Ons huis krijgt vorm

Inmiddels zijn Jorge en Angel een kleine 3 maanden bezig met de bouw van ons huis. Na een stroef begin zijn de mannen van Oscar de laatste weken flink op stoom gekomen. De stenen van de buitenmuur zijn vakkundig op elkaar gestapeld en vormen samen met de pilaren op de hoeken en de betonnen bovenrand al een duidelijke omlijsting van wat ons huis gaat worden. Boven de badkamer en de werkkamer is al een plat dak gemaakt. Afgelopen week zijn de timmermannen in hun werkplaats bezig geweest de 2 houten daken voor te bereiden. Ik verwacht dat ze komende week beginnen met de balken en de plankenopbouw voor de schuine daken op onze woonkamer/keuken en onze slaapkamer.

Maar je kunt de contouren van het huis al zien. Niet alleen van dichtbij, maar ook als we ’s avonds in de buurt wandelen steekt het nog ruwe bouwwerk al af tegen de steile heuvel boven het dorpje La Punta. En zelfs vanuit ons tijdelijke huisje kunnen we de rand van het dak zien. Soms zien we zelfs de bouwvakkers aan het werk op het dak.

Hoewel het interieur van het huis een wirwar is van ijzeren steunen, zijn de verschillende ruimtes al duidelijk te herkennen. Het bevalt ons allemaal prima. Het huis is zeker ruim genoeg en in alle ruimtes is het prettig licht. Als we door onze toekomstige ramen en deuren kijken, krijgen we al een aardig idee hoe onze toekomst eruit gaat zien. We krijgen zin om te beginnen met de inrichting en de tuinen om het huis. Nog even wachten totdat de eerste ruwe bouwfase is afgelopen. Zeker de tuinen zien er op dit moment nog uit als een opslag voor bouwmaterialen.

Ik geef een kleine compilatie van de bouw tot nu toe. Natuurlijk kunnen de bouwliefhebbers ook meer foto’s en beschrijvingen vinden in ons speciale bouwblog (zie bovenaan in het menu of volg de volgende link: De bouw van Las Prinsas).

Gezien vanuit het noorden:

Vanuit het zuiden:

Wisselende tuin-ideeën

We willen graag beginnen met het aanleggen van de tuinen. Even groene vingers in plaats van de grijze vingers van de voorbereiding. Maar dat is niet makkelijk. De meeste tuinen die we bedacht hebben zijn in de omgeving van ons huis en de 2 vakantiehuisjes. En daar zijn de mannen van Oscar druk bezig met de bouw. Met alle rondslingerende bouwmaterialen zal het nog wel even duren voordat we daar met groene vingers aan de slag kunnen.

Op het zuidelijke stuk hadden we tot voor kort nog geen bouwplannen. Wel hadden we daar verschillende tuin ideeën, van moestuin tot boomgaard. Maar het zuidelijke stuk is een paar weken geleden verkocht.

Het eerste alternatief voor de moestuin van Anita was dichter bij ons huis. In het verlengde van de tuin van Gerard ligt een mooi vlak stukje terrein met een prachtig uitzicht over de landerijen ten noorden van ons grondstuk. Omdat we er geen bestemming voor hadden, konden daar mooi onze toekomstige groentes groeien. Maar terwijl we daar rond liepen kwamen er al weer allerlei andere tuin-ideeën naar boven. Het bovenste noordelijkste terras is eigenlijk best een mooi plekje om te zitten met een drankje, genietend van het uitzicht in de late avondzon. Paar leuke bloeiende struiken en fruitboompjes er omheen, zitje in het midden, grasveldje eromheen, barbecue ernaast….. de moestuin werd in gedachten al weer verplaatst. Misschien het onderste terras, onder ons toekomstige huis. Daar hebben we een rij mangobomen gepland. En achter die rij mango’s willen de groentes vast ook best groeien. In de tuin van Gerard, die ongeveer het hele bovenste terras boven ons huis beslaat, is de grond heel vruchtbaar. We denken dat er tijdens het planten van de toenmalige avocadoplantage veel goede grond is opgebracht voor de boompjes. Door die goede grond en met alle regen van de laatste tijd, ziet de tuin van Gerard er op dit moment mooi groen uit.

We zien wel dat er in de loop van de tijd overal kleine steentjes naar boven komen. Zonde van de mooie tuinen en lastig met maaien. Steentjes over en een zitje midden op de voormalige groentetuin? Eén en één is twee, alle steentjes kunnen we mooi gebruiken om een cirkelvormig terras te maken. Met uitzicht op de late avondzon en de landerijen in het noorden.

Zo gezegd, zo gedaan. Met alle andere stenen die we de laatste maanden al verzameld hadden ontstond er al snel een mooi rondje. Stoeltjes erin, wat plantjes erom heen, biertje erbij en genieten van het uitzicht.

Maar de stoelen zaten toch niet zo lekker tussen alle ongelijke steentjes. We waren het er al snel over eens dat we liever met de stoelen gewoon in het gras zaten. Meteen was er een nieuw idee geboren. We kunnen natuurlijk ook van alle verzamelde steentjes aan de zijkanten een border maken. Daar kunnen dan mooi de ficussen in staan die we al aan de rand hadden gepoot. We rapen alle steentjes nogmaals op en maken een border van de grootste exemplaren. Het ziet er zo leuk uit dat we direct besluiten om de nieuwe borders nog wat voller te zetten met extra plantjes uit onze eigen kwekerij.

Ondertussen probeert Jeroen de noordelijke muur die is ingestort weer een beetje op te bouwen. Het resultaat ziet er prima uit, een mooi stukje tuin in wording. Het gras in de cirkel moet nog wel weer gaan groeien. We zullen het regelmatig water geven.

Afgelopen week hebben we geprobeerd om fruitbomen te kopen. We willen achter ons voormalige stenencirkel in een halve ronding citrus-bomen neerzetten. Bij de kwekerij was er op dit moment niet veel keuze in verschillende fruitbomen. Over 2 weken gaan we nogmaals langs, dan is de verwachting dat er weer meer op voorraad is.

De verwoesting door de vulkaan

Tijdens mijn weekje in Nederland heeft Jeroen voor het eerst de gestolde lavastromen van dichtbij gezien. Tot nu toe hadden we die alleen van afstand gezien. De vulkaan heeft het westen van het eiland grofweg in 2 delen opgedeeld. Het zuidelijke deel is alleen via de uiterste zuidpunt te bereiken. Aan de noordrand is de lavastroom gestopt midden in het centrum van het dorpje La Laguna. De helft van het dorpje staat er nog, de andere helft is vermorzeld door het monster. Vanuit La Laguna in de richting van de oceaan staat een oude vulkaankegel. Op dit bergje hebben tijdens de uitbarsting vaak mensen gestaan die zagen hoe hun leefomgeving langzaam onder de lava verdween. Het bergje staat nu aan de rand van de gestolde lavastromen. Aan de voet van de berg kun je tot bij de stromen komen. Het is onvoorstelbaar hoe grootschalig en grillig het landschap is veranderd. Tijdens een gesprekje met een andere bezoeker kwam het woord “impressionante” voorbij. En “impressionante” is het zeker. Toen we vorige week samen gingen kijken was er eigenlijk geen ander woord voor.

Ik heb in stilte en met ontzag naar de verwoesting staan kijken. Pas als je er zo dicht bij staat zie je hoe indrukwekkend het is. Alles wat er was is weg, onvoorstelbaar. Het ziet er onaards uit al die gestolde lava. Woorden schieten te kort om het te beschrijven.

Van een afstand ziet het er nog uit als een vrij vlak vloeiveld. Maar dichtbij zie je hoe de vulkaan grillige heuvels en sleuven door het landschap heeft getrokken. Hier en daar is een klein stukje gespaard gebleven. Het zijn slechts eilandjes met de restanten van hoe het was. De huisjes zien eruit alsof ze nog maar pas zijn achtergelaten. Maar sinds de lava kwam is er niemand meer geweest. Spookeilandjes in een zee van verwrongen zwarte gestolde lava. Hoe gaan ze hier ooit wegen overheen maken, hoe gaan ze de huizen die gespaard zijn gebleven bereiken, hoe gaan ze weer water en elektra aanleggen, hoe gaat het er hier in de toekomst uitzien? De tijd zal het leren, maar het is geen makkelijke opgave. Zeker niet omdat het gebied maar langzaam afkoelt. Tijdens een regenbui vorige week was dat duidelijk te zien.

Foto: Klaas-Jan van der Hoek