de eerste. Op donderdagavond maar even een appje gestuurd naar de beste man en gevraagd wat nu de status was.

Op vrijdagavond werden we gebeld door Rogier, onze aankoopmakelaar/ projectontwikkelaar. Hij was gebeld door de verkopend makelaar omdat er een probleem was. Volgens de verkopend makelaar was het beter dat Rogier dit aan ons zou uitleggen, anders zou in de vertaling misschien een misverstand ontstaan. Wij hebben het idee dat hij ons zelf niet durfde te bellen. De hoed waar al veel konijnen en een beer uit waren gekomen, bleek groot genoeg voor nog een konijn. Rogier belde ons op met de mededeling dat de verkoper niet de eigenaar blijkt te zijn van alle stukjes land die hij aan ons verkocht heeft. Er is een smal stukje land net boven onze en de naastliggende watertank, waar volgens onderstaande tekening een recht van overpad op zou zitten. Het recht van overpad naar het waterverdeelstation bij de 2e watertank dat ons een maand geleden te koop werd aangeboden. Dat stukje dat een paar weken geleden eerst wel en later toch niet zo makkelijk in de verkoop betrokken kon worden. Ineens blijkt dat dit stuk niet van de verkoper is maar dat hij alleen het recht van overpad op dit stuk heeft. Wij hebben wel een idee waarom dit nu ineens op tafel komt, maar ook dat is slechts gebaseerd op een aanname. Zo blijkt in het hele aankoopproces elke keer weer dat wij ideeën hebben over wat gezegd wordt, maar dat de waarheid erachter vaak net iet anders ligt. De afstand tussen ons en La Palma blijkt hierbij elke keer een probleem, kortgezegd: als we in de buurt zouden zijn, dan gingen we gewoon langs om te horen wat er nou eigenlijk speelt. En hadden we al veel eerder in het proces gehoord dat de verkoper eigenlijk zijn zaakjes niet voor elkaar heeft. We hadden gehoopt dat we hiervoor een verkopend makelaar als tussenpersoon hadden. Weer een aanname…

Het smalle stukje land is in het voorlopige koopcontract (dat afloopt over 8 dagen, na bijna 13 maanden!) in donkergroen aangegeven. Het is het bovenste deel van gebiedje 5.

Het stuk dat wij niet in eigendom krijgen.

De verkoper, die natuurlijk door de situatie in het nauw gedreven is, kwam zelf met 2 mogelijke oplossingen voor zijn probleem. Wij zien 3 opties.

Optie 1: we kunnen recht van overpad houden op dat stukje en de helft van de prijs van de m2 meters die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 2: we zien helemaal af van dit stukje en de prijs van de m2 die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 3: we zien helemaal af van de aankoop omdat de verkoper niet kan leveren wat ons in het voorlopige koopcontract heeft aangeboden en zetten de boeteclausule uit het voorlopige koopcontract in werking.

Nadat we eerst een half uurtje heel erg boos zijn geweest over weer een konijn… en we sterk neigden naar optie 3 kwamen we toch tot het besef dat optie 2 een betere optie was voor onze toekomst. Het stukje land is eigenlijk waardeloos voor ons als we het extra aangeboden stukje daaronder met de watertank niet aan kunnen kopen. Recht van overpad naar niets heeft ook geen toegevoegde waarde. Het enige punt bij optie 2 is dat er een nieuwe verdeling van de grondstukken moet komen. Anders grenst ons huiskavel bij de aanvraag voor een bouwvergunning, te weinig aan de weg. Een half jaar geleden is een tekening gemaakt met binnengrenzen van het grondstuk voor 3 deelgebieden. Omdat wij die indeling nodig hebben voor ons project hebben wij destijds de pittig geprijsde rekening voor de landmeter zelf betaald. Ruim 600 euro voor 2 lijntjes. Schande spraken we er van. Deze keer zijn de kosten voor aanpassing voor de verkoper. Dat is vast goedkoper voor hem dan optie 3.

En dan natuurlijk graag een rechte lijn..

Optie 3 is altijd nog een optie als 30 november niet gehaald wordt. Er zijn op dit moment geen andere grondstukken in de verkoop die voor ons geschikt zijn en als er nog een bedrag in mindering wordt gebracht op de koopsom hebben we zeker een mooi stuk voor een mooie prijs. We zijn er alleen verschrikkelijk klaar mee dat het allemaal zo lang moet duren. En dat we elke keer weer moeten nadenken over wijzigingen en ander gepruts.

Morgen, maandag de 23e zal Rogier contact opnemen met de verkopend makelaar en hem heel duidelijk maken dat wij klaar zijn met alle konijnen en extra tijd die nodig blijkt te zijn. Wij gaan akkoord met optie 2 en zijn benieuwd naar de prijs die de verkoper als compensatie aan zal bieden. Als laatste moet dit alles geregeld zijn op de datum die we afgesproken hebben in de verlenging. Dat betekent dat de verkoper en de verkopend makelaar nog 8 dagen hebben……

Vooruit kijken

Inmiddels zitten we alweer een paar weken in ons tijdelijke huisje. Tijd voor rust en tijd om plannen te maken voor de toekomst. Tijd om te gaan werken aan plan B.

Het huisje bevalt ons prima, alles heeft uiteindelijk een plekje gekregen. We genieten van de rust en de omgeving, heerlijk zoveel ruimte om ons heen. Zoveel ruimte om ons heen geeft wel extra werk. Op het moment dat we de sleutel kregen merkte de verhuurder al op dat het gras eigenlijk nog gemaaid moest worden. Op onze miniboerderij van volgens mij wel 1.000 m2, had Anita een goed deel van de dag nodig voor het binnenhalen van het gras. Het lot van een grootgrondbezitter, al is het “bezit” dan gehuurd.. De wind van afgelopen weken heeft ook de meeste blaadjes van de bomen geschud. Het versgemaaide gazon lag al snel onder een laagje bruine bladeren. Net toen we vorige weekend de grashark wilden pakken, kwam de verhuurder langs om de dakgoten leeg te maken. Hij had ook een stoere bladblazer mee. Het gazon zag er in no-time weer groen uit. Ook Poes vind de grote tuin interessant. Vooral de randjes. Op een of andere manier is ze volgens mij steeds een op zoek naar een gaatje in het hek, om de rest van de wereld te zien. Is de tuin nog niet groot genoeg?

Het enige dat we echt missen in ons huisje is ons bad. Het bad is voor ons allebei een echt rustmomentje. Even een uur helemaal niets, muziekje aan, lekker. Het bad was in ons huis in Baarn langzaam deel van ons weekritme geworden, zeker als de dagen korter en kouder werden. We hebben in het weekend van de verhuizing afscheid genomen van ons heerlijke bad in Baarn. Nadat het huis op zondag helemaal leeg was (behalve de kledingkast van de nieuwe bewoners) was daar het laatste bad ritueel met een fles bubbels.

Ons volgende bad staat op La Palma. Sowieso een hele grote, om het hele eiland, maar heel waarschijnlijk ook één die vergelijkbaar is met die in Baarn. En het kan best dat het volgende bad niet binnen maar buiten staat. Kortom: Verder met plan B. Een belangrijk verschil tussen plan A en Plan B is dat we voorlopig niet afhankelijk zijn van de financiering van een bank op La Palma. We zijn daardoor ook vrij op te gaan wanneer wij willen. Plan B heeft een datum. En die datum is 1 augustus 2021. Vanaf 1 augustus 2021 wonen wij op La Palma! Tenminste, als er niet te veel konijnen meer uit de hoed gaan komen.

Het is fijn dat er een einddatum bekend is, dat geeft duidelijkheid en vooral rust. We kunnen nu aftellen en toewerken naar onze toekomst. Ons huis zal nog niet af zijn maar we kunnen daar vast ook tijdelijk wat huren, al wordt dat nog wel een uitdaging met Poes. Maar dat zien we dan wel weer, wie dan leeft wie dan zorgt. Nu we in alle rust hier zitten kunnen we weer vooruit kijken. Vooruit kijken betekent verder met de plannen, Spaans leren, nogmaals uitzoeken wat we mee willen nemen die kant op, container voor transport regelen en vooral weer plezier krijgen in de toekomst.

De eerste stap in Plan B is nog het tekenen van de definitieve koopovereenkomst van ons grondstuk. Daarvoor gaan we in december naar La Palma. Een “noodzakelijke reis” in 2 verschillende vakantiehuisjes. Vlak bij het grondstuk, maar ook met genoeg mogelijkheden voor een lekkere vakantie. De vlucht is geboekt. La Palma is code geel, bij terugkomst hoeven we niet in quarantaine. Voor we afreizen nog wel een (hopelijk negatieve) Covid-19 test ophalen. We kunnen niet wachten om die kant op te gaan om een heleboel zaken te gaan regelen. Eindelijk zijn we dan echt grootgrond bezitter en kunnen we verder werken aan onze toekomst. Nog tien dagen wachten op die lang uitgestelde definitieve koopovereenkomst. Stapje voor stapje, niet op de zaken vooruit lopen.

En als dan eind dit jaar de zaakjes allemaal lopen zoals we hopen, komt hopelijk voorlopig die rimpelloze vlakte van een vlekkeloos bestaan….of zijn we te enthousiast met al deze Nederlandse poëzie en gaat het toch weer stormen, ook al willen we daar niet aan. Het was de bedoeling om dit blog gisteravond al te schrijven maar ineens was daar weer een konijn…..

Beer uit de hoed: streep door plan A!

Ons huisje in Voorthuizen is bedoeld als tussenstop voor onze toekomst op La Palma. Het is ons plan hier in alle rust de voorbereidingen op ons project op de rails te krijgen. En vervolgens in de loop van volgend najaar definitief te vertrekken.

Een proces dat tot dusver zeker niet vlekkeloos is gegaan. Alweer anderhalf jaar geleden kochten we (met een voorlopig koopcontract) het grondstuk in La Punta. Het was zeker niet het eerste stuk dat we hebben bekeken. Al een half jaar hadden we verschillende grondstukken bekeken, soms onderzocht, en even vaak waren deze stukken ook weer afgevallen. Langzaam leerden we dat dat hoort bij het realiseren van een project op een vreemd eiland.

Het grondstuk in La Punta was vooral voor Anita direct een schot in de roos. Een prachtig plekje, groot genoeg om naast ons huis 3 vakantiehuisjes te bouwen en waarop residentieel bouwen is toegestaan. En nadat we de mogelijkheden grondig hadden doorgesproken met onze projectontwikkelaar Rogier en de verkopend makelaar van Palminvest, noemden we dit grondstuk: Plan A. Hier zou onze toekomst verrijzen. Het was april vorig jaar. De onderhandelingen over de prijs waren rond, en volgens de verkopend makelaar zou de definitieve overdracht een kwestie van enkele maanden zijn. We gingen direct aan de slag om samen met Rogier en de Canarische architect Manolo, het projectplan in te tekenen met zelfontworpen huisjes en een mooie indeling van het kavel.

Na een enthousiast begin bleek de overdracht toch iets gecompliceerder te verlopen dan gedacht, maar dat hoort erbij als je een project realiseert op een vreemd eiland. Toen in augustus vorig jaar bleek dat de oplevering van het grondstuk nog een jaar op zich zou laten wachten, zonk heel langzaam het eerste enthousiasme weg. Wil de verkoper het grondstuk echt wel aan ons verkopen/ en waarom duurt het allemaal zo lang? Maar ja, het inmiddels ontstane plan (A) zag er zo mooi uit, dat moest niet misgaan.

Een jaar wachten is lang. Het was wel een tijd waarin we tijd genoeg hadden om het financiële gedeelte van het plan goed uit te werken. Ook op een vreemd eiland is bouwen niet gratis, maar met een beetje kunst en vliegwerk, een gunstige verkoop van ons eigen huis en een beetje inzet (en geld) van de plaatselijke Caixa-bank, kan het precies. Maar tijdens het jaar kwamen er ook in plan A toch telkens weer kleine konijntjes uit de hoed, die we niet hadden verwacht. Dan weer moest er een extra meting worden gedaan om de zaken goed geregistreerd te krijgen, met andere woorden: er komt een aanvullende rekening aan, dan was er weer een vage reden om de zaakjes toch net niet op tijd af te krijgen. Het zal de gewoonte wel zijn op een vreemd eiland.

Wat er wel langzaam in begon te sluipen was het idee dat de romantiek en het enthousiasme dat we in het begin hadden, een beetje begon te slijten. Eigenlijk waren we gewoon toe aan een volgende stap. Maar bij elk alternatief (en geloof me, er zijn veel alternatieven de revue gepasseerd) kwam toch telkens Plan A als meest perfecte plan bovenaan de lijst te staan. Dus slikken maar, die tegenslagen die blijkbaar horen bij een project in een vreemd eiland, en de focus houden op het eindresultaat.

In de week voor onze verhuizing naar Voorthuizen leek het overschrijven toch te gaan lukken. De maand uitstel die we bovenop het jaar hadden verleend, moet genoeg zijn om het grondstuk te leveren. Zou het dan toch allemaal goed komen? We zetten snel de puntjes op de i, berichten Rogier en Manolo, de architect, dat het best zou kunnen zijn dat we toch eind november het grondstuk op onze naam hebben en dat de vergunningaanvraag kan beginnen. Met ander woorden: opstarten plan A! Maar een project op een vreemd eiland zou geen project op een vreemd eiland zijn als er niet een laatste konijn uit de hoed zou komen. En er kwam iets uit de hoed. Geen konijn dit keer maar een beer… Een flinke beer op de weg.

Afgelopen dinsdag kreeg ik bericht van Rogier, de projectontwikkelaar. Hij had contact gehad met Manolo en er was iets dat dringend besproken moest worden…

Volgens het algemene bestemmingsplan kunnen de huisjes die we hebben gepland worden gebouwd. Ze krijgen zelfs allemaal een bestemming voor zowel residentieel (je mag er wonen) als voor toeristische verhuur. Dit is volgens het algemene bestemmingsplan, dat wij intussen goed kennen en dat te vinden is op de website van de gemeente. Er blijkt een onderliggend bestemmingsplan te bestaan waarop op een kaart enkele locaties zijn aangewezen voor algemeen nut. Op deze locaties heeft de gemeente het recht om bijvoorbeeld een culturele locatie te realiseren, denk aan een monument of een uitkijkpunt, op een moment dat dat nodig wordt geacht. Dit gaat in samenspraak met de eigenaar, maar kan indien nodig worden afgedwongen door onteigening. Om kort te gaan, je mag er in ieder geval niet bouwen. En je raad het al: precies op het mooiste stukje met het mooiste uitzicht van ons kavel, het deel waardoor Anita in 1e instantie direct verliefd werd op dit grondstuk, is op het onderliggende bestemmingsplan blauw ingekleurd: daar mag je geen enkele constructie bouwen en het stuk kan eventueel op termijn worden onteigend.

Het was een lastig gesprek. Natuurlijk had de projectontwikkelaar of de architect dit eerder moeten zien, maar ja, dat is achteraf. Er was een beer uit de hoed gekomen, en deze blokkeerde Plan A definitief, het perfecte plan is door deze beer van tafel. De grens van het blauwgekleurde stuk op het bestemmingsplan liep precies dwars door het 3e vakantiehuisje. Het lot van het ontwikkelen van een project op een vreemd eiland.

We hadden 2 moeilijke dagen. De teleurstelling was groot. Anderhalf jaar hebben we geschaafd aan Plan A, de indeling van de huisjes en het grondstuk tot in detail de revue laten passeren en alle financiële registers opengetrokken, het paste precies. Het was ook dezelfde periode dat we alle alternatieve hebben gewogen en hebben verworpen, we kwamen steeds weer uit bij Plan A.

Wat doe je als na zo’n lange voorbereiding je mooiste toekomstplan wordt doorgestreept. Bij de pakken neer gaan zitten? Redden wat er te redden is? Of toch maar nadenken over alternatieven. Wat was ook weer de reden dat wij een project wilden ontwikkelen op dit vreemde eiland? Het idee was toch om daar te gaan wonen. En om er te wonen moest er iets verdiend worden. Dit kan door de verhuur van huisjes. Is het niet zo dat het laatste anderhalf jaar Plan A het doel op zich is geworden? Wonen op La Palma en huisjes verhuren kan toch ook wel zonder Plan A. Plan A was natuurlijk een prachtig plan, maar het was ook een plan dat ons zeker financieel, maar net paste. Perfectie heeft blijkbaar een prijs, misschien wel een te hoge prijs. En waarom een perfect plan, als het eerste idee om te emigreren niet plan A was, maar gewoon leven op La Palma.

Donderdagavond gingen we met nieuwe moed terug naar de tekentafel van onze toekomst. Wat waren ook al weer de alternatieven die we gaandeweg hebben weggestreept ten gunste van Plan A? Een project op een ander grondstuk: lastig. Doordat we de verkoper net genoeg uitstel hebben gegeven om de koop rond te maken, zullen we met een flinke kostenpost zitten als we de aankoop afblazen. Daarnaast moeten we dan echt helemaal opnieuw beginnen. En, dit grondstuk ging toch niet alleen om dat kleine blauwgekleurde vlakje van nog geen 700 vierkante meter, waar de gemeente misschien ooit iets kan gaan doen?

We hebben alle vorige versies van de plannen op dit grondstuk er nog eens bij gepakt, en kwamen eigenlijk vrij snel tot 2 conclusies: 1 het grondstuk voldoet eigenlijk prima en 2 het is financieel ook mogelijk op La Palma een bestaan op te bouwen als we het 3e huisje niet bouwen. Vooral dat laatste was eigenlijk een beetje een verrassing. In ons enthousiasme over het perfecte Plan A waren we financieel telkens een stapje verder gegaan. De consequentie van Plan A was hierdoor dat we met een ingewikkelde constructie bij de plaatselijke Caixa-bank een hypotheek nodig hadden. Dit was best een kwetsbare constructie: wat als op het laatste moment de Caixa-bank de financiering niet zou goedkeuren, of als ze veel tijd nodig hebben om de financiering te regelen? Het was een scenario waardoor we stiekem al een flinke marge hadden genomen op onze uiteindelijke emigratiedatum… Kortom: we hadden ons te veel toegelegd op Plan A.

Zo ontstond aan het eind van de vorige week een betere versie van Plan A. We noemen ‘m Plan B en met het denken over Plan B komt ook ons enthousiasme weer terug. In Plan B komen naast ons huis 2 huisjes voor de verhuur, 1 voor 2 personen en 1 voor 4 personen (dit is het huisje dat eerst gepland stond op het verhoogde terras). Over een paar weken tekenen we het definitieve koopcontract van het grondstuk. We vragen direct de vergunning aan voor de bouw van ons huis en proberen in december naar La Palma te reizen om de precieze plannen voor de 2 vakantiehuisjes te overleggen met Rogier en Manolo. In de tijd dat de vergunning daarvoor wordt aangevraagd kan ons huis worden gebouwd. Wij verwachten dat we in augustus volgend jaar kunnen verhuizen naar ons nieuwe huis. Dan kunnen we daar beginnen aan de bouw van 2 vakantiehuisjes. Zonder dat we ingewikkelde constructies nodig hebben van de plaatselijke Caixa-bank. En als we daar eenmaal wonen en de 2 huisjes zijn gebouwd, kunnen we altijd nog in alle rust zien of er mogelijkheden zijn voor de bouw van een volgend huisje. In alle rust. Daar ging het om. Zoals het de gewoonte is op een vreemd eiland. Soms heb je een beer nodig om dat te zien.

Tussenlanding

Afgelopen week is er veel gebeurd, teveel voor 1 blog. Laten we eerst maar eens beginnen met de verhuizing van Baarn naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. De afgelopen weken het laatste schilderwerk afgemaakt en is het huisje flink schoongemaakt. Alles verkeerswit, behalve de kleur op de schouw en in de hal. De kleur die we daarvoor met de kleurstaal van de bouwmarkt hadden uitgezocht, is in plaats van gebroken grijs knalpaars. Maar hopen dat het minder opvalt als de meubels er in staan. Als we langer zouden blijven hadden we er misschien een andere kleur overheen geschilderd. Voorlopig doen we het ermee.

Zaterdag de 31e stond in het teken van de verhuizing. Voordat de sterke mannen (Herman en Marcel) kwamen was Anita al vertrokken met de laatste auto vol onhandige en breekbare dingen. En natuurlijk Poes in het reismandje op de voorstoel. Poes houdt niet van een reismandje. En zeker ook niet van autorijden. Dat resulteerde in een goed gesprek onderweg. Bij aankomst in haar nieuwe huis kroop ze, zoals we Poes kennen, gelijk ergens onder. Als het spannend wordt heeft poes altijd het idee dat de hemel op haar hoofd zal vallen. Op het moment dat ze eindelijk onder de schouw vandaan kwam werd ze opgesloten in de kleine slaapkamer, de verhuiswagen was al onderweg.

In razend tempo werd alles uitgeladen en op creatieve wijze in de buurt van de juiste plek gezet. De spullen voor de kleine slaapkamer moesten even buiten blijven totdat de verhuismannen net na de middag vertrokken waren en we Poes weer konden bevrijden. Op onderstaande foto’s zag het er nog ruim uit maar uiteindelijk stond het hele huisje bomvol. Aan ons de uitdaging om alle spullen uit te pakken, op te bergen en er ondertussen ook nog een leuke inrichting van te maken. We zijn de hele week bezig geweest en sommige dingen hebben we heel vaak in onze handen gehad…

Vandaag hebben we de laatste klusjes afgemaakt. De laatste schilderijen hangen op hun plek, de lampjes hangen boven de tafel en de muziek komt uit de luidsprekers. De verhuizing was een flinke klus, maar we zijn blij met het resultaat, we hebben er een gezellig huisje van gemaakt. Omdat het mooi weer was mocht Poes vandaag voor het eerst naar buiten. Dat was nog wel even spannend, voor Poes maar ook voor ons. Heel voorzichtig liep ze een aantal rondjes door de tuin en even vaak ging ze even weer veilig naar binnen. Vanavond is ze zelfs in het donker al een aantal keer naar buiten geweest. Bijzonder hoe snel ze went aan haar nieuwe omgeving.

Gelukkig hebben we vanmiddag ook eindelijk de tijd gevonden om op de fiets de buurt te verkennen. Met uitzondering van de provinciale weg waar het park aan grenst, is het hier erg rustig. Als je de weg oversteekt fiets je tussen de boerderijen door het bos in. Morgen gaan we daar een mooi stuk wandelen. Vanavond voor het eerst deze week rust. Wijntje, open haard aan en samen met uitgetelde Poes op de bank. Het enige dat we echt missen uit ons vorige huis is het bad. Je kunt niet alles hebben.

Om nog even op het complot van het vorige blog terug te komen. Het was even oriënteren welke afslag we van de provinciale weg moesten nemen om bij de ingang van het park te komen. Het kon niet missen, afslaan bij het bordje: De Tussenlanding.

Tijdens deze drukke week was er ook een verrassende ontwikkeling in ons project op La Palma. Dinsdag kwam er een grote beer uit de hoed. Met grote gevolgen. Daarover morgen meer in een uitgebreid blog.