Tenerife

Afgelopen week zijn we een paar dagen naar Tenerife geweest. Het was goed om er even tussenuit te gaan en de perikelen rond de bouw los te laten. Daarnaast moesten we op zoek naar keukens voor ons toekomstige huis en de 2 vakantiehuisjes. En op Tenerife staat een hele grote blauwe winkel waar dat kan. Op La Palma staat van hetzelfde soort ook een kleine vestiging, maar zonder showroom en eigenlijk alleen geschikt om gekochte keukenspullen op te halen. Dus op pad voor een combinatie van werk en ontspanning.

Naar Tenerife vanuit La Palma kan op 2 manieren. Met het vliegtuig in een half uur en met de veerboot in dik 2 uur. Het leek ons deze keer wel handig onze auto mee te nemen. Je weet maar nooit welke keukendingen we allemaal tegen gaan komen. Als ingezetene van Spanje krijg je ruime korting op binnenlandse reizen met het vliegtuig of de boot. En gelukkig hebben wij een tijd geleden het Padronschap van Tijarafe gekregen, we zijn officieel ingeschreven als ingezetene van de gemeente Tijarafe op La Palma. De prijs van de overtocht met de auto op de veerboot leek enorm mee te vallen. Woensdagochtend voor dag en dauw kwamen we aan bij de veerboot van Santa Cruz de La Palma naar de haven van Los Cristianos in Tenerife. In de haven moesten we alleen nog even het gestempelde formulier van onze inschrijving in de gemeente Tijarafe laten zien. Tot onze verbazing bleek dat we niet het juiste formulier hadden, er stond niet op vermeld dat deze ook geschikt was voor reizen. Wij wisten niet eens dat er verschillende formulieren waren of dat ons formulier niet geschikt was. De dame achter de balie vond het erg vervelend voor ons maar we mochten alleen mee als we de resterende reissom bijbetaalden. Een stroef begin van onze avontuur naar Tenerife. We boeken het maar onder het kopje integratiekosten en gaan komende week nog even naar het gemeentehuis om na te vragen hoe we de aanvulling voor reizen op het formulier kunnen krijgen.

Ons hotel staat in het centrum van Puerto de la Cruz in het noorden van Tenerife. Een oude havenplaats met een historisch centrum. Ons hotel zit midden in het centrum in een koloniaal pand met houten balkons, galerijen en een prachtige binnentuin. Vanuit onze kamer hadden we uitzicht op een groen parkje en de oude kerk. Met bijbehorende kerkklokken, die elk kwartier hun bellen uitbundig luiden….

Net als op La Palma is het ook in het noorden van Tenerife in de winter vaker bewolkt met kans op een flinke bui. Voor zonnig vakantieweer is het zuiden van Tenerife meer geschikt. Wij hadden dit keer bewust het groenere noorden uitgezocht omdat we geen trek hadden in het overvolle toeristische zuiden en omdat we vanaf hier vlotter bij de grote blauwe winkel konden zijn. Maar degenen die Anita goed kennen weten dat het beter was geweest als we dat risico niet hadden genomen. Ondanks de regen zijn we er toch regelmatig te voet op uit gegaan. Een mooie wandeling maakten we vrijdag vanuit het centrum langs de kust naar het zuidwesten. De stad liep over in kleine baaitjes met strandjes en al snel stonden we aan het begin van een weelderig groene baai. Op het pad stond dat de wandelroute was afgesloten. Maar eerdere wandelaars hadden de provisorische afrastering al opengemaakt en verderop liepen meer mensen. We volgden de route en het bleek een fraai pad langs een diepe kloof met aan het eind een mooi uitzichtpunt.

Tijdens het lopen zagen we al mannen in gele hesjes de afrastering achter ons weer dichtmaken. Dat duurde niet lang, al snel werd door wandelaars de afrastering weer open gemaakt. Nadat we het “afgesloten” stuk uit de route waren gepasseerd kwam ook aan deze kant een man met een geel hesje de afrastering herstellen. We vroegen ons af hoe vaak ze dit werkje al hadden gedaan. Vandaag, afgelopen dagen, weken, jaren…? Het zag er allemaal erg geroutineerd uit. Zou het niet veel handiger geweest zijn om die kleine lastige passage in het begin te herstellen en het pad gewoon weer te openen. Maar dan hebben de mannen in de gele hesjes vast geen werk meer.

We vervolgden onze wandeling met onder ons de grote golven die op de rotsen sloegen. Aan de grillige kust stond op een verlaten punt een gebouw dat ooit dienst had gedaan als waterpompstation. In het half ingestorte gebouw moeten vroeger de stoommachines hebben gestaan die water omhoog pompten naar de bananenplantages. Op de terugweg hebben we niet het risico genomen om voor een dichte afrastering te staan en hebben we de alternatieve route genomen.

En die grote blauwe winkel? We zijn er na 2 bezoekjes in geslaagd een mooi deel van onze toekomstige keukens bij elkaar te sprokkelen. Van de keukens die we bedacht hadden met behulp van een digitale keukenplanner, was bijna de helft in de aanbieding met een flinke korting. We spraken met de verkoopster af dat we de rest bestellen als ook dat deel in de aanbieding is. En dat kon nog net voordat we zaterdagmiddag terug naar huis gingen met de veerboot. Het eind van een paar drukke dagen met veel mensen in een grote stad, snelwegen en een blauwe winkel die op zaterdag wel lijkt op een pretpark voor gezinnen. De veerboot bracht ons na een stormachtige overtocht weer terug op ons rustige eiland. Hier gelukkig geen grote steden en snelwegen maar wel een kleine blauwe winkel waar we volgende week het eerste deel van onze keukens kunnen ophalen.

Beton

Aannemer Oscar is begonnen met de bouw van de drie huizen. Na de voorbereiding die voor ons vooral draaide om het woord Piedras, zijn we in de fase Hormigon en Cemento aangekomen. Afgelopen week stond in het teken van beton. En dat zal de komende weken wel zo blijven.

Dinsdag kwamen er zes vrachtwagens met beton om de fundering van ons huis te storten. Vorige week hadden we al een hoek uit de muur naast de oprit gehaald zodat ze naar boven konden komen. In de vroege ochtend waren de eerste vier wagens zonder probleem boven gekomen. Toen wij halverwege de ochtend kwamen kijken stonden er twee betonwagens voor de oprit. Een lege wagen nummer 4 klaar voor de terugweg en een volle wagen nummer 5 met een probleem. De chauffeur van wagen nummer 5 had al een paar keer geprobeerd om de wagen over de steile oprit naar boven te rijden, maar de duidelijk minder ervaren man kon het niet voor elkaar krijgen. De helling lukte nog wel, maar de bocht daarna zag hij niet zitten. Terwijl de vorige 4 chauffeurs nog maar even daarvoor toch echt dezelfde route hadden afgelegd. En volgde druk overleg tussen de chauffeurs van de beide vrachtwagens en de mannen van Oscar. Na veel gebaren, rap Spaans en veel telefoontjes moest uiteindelijk Oscar, die na de eerste 4 vrachtwagens verder was gegaan naar een volgende klus, terugkomen om de chauffeur te vertellen dat hij toch echt naar boven moest. Na heel veel aanwijzingen, gehannes, heen en weer steken, schade aan de bumper en beton op de oprit en de weg lukte het uiteindelijk om de wagen op de bouwplaats te krijgen.

De chauffeur was duidelijk aangedaan door de hele situatie en wou het liefst zo snel mogelijk weg. Het hielp allemaal niet bij het storten van het beton. Jorge en Angel, de betonmannen, stonden er hoofdschuddend bij terwijl Oscar alles vanaf een afstandje in de gaten hield. We verwachten dat deze chauffeur de volgende keer niet meer komt. En dat vindt niemand erg.

Gelukkig kwam de chauffeur van wagen nummer 6 probleemloos boven en kon het karwei netjes worden afgemaakt. Het was mooi om te zien hoe het beton door Jorge en Angel werd verdeeld binnen de bekisting en het resultaat ziet er indrukwekkend uit.

Nadat de 6e vrachtwagen zijn beton had gelost en de bekisting was gevuld, volgde nog een lastig klusje. De chauffeur van wagen nummer 5 had aan het begin van de oprit zo zitten hannesen dat een deel van zijn lading onderaan de toegangsweg was achtergebleven. Het gemorste beton begon al aardig uit te harden toen we samen met Jorge en Angel de resten van de weg onder ons kavel afschraapten. We vullen er de gaten op de oprit maar een beetje mee op. Door de zware vrachtwagens van de laatste tijd begint het oude deel van de oprit hier en daar flinke gaten te vertonen. Daar moeten we later vast nog meer beton voor draaien.

De betonwagens hadden niet alleen op de oprit flinke sporen achtergelaten. Ook in de hoek waar we een deel van de muur hadden afgebroken konden we aan de badensporen precies zien waar we de muur opnieuw moesten opbouwen. Omdat ze er vlak langs hadden gereden leek het ons beter de hoek nog iets verder weg te graven. Een stevig klusje voor ons tweeën. Erg leuk, tijdens deze klus hadden we regelmatig aanspraak van wandelaars. Ze lopen onder ons terrein langs, over de weg waarover ook de betonwagens reden. Deze weg is ook onderdeel van één van de grote wandelroutes over het eiland, het Koningspad de GR130. We merken dat er weer meer toeristen op het eiland zijn en dat we steeds meer wandelaars langs zien komen.

De volgende dagen hebben Tibor en Jeroen de muur weer met een mooie bocht opgebouwd. Het was een goed besluit om de muur af te breken en op deze manier op te bouwen. De oprit was een lastige hoek en niet overzichtelijk. Met de afgeronde entree zal het ook in de toekomst makkelijker zijn voor gasten om het terrein in te rijden. We hebben zelfs besloten de ronding door te zetten tot in het hoge deel van het terrein, waar de vakantiehuisjes staan. Het begint er al steeds mooier uit te zien.

Een muur meer of minder

Oscar houdt het tempo dat vorige week werd ingezet op de bouwplaats hoog. Het cement van ons huis is nog nauwelijks droog of dat van het eerste vakantiehuisje wordt al gestort. Drie collega’s van Jorge en Angel hebben ondertussen het betonijzer in de bekisting gevlochten. Het was de bedoeling om ook deze week de eerste vrachtwagens met beton te laten komen. In de voorbereiding hierop was de chauffeur van de betonwagen eerder deze week langs gekomen. Een inspectie of hij met zijn zware wagen het terrein wel op kan. En daar zit een probleempje. De toegang naar het bouwterrein vanaf de weg is steil en vrij smal. En hoewel de vrachtwagens met grava en betonijzer tot nu toe geen probleem hadden om boven te komen, wil hij toch geen risico nemen met zijn volle betonwagen. Zijn voorstel is om één van de natuurstenen hoeken naast de inrit af te schuinen. Het alternatief is dat Jorge en Angel al het beton zelf op de bouwplaats maken. Oscar durfde het ons amper te vertellen. Maar ook wij willen natuurlijk dat het werk zo snel mogelijk doorgaat. En tijdens een gesprekje met Jorge en Angel waren we er snel uit. Die vrachtwagen moet naar boven kunnen. En wij hebben weer twee Spaanse woorden geleerd: Espalda en Dolor

Het maken van het beton onder de huisjes valt onder het budget van Oscar. Het scheelt Oscar veel tijd als het beton kan worden gebracht met de vrachtwagen. En omdat we blij zijn met het vlotte tempo van de bouw, doen we Oscar een voorstel. Wij zullen de sloop en de opbouw van deze muur voor onze rekening nemen. Als tegenprestatie zal Oscar de cementpaden op het gedeelte van de vakantiehuisjes voor zijn rekening nemen. Zij het beton, wij de natuurstenen muren. Ieder zijn vak ;).

Met z’n tweeën begonnen we nog diezelfde dag met de bovenste stenen van de muur. Bij het afbreken van de hoek zien we dat de muur even verderop ook niet erg sterk is. Vroeger werden dergelijke muren alleen opgebouwd uit losse stenen. Als je de losse stenen op de juiste manier in elkaar puzzelt, dan kan de muur jaren blijven staan. Maar als in de loop van de tijd stenen verschuiven, dan raakt de stevigheid er snel uit en valt de constructie uit elkaar. Tegenwoordig worden de muren verstevigd met cement. Als we de muur ook weer stevig willen opbouwen, zullen we een flink stuk uit de muur moeten halen.

Helaas is er op zo’n korte termijn via Alexi geen pala beschikbaar om ons te helpen met het afbreken van de muur. Gelukkig kan Tibor een dagje komen helpen. Tibor is een kennis van Alexi en hij heeft ons al eerder geholpen met het bouwen van de muren op ons huiskavel.

De dag is nog niet halverwege als de muur is gesloopt. Volgende week woensdag komt Tibor terug. Dan zullen we samen de muur weer opbouwen. Iets verder naar achter en met een ronde hoek. Goed genoeg voor de chauffeur van de betonwagen en zeker beter voor de ruggen van Jorge en Angel.

Amandelbomen in bloei

In februari staan op La Palma de amandelbomen in bloei. Wij zijn hier nog nooit geweest in februari en hadden ze daarom nog niet eerder in bloei zien staan. In Puntagorda (20 km noordelijker dan ons plekje) komen jaarlijks duizenden bezoekers om de bomen in bloei te zien staan. Dat werd elk jaar uitbundig gevierd met een bloemenfeest voor het hele eiland. Helaas gaat het feest ook dit jaar niet door. Maar de bomen zijn er niet minder mooi om. En gelukkig staan niet alleen in Puntagorda maar in het hele noordwesten amandelbomen. Afgelopen zondag zijn we gaan wandelen bij ons in de buurt om ze van dichtbij te bekijken en even lekker ons hoofd leeg te lopen.

Overal op ons lente-eiland komt de lente tevoorschijn.

Op ons terrein hebben we al veel amandelbomen omgezaagd. Als de bomen geen bloemen of bladeren hebben lijken ze dood en zijn de dorre takken overgroeid met mos. Maar aan de jonge scheuten komen het volgend jaar prachtige bloemen. We zijn blij dat we niet alle bomen hebben weggesnoeid. Misschien staan bij ons volgend jaar de amandelbomen ook in bloei,

Bewogen week

Afgelopen week was een week vol ups en downs. Net als het weer. Het was de ene dag prachtig weer met voorjaarstemperaturen en een heerlijk zonnetje, de volgende dag was het kil en onstuimig met donker weer en af en toe een buitje.

Afgelopen maandag zijn de mannen van Oscar begonnen met de fundering van ons huis. Wij hoeven daar niet bij te helpen, de hele bouw van de drie huisjes hebben we uitbesteed aan de aannemer. Voorlopig geen gesleep met stenen. Onze lichamen zijn wel blij met de rust. Zeker de eerste dagen van de week zijn we alleen op het terrein geweest om te overleggen met Oscar over de volgorde van de werkzaamheden en natuurlijk om de opbouw van ons huis te zien. Jorge en Angel zijn ervaren bouwvakkers en na een week komen de contouren van ons huis al in zicht. Op onze webpagina De bouw van Finca Las Prinsas vind je in februari hiervan meer foto’s.

We willen de komende weken de omgeving van het bouwterrein verder inrichten. Deze week konden we er ons slecht toe zetten. Dat kwam natuurlijk aan de ene kant door het weer. Maar toen het zonnetje in de loop van de week vaker ging schijnen, waren er plotseling weer wat andere dingen die roet in het eten gooiden. Eerst kwam daar het bericht van de makelaar die ons het terrein heeft verkocht. Er bleek voor de zoveelste keer toch nog een probleem te zijn met de correcte registratie van het terrein. Wij begrepen echt niet wat er nu weer mis was, de uitleg van de makelaar gaf ook geen duidelijkheid. Maar de wijziging die nog moest worden doorgevoerd kwam wel met een pittig prijskaartje. En we waren zo blij dat we eindelijk van dit langdurige traject af waren. En we hadden ook wel gehoopt dat we eindelijk van de makelaar af waren. En als de makelaar contact opneemt kost het geld en tijd.

Diezelfde dag kwam er mail van Rogier. Rogier is onze contactpersoon tussen veel instanties en de architect. En de architect had bericht gekregen van de gemeente over de aanvraag van de bouwvergunning. Het kavel waarop de vakantiehuisjes komen is bij het register ondergebracht in 2 verschillende geregistreerde kavels. En hoewel deze beide van ons zijn, is het voor de vergunning nodig dat ze beide op één registraal kavel staan. Dat betekent dat we naast de perikelen met de makelaar ook zelf nog naar het register moeten voor een aanpassing. En van het Registro weten we inmiddels één ding: alle trajecten zijn langdurig en kostbaar. Daarom zijn we bang dat dit voor veel vertraging gaat zorgen terwijl de bouw al is begonnen. Op een verder hemelsblauwe dag begonnen de wolken zich toch in rap tempo samen te pakken. We waren er niet gerust op. In een poging om er even op uit te gaan om de zinnen te verzetten bleek ook nog eens dat de auto ernstige problemen begon te vertonen bij het starten. Met de auto voor de derde maal in korte tijd voor een grote reparatie bij de garage kwam de derde tegenvaller van de dag voorbij. Een driekoppig monster uit de wet van Murphey? We sliepen er slecht van.

Maar gelukkig was het ook de volgende dag stralend weer en losten een deel van de problemen zoals vaker weer op in de zilte zeewind. Anita was vroeg op en had eigenlijk in no-time het probleem van de makelaar opgelost. Het blijkt niet ons probleem maar iets dat de verkoper eigenlijk al eerder had moeten oplossen. Het zal ons wat tijd kosten, maar de pittige rekening gaat niet naar ons. Het registratieverhaal voor de gemeente zullen we zelf moeten oplossen, maar Rogier probeert het zo vorm te geven dat de aanvraag voor de vergunning niet te veel vertraging op gaat leveren. Op de bouwplaats was Oscar niet erg onder de indruk van de vertraging bij de gemeente. Er is altijd wel wat. Hij past het wel in in zijn planning en gaat toch gewoon verder met de bouw van de huisjes. Ook al komt de vergunning voor de vakantiehuisjes wat later.

En aan het eind van de week staat ook de auto weer op de oprit. Met de onderdelen die vorige eigenaar Olmo in de auto had achtergelaten is het startprobleem waarschijnlijk verholpen.

Af en toe is het leven bij ons een emotionele achtbaan. Het ene moment is het traject rustig en lijkt het wel of we op vakantie zijn. Een volgend moment staan we voor vrijwel onmogelijke uitdagingen en zakt de moed ons in de schoenen. Zo gaat dat blijkbaar tijdens zo’n groot project in een vreemd land. Maar makkelijk is het zeker niet altijd. Makkelijk was ook niet de reden waarom we hieraan zijn begonnen. Makkelijk was om in Nederland door te leven met ons oude leventje. Maar kijk ons nou toch eens. We wonen op een prachtig eiland, waar even verderop een huis wordt gebouwd dat wij zelf hebben bedacht. Voor ons. Met in de tuin nog 2 prachtige huisjes. En wij mogen helpen te bouwen aan een toekomst waar we zin in hebben. Zeker de moeite waard.