Ons leven op La Palma

Begin augustus zijn we vertrokken vanuit Nederland naar onze toekomst op La Palma. Inmiddels is het eind november en wonen we hier al weer bijna 4 maanden. We maken veel mee en de tijd vliegt. Nederland lijkt al lang geleden. En wij raken gewend aan het leven hier op het eiland. We genieten van het mooie klimaat en al het mooie wat het eiland ons biedt.

Het is heerlijk dat er ’s morgens geen wekker meer gaat. We staan op als we wakker worden. Geen haast meer om op tijd in de auto te zitten, niet meer in de file naar het werk. En geen baan meer tussen 9 en 5. Elke ochtend begint rustig aan op de veranda. Langzaam komt ook de zon over de berg kijken en is het warm genoeg om zonder trui en in de korte broek te zien hoe het eiland ontwaakt. Tijdens de koffie bespreken we de planning van de komende dag. Vaak is de dag al een tijdje onderweg als we in actie komen. Het voelt alsof we ’s morgens vakantie hebben en dat we alleen ’s middags aan het werk gaan. En dat was ook het plan. Veel afleveringen van Ik Vertrek hebben we bekeken voordat we zelf deze stap namen. En bijna even vaak hebben we ons verbaasd over de onhandig strakke planning die mensen er op na hielden. Op voorhand hadden wij al afgesproken: het moet wel leuk blijven. En het hele proces van ons project hoort daar ook bij. Niet alleen het resultaat is het doel, ook de reis daarheen. En daar hebben we gelukkig anderhalf jaar voor uitgetrokken.

En soms hebben we even geen werk of geen zin om te klussen en gaan we gewoon naar ons grondstuk om in de tuin te zitten. Genieten van het uitzicht op de zee en de omgeving, wat is het hier mooi en rustig.

Niet alleen ons leefritme is anders dan vroeger. Ook het leefritme van de Palmeros is anders dan wij vanuit Nederland kennen. De Palmero begint de ochtend met een eenvoudig ontbijt. In de loop van de ochtend, rond een uur of 11 volgt een tweede ontbijt. Tussen 2 en 4 wordt er uitgebreid gegeten, in het weekend vaak met de hele familie samen. ’s Avonds rond 9 uur staan alleen nog wat kleinere hapjes of tapas op het menu. We passen ons al prima aan, alleen valt ons ontbijt vaak samen met hun 2e ontbijt om 11 uur. Tijdens het werk op ons grondstuk is het vervolgens geen probleem om een stevige lunch te nuttigen. Vaak klussen we net iets te lang door en lunchen we pas tussen 3 en 4 uur. Met als resultaat dat we na de werkdag (heel Palmees) rond 8 uur nog wat hapjes eten. Als we langer doorwerken of als we samen met de bouwlui een zware klus oppakken, gaan we tussen de middag terug naar ons tijdelijke huis om een stevige warme lunch te maken. En dat ritme past ons wel. Genoeg energie voor de hele dag en geen vol gevoel als je ’s avonds op bed ligt.

We beginnen ook de winkels te ontdekken waar we het beste onze boodschappen kunnen halen. Ons dorpje kent 2 kleine supermarktjes voor de eenvoudige dagelijkse boodschappen. Voor wat ruimere keus gaan we naar een van de grotere dorpen op het eiland. We vinden al aardig uit welke grote boodschappen we bij welke supermarkt kunnen halen. En omdat we ook hebben geleerd niet te veel afspraken per dag in te plannen, blijft er vaak wel tijd over voor een bakje Cortado op een terras.

Afgelopen vrijdag heeft Anita na 4 maanden voor het eerst een kapper opgezocht. Best spannend. Het resultaat biedt ruimte voor verbetering. De kapster had de boodschap “kort en uitdunnen” wel heel letterlijk opgevat. Vrouwelijk stond blijkbaar minder hoog op de lijst. De volgende keer toch het handige vertaalapparaatje maar weer mee. Of een kapper zoeken die een vrouwelijke touch heeft. We zullen jullie de foto besparen…

In de weekenden hebben we vaak wat meer tijd om het eiland verder te verkennen. We proberen dit zeker op de zondagen vaak te combineren met een wandeling. En telkens vinden we weer stukjes eiland waar we nog niet eerder waren geweest. Het eiland is niet heel groot, maar bijzonder divers. Er blijft ook de komende jaren nog voldoende over voor ons om te ontdekken.

En als we dan ’s avonds na een dagje werken, winkelen, wandelen of wat dan ook terug komen bij ons tijdelijke huisje, hebben we van ons terras uitzicht op de ondergaande zon. Bijna elke avond, het klimaat is hier werkelijk fantastisch. Zelfs nu in november is het overdag warm genoeg voor alleen een t-shirt. We kunnen ons al geen ander leven meer voorstellen.

Registro de la Propiedad

Maart 2019 bekeken we voor het eerst het grondstuk in La Punta. Op één dag, samen met nog een stuk of 8 andere percelen. Vooral Anita was direct verkocht. Op dit stuk land op La Palma gaan wij onze huisjes bouwen. De onderhandeling verliep voorspoedig en in april hadden we (mondeling) overeenstemming over de prijs. We waren rond die tijd al ongeveer een jaar bezig met de voorbereiding. Ons was verteld dat we bij de aankoop van een grondstuk rekening moesten houden met een paar belangrijke ambtelijke zaken. Natuurlijk was daar het bestemmingsplan. Het was één van de redenen waarom dit grondstuk voor ons geschikt is, je mag er zowel woonhuizen als huizen voor de verhuur op bouwen.

Daarnaast begrepen we dat het niet altijd gebruikelijk was dat grondstukken goed waren geregistreerd. Op La Palma heb je hiervoor 2 instanties: het Kadaster, daar wordt aangegeven wat de exacte coördinaten en afmetingen van het grondstuk zijn, en het Registro, waar wordt geregistreerd wie de eigenaar is.

Dus wij vroegen al voordat we de onderhandelingen begonnen aan de verkopende makelaar hoe het zat met de registratie van de grondstukken. Hij wist ons te melden dat zowel kadastraal, als in het Register alles voor dit grondstuk prima was geregeld, anders zou hij het natuurlijk niet in de verkoop aanbieden. Maar op La Palma lopen dingen nogal eens anders dan je op voorhand denkt. Toen de onderhandelingen waren afgerond en we het tijdschema samen met de makelaar doorliepen bleek het allemaal toch niet zo eenvoudig te liggen als gedacht. We praten nog steeds over de periode maart/april 2019, iets meer dan 2 en een half jaar geleden.

Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en met in ons achterhoofd dat dit toch een beetje integreren op afstand was, begonnen we een lang traject. Het eerste deel van het traject was de overdracht van het grondstuk. Omdat we hadden begrepen dat zowel de registratie bij het Kadaster, als de inschrijving in het Registro niet goed voor elkaar waren, lieten we in het aankoopcontract opnemen dat de verkoper dit proces zou regelen en betalen. Na veel gesteggel met vooral een onwillige verkoper konden we afgelopen december na dik anderhalf jaar de eerste fles bubbels opentrekken en was de aankoop definitief. Althans, er moest op het laatste moment nog iets worden gewijzigd. De verkoper had zijn eigendom wel erg royaal ingeschat en de aanpassing hiervoor in het koopcontract had nogal wat consequenties. Omdat de notaris inmiddels ook wel genoeg had van de houding van de verkoper tekenden we het “definitieve” contract.

Daarna moest de verkoper aan de slag met het inschrijven van de verkochte kavels in het Kadaster. Het is erg Nederlands om je af te vragen waarom hij daar niet alvast mee was begonnen. Natuurlijk waren de metingen die nodig waren voor de vastlegging in het Kadaster al klaar, anders kon het grondstuk niet worden verkocht. Een paar maanden later zagen we dat de kadastergrenzen opnieuw waren vastgesteld.

Nu nog alles op naam zetten bij het Registro. Normaal duurt de inschrijving van een grondstuk bij het Registro een paar maanden. Zij kwamen er echter achter dat de verkoper 2 documenten vergeten was in te leveren. Daarnaast was het contract dat we voorlopig hadden getekend in december nog niet definitief. En een contract zonder definitief stempeltje is geen contract. Eind augustus, toen we een paar weken op La Palma waren, werden we opgeroepen om bij de notaris te verschijnen om ook onder het definitieve contract een handtekening te zetten. Dit laatste document maakte het hele pakket compleet, het Registro kon eindelijk aan de slag.

Twee weken geleden zagen we op de website van het Registro dat er schot in de zaak kwam. Even later kregen we bericht van de makelaar dat het Registro het grondstuk op onze naam had gezet. Het duurt iets meer dan een week voordat de documenten bij de notaris zijn. De post voor de notaris wordt één maal per week opgehaald bij het Registro, zij hebben geen haast. Afgelopen maandag konden we langs komen om de inschrijving bij het Registro, de Escritura, op te halen. In de bijgevoegde mail van de notaris zat de nota voor de inschrijving. In plaats van de verwachte post van ongeveer 350 euro, bleek dat we ongeveer 1500 euro moesten bijbetalen. We waren stomverbaasd. Hoe kon alleen een simpele inschrijving op naam zoveel kosten. Ook onze aankoopmakelaar kon geen verklaring vinden. Maar het Registro is een vrijwel onbenaderbaar bastion. Het is mogelijk om er een gesprek aan te vragen, maar onze aankoopmakelaar waarschuwde ons meteen dat dit zeker geen makkelijke weg zou worden. En we zijn zo dicht bij die fles bubbels om te vieren dat het aankooptraject na meer dan 2 en een half jaar eindelijk is gelukt. Wat nu?

Anita is in haar vorige werk gewend om met tabellen en cijfertjes om te gaan. Hierdoor heeft zij een antenne ontwikkeld voor het opsporen van fouten in een overzicht. Toen we de laatste nota vergeleken met de nota van de inschrijving van 2 grondstukken die al waren geregistreerd bij het Registro, bleek dat er een paar posten op stonden waarvan wij het idee hadden dat die beslist geen betrekking hadden op de tenaamstelling. Dit waren kosten voor de registratie van het grondstuk zelf. En daarvan hadden we destijds zo duidelijk in het aankoopcontract laten vastleggen dat ze voor de rekening van de verkoper zouden komen.

Toen we eenmaal duidelijk hadden waar de fout volgens ons zat, gingen we terug naar de notaris. Wellicht kon zij voor ons contact opnemen met het Registro voor een wijziging van de nota. Maar de dame was onverbiddelijk, als wij een wijziging van deze nota wilden, moest daar een stempel op komen van het Registro, en daarvoor moesten we zelf maar een afspraak maken bij het bastion aan de andere kant van het eiland. Met ons beperkte Spaans zou dat waarschijnlijk niet lukken. Dan maar een laatste poging bij de makelaar. Ik vertelde in een eerder blog al dat we een wisselende relatie met de man hadden. Veel was in het voortraject anders gegaan dan hij ons had verteld, en op zijn werkwijze was zeker wel het één en ander aan te merken. Maar we hebben altijd de goede vrede bewaard. Hij begreep eigenlijk direct wat we bedoelden en, belangrijker, hij beet zich direct in de oplossing van het probleem vast.

Vrijdagochtend was het zo ver. Blijkbaar was er bij het Registro een foutje gemaakt en wordt de nota herzien. De makelaar krijgt het zelfs voor elkaar dat we de Escritura direct mee krijgen. We mogen de aangepaste rekening later wel betalen. En we liepen naar buiten met de eigendomsacte onder de arm. Twee jaar en 7 maanden na de mondelinge koopovereenkomst is deze belangrijke hobbel genomen.

Op naar de volgende horde, de bouwvergunning. De aanvraag voor de bouwvergunning loopt al een tijdje, maar voordat de gemeente deze kan afgeven hebben zij de eigendomsakte van het grondstuk nodig. Die gaan we maandag brengen. We verwachten dat deze horde minder hoog zal zijn. Het gemeentehuis van Tijarafe is zeker geen bastion. We zijn er al diverse keren geweest en de contacten zijn altijd zeer correct. We hopen dat het stempeltje er snel op staat.

Oscar, de aannemer die onze huisjes gaat bouwen is niet zo van de stempeltjes. Omdat we ruim voldoen aan de bouwnormen wil hij ook zonder stempeltjes zo snel mogelijk aan de slag. Misschien zelfs al komende week. Eerst maar even de Escritura naar het gemeentehuis brengen maandag. Maar nog eerder zijn er de lang verwachte bubbels.

Nieuw land

Sinds we hier wonen zijn we bezig met het opruimen van ons terrein. Afgelopen week waren de randen van het perceel aan de beurt. Op veel plekken staan verwilderde amandelbomen begroeid met mos en klimplanten. Het hoekje naast de watertank was een warboel van struiken en dood hout. We konden eigenlijk niet eens zien hoe het kavel er daar uitzag. We hebben nog geen plannen met het stukje perceel, maar het ligt op een mooie plek. Een flinke klus en broer Marcel kwam ingevlogen voor hulp.

foto april 2021

Met Jeroen aan de kettingzaag hadden de amandelbomen en de struikjes geen schijn van kans. De dikke stukken hout zagen we in stukken om later in de kachel op te branden. De rest wordt door Marcel en Anita verzameld. Marcel is al snel zo bedreven in het breken van de kleinere takken dat een hakselaar het werk niet beter had kunnen doen. Misschien kunnen we de fijngemaakte takjes later ook wel gebruiken om rond de bomen te strooien.

Langzaam komt het terrein tevoorschijn. Een mooi plateau waar we prima een paar boompjes kunnen planten. Op de hellingen rond het plateau liggen veel losse stenen die we later goed kunnen gebruiken voor de bouw van een muur achter de vakantiehuisjes.

Ons grondstuk is groot. 7000 vierkante meter. Om de verschillende plekken op het terrein aan te duiden geven we ze de namen van de mensen die er iets mee van doen hebben. Zo hebben we Casa Belg, Casa Gerard met de Tuin van Gerard en Antonio’s paadje, het paadje dat Antonio met de kleine Pala heeft gemaakt boven de vakantie huisjes, naar Anita’s groentetuin. Natuurlijk moet ons nieuw ontdekte terrein naast de watertank worden genoemd naar haar ontdekker. Omdat we samen met Marcel veel verhalen ophaalden over ontdekkingsreizigers die vroeger de wereldzeeën overzeilden, en omdat Marcel een voorliefde heeft voor Latijnse talen, noemen we ons nieuw ontdekte terrein Terra Marcellis.

Natuurlijk kwam Marcel niet alleen om te werken. We hebben afgelopen week veel van het eiland gezien. Natuurlijk is de vulkaan een attractie van formaat. Van dichtbij, vanaf de rand van de Caldera, bij nacht, het blijft natuurlijk een bijzonder fenomeen. Acht weken is de uitbarsting aan de gang. En heel langzaam begint het ergste gebulder wat af te nemen. Wij hopen dat het stofmonster zo snel mogelijk stopt. Marcel kan er geen genoeg van krijgen.

Een paar keer heeft de wind de as van de vulkaan onze kant op geblazen. Een mooie gelegenheid om Marcel iets meer van het eiland te laten zien. Vooral van het uitgestrekte en dunbevolkte noorden. Het zuiden van het eiland is door de vulkaan vrijwel onbereikbaar geworden. Een mooie rit brengt ons op de hoogste toppen van het eiland. Boven de wolken zien we in het zuiden de wolk die de vulkaan uitblaast.

Om La Palma echt te ontdekken werd er afgelopen week natuurlijk ook gewandeld. Een mooie wandeling waarvan wij tot nu toe alleen stukjes hadden gewandeld bracht ons aan de rand van de Caldera. We klauterden omhoog met rechts uitzicht op de vulkaan en links het landschap met bos, boerderijtjes en kleine dorpjes waarin wij wonen. En onderweg natuurlijk een gevaarlijke hindernis: Cerveceria Isla Verde, de Belgische bierbrouwerij.

Afgelopen woensdag was het niet de vulkaan zelf, maar een kennis van Aguate die ons wegjoeg met as en stof. Het dak van ons huis werd schoon geblazen. Een mooie gelegenheid om een wandeling te maken in het vochtige noorden van het eiland. We parkeren bij La Zarza en lopen door dichtbegroeide kloven. Een groter contrast met het droge landschap aan de westkant en de kale bergen bovenop is nauwelijks denkbaar. Het is een wandeling die wij al vaker hebben gemaakt. In de kloof is het stil en meestal erg rustig. Ook dit keer komen we slechts een paar andere wandelaars tegen. Het is sowieso erg rustig op La Palma. Veel vakantiegangers hebben hun vakantie uitgesteld tot de vulkaan er mee stopt.

Gisteren is broer weer terug gevlogen naar Nederland. Hij begon al aardig te wennen. Broer houdt van vegen. In het begin was er elke dag voldoende as en kon hij zich met de bezem prima vermaken. De laatste dagen kwam de wind uit het noorden en hadden we bijna geen as en stof. Vandaag is de wind weer gedraaid en hangt de aswolk weer boven ons. Dat wordt weer vegen. We missen broer nu al.

Lekker bezig

We zijn de afgelopen weken lekker bezig geweest op ons grondstuk. Zo lekker bezig dat het schrijven van een blog er bij in geschoten is. De voorbereidingen voor de bouw zijn eigenlijk klaar en twee weken geleden hebben we de contracten voor de bouw getekend. Oscar gaat eerst ons huis en daarna de 2 vakantiehuisjes bouwen.

We verwachten dat hij volgende week gaat beginnen. Lang moesten we wachten op de inschrijving in het Registro voordat de bouwvergunning bij de gemeente kon worden afgerond. Daar kwam vorige week schot in en als de hele papierwinkel voor de aanvraag van de bouwvergunning bij de gemeente ligt, wil Oscar alvast beginnen. Het is een voordeeltje dat speelt door de uitbarsting van de vulkaan. De gemeente blijkt minder kritisch te zijn met het uitgeven van bouwvergunningen omdat er veel gebouwd moet worden voor mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt.

Intussen zijn wij verder gegaan met het opknappen van Casa Gerard en de watertank. Het is de bedoeling om in Casa Gerard de spullen op te slaan die we voorlopig niet nodig hebben in ons huis. Ze staan nog in opslag in de achterkamer van het 2e huisje van Aguate. We begonnen op het dak. Op het dak staat een rand van holle betonstenen. Die zijn natuurlijk niet waterdicht. En als we onze spullen in Casa Gerard willen zetten, is het natuurlijk belangrijk dat het huisje waterdicht is. We doen het op de manier die Tibor gebruikte tijdens de bouw van de natuurstenen tussenmuren. Op de rand komt een cement “torte” zoals Tibor deze noemde. We voeren alle bouwmaterialen aan met de kruiwagen over het randje van de watertank. In het zonnetje op het dak mengen we met de hand het cement. Een prima resultaat na een leuke klus.

Vervolgens was het zaak om scheuren in de muren te restaureren. Er zat een flinke scheur in de bovenrand van het waterbassin. Die loopt ter hoogte van het dak van Casa Gerard. Blijkbaar is het zware betonnen dak van het huisje een beetje verzakt en heeft het de wand van het waterbassin kapotgetrokken. Dat moet worden losgebikt en opgevuld. Ook in de buitenmuren van Casa Gerard zitten flinke scheuren. We hadden al met Oscar overlegd hoe we dit aan moeten pakken. Oscar heeft gelukkig een optimistische instelling en hij adviseerde ons de gaten zo veel mogelijk te dichten. Waarschijnlijk zitten de scheuren en gaten er al een tijd in en is het verzakken inmiddels al over. En als het later toch nog niet voldoende blijkt, kunnen we altijd de constructie van binnen nog wat verstevigen. Hij kan daar wel mee helpen. Inmiddels is Anita volleerd betonmengster geworden en ook het dichtsmeren van de gaten en scheuren gaat prima. Eerst voorzichtig vanaf de grond maar later ook heel dapper op de ladder. Een prima resultaat voor beginners. Het zou mooi zijn om Casa Gerard helemaal strak af te stucen. We hadden in de planning bedacht om het huisje mooi af te werken en te schilderen in een passende kleur. Na de offerte van Oscar hebben we daar nu even geen geld voor. En dat zijn ook dingen die wel later kunnen. Daarnaast gaat de mooie afwerking een stuk sneller als we elektriciteit tot onze beschikking hebben, zodat we niet alles met het handje hoeven te mengen.

Nadat Casa Gerard waterdicht was hebben we de uit Nederland meegebrachte stellingen opgebouwd. De dozen uit het 2e huisje van Aguate kunnen die kant op. Nu maar hopen dat het dak een beetje dicht is. Het is de bedoeling om de bovenkant en ook het waterbassin af te smeren met een waterdichte pasta. Omdat de vulkaan onophoudelijk as blijft uitspuwen en wij af en toe ook een laagje meekrijgen, is het verstandig om hiermee even te wachten. En ook hierbij is het wel makkelijk als we de elektriciteit kunnen gebruiken die Oscar gebruikt bij de bouw.

De volgende stap werd het snoeien van de bomen op ons grondstuk. Sinds we hier zijn hebben we de overgebleven avocadobomen water gegeven en de 7 boompjes waar nog bladeren aan zaten begonnen nieuwe scheuten te krijgen. Maar er zaten nog veel dode takken aan. Omdat wij ook niet goed weten of de boompjes een kans hebben om te overleven hadden we Hans gevraagd om langs te komen om samen naar de boompjes te kijken. Hans heeft een avocado-plantage in het naburige Puntagorda. De avocado-kenner keek hoofdschuddend naar de halfdode boompjes en zijn oordeel was vlot geveld: als wij hopen op de oogst van avocado’s kunnen we beter nieuwe boompjes planten. Maar omdat wij deze bomen niet voor productie willen gaan gebruiken hebben we, heel eigenwijs, de dode stukken eruit gezaagd en hopen we dat ze het gaan redden. Het ziet er in ieder geval groen uit en het begin van onze eerste tuin is er.

Na de Avocado’s waren de overige bomen en struiken op ons terrein aan de beurt. Het grondstuk is zeker aan de randen flink overwoekerd. hier en daar staan halfdode amandelbomen, overwoekerd met allerlei onbekende klimplanten. De amandelbomen blijken keihard. Zelfs de kettingzaag die we van Alexi hebben geleend, komt er maar moeilijk doorheen. Maar gelukkig is er hulp gekomen. Afgelopen vrijdag is Jeroens broer Marcel voor een werkvakantie naar La Palma gekomen. En hij gaat niet weg voordat de laatste amandelboom is gesnoeid en en het snoeihout netjes is opgestapeld.