Anderhalve Pala

Juan la Barba heeft vorige week in een paar dagen korte metten gemaakt met de dode bomen op het terras waar de 2 vakantiehuisjes komen. Zijn grote Pala is voor het grovere werk. Dat past wel bij de grote man met baard. Afgelopen weekend werd hij afgewisseld door Antonio. Antonio mag niet op de grote Pala en heeft een kleinere uitvoering meegenomen. De kleinere Pala is voor de fijnere klusjes.

Antonio is een goedlachse Palmero met een eeuwig durend shaggie in zijn linker mondhoek. Hij heeft door-de-weeks een baan als conciërge op een school in het naburige Tazacorte. In het weekend rijdt hij graag op de kleine Pala. Zaterdagochtend reed hij bedreven zijn kleine Pala over ons grondstuk.

Antonio begon de dag met het aanleggen van een zijweg vanaf de weg boven ons grondstuk. Aan het eind net naast de watertank, maakt hij ruimte voor een parkeerplaats voor onze auto en een gastenauto.

Toen we zagen hoe bedreven hij bezig was op de helling aan de bovenkant van ons terrein, vroegen we of hij ook een voetpad kon maken vanaf ons terras naar één van de vrijstaande ommuurde plateaus aan de andere kant van het terrein. Het is het plateau waardoor met name Anita in eerste instantie viel op dit grondstuk. Een plateau met een prachtig uitzicht en door de muren rondom, toch met voldoende privacy. Het is ook het plateau waarop we één van de vakantiehuisjes wilden bouwen, maar waarvan later bleek dat hierop (voorlopig) niet gebouwd mag worden, omdat er vanuit de gemeente een culturele bestemming op zit. Wij vinden een groentetuin cultureel zeer verantwoord en Antonio deed in no-time de grondvoorbereiding.

In het schuine bovendeel van het terrein liggen verspreid rotsen en lossen steenblokken. Deze gaan we gebruiken om de muur rondom het terras van ons woonhuis opnieuw op te bouwen. De Duitse aannemer die vorige week kwam, had voor het bouwen van deze muren een offerte beloofd. De offerte kwam afgelopen vrijdag met een zeer Duitse prijs. De Duitse aannemers op La Palma hebben de naam dat zij prima werk afleveren. Hierdoor valt hun offerte over het algemeen rond de 25% hoger uit dan die van lokale aannemers. Wij denken dat er best lokale aannemers te vinden zijn die ook prima werk kunnen leveren. Na de Duitse offerte kwam Alexi met de suggestie van een lokale murenbouwer. Alexi blijkt weer een waardevol contact. Hij kent zoveel mensen die van alles kunnen, dat we het idee hebben dat iedereen op La Palma murenbouwer, aannemer, kraanmachinist of noem-het-maar-op is. Het komt ons op dit moment prima uit. De lokale murenbouwer heet Ciso, ziet er uit alsof hij de grote stenen zelfs zonder machine kan opstapelen en lijkt een prima alternatief voor de Duitse murenbouwer.

Maandag was onze laatste “werk”-dag op La Palma. Dinsdag vliegen we terug naar Nederland. Nog even een paar fotootjes maken. Antonio is na werktijd op zijn school nog even langs gekomen om de laatste losse stenen op te ruimen. Intussen is Alexi samen met één van zijn vrienden bezig de eerste ijzeren buizen van het land te verwijderen. Op de plek waar hij bezig is gaat Barba een helling maken naar het terras van ons woonhuis. Als Barba klaar is, komt Antonio terug om ook de 2 terrassen waar ons huis komt te staan op te schonen. Als daarna de bouwvergunning voor ons huis is afgegeven, kan de murenbouwer aan de slag. De vaart zit er goed in. Wat is er veel gebeurd de afgelopen 2 weken. Misschien begint de bouw van de muren al over een dikke maand. De komende weken zullen we de diverse offertes gaan vergelijken en de bouwvergunningen voor de vakantiehuisjes proberen rond te krijgen. Thuis gaan we de foto’s terug kijken, blogs schrijven en ons heel langzaam realiseren dat het nu echt is begonnen. Een paar maanden nog, en dan gaan we definitief. We zullen het nog druk genoeg krijgen.

Een tijdelijk huis gevonden

In het eerste weekend van onze vakantie op La Palma zijn we samen met Berto en Yoya gaan kijken naar een huurhuisje, waar we tijdens de bouw van ons huis kunnen wonen. Het is het huisje van een kennis van de moeder van Yoya. Ons-kent-ons in La Palma. Afgelopen vrijdag mochten we alleen even om het huisje lopen en hadden we nog geen sleutel. Het huisje ziet er echt prima uit en ligt in het kleine dorpje La Punta, op 10 minuten lopen van ons grondstuk.

We hopen dat het groot genoeg is van binnen, en dat het mogelijk is om de naastgelegen ruimte ook af en toe te gebruiken. Vroeger is het huisje in de weekverhuur geweest aan toeristen. Het was toen alleen mogelijk 1 van de 2 delen van het huisje te huren, anders zaten de gasten wel erg dicht op elkaar. Sinds een paar jaar is de verhuur aan vakantiegangers, met iedere week nieuwe gasten, te veel werk geworden voor de eigenaresse. Ze verhuurt het liever voor een langere periode.

Agerita is een gemoedelijke oudere dame en vrijdag hebben we afgesproken om haar huisje samen met Berto en Yoya van binnen te bekijken. Als we het grotere deel van het huis binnengaan weten we eigenlijk al genoeg. Wat een leuk huisje. Het is zeker groot genoeg voor ons twee en Poes. Aan de achterkant is het huis uitgebouwd met een ruime slaapkamer, waardoor het huisje veel groter is dan we in eerste instantie hadden gedacht. We mogen ook even naar het naastgelegen kleinere huisje kijken al is dat nog niet helemaal opgeruimd. Het is best mogelijk dat het huis vroeger niet opgedeeld was en dat het samen een groot huis is geweest. Nu moet je buitenom om van het ene naar het andere deel te komen. Ook dit deel is verrassend ruim, en zeker geschikt om in de eerste periode van ons verblijf op La Palma gasten uit Nederland te ontvangen. En dat mag….alleen hebben die mensen dan geen TV. We leggen haar uit dat er in de eerste periode van ons verblijf nog veel werk te doen is aan ons huis en dat er vast mensen willen komen die ons daarbij willen helpen. Die zullen dan ’s avonds misschien nog even bij ons in de tuin zitten, maar zijn daarna vast te moe van het werken om nog TV te kijken. Agerita kan zich niet voorstellen dat mensen geen TV willen kijken. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er mensen zijn die op dit prachtige eiland binnen TV willen kijken.

Ook biedt Agerita duizend maal haar excuses aan voor het schilderwerk van het 2e huisje en voor de tuin die nog gesnoeid moet worden. De man die het zou doen was niet op komen dagen en het was er nog niet van gekomen om iemand anders te regelen. Als we aanbieden om daarmee te helpen wil ze daar niets van weten. Het huisje moet in nette staat worden verhuurd. We spreken af dat we het huisje in ieder geval netjes zullen houden en dat we de struiken in de tuin regelmatig zullen snoeien. Ook spreken we af dat we de oogst van de fruitbomen zo veel mogelijk zullen opeten.

We kunnen het huisje in principe huren tot februari. Afgelopen jaren was het huisje in februari en maart gereserveerd voor een bevriende familie. Afgelopen jaar waren ze vanwege Covid niet geweest en ze wisten niet of ze komend jaar wel zouden komen. Als ze niet komen, mogen we blijven zo lang we willen. Als ze wel komen zullen we tijdelijk iets anders moeten regelen. We wachten het af.

Als we 2 dagen later langs het huisje komen om nog wat foto’s te maken staat er een auto voor de deur. Waarschijnlijk iemand die in alle haast is opgetrommeld om het schilderwerk en de buitenboel te doen. Zodat het netjes genoeg om vanaf 1 augustus aan ons te verhuren. We kunnen niet wachten.

Geslaagd voor het bergrijbewijs

Afgelopen zondag hebben we de auto gepakt voor een rit over de top van het eiland, en naar de subtropische bossen en een waterval aan de oostkant. We hadden een rustdag ingepland tussen alle bezoekjes door. Een mooie gelegenheid om iets meer van het eiland te zien.

De rondrit was ook de gelegenheid voor Anita om haar bergrijbewijs te halen. Afgelopen jaren op onze vakanties was Jeroen de vaste chauffeur. Niet omdat hij de betere chauffeur is, of omdat hij de enige is die geen schade veroorzaakt, maar het was eigenlijk gewoon zo gelopen. De eerste vakanties kon je maar 1 bestuurder opgeven via het verhuurbedrijf en Anita vond het prima om op de bijrijdersstoel plaats te nemen. Was voor beiden wel goed geregeld zo. Jeroen vindt het rijden van veel bochten over smalle wegen langs afgronden geen probleem en houdt op die wegen minder van de bijrijdersstoel. Anita zag een beetje op tegen de steile hellingen met hellingproeven en het rijgedrag van de Palmeros. Omdat we in de toekomst allebei vast vaak op pad gaan op het eiland was deze werkvakantie begonnen met een huurauto met 2 bestuurders. En Anita is geslaagd. Het gaat prima. In het begin was een bochtje achteruit op een steile helling (vanaf ons huurhuisje) nog een angstige onderneming. Zondag, tijdens een grote rondrit over het eiland met veel haarspeldbochten en krappe weggetjes, reed ze als een volleerde Palmero.

Vanaf ons huurhuisje reden we via het noorden richting de hoogste toppen van La Palma. Het is een rit vol haarspeldbochten en met uitzicht op steeds wisselende landschappen. Boven op de toppen is het landschap ruig, rijden we tussen de wolkenflarden door en is het een stuk koeler dan beneden. Het huurautootje en de bestuurder doen het prima.

Via de oostkust van het eiland dalen we de centrale vulkaan weer af. De oostkust is vochtiger en groener. In één van de vochtige bossen is een wandeling naar een waterval. Deze korte wandeling stond al een tijdje op ons to-do-lijstje. Een heerlijke stop met lunch onder een groen bladerdak.

De terugtocht ging via de grillige noordkust. De weg loopt in het eerste gedeelte hoog boven zeeniveau. Ook deze rit reden we veel door de wolken. Het blijft een bijzonder verschijnsel om vanuit de wolken de zon in te rijden op de lager gelegen delen richting de zonnige westkust.

Gerard

Gerard is de inbreker die onze spullen heeft gestolen uit het huisje onder de watertank.

Op La Palma wonen vrij veel mensen die op één of andere manier niet zo goed in de maatschappij passen. De meesten zijn Hippie-achtige types die hun dag vullen met muziek maken op het strand en ze leven van wat het land hun biedt. Hippies horen bij La Palma. Sinds er steeds meer leegstaande huisje worden verkocht en opgeknapt, blijft er steeds minder ruimte voor hen over. De meeste overgebleven Hippies hebben zich teruggetrokken in het onherbergzamere noorden van het eiland en wonen eenvoudig in vervallen schuurtjes of grotten.

Toen in februari in het huisje onder onze watertank werd ingebroken en een persoon zich de eigenaar van ons huisje had genoemd, werd er door de buren al snel gesuggereerd dat hij wel een Hippie moest zijn. Veel Palmeros hebben een hekel gekregen aan de mensen die minder goed in de maatschappij passen. Ze hebben namelijk de naam zich niet erg nuttig te maken, af en toe wordt er wat fruit gemist (waar de Palmeros echt een enorme hekel aan hebben) en steeds vaker bewonen ze een oude schuur op hun land en willen er niet meer weg.

De inbreker van ons huisje onder de watertank is inmiddels al meer dan een maand geleden vertrokken. Tijdens een bezoek aan het grondstuk vanochtend kwam Jeroen de man tegen waardoor de inbreker is vertrokken. Het was de slordige en drukke neef van Vicente. In geuren en kleuren vertelde hij dat hij de clandestiene bewoner had zien schreeuwen tegen de opgetrommelde politie en toen hij zelf vroeg wat de man er deed, kreeg hij ook de volle laag. Maar het slordige en drukke neefje is niet bang, haalde thuis (hij woont iets verderop, in het familiehuis van Vicente) een groot kapmes en verzocht de clandestiene bewoner nogmaals maar veel dringender dat hij weg moest gaan. Daar had de gast blijkbaar niet van terug, binnen een uur was de inbreker verdwenen. Bij nader inzien was de onverzorgde en druk pratende kerel iemand die (niet alleen voor ons) de buurt een beetje in de gaten houdt en ook ons grondstuk vrij houdt van ongewenst gespuis. Beter een goede goede buur dan een verre vriend.

Na het voorval was niet alleen de inbreker, maar ook een groot deel van onze spullen verdwenen. Ons nieuw aangeschafte tuingereedschap en onze achtergelaten kleren waren met de inbreker mee. Sinds het begin van onze vakantie letten wij ongemerkt op de kleding van Hippie-achtige types. Misschien komen we Gerard wel tegen…

Stiekem hopen we van niet. Zeker sinds we vanochtend hoorden dat zijn vertrek met veel woorden en nogal wat geweld gepaard ging.

Vanmiddag maakten we een wandeling langs ons grondstuk. Een prachtige wandeling naar de rand van de Caldera de Taburiente, vanwaar je uitzicht hebt op de hele westkust van het eiland. We schreven er al eerder over in een blog. Op de terugweg kwamen we een strompelende man tegen….zijn T-shirt kwam ons erg bekend voor, en die sandalen…dat waren beslist de Teva’s van Anita…

Anders dan waar we de hele tijd van uit waren gegaan leek deze man helemaal geen Hippie-achtig type of Utopist. Het leek eerder een clochard, een zwerver. We schrokken er eigenlijk een beetje van. En wat doe je op zo’n moment?

We hadden hem kunnen aanspreken in ons beste Spaans. Maar met het verhaal van vanochtend in ons achterhoofd, onze gebrekkige beheersing van de taal en het idee dat wij van deze vieze man onze spullen zeker niet terug wilden, dachten we: is het allemaal wel de moeite waard? We zijn we maar doorgelopen. Met een dubbel gevoel… Op het terras even verderop, in het dorpje La Punta waren we er nog niet over uit. Maar met een biertje in de hand verdween het dubbele gevoel. Het blijft natuurlijk diefstal en we hopen hem nooit meer te zien, maar we hebben het in het leven beter getroffen dan hij.

De Pala van La Barba

Vanochtend in alle vroegte opgestaan. Alexi gaat om 8 uur aan de slag om het land op te schonen. Een paar dagen geleden kregen we van hem de kostenopgave voor het opruimen van de dode oude bomen, grondwerk en het verwijderen van de ijzeren buizen die op het land en in het schuurtje liggen. Blijkbaar weet hij wel een goed adres voor het oude ijzer, de offerte viel ons enorm mee.

Op het grondstuk komen we Juan tegen. Juan is een vriend van Alexi. Juan heeft een grote baard en een Pala, een machine die het midden houdt tussen een shovel en een kraantje. Juan is een grote man, spreekt erg rustig voor een Spanjaard en heeft een zeer gemoedelijke uitstraling. Omdat zijn naam, net als bij veel Spanjaarden, langer is dan alleen Juan, en we de rest van zijn naam eigenlijk niet goed konden verstaan, noemen we hem Juan La Barba. Juan is al begonnen met het uitgraven van de helling aan het begin van het terrein. Dit is de plek waar later de huizenbouwers ook langs naar boven gaan. De Pala wordt duidelijk ingezet voor het grovere werk. Maar Juan werkt netjes en graaft zich in no time naar boven, het niveau van de twee vakantiehuisjes.

Even later komt ook Alexi langs. Gelukkig neemt hij alle tijd en spreken we (samen met Travis) door wat Juan La Barba en de Pala deze week allemaal kunnen doen. Waarschijnlijk is aan het eind van de week het grove opruimwerk gedaan, zijn de bomen op een hoop geschoven en zijn er 2 hellingbanen gemaakt, 1 van beneden naar het terras van de vakantiehuisjes en 1 van dat niveau naar het niveau van ons huis. Alexi begint volgende week of de week daarna aan het verwijderen van de ijzeren buizen. Dit moet allemaal voorzichtig gebeuren en tijdens kantooruren. Officieel mag je natuurlijk wel je tuin opruimen, maar het afvoeren van een buizennetwerk komt wel erg dicht in de buurt van een begin van de bouw, en daarvoor is de vergunning nog niet verleend.

Alexi heeft ook de beschikking over een kleinere Pala en hij biedt aan om komend weekend een paar kleinere klussen op te pakken. Het is prettig werken met Alexi. Hij begrijpt goed wat wij willen, pakt snel door en kent veel mensen die weer andere klusjes voor ons kunnen regelen.

Als we later in de middag weer terug komen is Juan al gestopt. Het grote grondstuk waar de 2 vakantiehuisjes komen is al zo goed als kaal en schoon.

Zoals afgesproken heeft hij op dit stuk 2 oude avocadobomen laten staan. In de hoogtijdagen van de voormalige plantage stonden er misschien wel 100 bomen. De vorige eigenaar had de bomen al jaren geen water meer gegeven en bijna alle bomen zijn verdroogd en afgestorven. Maar avocadobomen zijn taai en een stuk of 8 bomen hebben nog een paar scheuten met bladeren waar, na de regen van afgelopen winter, toch weer leven in lijkt te komen. We kunnen deze bomen goed gebruiken om meteen al een groene uitstraling aan ons project te geven.

In de loop van de tijd zijn er ook een stuk of 10 kleine palmbomen opgekomen. De Palmeros vinden het onkruid, maar wij willen ze zo veel mogelijk laten staan. Midden op het terras van de vakantiehuisjes is een babypalmpje blijven staan, Juan heeft er liefdevol omheen gewerkt. Het begin van de tuin van één van de vakantiehuisjes is er.

Morgen komen er 2 aannemers om het grondstuk te bekijken voor het maken van een offerte. Rogier zal er bij zijn als tolk. Donderdag komt Juan terug om de Pala ons huiskavel op te sturen. En wij maken foto’s.

Goed bezig

De vaart zit er nog steeds flink in. We hebben ons zelf voorgenomen om deze 2 weken ook een beetje ontspannen vakantie te houden, en dat is maar goed ook. We hebben de eerste dagen al veel tijd besteed aan ons project. En er zijn veel mensen die willen helpen.

Afgelopen woensdag zijn we samen met Rogier, onze projectontwikkelaar, op het grondstuk geweest om even te overleggen wat we de komende tijd gaan doen. We hebben de plek van ons huis nog een keer goed doorgesproken, bekeken waar onze tuin en de vakantiehuisjes komen en gezien dat er op het terrein nog veel moet gebeuren voordat de huizenbouwer kan komen. We hadden ook nog even weer met Alexi afgesproken, de zoon van de eigenaar van de watertank naast die van ons. Onze buurman eigenlijk. Het is toch handiger communiceren als Rogier erbij is. We spreken af dat Alexi een offerte maakt voor het opruimen van de vlakke stukken op het terrein en dat hij nadenkt over het weghalen van de waterbuizen van het oude waterverdeelstation, die overal op het land liggen.

Volker is de makelaar die ons grondstuk in de verkoop had. We hebben een wisselende relatie met hem. Veel zaken zijn in het voortraject blijven liggen, trager gegaan dan voorspeld of heel anders gegaan dan we hadden afgesproken. Ondanks alles is de aankoop uiteindelijk goed gekomen, en, hoewel de makelaar zeker geen schoonheidsprijs verdient, kunnen we hem ook niet al te veel verwijten. En dat hebben we ook niet gedaan. We hadden donderdag een afspraak om even te horen hoe het ging met de registratie van het grondstuk. Alles blijkt eigenlijk zo goed als rond te zijn. Omdat hij een makelaardij heeft vroegen wij hem ook of hij niet een huisje wist waar wij vanaf augustus, tijdens de bouw van ons huis, kunnen verblijven. Hij gaf ons verschillende opties, waaronder zijn familiehuisje dat vanaf augustus niet meer verhuurd is. We zijn meteen gaan kijken. Het lijkt een serieuze optie al ligt het huisje wel een half uurtje rijden van het grondstuk.

Vrijdag was een vakantiedag. We zijn gaan wandelen in het gebied in de heuvels boven ons vakantiehuisje en ook boven het grondstuk waar we ons huis gaan bouwen. Het is een prachtig stukje eiland en van de wandeling zelf komt binnenkort een apart blog.

Terug in ons vakantiehuisje kwamen Berto en Yoya even langs. Gewoon om te horen hoe het met onze plannen gaat en natuurlijk om te horen of we al een beetje Spaans kunnen. We mailen al een tijdje met Berto, zoveel mogelijk in het Spaans, en we leren elkaar al aardig kennen. We kunnen Berto en Yoya gerust onze eerste Palmese vrienden noemen. En zij helpen ons niet alleen met ons project en de taal, maar hebben via een vriendin van de moeder van Yoya ook een huisje gevonden om tijdelijk te huren tijdens de bouw van ons huis. Ze bieden ook aan er direct even te gaan kijken, we mogen alleen niet binnen kijken. De vorige huurder was een jongen die de coronaperikelen in Madrid was ontvlucht en hij is pas een paar dagen geleden vertrokken. Het huisje is nog niet opgeruimd. Wat een mooi huisje, vlak bij het grondstuk, knus, maar groot genoeg en helemaal prima voor ons. Ook Poes mag mee, als zij belooft dat zij het interieur een beetje heel houdt. We gaan het vast doen, al hebben we het nog niet eens van binnen gezien. We zijn er nu al blij mee.

een streep door het huisje bij de watertank als tijdelijke woning

Het weer is de afgelopen dagen echt fantastisch. Vanuit ons vakantiehuisje kijken we uit over de zonovergoten landerijen om ons heen. Het is elke dag net even boven de 20 graden en als het zonnetje goed doorbreekt, zoeken we al snel een plekje in de tuin onder de bomen op.

Vakantiehuisje van Berto en Yoya

Natuurlijk zijn we afgelopen weekend een paar keer op ons grondstuk geweest. Soms alleen, om te zien hoe onze toekomst er uit gaat zien, soms met buren, kennissen en vrienden.

Maandag is weer een “werk”-dag. Vanochtend waren we op tijd op. We hadden zelf een afspraak geregeld met één van de bouwondernemingen voor het maken van een offerte. Zonder onze projectontwikkelaar. Deze aannemer is een Duitse aannemer, die we kennen via onze verkoopmakelaar. Tenminste, we dachten dat hij een Duitssprekende aannemer was. Hij blijkt slechts een paar woorden Duits te verstaan, en spreekt het zeker niet. Gelukkig had ook de Duitse verkoopmakelaar tijd gevonden om even mee te rijden. Overleggen in het Duits is voor ons toch veel makkelijker dan in het Spaans. Dat laatste gaat met een beperkte woordenschat, gebaren en Travis. Travis is een handig vertaalcomputertje dat wij al in Nederland hadden aangeschaft. Maar dit keer kon het gelukkig in het Duits. En we zijn blij dat we de relatie met de verkoopmakelaar in stand hebben gehouden.

Naast de aannemer is een murenbouwer meegekomen. Hij gaat een offerte maken voor de te bouwen muren rond ons woonhuis. Hij komt meteen met goede ideeën en we hebben het idee dat we hem vast terug zullen zien. Wel even afwachten tot we zijn offerte onder ogen krijgen natuurlijk.

Leuk

Nadat wij in december eindelijk het landstuk op onze naam hadden staan zei Roger, onze aankoopmakelaar: dit was het lastige stuk, nu gaat het leuk worden. Eenmaal thuis leek het wel alsof er maar heel traag af en toe iets gebeurde. De meeste tijd ging op aan het wachten op nieuws van de architect en wanneer hij nou eindelijk de aanvraag voor de vergunningen zou in leveren bij de gemeente. We hadden de hele tijd de hoop dat we meer vat op de situatie zouden krijgen en regelmatig zeiden we tegen elkaar: “nu is het blijkbaar leuk”, maar zo voelde het niet. We hadden vorig jaar al gemerkt dat er meestal pas echt iets gebeurde als we op La Palma waren. En afgelopen dinsdag is dat gelukt. We zijn weer op La Palma. En direct ging het project weer aan. En het wordt leuk. En in de drukte van de afgelopen dagen is er zo veel te doen dat zelfs een blog schrijven er bij in schiet. Weken is er vrijwel niets te melden, en afgelopen dagen is er elke dag genoeg voer voor meerdere blogs. Ik begin bij het begin.

We vlogen vanaf Düsseldorf. Twee dagen voor de vlucht allebei even snel een negatieve corona-test ophalen en dinsdagochtend op tijd op pad met een thermoskan koffie en koekjes voor onderweg. Het was ons bij het inchecken niet gelukt 2 stoelen naast elkaar te boeken. Tijdens het inleveren van de koffers bleek het toch mogelijk en kregen we 2 ruime stoelen bij de nooduitgang. We kregen gelijk het gevoel dat het tijdens deze werk-vakantie goed ging komen, zou het leuke gedeelte dan toch echt beginnen? De vlucht verliep soepel en ook het ophalen van de koffers en de auto ging in sneltreinvaart. Het vliegveld op La Palma ligt aan de vaak bewolkte oostkant van het eiland. Ons grondstuk en ook het huisje van Berto en Yoya, waar we ook deze keer verblijven, ligt aan de westkant. We vinden het altijd een wonderlijk verschijnsel als we de weg omhoog rijden naar de pas door de bergrug die het oosten en en westen van het eiland van elkaar scheiden. Als we de tunnel inrijden, is het donker en rijden we in de wolken, als we eruit rijden: “pling” daar is de zon.

We hopen deze vakantie eigenlijk 2 dingen voor elkaar te krijgen. Als het goed is gaan we contact hebben met 4 aannemers om onze plannen door te spreken en om offertes voor de bouw te krijgen. Daarnaast hopen we dat we een huurhuis kunnen regelen voor de periode dat ons huis wordt gebouwd. Het is een beetje afhankelijk van de planning van de aannemer, maar eigenlijk hebben we al besloten dat we per 1 augustus uit Nederland vertrekken.

Natuurlijk waren we benieuwd hoe ons grondstuk er bij lag. Het huisje van Berto en Yoya ligt vlak bij ons grondstuk. En nadat we onze koffers hadden weggebracht, zijn we gelijk even gaan kijken. Ongelofelijk wat er allemaal gegroeid was in de afgelopen maanden. Er was bijna geen doorkomen aan. Van het opruimen in onze vorige vakantie was niets meer terug te zien, het land was compleet overwoekerd. Dat betekent werk aan de winkel om het land weer enigszins begaanbaar te krijgen.

De zwerver had helaas bijna al onze spullen meegenomen. We hadden er al een beetje rekening mee gehouden. Natuurlijk was dat minder leuk, al viel het ons mee dat hij er niet een rommeltje van had gemaakt. Eigenlijk zag het er nog best netjes uit en was alleen het slot samen met onze spullen verdwenen. Alleen de Nederlandstalige reisboekjes waren achtergebleven. Op het moment dat wij daar rondliepen zagen we dat we in de gaten gehouden werden door 3 mannen die op het hoger gelegen grondstuk stonden. Toen wij naar hen toe liepen om ons, in ons beste Spaans, voor te stellen, bleek 1 van de mannen Vicente te zijn, de eigenaar van de weg boven ons. Het bleek meteen een leuk contact. Hij had nog een huisje boven de weg dat in de verkoop zou gaan, we konden gelijk wel even kijken. Eén van de wilde ideeën van Jeroen was om dit huisje met grondstuk erbij te kopen, het te verbouwen tot ons tijdelijke woonhuis en het daarna te verhuren als extra vakantiehuisje. Per telefoon werd een neef opgetrommeld die de sleutel kwam brengen. Het was al snel duidelijk dat het voor ons niet geschikt was, vanaf 1959 had er niemand meer gewoond, het moest volledig worden gerenoveerd en het bijbehorende land dat verkocht werd was meer dan 10.000m2. Vicente had er een flink bedrag voor in zijn gedachten. Goed om te zien, maar een mooi project voor iemand anders.

Vlak voordat we weg wilden gaan kwam nog iemand langs. Zijn familie bleek de eigenaar te zijn van de watertank naast onze watertank. Het is het stukje land dat aan het eind van ons aankoopproces eerst wel en later toch niet aan ons verkocht kon worden. Wederom in ons beste Spaans een gesprekje aangegaan. Alexi blijkt een aardige gast en hij biedt aan om te helpen met het schoonmaken en het opruimen van het grondstuk. Hij heeft een pala, een soort kraantje met shovel. Zijn broer blijkt in de oud ijzerhandel te zitten en samen kunnen zij helpen met het verwijderen van de ijzeren buizen die overal nog op het land liggen. We spreken af dat hij een offerte maakt en dat we later deze week elkaar weer treffen om de planning af te stemmen. Als we terug rijden naar ons vakantiehuisje is de zon al een heel eind richting de horizon vertrokken. Zo ben je thuis aan het afwachten wat er allemaal nog moet gebeuren en binnen 1 dag op het eiland gebeurt er te veel om op te noemen. En dat voelt goed. We kunnen vooruit, we hebben er zin in, het wordt leuk.