Limpio

Het gaat heel goed met ons Spaans. Ik heb zelfs al mijn eerste telefoongesprek gevoerd met een vriendelijke dame die alleen Spaans sprak. We hadden vandaag gepland om naar het afvalscheidingsstation te gaan om de deels verbrande rommel van de zwervers weg te brengen. Het afvalscheidingsstation zit een kwartiertje verderop en om naar binnen te mogen moet je eerst telefonisch een afspraak maken.

En dat ging prima. Het maken van de afspraak in ieder geval. Natuurlijk zorgde mijn imperfecte Spaans voor nogal wat hilariteit aan de andere kant van de lijn, maar we kwamen er prima uit en we waren vanmiddag welkom om het afval te komen brengen.

foto Siepko Wenning, www.oceaanzicht.nl

Mijn relatie met afvalscheidingsstations in Nederland was vrij wisselend. Ik heb veel stations bezocht in de tijd dat ik een antiekzaak had en we hele inboedels leegruimden. Meestal was de beste techniek om zo snel mogelijk richting een bak te rijden waar het meeste afval in moest, om vervolgens zo snel mogelijk alles in die container te gooien. Als de medewerker dan langs kwam om over onze schouders mee te kijken wat we aan het doen waren, brachten we snel iets naar een andere daarvoor bestemde container en de medewerker was direct tevreden met onze scheidingsdrang. Af en toe koste het iets meer moeite, maar meestal was het eindresultaat dat de rommel was achtergebleven en wij leeg naar huis konden.

Dat was ook vandaag het plan. We werden vriendelijk welkom geheten door de medewerker die het afvalscheidingsstation beheert. Mijn naam stond op zijn lijst en toen we vertelden wat voor soort afval we kwamen brengen verwees hij ons naar de container waar we konden lossen. Hij hielp mee. Natuurlijk hadden we alles in grote zwarte vuilniszakken gepropt. Maar een afvalscheidingsstation is geen afvalscheidingsstation als het afval niet gescheiden wordt, dus het afval moest uit de plastic zakken, want dat is plastic. En die deels verbrande inhoud van de zakken….daar zat hier en daar een stukje ijzer of ander plastic in….

Zo kon dat natuurlijk niet, want, dit is een afvalscheidingsstation. We werden verzocht het afval naar een andere container te brengen. Daar moest het afval uit de zakken. Maar omdat het afval veel te divers was, zat de man al na 2 zakken weer met zijn handen in het haar (figuurlijk). Op deze manier werd zijn keurig gesorteerde winkeltje binnen no-time een puinhoop, en dat was duidelijk niet de bedoeling.

Een afvalscheidingsstation is op La Palma een betrekkelijk nieuw begrip. Eigenlijk staan nog steeds overal langs de kanten van de wegen containers waar je min of meer gescheiden je afval in kunt deponeren. Omdat er toch nog veel mensen zijn die hun afval niet in deze containers stoppen, of zelfs in de natuur gooien, zijn de afvalscheidingsstations bedacht.

Maar ons restafval zat duidelijk niet in het schema van de bedenker van het afvalscheidingsstation en de arme medewerker brak zijn hoofd over het aanstaande probleem. Ik suggereerde dat het misschien beter zou zijn als we ons afval in een container langs de weg zouden deponeren. Uiteindelijk wordt het allemaal door dezelfde organisatie, de Cabildo, opgehaald. En zo konden we voorkomen dat ons ongesorteerde rommeltje in zijn nette winkeltje terecht zou komen. De man was zichtbaar opgelucht met deze uitkomst. Hij was zelfs zo blij dat we de zakken die we al leeggekieperd hadden mochten laten liggen, dat zou hij later vanmiddag wel sorteren. Het was toch niet druk.

Op de terugweg hebben we uiteindelijk alle overige zakken en andere rommel verspreid over een stuk of 6 containers weggegooid. En zo zie je maar weer, ook op La Palma komt altijd alles goed, al gaat het altijd anders dan je van tevoren had gedacht.

Aan het werk

We zijn inmiddels 3 weken op La Palma en hebben het hier prima naar onze zin. Jaren hebben we er naar toe geleefd en vooral de laatste maanden waren we er echt aan toe om stappen te zetten. Het gevoel van hier blijven en hier wonen hebben we nog niet maar we ervaren allebei het gevoel van vrijheid. Er is geen terugvlucht geboekt en we zien wel wat de toekomst ons hier gaat brengen. Nu de temperaturen weer terug zijn naar normaal is het tijd om aan het werk te gaan. Niet alleen over het land lopen om te kijken wat er allemaal al gedaan was en plannen te maken over wat nog moet, maar ook zelf de handen uit de mouwen steken. Oftewel het einde van het vakantiegevoel.

Alexi heeft samen met de altijd aanwezige Pala-chauffeur Juan Carlos – La Barba bijna alle buizen die op het grondstuk lagen opgeruimd en de buizen die in het waterleidinghuisje “Casa Gerard” zaten afgeslepen. Het meeste is al richting oud-ijzer. Het ziet er een stuk opgeruimder uit.

De eerste klus waar we aan begonnen was het opruimen van alle troep die Gerard of eerdere bewoners/zwervers hadden achtergelaten. Het is de bedoeling dat we de vloer gaan egaliseren en de buitenkant opknappen, zodat we hier een opslagruimte van kunnen maken. Zie hieronder de verschillen, voor en na.

Daarna was de watertank aan de beurt. Omdat er al jaren geen water meer in staat was er van alles in gegooid en ingewaaid. Er lag een stapel betonblokken in en er groeiden zelfs al boompjes. Via een steil trappetje halen we eerst de grote stukken naar boven. De rest komt later. Anita ziet al een optie om van de betonblokken plantenbakjes te maken, Jeroen wil er muren van bouwen. Tijdens het werken werden we geroepen door de onderburen om even een praatje te maken. Godon en zijn vrouw zijn aardige mensen. Ze zijn beide al wat ouder en we hebben al sinds we op ons grondstuk komen wat woorden Spaans gewisseld. Wij in ons steenkolen-Spaans, zij in hun Palmese dialect. Maar met handen, voeten en wat goede wil komen we er prima uit. Vorige week kregen we een grote zak bananen mee, dit keer hadden ze speciaal voor ons een flinke zak cactus-vruchten geplukt. We moeten nog wel even ontdekken hoe we die het beste kunnen ontmantelen…

Als laatste gingen we op weg naar de opruimtaak waar we het minste zin in hadden.

De zwerver die enkele maanden in ons huisje zonder dak had gewoond, had bij zijn vertrek al zijn bezittingen in de brand gestoken. De restanten waren helaas voor ons. Een hele vieze klus, zeker omdat de brand heftig moest zijn geweest, veel zat aan de betonnen vloer vast gesmolten. Gelukkig hadden we onze mondkapjes bij ons. Misschien waren ze er niet voor bedoeld, maar het scheelde heel veel as inademen. Enkele uren later was de boel gesorteerd op glas, metaal en restafval. Zeker 16 vuilniszakken vol verbrande rotzooi, wat kan iemand er een bende van maken. We zullen later deze week alles naar het Punto Limpio brengen. Aan het eind van deze week verwachten we ook dat de container met onze spullen aankomt. Hier zitten ook onze bezem en een fatsoenlijke schep in. Die zullen we nodig hebben om ook de laatste restjes op te ruimen. Zwart van het roet, maar blij dat deze vieze klus eindelijk klaar was zaten we in het zonnetje uit te puffen.

Tijdens het loopje terug naar de auto zagen we dat aan één van de avocadobomen die het zo te zien overleefd heeft twee avocado’s zaten. We weten niet of het wat wordt, maar het begin van een tuin is er.

Coche

Vier dagen hebben we zonder auto gezeten. De lege plek op de oprit is weer opgevuld. We hebben een auto!!

Veel mensen die we kennen op La Palma waren intussen voor ons op zoek of er ergens een geschikt autootje voor ons te koop was. Het was uiteindelijk via Alexi dat we in contact kwamen met Olmo. Olmo is de chef van de haven in het dichtbijgelegen dorpje Puerto de Tazacorte. Hij kent Alexi van hun gezamenlijke hobby: oude auto’s. Liefst Duitse vintage modellen uit de jaren ’70 en ’80. Olmo had ook nog een oude Peugeot Partner staan. Het is precies wat voor ons. Motorisch goed en met een nieuwe keuring voor het komende jaar. En, mooi voor ons, de auto ziet er van buiten niet zo netjes uit. Er zitten wat kleine deukjes in en de lak is verbleekt en deels door de zon weggeschroeid. Hierdoor was de prijs heel redelijk. Omdat we toch flink aan het schaven zijn in onze bouwbegroting, komt ons dit goed van pas.

Die schroeiplekken in de lak van auto’s zie je op La Palma wel meer. Blijkbaar is de zon zo fel dat de lak er niet altijd tegen is opgewassen. De meeste Palmeros zetten daarom hun nieuwe auto’s liever onder een afdak. Maar voor ons is het zeker de eerste jaren prima. Eigenlijk hebben we in dit stadium van ons project ook liever een wat oudere auto. Het grondstuk is nog ruig en een deukje is zo gemaakt. Dat zal bij deze auto niet erg opvallen. Ook heeft de auto een neerklapbare achterbank waardoor we wel gasten kunnen ophalen vanaf de luchthaven, maar ook, als dat nodig is, bouwmateriaal kunnen aanvoeren op het grondstuk.

Voor de geschikte prijs kregen we er ook nog een paar minpunten bij. Zo is het vermogen van de auto beperkt. Dat hadden we liever anders gezien. Met de soms steile bergwegen hier is een beetje extra trekkracht wel handig. Maar zo’n lager tempo past ook wel weer bij het eiland, en we hebben de concessie er voor over. Wel een puntje van aandacht is de stroeve stuurbekrachtiging. Olmo had al besloten dat hij deze zou restaureren, maar het was er nog niet van gekomen. Nu gaat Alexi dat voor ons oplossen met de onderdelen die Olmo alvast had gekocht. Tijdens de proefrit waren we al even bij de garage in het naburige Arecida langs gegaan voor een second opinion. We kennen de chef van de werkplaats omdat hij ook samen met ons het autootje van Aguate heeft bekeken. Hij wou wel even mee met de proefrit. Ook hij constateerde het probleempje met het stuurwiel en kan ons ook helpen als Alexi er niet uitkomt. In die paar weken dat hier nu zitten bouwen we al een aardig netwerk op.

Warm en autoloos

De eerste twee weken op La Palma hadden we de beschikking over een huurauto. Vanwege de hoge prijzen op dit moment van de huurauto’s is het geen optie om opnieuw een auto te huren. De huurauto hebben we tot nu toe amper gebruikt. Vanaf ons huisje kunnen we lopend naar ons grondstuk en als we naar het strand, een wandeling of een stadje willen, is vlakbij een bushalte. En we lopen vast binnenkort wel tegen een leuke tweede hands auto aan die we kunnen kopen.

Afgelopen dinsdag zijn we naar de Luchthaven gegaan om onze huurauto in te leveren. We vertrokken vroeg. Het was bijzonder warm afgelopen week en die ochtend om 9 uur stond de thermometer al op 37 graden. Vanaf ons huisje is het ongeveer een uur rijden naar de luchthaven. Het eerste stuk gaat bergafwaarts door het Dal van Aridane. Hier liep de temperatuur op naar 42 graden. Het waaide flink, en ook de wind was heet. We waren blij met de airco van het huurautootje. Eenmaal door de bergpas, ontdekten we dat het weer aan de andere kant van het eiland een stuk aangenamer was. Op een raadselachtige manier stond hier bijna geen wind en was de temperatuur net boven de 30 graden. Vanaf de luchthaven namen we de bus eerst naar de hoofdstad van La Palma, Santa Cruz de La Palma. Omdat het weer zoveel beter was dan aan de warme westkust, besloten we om de toerist uit te hangen en de historische binnenstad te bekijken. Helaas moesten we van de polizia wel een mondkapje dragen vanwege de drukte in de straten. Op La Palma worden op straat nog veel mondkapjes gedragen. Dat waren we al een tijdje niet meer gewend. Zelfs bij ons in het rustige La Punta lopen sommige mensen nog continu met een mondkapje op als ze naar buiten gaan, zelf als ze helemaal alleen zijn. En wij waren zo blij dat we van die dingen af waren.

Nadat we wat rond gewandeld hadden was het tijd voor lekkere lunch met een koel biertje, we hadden zeker geen haast om terug te gaan naar de hitte van “onze” kant van het eiland.

In de bus terug naar Los Llanos zaten we heerlijk relaxed om ons heen te kijken tot we uit de tunnel kwamen. In de bus zagen we al mensen ongerust naar buiten kijken. Er leek ergens brand te zijn. Zeker in deze droge tijd van het jaar komen bosbranden op La Palma vaak voor. Op het moment dat we dichter bij de brand kwamen zagen we dat door de stevige wind de brand zich enorm snel uitbreidde. En het was geen bosbrand, maar de brand trok dwars door het dorp El Paso, in de richting van het grotere Los Llanos. Overal was rook. Het was heftig om te zien hoe iemand uit de bus stapte en de sprint inzette richting de brand. We zagen mensen met waterslangen die hun huizen nat probeerden te houden. Bij een volgend stuk stonden mensen in een rij om met emmers water uit een watertank het vuur onder controle te houden. Boven ons meerdere helikopters met bluswater en een blusvliegtuigje. Er was alleen geen houden aan.

De bus waarin we zaten kon niet verder en is via allemaal omwegen richting het busstation gereden. Onderweg konden we zien tot hoe ver de brand al gevorderd was en kwamen we een file aan auto’s tegen die probeerden Los Llanos uit te komen. We dachten aan de mensen die we hebben leren kennen en die in de buurt van het gebied wonen waar de brand was, We konden alleen maar hopen dat het goed was met ze.

Op weg naar boven het dal uit zagen we nogmaals hoe groot het gebied was dat in brand stond. Een spoor van vernieling dwars door bebouwd gebied, aangewakkerd door de stormachtige warme droge wind. We hopen niet dat we zelf ooit in zo’n situatie terecht zullen komen. Op het plaatselijke nieuws lazen we dat er zeker 50 huizen waren verbrand en dat veel tuinen en gewassen waren vernietigd. Wonderwel raakte niemand gewond.

Ook gisteren was nog een bijzonder warme dag met temperaturen boven de 40 graden. De warme wind van afgelopen dagen nam gelukkig langzaam af. Ook zagen we dat de blushelikopters, die nog steeds aan het nablussen waren, steeds minder vaak langs komen. Vandaag daalde de temperatuur gelukkig weer tot een normale Palmese zomertemperatuur van net onder de 30 graden. Gewoon weer buiten zitten en ademhalen.

Calima

Het beloofde warme weer is in volle hevigheid losgebarsten. Gistermiddag begon de temperatuur op te lopen tot ruim boven de 25 graden, vandaag komt het boven de 30 graden uit. Morgen nog een paar graden erbij.

Een hittegolf zoals we nu hebben wordt hier een Calima genoemd. De normale noordoosten wind veranderd van richting naar oost of zuidoost en warme wind uit de Sahara daalt neer over de eilanden. De wind neemt ook woestijnzand en stof mee, waardoor de lucht er heiig uitziet.

Gisteren hebben we tapas gegeten bij de Belgische bierbrouwer. De afspraak stond nog open voor Anita’s verjaardag en het leek ons mooi weer om bij hen op het terras te zitten met een zelfgebrouwen biertje. De bierbrouwerij is iets meer dan 4 kilometer van ons vandaan en het wandelpad waaraan zowel Aquates huisje als ons grondstuk grenzen, loopt ook langs de brouwerij. Altijd een gevaarlijke combinatie. Omdat de temperatuur gistermiddag al aardig begon op te lopen, gingen we op tijd op pad, zodat we onderweg in de schaduw af en toe een pauze in konden lassen. De wandeltocht die normaal een dik uur in beslag neemt, duurde bijna 2 uur. Drijfnat van het zweet kwamen we aan. Maar de tapas en de bijbehorende biertjes smaakten wederom prima en we koelden langzaam af op het terras met uitzicht op de ondergaande zon. Omdat we geen zin hadden om terug te gaan met de bus, begon onze terugtocht al in de schemering en eindigde bij het licht van een halfvolle maan en de sterren.

Vandaag is het loom warm weer. Om een beetje af te koelen had ik bedacht om 2 cementkuubs te vullen met water, kunnen de voetjes mooi in. Dat deden we in Nederland ook vaak als het zomers heet was. Het huisje van Aquate is aangesloten op 2 watersystemen. Eén voor drinkwater en één voor gietwater voor de tuin. Dit is bij de meeste Canarische huizen zo, en wordt ook zo aangelegd bij ons toekomstige huis en de vakantiehuisjes. De eenvoudige manier om de cementkuub te vullen is met gietwater, de slang ligt in de tuin. Drinkwater wordt aangevoerd in ondergrondse leidingen, hierdoor schommelt de temperatuur van het aangevoerde water niet veel. Gietwater loopt via een groot en ondoorzichtig netwerk van bovengrondse leidingen. En die waren in de zon behoorlijk opgewarmd. Het voetenbad was meer dan 40 graden.

Met het ontwerpen van de huisjes had ik bedacht dat het mogelijk moest zijn om bergwater te gebruiken voor verwarming van de vloer in de winter. Via een zonnepaneel kan het water overdag opwarmen om de vloer ook ’s avonds warm te houden. Ik had ook bedacht dat ik hetzelfde systeem wel kon gebruiken om in de zomer de vloer te koelen, voor een omgekeerd effect. Dat laatste kan ik met gietwater uit de bergen geloof ik wel vergeten.

Schrappen

Vandaag is het weer omgeslagen en komt de zomer eraan. Sinds we in het huisje van Aquate wonen was het de meeste dagen bewolkt, we hebben zelfs een beetje regen gehad. Gelukkig bleef de verwachte regen van eergisteren uit. Jeroen was die dag met Alexi op ons grondstuk en met regen wordt de kale grond al snel een roodbruine blubber.

De afgelopen anderhalve week verliep eigenlijk een beetje hetzelfde als de laatste vakanties die we hier waren. Echt veel fysiek werk kunnen we nog niet doen en we zijn vooral bezig met het regelen van afspraken en het doorspreken van de plannen. Voor Alexi is er het nodige werk bijgekomen. Aannemer Oscar vond de oprithelling naar het kavel te steil voor de toelevering van bouwmateriaal, daar zal wat grond verplaatst moeten worden. Ook de toerit naar ons huiskavel moet worden veranderd. We hebben definitief besloten dat ons huis niet op het hoge gedeelte van het huiskavel te zetten. Hierdoor kunnen we ons een hoge nieuwe muur tussen ons en de onderbuurman besparen. We laten het niveau van het huis een meter zakken en restaureren de oude grensmuur een beetje.

We zijn de laatste tijd met de aannemer sowieso flink aan het schaven aan het project. Nu ons budget bekend is, weten we hoeveel we kunnen besteden aan het project. En natuurlijk blijken we hier en daar een beetje te optimistisch geweest te zijn.

Ruud is een vriend van ons op La Palma. Hij heeft een zelfde soort project op het eiland, ongeveer 15 kilometer noordelijker, in het dorpje Puntagorda. Zijn project loopt ongeveer anderhalf jaar op ons voor. Hij werkt met dezelfde aannemer en architect als wij. Toen we vorige week bij hem waren, drukte hij ons op het hart vooral goed te kijken of de architect alle kosten van het project wel heeft begroot. In zijn project kwamen er nogal wat meer kosten bij. Samen met projectontwikkelaar en vertaler Rogier kwamen we er al snel achter dat ook bij ons enkele posten niet of slechts half op de begroting voorkwamen. Dat beloofde vanochtend een lastig gesprek te worden met Oscar, de aannemer.

Maar Oscar is niet snel uit het veld geslagen en hij denkt de gaten in de begroting te kunnen dichten. We gingen er op voorhand vanuit dat we zowel de jacuzzi bij één van de vakantiehuisjes, als het zwembad voor beide huisjes, moesten schrappen. Hij is echter wel tevreden over de tekeningen tot nu toe en vindt een royale infinity-pool belangrijk genoeg om te houden. Hij gaat een overzicht maken van meerdere kleine te schrappen posten, gaat ook wat schrappen in zijn calculatie en geeft aan dat deze manier van werken eigenlijk vrij gebruikelijk is. Heel langzaam schrappen we van beide kanten naar elkaar toe, tot we tot een werkbaar uitvoeringsplan komen. En hij heeft daar vertrouwen in. We hopen dat hij gelijk heeft en wachten zijn overzicht af.

Komend weekend is er weer een feestdag. De meeste christelijke gebeurtenissen worden hier minimaal vereerd met één feestdag. En als een feestdag in het weekend valt, wordt deze moeiteloos doorgeschoven naar de maandag en schrappen ze een werkdag. Omdat we verder niet veel kunnen doen, sluiten wij ons maar bij het tempo van het eiland aan. Het is er wel weer voor.

vrijdagmiddagborrel met het hele personeel

Het weer is van slag

Jaren geleden, toen wij weer eens op vakantie gingen naar ons subtropische eiland, zei een vriend tegen ons: “het weer op La Palma wordt zwaar overschat”. Hij had gelijk. We waren hier begin december en hadden 3 dagen noodweer.

Het is nu augustus en het zou stralend mooi zomerweer moeten zijn met veel zon en temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Niets is minder waar. Al dagen is er veel bewolking, laaghangende mist, zo nu en dan motregen. Slechts af en toe breekt de zon even door. Morgen wordt er zelfs 10mm regen verwacht. En ’s avonds zitten we onder de pergola met een lange broek en een trui aan. Zelfs tijdens onze wintervakanties was het vaak warmer weer. Deze week passeert de Perseidenzwerm. Een sterrenregen die normaal gesproken prachtig zichtbaar moet zijn in de heldere lucht boven La Palma. We hopen maar dat later deze week de bewolking zal oplossen. Zodat we overdag van de zon kunnen genieten en ’s nachts de sterren kunnen zien vallen.

De Palmeros begrijpen er niets van, zulk weer hebben ze nooit in augustus. Ze geven de schuld aan de klimaatverandering, wij weten wel beter…..

Gisteravond tussen de buien door toch nog even genieten van een schitterende zonsondergang.

Zomervakantie

Er zijn een paar dingen die we de komende weken willen regelen. Natuurlijk is het belangrijk om ons project zo snel mogelijk op de rails te krijgen. Vanuit Nederland hadden we de laatste tijd weer het gevoel dat we onderaan de stapel terecht waren gekomen. In onze vorige vakanties hebben we gemerkt dat het veel scheelt als we hier zijn. Voor de eerste dag staat er al een gesprek gepland met Rogier, projectontwikkelaar en vertaler, en Oscar, de aannemer die waarschijnlijk onze huizen gaat bouwen. De gesprekken verlopen voorspoedig en we hebben het idee dat Oscar wel zin heeft in de klus. De komende 2 weken gaan we samen met hem de plannen tot in detail doorspreken en gaan we kijken of we ons budget kunnen laten aansluiten op de bouwkosten. Er zal nog het één en ander moeten worden geschaafd, maar Oscar vindt de plannen op papier te mooi om grote concessies te doen en komt met bruikbare tips om de bouwkosten binnen de perken te houden. We hebben ook het idee dat dit voor Oscar wel een welkome klus is. Door Covid is de bouw van nieuwe toeristische projecten min of meer stil komen te liggen. Als hij de huisjes gaat bouwen schat hij in dat hij al over een maand kan beginnen en dat de klus over ongeveer anderhalf jaar klaar kan zijn.

Daarvoor hebben we wel eerst de vergunningen nodig voor de bouw. Bij de gemeente zijn ze zo goed als klaar met het afgeven van de vergunning voor de bouw van ons woonhuis. Er is nog een klein probleem met de registratie van het grondstuk. Een traject dat al langer loopt, en dat volgens de verkopend makelaar binnenkort is opgelost. Om de lijnen kort te houden gaan we meteen maar even langs. Hier lijkt ons dossier letterlijk onderop de stapel te liggen. Het is wel het dikste dossier van de stapel en de assistente die ons helpt weet direct waar het over gaat. Ze gaat via de notaris proberen het proces te versnellen. Komende weken, maar zeker deze maand moet alles zijn geregeld. Dat zou mooi aansluiten op de planning van Oscar, de aannemer.

Naast het regelen van het project zijn er nog een paar dingen die we de komende weken willen regelen. Allereerst moeten we ergens een auto zien te kopen. Normaal gesproken is de huur van een auto tijdens onze vakanties erg goedkoop. We dachten daarom niet veel haast te hebben met het kopen van een auto. Door Covid zijn er echter veel auto’s uit de verhuur gegaan, waardoor er weinig auto’s beschikbaar zijn. De prijzen zijn ongeveer vervijfvoudigd. Haast dus om zelf een auto te hebben. We vragen het aan alle bekenden die we de eerste week al tegenkomen, en gaan zelf ook op bezoek bij tweedehands-autoverkopers. Het wordt nog een hele klus.

Daarnaast komt de container die we maandag in Voorthuizen hebben ingepakt al over 2 weken aan bij ons huisje in La Punta. We hadden gedacht dat we misschien het betonnen huisje naast de watertank op ons grondstuk al klaar zouden hebben voor opslag. Dat gaat op deze termijn niet lukken. We gaan Aquate, de eigenares van ons huurhuisje, vragen of we de spullen in het naastgelegen deel van het huisje of in de garage mogen opslaan tot we zelf ruimte hebben op ons grondstuk.

En tussen het regelen van alle dingen door, zitten we ook lekker uit te rusten op de veranda van ons huisje. Casa del Pintor. Het huisje van de schilder. De man van Aquate was kunstschilder. En fruitteler. De pintor is een paar jaar geleden overleden. Wat rest van hem zijn een paar schilderijen aan de muur. Ik hoop dat hij beter was in het bijhouden van de boomgaard. Die boomgaard, of tenminste de resten daarvan, bevinden zich op het kavel boven ons huis. Aquate geeft de bomen geen water. Hierdoor hebben we vrij uitzicht op ons toekomstige bouwterrein. Aquate houdt de tuin rondom het huisje een beetje bij. We hebben beide het idee dat ze niet zulke groene vingers heeft en dat ze het werk in de tuin ook niet zo leuk vindt. Volgens Berto, één van onze Palmese vrienden, heeft Aquate, die al aardig op leeftijd is en geen familie heeft, misschien wel zin het huisje te verkopen. Nog een project? Ik hoop maar dat we ook af en toe aan een beetje vakantie toekomen.

Aankomst op La Palma

We zijn er. Twaalf keer eerder waren we op het eiland. Telkens met meer ideeën om hier te blijven. Maar telkens ook met een ticket terug. Dit keer niet.

La Palma heeft een subtropisch klimaat. Dat betekent aangename temperaturen in de winter, veel zon en buiten leven. We gaan er van uit dat het in de zomer warmer zal zijn en we hebben gelezen dat het in de zomer tussen pakweg april en september eigenlijk nooit regent. Tenminste, zo was het de laatste jaren. Maar ze kennen Anita, Koningin van de regen nog niet.

Onze reis vanuit Nederland is prima verlopen. Businessclass, zodat we extra koffers met kleren voor de eerste weken konden meenemen. En een stoel vrij tussen ons in voor Poes. Maar Poes kon niet mee. De dierarts constateerde vorige week dat het arme beestje aan haar laatste dagen bezig was. We hadden haar een mooiere laatste reis gegund, maar het is goed zo, ze heeft een mooi leven gehad..

De dag voor ons vertrek was druk geweest. container inpakken, koffers mee en midden in de nacht naar de luchthaven van Düsseldorf.

Op de luchthaven van La Palma stond een huurauto voor ons klaar, waarmee we de eerste 2 weken kunnen rondrijden. Om te beginnen omhoog, bergop van de groenere en nattere oostkust naar de zonnige westkust waar wij gaan wonen.

De vochtige passaatwind vanuit het noordoosten had de vulkaanrug in het midden van het eiland in wolken gehuld. We reden zo de mist in en, jawel hoor, midden in de zomer ging onderweg de regen aan. De Palmeros zijn nu al blij met Anita. En we zijn er nog maar net. Ik schreef al in een eerder blog over de bijzondere ervaring van het rijden door de pas tussen het oostelijke en het westelijke deel van het eiland. We reden met regen en mist de tunnel in, om even later op een zonovergoten westelijk deel uit de tunnelbuis te komen.

Het is een uurtje rijden naar ons voorlopige huisje In La Punta. Aquate (uitspraak Agathe met de klemtoon op de 1e A, jaja) was net bezig de laatste plantjes in de tuin water te geven. Het huisje en ook de tuin liggen er prima bij. En vanuit het raam in onze slaapkamer kunnen we ons grondstuk zien. Daar gaan we de komende anderhalf jaar aan de slag. Geen vaste baan meer om naar terug te gaan, we realiseren het ons nog maar amper. Diezelfde slaapkamer ziet er trouwens deze eerste dag te aantrekkelijk uit. Door de lange nacht en de drukke laatste dagen ploffen we allebei snel in bed en is onze eerste dag op La Palma al snel om.

Dit is het dan

Blog van maandagavond.

Ons verleden ingepakt in een zeecontainer van 20 voet. Wij zijn alleen over met 5 koffers en elkaar. Onnodige dingen zijn weggeven of weggegooid. Een paar tastbare of dierbare herinneringen zijn met de zeecontainer mee, of opgeslagen in onze hoofden. Samen met wat praktische dingen die we nodig gaan hebben in onze toekomst. En wij zitten in ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Klaar om te vertrekken. Het voelt als een moment tussen ons verleden en onze toekomst.

Het overpeinzingsbankje in Voorthuizen

Een mooi moment om mijzelf te realiseren hoe dit allemaal zo gekomen is. En na te denken over wat belangrijk is in ons bestaan. Ik stel mij voor dat de container onderweg kwijt raakt. Achtergebleven in een onbekende haven of onderweg overboord geslagen. Een tastbaar deel van ons verleden weg. Zouden we het missen? Misschien. Maar het belangrijkste deel van ons verleden zit gelukkig niet in de container. Het zit in ons. En dat deel zullen we in ieder geval meenemen naar onze toekomst.

De reis die op het punt staat te beginnen, begon eigenlijk al een jaar of 4 geleden. We zaten comfortabel op onze bank in ons comfortabele huis in een van de mooiste dorpen van Nederland, Baarn. Het leven goed op de rails, geen spoken uit het verleden, beide een goede baan, huisje, boompje en beestje(s). “Moeten we niet eens een nieuwe bank?”. “Waarom?”. “Omdat we er geld genoeg voor hebben, en deze wordt al wat ouder”. En ik dacht: is het belangrijk om iets te doen omdat het kan? Zou het niet mooier zijn om iets te doen omdat je iets echt graag wilt. Het was makkelijk geweest om op een nieuwe bank door te leven. Gelukkig hadden we allebei meer ideeën voor onze toekomst.

De container is op weg naar La Palma. Ons lege huisje krijgt morgen een nieuwe bewoner. Zullen we het missen? ik denk het niet. Het was tijdelijk en zelfs ons mooie vorige huis in Baarn hebben we eigenlijk nooit gemist. Op de veiling in Hilversum zullen ze een nieuwe taxateur moeten zoeken. Of mijn oude werkplek wordt razendsnel opgevuld door één van de collega’s. Niemand is onmisbaar. Zullen ze me missen? ik hoop het stiekem wel. Zal ik de veiling missen, de collega’s, het gevarieerde werk? Ook het werk werd de laatste jaren standaard. De uitdaging was er een beetje af. En ik zag eigenlijk geen mogelijkheden dat te veranderen. En in de toekomst zal Anita mijn enige collega zijn, ik kon het slechter treffen. We gaan er vast prima uitkomen. En het project op La Palma zal zeker ook gevarieerd zijn. In ieder geval loopt het tot nu toe altijd anders dan gedacht. De toekomst gaat het leren.

De afstand tussen ons en familie, vrienden en collega’s zal soms wennen zijn. Maar La Palma is slechts 4,5 uur vliegen. Een aantal heeft al gezegd dat ze langs willen komen op ons prachtige eiland. Ze zijn van harte welkom. Zeker ook in de beginperiode als er nog veel geklust moet worden. Misschien zien we sommigen wel meer dan vroeger. Anderen zoeken we wel weer op in Nederland.

En de bank, we zitten er nog steeds op. Het is een van de laatste dingen die nog in ons tijdelijk huisje in Voorthuizen staat. Met uitzicht op 5 koffers. De bank blijft achter voor de volgende huurder. Ze vond het prima. En wij gaan verder. Over een paar uur komt Karin ons ophalen. Ze zal ons wegbrengen naar het vliegveld. Op naar een nieuw avontuur.