Chaos

Ik ben al twee weken vrij. Twee weken om me in alle rust voor te bereiden op de reis. Tenminste, ik verwachte dat ik in deze periode een beetje tot rust kon komen. Maar dat wil nog niet echt lukken. Eigenlijk leef ik de hele tijd in een soort roes van chaos.

Chaos in mijn hoofd vanwege allerlei dingetjes die nog even geregeld moeten worden. Ik probeer de tijd goed in te delen en vooruit te bedenken hoe we alles in moeten inplannen, maar er moet toch veel op het laatste moment.

Chaos in mijn hoofd omdat ik me afvraag of alles wel in de container past. Volgens Jeroen geen probleem maar ik moet dat nog zien.

Chaos in het huis omdat ik al bezig ben om alles in te pakken waarvan ik denk dat we dat niet meer nodig gaan hebben. Inmiddels is ook alles ingepakt dat het huisje gezelligheid gaf, misschien had ik daar nog even mee moeten wachten, het is nu wel een kale boel.

Chaos in mijn hoofd vanwege alle afscheidsbezoekjes van de laatste weken. Iedereen zie ik voorlopig voor het laatst. Op zich erg leuk , maar ook (in)spannend. En ook wel emotioneel.

Chaos in mijn lijf van het inpakken en verplaatsen van allerlei dozen en kratten. Ons tijdelijke huisje is maar klein en ik heb het idee dat er tassen en kratten zijn die ik dagelijks meerdere keren verplaats. En als ik een krat of verhuisdoos zoek, is dat altijd de onderste op de stapel.

Chaos in mijn hoofd omdat ik best wel een perfectionist ben. Natuurlijk ontken ik dat, maar ik vind het wel belangrijk dat alles klopt en goed geregeld is.

Chaos in mijn hoofd omdat het moment van vertrek nu eindelijk daar is. Het is onwerkelijk en ook spannend omdat we nog niet weten of alle plannen die we de afgelopen jaren hebben gemaakt ook daadwerkelijk uitvoerbaar zijn.

Het ergste van alles is: Ik hou helemaal niet van chaos!

We proberen de chaos te ontlopen door af-en-toe een stukje te wandelen. De laatste jaren hebben we veel klompenpaden gelopen. Afwisselende wandelingen door het boeren-buitengebied, tussen de bosjes en de velden met mooie uitzichten. We genieten van de laatste vlakke wandelingen.

Heel binnenkort gaan we naar het steilste eiland van de wereld. We hopen dat daar alles een beetje op z’n plek gaat vallen. En dat langzaam de chaos wordt opgelost in de zeewind. Eerst verhuizen. Als de container eenmaal onderweg is, is dat gedeelte van mijn zorgen in ieder geval voorlopig weg. Ik hoop dat we er geen chaos voor terugkrijgen.

Afscheid en toekomst

Afgelopen weekend was het grote afscheidsfeest voor familie en vrienden. Het werd een gezellig afscheid met mooi weer, speeches en gezang. Bij de hilarische verloting werden de laatste dingen weggeven die we niet meer meenemen. Een gegeven paard mag je natuurlijk niet in de bek kijken, maar later werd er nog volop geruild. Anita verkocht haar auto en fiets al vlot binnen de familie, volgens mij hebben we binnenkort niets meer. Het huisje in Voorthuizen wordt steeds leger. Alleen de dozen voor La Palma blijven over en wachten op de vrachtwagen die ze naar onze toekomst zal brengen.

Nu van iedereen afscheid is genomen, komt ons vertrek steeds dichterbij. Nog 11 dagen. Anita is deze week al officieel zonder werk en is bezig de administratie op orde te brengen. Het verleden wordt afgerond, de toekomst kan beginnen. Het voelt vreemd en spannend.

De laatste weken hebben we niet veel tijd besteed aan de voortgang van ons project. Er waren hier gewoon te veel dingen die nog geregeld moesten worden. En op La Palma leek ons project ook weer onderop de stapel te liggen. Maar zoals de hele tijd: we komen weer in beeld als we daar zijn. De projectontwikkelaar op La Palma heeft de dag na aankomst om 9 uur ’s morgens al een afspraak met de aannemer geregeld om de bouw door te spreken. We blijven lekker bezig.

Helaas gaat poes toch niet mee. De laatste weken is ze haar eetlust verloren, ze heeft een vreemde dikke buik gekregen, maar wordt verder steeds magerder en het lopen gaat steeds lastiger. De oude dame geeft het op. Helaas geen salamanders voor haar om mee te spelen. Vanmiddag gaan we met haar naar de dierenarts. Ik denk dat het een enkele reis wordt. Ze heeft een mooi leven gehad, 15 jaar is ze bij ons geweest. We zullen haar missen.

In herinnering: Teunis

Dinsdagochtend kregen wij het bericht dat Teunis is overleden.

Teunis en Ruud hebben we leren kennen in de periode dat we bezig waren te ontdekken of het mogelijk was om op La Palma te gaan wonen. Al bij ons eerste contact, destijds nog in hun huis in Almelo, was duidelijk dat de plannen die zij hadden erg veel leken op onze plannen. Alleen was hun voorbereiding al twee jaar langer bezig. We hebben enorm veel gehad aan de gesprekken over hun en onze plannen. Zij hielpen ons waar nodig en de problemen waar zij tegen aan liepen, konden wij daardoor voorkomen. Elk volgend bezoek aan La Palma was een gelegenheid bij te praten over hun en ons project. Vaak waren de gesprekken uitgebreid en niet zelden eindigden ze bij de Belgische bierbrouwerij met een biertje en tapas. Teunis en Ruud zijn voor ons onlosmakelijk verbonden met La Palma.

Het zal vreemd en leeg zijn dat we Teunis niet meer zullen zien. We gaan hem missen. En we hopen dat het Ruud lukt om deze zware tegenslag een plek te geven en hun droom alsnog waar te maken.

Uitreiking van de prijs die we hadden gewonnen door de naam van de finca te raden. April 2021

Het gaat echt gebeuren

Het is een jaar of drie geleden dat we definitief besloten om naar La Palma te vertrekken om daar een nieuwe toekomst op te bouwen. Die eerste tijd rekenden we er op dat het nog wel een paar jaar ging duren voor we zouden vertrekken. Omdat Jeroen werkt op de veiling, en daar elke twee maanden een veiling wordt georganiseerd, rekenden we het aantal veilingen uit dat we nog moesten werken voordat we zouden gaan. Zes veilingen werden twaalf veilingen, werden weer zes veilingen en heel langzaam gingen we aftellen in maanden. Een paar weken geleden is de laatste veiling waar Jeroen aan werkt afgelopen en kunnen we tellen in weken. En ook het eind daarvan is in zicht. En dan gaan we echt.

De laatste maanden gingen langzaam. Het project op La Palma vordert traag, we hopen dat daar verandering in komt als we daar over een paar weken zijn. In Nederland is ondertussen het meeste wel geregeld. Jeroens auto is verkocht, ook zijn fiets kan binnenkort mee naar een collega op het werk. De antieke kast staat al op de veiling en de verhuurder van ons huisje heeft al een nieuwe huurder geregeld voor als wij er niet meer zijn. De meeste dingen zijn intussen geregeld. We proberen alles zo goed mogelijk te plannen. Echter niet alles is te plannen, ook al wil je nog zo graag. Dat werd afgelopen weken maar weer eens pijnlijk duidelijk toen één van onze vrienden erg slechte berichten kreeg over zijn gezondheid. Het ene moment zit je vol met mooie plannen, een volgend moment valt alles in duigen. Wat een klap, dat hakte er flink in. Het was voor ons een signaal om meer tevreden te zijn met de kans die wij krijgen om onze plannen uit te voeren. Ook al zit het soms even tegen en gaan dingen niet altijd zoals we willen. Het is zeker een goede reden om niet te wachten met onze plannen.

Afgelopen week was het tijd om weer wat extra energie te krijgen voor de laatste loodjes. Voor allebei werd op het werk een feestelijk afscheid georganiseerd. Anita ging lekker uit eten met de collega’s en kreeg een mand vol moestuinvoorbereidingen, inclusief persoonlijke afscheidswoorden, buena suerte. Met 21 jaar in dienst is zij een van de langst werkenden in de ziekenhuisapotheek. Er komen nog 3 werkdagen bij.

Het veilinghuis waarvoor Jeroen werkt is gewend aan royale feesten en dat was ook deze keer niet anders. In opperbeste stemming werden tijdens een boottocht en bij het kampvuur vergeten en onvergetelijke verhalen uit de oude doos getoverd. Collega’s zongen liederen en de avond eindigde met vakjargon en grote sigaren. De laatste 3 weken zullen geen straf zijn.

Komend weekend wacht ons nog een groot feest in de tuin in Voorthuizen met alle familie en vrienden. Het laatste feest voorlopig in Nederland. De laatste loodjes worden zo wel erg licht.