Integreren via Tráfico

Wij hoeven geen Spanjaarden te worden. Maar we wonen op La Palma en we willen wel mee kunnen doen met de normale sociale processen. Belangrijk daarbij is natuurlijk dat we een woordje Spaans kunnen meepraten. Dat gaat gelukkig steeds beter. In het begin hadden we bij bijna elk gesprek de hulp van ons handige vertaalapparaatje nodig, dat hoeft bijna niet meer. Met een beperkte woordenschat, handen en voeten en een beetje goede wil komen we er vaak wel uit. Daarnaast gaan wij ons aanpassen aan de gewoontes van de mensen die hier wonen. En die zijn soms anders dan in Nederland. Een prima voorbeeld kregen we bij het overschrijven van onze auto.

In Nederland hadden we allebei een auto. De auto van Jeroen ging naar broer Marcel, voor de auto van Anita werd op ons afscheidsfeest een nieuwe eigenaar gevonden. In Nederland gingen de auto’s mee met de nieuwe eigenaars en na het uitwisselen van wat codes was de overschrijving digitaal binnen 5 minuten geregeld. Dat was hier op La Palma anders.

We kochten onze auto in de derde week na aankomst, een week of negen geleden. De vorige eigenaar is Olmo. Olmo is een vriend van Alexi. Olmo vindt het leuk om ons te helpen met de overschrijving van de auto. Hij heeft vaker een auto overgeschreven en hij spreekt een aardig woordje Engels. Omdat wij geen idee hebben hoe we een auto moeten overschrijven, komt dat goed van pas.

Hacienda

Voor het overschrijven van een auto in Spanje is een Formulier 620 nodig. Dit kan je ophalen bij de Hacienda, het kantoor van waaruit de overheid op La Palma zijn zaken regelt. Gelukkig wist Olmo dat je dit formulier ook kon downloaden via het internet. En omdat Olmo wist dat wij geen ervaring hadden met de overschrijving had hij niet alleen het formulier uitgeprint en ingevuld, maar hij had ook aangeboden om samen met Jeroen op pad te gaan om de overschrijving te regelen. Hiervoor had hij bij de Hacienda en bij Tráfico een afspraak geregeld. Met ruime tijd ertussen, want, dingen duren op La Palma nog wel eens iets langer dan gepland.

Onze eerste afspraak was om 11 uur bij de Hacienda. De vestiging van de Hacienda is in Santa Cruz, aan de andere kant van het eiland, op ongeveer een uur rijden vanaf ons huis. Ik pik Olmo op in Los Llanos en samen rijden we naar de andere kant van het eiland. Olmo weet uit een vorige overschrijving dat je bij de Hacienda een bewijs moet tonen dat je de leges hebt betaald. Deze leges mag je niet bij de Hacienda betalen, maar moeten vooraf worden betaald via de bank. Wij stoppen onderweg in El Paso bij de plaatselijke Caixa-bank om de betaling te voldoen. We vullen de rest van de gegevens op Olmo’s formulier in en gaan naar de balie voor de betaling. Daar blijkt er iets mis: de betaling wordt om een onduidelijke reden niet geaccepteerd. Ook de directeur van de bank begrijpt het niet, de formulieren voor de overboeking lijken hem in orde. We moeten het maar navragen bij de Hacienda.

Door het oponthoud bij de bank halen we de afspraak bij de Hacienda maar net. Bij de entree staat een forse en strenge beveiliger. Hij controleert of wij wel een afspraak hebben en als blijkt dat onze namen op de lijst voorkomen, krijgen wij zijn goedkeuring en verwijst hij mij naar de wachtbankjes. Er mag maar 1 persoon tegelijk naar binnen. Olmo mag 2 stoelen verder wachten totdat we aan de beurt zijn. Voor ons is een buitenlandse dame met een beperkte Spaanse woordenschat, bezig met eenzelfde kwestie als de onze. Ze komt er duidelijk niet uit, al heeft ze mappen vol paperassen bij zich. Gelukkig kan Olmo haar een beetje op weg helpen, zodat zij op weg kan om bij een bank haar leges te betalen. En op die manier zijn wij natuurlijk sneller aan de beurt om ons probleem met de betaling van de leges voor te leggen. We blijken bij de bank het verkeerde Formulier 620 te hebben getoond. Voor de Canarische Eilanden geldt namelijk een Formulier 620A. Dat is exact hetzelfde formulier, maar: geschikt voor de Canarische Eilanden. Wij krijgen het formulier mee voor 50 cent (kopieerkosten) en kunnen op weg naar de dichtstbijzijnde bank om de leges te voldoen. Gelukkig kent Olmo iemand die op het kantoor van de Hacienda werkt. Hij regelt tussen de regeltjes door dat wij na betaling van de leges bij de bank, direct terug kunnen komen zonder afspraak.

Snel rijden we Santa Cruz in om bij de plaatselijke Caixa-bank onze leges te betalen. Het is gelukkig rustig bij de bank en we kunnen snel worden geholpen. Het inmiddels ingevulde Formulier 620A is helemaal in orde, maar de betaling van de leges kan bij de Caixa-bank natuurlijk alleen vanaf een Caixa-bankrekeningnummer. Wij hebben in de voorbereiding van ons project bij de Caixa-bank een rekening geopend, maar met die rekening hebben we tot dat moment niets gedaan. We hebben nog niet eens een pasje van die rekening. Maar in overleg en met mijn paspoort en NIE-nummer (in Nederland het Burgerservicenummer) blijkt het geen enkel bezwaar om de rekening te gebruiken voor het betalen van de leges. We krijgen een stempel op het Formulier 620A. En dat is belangrijk.

Snel terug naar het kantoor van de Hacienda. Met het bewijsje van de Caixa-bank dat de leges zijn betaald. Al snel blijken alle ingevulde papieren perfect in orde en we krijgen ook van de beambte van de Hacienda een stempel op ons formulier. En dat is belangrijk. De eerste horde is genomen.

Tráfico

Nu snel naar het kantoor van Tráfico voor de overschrijving van de auto. De Hacienda blijkt alleen te gaan over de belasting voor de overschrijving, Tráfico gaat over de daadwerkelijke overschrijving op naam. We halen onze afspraak bij Tráfico maar net. Ook hier moeten we eerst langs het hokje van de beveiliging. De beveiliger controleert onze naam en de afspraak en we krijgen een nummertje, en dat is belangrijk, zodat we kunnen worden opgeroepen als we aan de beurt zijn. We zijn de enige aanwezigen en we worden meteen aan de balie geroepen. De papieren van de auto en het betalingsbewijs van de Hacienda zijn allemaal in orde. Er is echter één probleem. Ons Spaanse adres. Want wij kunnen wel zeggen dat wij wonen in het huisje van Aguate in La Punta, maar de beste man wil daar wel een bewijs van zien…. en dat hebben we natuurlijk niet. Met onze huurbazin hebben we alleen een mondelinge overeenkomst en verder hebben we alleen een grondstuk waarop we een huis gaan bouwen. En de registratie daarvan zit nog deels vast in de ambtelijke molen. Maar de man bij Tráfico lijkt erg medelevend, als we het een bewijs kunnen overleggen dat wij een grondstuk hebben waarop wij binnenkort een huis gaan bouwen, dan zal hij dat accepteren als adres. Olmo zal een nieuwe afspraak regelen en wij zullen de papieren van het koopcontract, het kadaster en de gedeeltelijke registratie bij het Registro bij elkaar zoeken.

Twee weken later is de nieuwe afspraak ingepland en gaan we zonder Olmo naar Santa Cruz. Alle documenten die we samen met Olmo hadden verzameld zijn mee, inclusief de eigendomspapieren van ons grondstuk. De beveiliger controleert onze afspraak, we krijgen een volgnummer, dat is belangrijk en we kunnen wederom direct doorlopen naar dezelfde man aan de balie die ons de vorige keer ook heeft geholpen. Ter controle van de eigendomspapieren haalt hij nog even zijn chef erbij. Is dit voldoende voor een adresvermelding? Van achter de balie zien wij hoofden schudden. Blijkbaar waren de documenten onvoldoende. Maar de behulpzame beambte is gelukkig niet snel uit het veld geslagen en geeft ons twee opties om de auto toch geregistreerd te krijgen. Optie één is om een huurcontract te laten zien van het huis dat wij zonder contract huren van Aguate. De tweede optie is om bij de gemeente waar wij wonen, Tijarafe, een bewijs te krijgen van inwoning in de gemeente. Omdat de eerste optie lastig wordt, zullen we langs het gemeentehuis van Tijarafe moeten.

Ayuntamiento

Er zijn twee manieren om je in te schrijven als inwoner van een gemeente. De eerste is Residencia. Je schrijf je in als resident van Spanje en je kiest Tijarafe als je nieuwe woonplaats. Voor ons heeft dat op dit moment fiscaal nogal wat nadelen en niet onbelangrijk, het aanvragen van een Residencia is een ingewikkeld proces. We kiezen voorlopig voor een tweede optie en dat is het Empadronamiento. Om Padron te worden in een gemeente is het niet nodig Resident te zijn. Ingezetene of Padron zijn, kan ook door het tonen van bijvoorbeeld het eigendomsbewijs van een huis of een huurcontract. Hoe gaan we hiermee om? Op advies van Olmo vragen we Aguate of zijn met ons mee wil naar het gemeentehuis, de Ayuntamiento. We kunnen daar samen een formulier ophalen om aan te geven dat we wel in haar huisje wonen, maar dat we, als goede vrienden, daarvoor geen huur betalen en dus geen huurcontract hebben. Als bewijs dat we de woning daadwerkelijk gebruiken, is een rekening van de nutsvoorzieningen voldoende. Met stempels, dat is belangrijk. We krijgen Aguate zo ver dat zij met ons mee wil om onze Empadronamiento te regelen. Gelukkig kent Aguate vrijwel iedereen die we tegenkomen op het gemeentehuis en is het invullen van de benodigde formulieren een fluitje van een cent. We mogen de volgende week terugkomen om het Padronschap te bevestigen.

Als we de volgende week terug komen bij dezelfde beambte voor het Padronschap, blijkt dat we beiden zijn ingeschreven als Padron van de gemeente Tijarafe. Om hiervan een bewijs te krijgen moeten we een formulier invullen met een sollicitatie naar het bewijs van Padronschap. Natuurlijk vullen we ook dit formulier netjes in. De volgende dag kan het bewijs worden opgehaald. Met de stempels van de gemeente, dat is belangrijk. Helaas hadden we op het formulier alleen ingevuld dat Jeroen het bewijs kwam ophalen. Voor ieder persoon die komt solliciteren om een bewijs op te halen van Padronschap, moet natuurlijk een apart formulier worden ingevuld. We vulden ook voor Anita een formulier in. En zo lag ook de volgende dag het bewijs van Anita’s Padronschap klaar. Ook weer met de juiste stempels van de gemeente, dat is belangrijk.

Tráfico

Afgelopen week hadden we, wederom via Olmo, een afspraak geregeld bij Tráfico. Gewapend met de autopapieren, het overschrijvingscontract, het bewijs dat we de leges hadden betaald bij de Hacienda (met stempels), onze bewijzen van het Empadroniamento met de stempels van de gemeente Tijarafe, onze paspoorten en onze NIE-nummers, zorgvuldig bij elkaar gebracht in een mapje met de naam “Tráfico” kwamen we voor de derde keer aan bij Tráfico in Santa Cruz, op ongeveer en uur rijden vanaf ons huis. De beveiliger controleerde onze afspraak en we kregen wederom een nummertje (dat is belangrijk) waarmee Jeroen (ook hier mocht dit keer slechts één persoon per afspraak naar binnen) aan mocht sluiten met één wachtende voor hem. Omdat de eerste wachtende blijkbaar een fout volgnummertje had gekregen, en de beveiliger onverbiddelijk was, mocht Jeroen vrijwel direct naar de balie doorschuiven. Het was dezelfde beambte van de vorige twee keer. Dit keer waren de formulieren tot in de puntjes compleet en correct. Binnen 5 minuten was de inschrijving gelukt en na betaling van de inschrijfkosten werden de eigendomspapieren afgestempeld en zijn we officieel de eigenaar van onze auto.

Seguro

Het is gelukt. De auto is overgeschreven. We zullen binnenkort even bij Olmo langs gaan om hem te bedanken voor alle hulp. Volgens mij is het zonder hulp en met een beperkte beheersing van de Spaanse taal vrijwel onmogelijk om dit traject te doorlopen. Gelukkig mocht de auto de afgelopen 9 weken op Olmo zijn naam blijven staan. Evenals de verzekering. Die kunnen we niet zo maar doorzetten. Daar was de dame van zijn verzekeringskantoor zeer resoluut in. Op internet hebben we geprobeerd op verschillende manieren via vergelijkingssites een verzekering af te sluiten. Dit blijkt op één of andere manier lastig. Telkens moeten aanvullende gegevens worden verstrekt die vervolgens op een vage manier verdwijnen in digitale mist. Ik denk dat we onze autoverzekering moeten regelen via één van de vele verzekeringskantoren in Los Llanos. We kregen alweer een tijd geleden en goede tip van een kennis over een betrouwbare bemiddelaar. Toen we er echter gisteren kwamen bleek de vestiging gesloten. We gaan het volgende week weer proberen.

Integratiestempelkaart

We raken er al aardig aan gewend. Tranquilo is een Spaans woord. In een rustig tempo worden de zaken afgewerkt. In de juiste volgorde en met de juiste stempeltjes. Hierdoor duurt het vaak langer dan gedacht. In onze ogen is het soms erg omslachtig en zijn we alleen tijd kwijt om stempeltjes op te halen. Maar de meeste dingen komen uiteindelijk goed op La Palma. Ik denk dat we met deze instelling wel een stempeltje kunnen zetten in onze integratiestempelkaart.

Het Monster wordt volwassen

Vandaag gingen we naar de andere kant van het eiland. We hadden 2 tuincentra gevonden om plantjes te kopen voor in de toekomstige tuinen. Een mooie gelegenheid om bij 2 grotere supermarkten te stoppen voor “grote boodschappen”. En we moesten nog iets regelen voor de auto, waarover in later blog meer. Als we naar de andere kant van het eiland gaan, komen we langs Het Monster. De vulkaan ligt op slechts een paar kilometer van El Paso, de pas tussen het oosten en het westen van het eiland. Het Monster brulde ons van afstand tegemoet.

Gisteren was de vulkaankegel met veel geweld ingestort en had een U-vormige mond in de bovenkant van de vulkaan gemaakt. Vanaf de weg naar El Paso keken we recht in de roodgloeiende bek van Het Monster. Uit een kleinere krater achter zijn mond stroomde een vuile aswolk omhoog. Het is de as die wij af en toe ook rond ons huisje ’s ochtend opvegen. Het Monster, dat in het begin een mooi vulkaantje leek, is uitgegroeid tot een volwassen demon.

Het was ook gisteren dat een feestdag gepland stond op La Palma. Dit keer niet voor de zoveelste Heilige, maar ter gelegenheid van de laatste vulkaanuitbarsting op La Palma. De Tenequía barste precies 50 jaar geleden uit aan de zuidrand van de Cumbre Vieja in de buurt van Fuencaliente. Op onze plaatselijke nieuws-website lazen we dat de herinneringen aan deze vulkaan vooral mooie herinneringen zijn. Destijds sliepen de wetenschappers gemoedelijk naast de lavastroom in hun meegebrachte slaapzakken. De vulkaan lag in een verder verlaten kustgebied, de bevolking had er verder weinig hinder van en het leverde mooie toeristenfoto’s op. Ook maanden geleden toen het toerisme op het eiland wel een opkikker kon gebruiken, werd er gesproken hoe interessant het zou zijn om een “toeristische” uitbarsting zoals de Tenequía te hebben. Dat zou La Palma weer op de kaart zetten om meer toeristen te trekken. Maar de natuur liep uit de hand en de vulkaanuitbarsting kwam waar niemand hem wilde hebben. Het is 5 weken verder en de kracht van Het Monster heeft de vorige uitbarsting ver overtroffen. Inmiddels is een gebied van een kleine 3 kilometer breed bedolven onder een dikke zwarte laag. Lava-stromen gaan als vingers naar de oceaan en verwoesten alles op hun weg. Telkens als een vinger de zee bijna bereikt, kiest Het Monster weer een ander pad van verwoesting en worden meer gebouwen, bananenplantages en wie weet wat begraven. Het is duidelijk: geen gemarchandeer met de wensen van de duivel, want ze komen altijd vol slechte bedoelingen.

Als wij bij ons huisje zitten of op terrein aan het werk zijn, zien wij de vulkaan niet. Tussen ons deel van het eiland en het deel waar Het Monster woont, liggen 10 kilometer. En een flinke kloof van 400 meter naar beneden en ook iets meer dan 500 meter weer omhoog. En hoewel het pad dat de lava-stromen nemen telkens onvoorspelbaar blijkt, verwachten we niet dat een vinger die lastige weg zal kiezen. Wij zien alleen de pluim rook en as die Het Monster uitbraakt boven de bergkam.

En af en toe braakt die een beetje onze kant op en moeten we ons terras vegen. 10 kilometer. Een wereld van verschil. Het Monster heeft ons prachtige eiland flink toegetakeld.

Laat de bouwvakkers maar komen

Afgelopen twee weken waren de werkdagen onregelmatig. Door de vulkaanuitbarsting is het voor Alexi lastig om aan bouwmaterialen te komen. Daarnaast ligt de ijzerwarenwinkel van zijn neef in de vuurzone van de lava-stroom. Hij was afgelopen week druk bezig om het bedrijf en het huis van zijn neef te ontruimen. We hebben nog aangeboden om hierbij te helpen, maar er waren kennissen genoeg. Ook Juan-Carlos / La Barba heeft noodgedwongen zijn werk op de Pala tijdelijk moeten staken. Bij een andere klus had hij een stuk ijzer in zijn vinger gekregen en dat moet chirurgisch worden verwijderd in Tenerife. Hij kan daar pas aanstaande woensdag terecht. Ondanks de drukte en de stress rondom de evacuatie van zijn neef, had Alexi deze week aangeboden de Pala te besturen, zodat we de voorbereidingen voor de bouw konden afronden. Maandag en dinsdag konden we de muren op het onderste terras afmaken. De vulkanische stenen zijn zorgvuldig opgestapeld en bekroond met een randje cement. Het huiskavel is nu bijna klaar voor de aannemer.

Woensdag kwam aannemer Oscar langs om de laatste dingen door te spreken voor het tekenen van zijn offerte. Hij gaat volgens planning begin november beginnen met ons huis. Het is de bedoeling dat wij de betonnen oprit maken, zodat hij met zijn machines op het bouwkavel kan komen. Bij die klus zullen we zo’n 5 kuub beton moeten maken. En dat in een tijd dat het erg lastig is om aan bouwmateriaal te komen. Een deel van de bedrijven die bouwmaterialen leveren ligt in het door de vulkaan getroffen gebied. Donderdagmiddag kregen we van Alexi een berichtje. Hij heeft ik-weet-niet-waar-vandaan bouwmaterialen opgehaald. Als ik vraag hoe het bij zijn neef is, hoor ik dat de lava-stroom zijn huis tot 300 meter is genaderd. Maar de meeste spullen zijn weg en verder is het afwachten… In zijn stem klinkt de spanning en onmacht door. Het is voor veel Palmeros een moeilijke tijd. Maar hij heeft 2 ladingen grava (een mix van zand en kleine steentjes) en een pallet cement geregeld en hij zal vrijdagochtend met de Pala het spoor uitgraven waar de oprit in komt. Als Jeroen daarna de boel aantrilt, komt hij ‘s-middags om 4 uur terug met Tibor om te beginnen met het storten van het beton.

En vrijdagmiddag ging vanaf 4 uur de betonmolen aan op de hoogste stand. Jeroen aan de molen, Alexi op de Pala en Tibor met de afstrijkplank en de troffel op de helling. Alexi werd af en toe geholpen door buurtgenoot Alberto. Alberto is van oorsprong Palmero. Een groot deel van zijn familie woont in het dorp La Punta. Hij is ergens rond de jaren ’90 richting Zuid-Amerika vertrokken om daar in de opkomende economieën van Brazilië en Venezuela geld te verdienen. Maar, net als vele Palmeros, is hij berooid teruggekomen toen de groeitijgers van Zuid-Amerika in de loop van de tijd politieke leiders kregen die het minder goed voorhadden met de burgers en de economie. Vandaag hielp hij Alexi en ons graag om in no-time de oprit te maken.

Vier en een half uur later was alle grava op en lag het beton in de sporen van de oprit. Dik vijf kuub beton. De zon was al onder, we waren allemaal afgedraaid en hadden het vrijdagmiddagbiertje dat Anita kwam brengen dik verdient.

De betonmolen kan voorlopig uit. Na weken van stenen en beton zijn we ook wel even toe aan iets anders. Komende anderhalve week moet het beton van de oprit uitharden. Er komen geen bouwlui naar boven voor een volgende klus. Aan ons de taak om het beton nat te houden, zodat het goed kan uitharden. Beton water geven….wie had dat gedacht toen we hier 2 en een halve maand geleden aankwamen?

En als Antonio het bouwkavel voor ons huis vlak heeft gemaakt, is het wachten op Oscar. Op zijn beurt zal Oscar nog even moeten wachten op de bouwvergunning. Bij de gemeente willen ze die wel graag afgeven, maar zij wachten op hun beurt weer op de registratie van ons grondstuk bij het Registro. En wij wachten het maar geduldig af. Vamos a ver. Gelukkig hebben we het eerste zware deel van de bouw afgerond.

Volcán: het gesprek van de dag

De vulkaan blijft de gemoederen flink bezig houden. Hier en in Nederland. Bij elk stevig aangezet bericht in de Nederlandse media proberen wij de zaken weer een beetje in perspectief te plaatsen. Ja, we wonen op een vulkanisch eiland, maar nee, niet op de rand van een vuurspuwende vulkaan…. Maar ook hier is de vulkaan het gesprek van de dag. Als wij op ons grondstuk aan het werk zijn, steken we altijd even de hand op naar onderbuurman Godon. “Hola vecino”. “Hola”, waarna hij in onnavolgbaar Palmees een verhaal verteld met steevast het woord “Volcán” erin. Het is een beetje ons stop-woordje aan het worden. Elke dreun of wolk die we zien: “Hola vecino, volcán”. Vanaf ons huis kunnen wij de vulkaan niet zien. We krijgen alleen het stof en de as die de lucht in wordt geslingerd als de wind uit het zuiden komt. Als de as en het stof van de vulkaan met een westen wind naar de oostkust drijven, wordt de luchthaven gesloten. Als de windrichting verandert en de landingsbaan weer schoon is, wordt de luchthaven weer geopend. Omdat het onzeker is welke dagen je kunt landen, zijn alle vluchten vanuit Nederland voorlopig geschrapt. Volgens ons speelt ook mee dat het toerisme door alle berichten flink is teruggelopen. Ook onze geplande vlucht begin december met Transavia is deze week gecanceld. We hopen dat Tui het tegen die tijd wel aandurft om op ons grotendeels prachtige eiland te landen.

Foto Eltime

Maar het verhaal gaat over het deel van het eiland waarop de vulkaan staat te brullen. Het naamloze beest dat inmiddels door de bevolking “El Monstre” wordt genoemd, spuwt genadeloos lava uit richting de zee. Toen de zee eenmaal was bereikt, verwachten we dat we in een stabielere fase waren beland. Een fase waarin de baan lava geen nieuwe verwoestingen bracht. Maar de stroom lava is onvoorspelbaar. Een nieuwe aftakking stroomt aan de zuidkant dwars door de bananenplantages naar de zee. Niets is op zijn tocht veilig. Tussen de twee lava-stromen ligt het leuke terras aan zee van Los Guirres. We waren er dit jaar nog niet geweest. Een leuk tentje met uitzicht op de ondergaande zon. Het restaurant is nu niet meer bereikbaar en het uitzicht wordt beperkt door twee muren van lava. Ik denk niet dat we er ooit weer zullen eten.

Foto Eltime

Afgelopen woensdag was een vrije dag. Omdat de wind uit de richting van de vulkaan kwam, zijn we naar het noorden gereden om de aswolk te ontvluchten. Een mooie rit naar Santa Domingo, helder weer en een heerlijke lunch in het restaurantje bij de kerk. Thuis wachtte ons een zwart terras. We vegen het maar weer op en als we na het vegen op het terras zitten in het zonnetje, zijn we alleen maar blij dat we in dit gebied wonen en niet dichter bij El Monstre.

Vannacht brulde El Monstre weer stevig. Een deel van de krater aan de noordkant stortte in en maakte de weg vrij voor een nieuwe stroom verderf. Het beest geeft zich nog niet gewonnen. We konden de trillingen voelen. Onze bedlampjes die we kunnen bedienen door ertegenaan te tikken, gingen vannacht spontaan aan.

Foto Eltime

Ondertussen gaat het leven gewoon door en genieten we vanaf ons land van de zonsondergang.

Wanneer de vulkaan stopt is niet te zeggen. Het kan nog wel even duren. We wachten het af. Vamos a ver…

Bouwvoorbereidingen

De voorbereidingen voor de bouw van ons huis schieten mooi op. Hierdoor krijgen we een steeds beter idee hoe ons huiskavel er uit gaat zien. De bovenmuur is gerestaureerd, de ondermuur tussen ons en Godon, de onderbuurman, is bijna klaar. De samenwerking met Tibor en Juan-Carlos – La Barba gaat prima. Jeroen heeft er naast chef-beton, een taak bij gekregen. Hij mag de grote blokken steen vastbinden zodat Barba deze met de Pala naar de muur kan hijsen. Daar staat Tibor dan om van de aangeleverde stenen een mooie muur te puzzelen. Het basement van de muren bestaat uit de grootste stenen. Op de bovenste meter worden de kleinere stenen gepast tot er een rechte bovenkant ontstaat. Ook dat doen Tibor en Jeroen samen. Op de laatste laag stenen komt voor de stevigheid en voor de afwerking een laagje beton dat aansluit op de bestaande muren.

Als de muren klaar zijn, gaan we de oprit naar het bouwkavel voor de vakantiehuisjes verstevigen met beton. Dit kavel wordt voorlopig gebruikt om de bouwmaterialen neer te zetten en om het beton te maken.

We verwachten dat de muren en ook de oprit volgende week ongeveer klaar zullen zijn. Dan komt Barba nog één keer terug op ons huiskavel. Hij zal dan de restanten van de middelste muur weghalen op de plek waar ons huis komt. Omdat de terrassen schoongeveegd zijn en de muren bijna staan, krijgen we al een aardig idee over de exacte plek van ons huis. Barba zal ook het terrein boven de middelste muur zo ver afgraven, dat de aannemer een vlak stuk overhoud voor de fundering van ons huis.

Intussen is Anita bezig op het terras rond Casa Gerard. Op dit terras groeien nog 4 avocadobomen, 3 palmen, een paar tajinastes en een paar onbekende struikjes die er best leuk uit zien. En een heleboel andere grotendeels verdorde struiken en planten. Die worden nu allemaal afgeknipt en platgestampt achter de nieuw gebouwde muren. Het begint er al uit te zien als een leuke tuin. We hopen binnenkort Casa Gerard verder op te knappen, zodat ook de rest van de gereedschappen en tuinspullen, die nog overal in Gerards tuin staan, naar binnen kunnen. Met wisselend resultaat zijn we al bezig om stekjes te verzamelen van mooie planten die we in het wild en in de tuin van Aguate tegenkomen.

Dit alles met op de achtergrond het gerommel van de vulkaan. De ene dag is het geluid harder dan de ander, de wolk die er boven hangt is altijd aanwezig. Afgelopen week hadden we vaak geluk en stond de wind niet onze kant op. Eén dag heeft het kleine korreltjes as geregend. Op één of andere manier begint het te wennen dat we op een eiland leven waarop ook een lavaspuwende vulkaan staat. Sinds de lava-stroom de zee heeft bereikt, is het pad van de lavastroom ook min of meer hetzelfde gebleven. Het enige dat veranderd is de grootte van het nieuw gevormde stuk eiland. Daar komt elke dag zo’n 10 hectare bij. We weten niet hoe lang de vulkaan nog lava blijft spuwen. Volgens de experts is meer magma onderweg en zal de vulkaan de komende dagen weer wat actiever worden. We wachten het af en werken ondertussen gewoon verder aan onze toekomst.

uit El Time, vanaf Roque de los Muchachos