Tijd voor het Noorden

De bouw van ons woonhuis loopt prima. We hebben regelmatig overleg met aannemer Oscar over de voortgang en zeker de laatste maanden gaat het eigenlijk helemaal volgens plan. Jorge en Angel zijn op het dak bezig met het leggen van de eerste dakpannen en volgende week komt de elektricien voor de leidingen. Intussen is het grote waterbassin achter Casa Gerard gereed en zijn we met het aanleggen van de tuinen zo ver dat we de bouwvakkers moeten aanmoedigen hun materalen verderop neer te leggen. De verkoop van het zuidelijke grondstuk is ook afgerond en Alexi is deze week begonnen met de nieuwe oprit en het voorbereiden van het bouwterrein voor onze nieuwe buren.

Natuurlijk zijn we nog steeds dagelijks op ons grondstuk om te rommelen in de tuinen en om te overleggen met de verschillende bouwlui, maar de laatste tijd blijft er ook tijd over voor andere dingen. Al voordat ons project begon hadden we met elkaar afgesproken dat we naast de bouw ook voldoende tijd wilden hebben om meer van het eiland te zien.

Het hele eiland is prachtig. Wij kennen geen plek op de wereld waar de landschappen op zo’n klein stuk zo afwisselend zijn. Waar we tijdens onze eerste bezoeken voornamelijk te vinden waren in de drogere gebieden aan de westkant, hebben we de laatste tijd steeds meer de voorkeur voor het rustige, vrijwel onbewoonde en veel groenere noorden van het eiland. Niet om te wonen, de natuur is daar niet voor niets zo groen, maar wel om doorheen te wandelen.

We proberen elke week minstens één dag vrij te houden om er op uit te trekken. Dat bracht ons afgelopen weken zoals gezegd vaak in het noorden. We maakten wandelingen in de kloven boven Puntagorda en Las Tricias en door de bossen met eeuwenoude pijnbomen in de stille omgeving van Roque del Faro. Het is er in dit jaargetijde extra groen en tijdens onze wandelingen komen we vrijwel geen andere wandelaars tegen. In het noorden van het eiland zijn de wandelingen misschien niet zo spectaculair als tijdens de top-3 wandelingen van La Palma door de centrale krater of over de hoogste vulkaantoppen, maar de rust en stilte zijn zeker indrukwekkend.

Op La Palma leven in het wild weinig grote zoogdieren. De enige wilde dieren die we tijdens wandelingen zien zijn vogels, insecten en hagedissen. De planten in het noordelijke deel beginnen we al aardig te herkennen. Er is één zeldzame plant met een prachtige bloeiwijze die we nog niet eerder tijdens onze vakanties hadden gezien. De tajinaste (Echium wildpretii) is een plant die alleen groeit op de Canarische eilanden Tenerife en La Palma en alleen op een hoogte boven de 2.000 meter. De plant bloeit uitbundig in mei.

Een goede reden om vorige week een bochtige rit via het noorden van het eiland in de richting van de hoogste toppen van het eiland te maken. Net op de rand van de boomgrens werden we verwelkomd door honderden manshoge paarse pilaren van bloemen. Het eiland op z’n mooist en wij als enige toeschouwer.

Andreas, Ulrike en de vier afspraken-regel

Afgelopen week stond in het teken van het bezoek van onze nieuwe buren. Het is het eerste bezoek aan La Palma sinds zij twee maanden geleden een deel van ons grondstuk kochten. Tijdens hun bezoek is de belangrijkste afspraak bij de notaris om het definitieve koopcontract te tekenen. Daarnaast hadden zij ons gevraagd om contacten te leggen met verschillende bouwondernemingen voor offertes voor de bouw van hun toekomstige huis.

In Spanje heb je voor het kopen van een grondstuk een NIE-nummer nodig. Dit is vergelijkbaar met het Nederlandse BSN-nummer. Hoewel de aanvraag daarvoor al ruime tijd liep, werd het voor hun bezoek toch nog even spannend of het registratienummer op tijd zou arriveren. Hierdoor hadden we het officiële bezoek aan de notaris maar zo laat mogelijk in hun vakantie gepland. Gelukkig kwam het NIE-nummer op tijd en er bleef in de eerste dagen van hun verblijf voldoende tijd over voor overleg met architect, bouwbedrijven en natuurlijk met ons. Door de vele telefoon en videogesprekken die we de laatste tijd hebben gevoerd, zijn wij natuurlijk erg goed op de hoogte van hun plannen. Daarnaast hebben wij de afgelopen jaren tijdens de voorbereiding van de bouw van ons project de nodige kennis opgedaan over instanties, de bouw zelf en hoe dingen op La Palma zijn geregeld.

Andreas en Ulrike hebben een aardig idee hoe hun project er uit moet gaan zien. Het is de bedoeling dat hun architect helpt met de randvoorwaarden en de bouwtekeningen. Zij is ook degene die de aanvraag zal indienen voor de bouwvergunning bij de gemeente. Maar, hoewel zij Duits is en de communicatie dus geen bezwaar hoeft te zijn, lopen de gesprekken vaak stroef. Ook zijn de regels rondom de bouw lang niet altijd duidelijk. En dat is jammer, want als de eerste bouwbedrijven komen voor een offerte ligt er nog geen duidelijk plan voor de bouw van hun huis, de buitenruimte en het zwembad. Maar je moet ergens beginnen en we hebben op één dag vier afspraken voor hun ingepland. Rogier zal als eerste langs komen om de details rond de koopacte door te nemen. Hij zal ook zijn meetapparatuur meenemen om de hoogteverschillen op hun grondstuk in kaart te brengen. Daarnaast zullen er zullen twee bouwbedrijven komen om een offerte voor de bouw voor te bereiden en zal de architecte nog even langs komen om samen met buurman Alexi door te spreken hoe het grondvlak van het huis er uit komt te zien. Omdat de (Spaanse) taal voor onze Duitse buren nog erg lastig is, zal Jeroen de hele dag meelopen voor vragen en als tolk.

Wij hebben tijdens ons verblijf op La Palma geleerd dat het niet verstandig is te veel afspraken per dag in te plannen. Zeker niet als het belangrijke afspraken zijn en je hebt weinig tijd. Dingen lopen op La Palma eigenlijk altijd anders dan je van tevoren verwacht en voor je het weet loopt je schema in de soep. Wij proberen per dag niet meer dan vier afspraken in te plannen. We noemen het de vier afspraken-regel. En omdat je zeker weet dat het anders gaat lopen dan je van tevoren hebt bedacht, is onze ervaring dat je ervan uit moet gaan dat van de 4 afspraken er 2 doorgaan als gepland, 1 afspraak gaat deels door en je moet hier later nog een keer voor langs en 1 gaat helemaal niet door. De vier afspraken-regel geeft rust. Als de eerste afspraak namelijk niet lukt weet je al dat de kans fors is toegenomen dat de rest van je afspraken vrijwel helemaal volgens planning zullen verlopen.

Die dag dus 4 afspraken. Na Rogier kwam als eerste een aannemer die destijds ook bij ons een offerte had uitgebracht. Hij was bij ons een goede kanshebber en uiteindelijk onze tweede keus. Het wordt een prettig gesprek en Andreas en Ulrike geven zijn bedrijf een goede kans. Ook spreken ze af een huis dat hij heeft gebouwd te gaan bekijken. Met het tweede bouwbedrijf heb ik alleen contact gehad via de WhatsApp. De man is bezig met een fraai bouwproject iets verderop, waar ook Andreas en Ulrike van onder de indruk zijn. Als de man een half uur na de afgesproken tijd nog niet komt opdagen, concluderen we dat we de “afspraak-die-niet-doorgaat” hebben gehad. Gelukkig komt onze aannemer Oscar langs op de bouwplaats. We zouden met hem pas later die week een afspraak hebben, maar hij heeft natuurlijk tijd om zijn afspraak te vervroegen. Het is voor hem vanzelfsprekend erg aantrekkelijk hun huis te bouwen omdat hij dan bouwvakkers en materiaal tussen ons en hun project kan uitwisselen op ongeveer dezelfde locatie. Wij zijn de laatste tijd erg tevreden met de aanpak van onze aannemer. De bouw vlot lekker en de afspraken worden duidelijk doorgesproken. Maar we hebben ons voorgenomen geen voorkeur naar Andreas en Ulrike uit te spreken. Hun huis wordt hun project, wij leveren als neutrale tussenpersonen alleen de opties aan. Ook dit wordt een prima gesprek en ook met Oscar gaan ze later in hun vakantie huizen bekijken die al min of meer af zijn.

De laatste afspraak is met de architecte en Alexi. Eén van de belangrijkste onderwerpen die aan bod komen is de toegangsweg vanaf de weg naar hun toekomstige huis. Een deel van die weg zullen wij ook gaan gebruiken voor onze gasten. Hiervoor gaan we bij de notaris ook een afspraak maken. De architecte wil het grondvlak van hun bouwkavel zo groot mogelijk maken en heeft telkens weer de neiging de toegangsweg zo te beperken, dat het voor de auto’s, maar ook voor de vrachtwagens tijdens de bouw, wel erg lastig wordt om boven te komen. Daarnaast kan zij nog steeds niet duidelijk maken wat de regels zijn rond de verplichte afstanden tot de kavelgrenzen. En dat is natuurlijk erg belangrijk voor de bepaling van de plek voor hun huis. We hebben geen hoge pet van haar op en Alexi, die is gekomen om het grondvlak voor hun huis en ook de toegangsweg te bouwen, schudt zijn hoofd en wacht gelaten de uitkomst af.

Andreas en Ulrike zullen zeker op een later moment met de architecte weer naar de tekentafel moeten. De vier-afspraken-regel blijkt weer feilloos op te gaan en we zijn allen blij met Oscar als stand-in voor de afspraak die niet doorging.

De rest van de week hebben we samen met onze nieuwe buren elke dag gesprekken over hun plannen. We bespreken uitvoerig wat volgens ons kan en mag en hoe het voor hun zo mooi mogelijk zal worden.

Gisteren was de afspraak bij de notaris. Eén afspraak op één dag in Santa Cruz. Gedetailleerd doorgesproken en zorgvuldig voorbereid door Rogier die ons ook al tijdens ons hele proces rond ons project heeft geholpen. Nadat de papieren bij de notaris op de juiste volgorde waren gelegd en de afgesproken prijs voor het grondstuk was overgemaakt was de ondertekening vlot gebeurd. Eén afspraak op één dag. Dat gaat vaak wel goed.

Maar stiekem hadden we die dag nog een afspraak. Na de afspraak bij de notaris gingen Andreas en Ulrike enkele huizen bekijken die Oscar wilde laten zien. Dat gaf ons mooi de tijd voor de voorbereiding van de tweede afspraak. We kochten een mooie fles bubbels en zochten een parasol, butlertray en picknickkleedje bij elkaar. We plukten een vers bosje bloemetjes uit de tuin van de trotse nieuwe eigenaren en er ontstond op een hoekje van het land een mooi zitje voor 2 personen, waar onder de parasol een warm welkom wachtte. Een welkomstproost als verrassing voor de nieuwe eigenaren van het deel van ons grondstuk dat sinds vanochtend niet meer van ons is. Twee afspraken op één dag. En dat kwam zeker goed.

Cerveza de las tejas

We wonen op een eiland vol tradities. Net als in de rest van Spanje worden vooral de Christelijke Heiligen vereerd met een ruime hoeveelheid aandacht en bijpassend aantal vrije dagen. In Nederland is het vieren van tradities veel beperkter. Naast een handje vol Christelijke traditionele feestdagen gaat alleen voor de verjaardag van de Koning of de bevrijding de vlag van zolder.

Maar tijdens de bouw van een huis gaat in Nederland steevast de vlag uit als het hoogste punt van het dak is bereikt. De vlag gaat aan de hoogste balk en de opdrachtgever komt langs met drankjes. Pannenbier. Een fraaie traditie, die wij ook en misschien wel juist omdat we hier zijn in ere willen houden. En vandaag was het zo ver. Timmerman Juan Carlos heeft samen met Jorge en Angel de balkenconstructie voor het eerste Canarische houten dak voor ons huis gemaakt. Een ingewikkelde houten constructie die hij in de werkplaats op maat had voorbereid.

Pannenbier kennen de bouwvakkers hier eigenlijk niet. Maar toen we vanmiddag aankwamen met bier en hapjes was de nieuwe traditie direct welkom. De vlag moeten we er maar bij bedenken, maar het eerste dak op ons huis krijgt duidelijk vorm. En weer ziet het bouwwerk er meer uit als een woonhuis. Terwijl de bouwvakkers zich de biertjes goed laten smaken, fantaseren wij alvast hoe het zal worden als beide daken af zijn.

De mannen verwachten al deze week beide Canarische daken dicht te hebben. Daarna zullen Jorge en Angel de pannen er op leggen. Maar eerst is het feest. Cerveza de las Tejas. Pannenbier.

Watertank

We wonen al weer meer dan 9 maanden op La Palma. Toen we in augustus vorig jaar aankwamen was de voorbereiding van ons project al in volle gang. Eén van de dingen die we naast de voorbereiding van het terrein en de afspraken met Oscar zo snel mogelijk wilden regelen, was het repareren van het grote oude waterbassin. Het waterbassin staat op het hoogste deel van ons huiskavel, achter Casa Gerard. Het is een enorm ding van ongeveer 16 meter lang, 10 meter breed en zeker 2 en een halve meter diep. Er kan ongeveer 400 kuub water in. Genoeg voor de helft van onze jaarlijkse benodigde hoeveelheid gietwater voor de tuin.

dronefoto uit 2020 van grondstuk met boven Casa Gerard de lege watertank

Aan het eind van het droge seizoen, tegen de winter, wordt water schaarser en vaak duurder. Het is de bedoeling om elk jaar voor die tijd het bassin vol te hebben, zodat we ook in de droge maanden gietwater hebben voor de tuinen.

Maar in augustus was er al snel veel ander werk aan de winkel. De ingestorte muren werden opgeknapt, er was veel contact met Oscar over de begroting en met alle dingen er omheen, kwam de watertank laag op de to-do-lijst. Daarnaast gooide de vulkaan letterlijk roet in het eten. Met een constante toevoer van nieuwe as was het schoonvegen van het bassin onbegonnen werk.

Maar toen de vulkaan eindelijk gestopt was en aannemer Oscar begin dit jaar aan de slag ging met de bouw, kwam het project Watertank weer hoog op de lijst te staan. In februari begonnen we met het leegruimen van het bassin. In de loop van de tijd was er allerlei rommel ingewaaid en gegooid. De vulkaan had het daarna bedekt met een flinke laag as. Dus we konden aan de slag met de bezem en de schep.

De bodem en de zijkanten moesten zorgvuldig worden schoongemaakt. Daarna konden we bezig met Morcem Dry. Een middel dat het meest wegheeft van een mengsel tussen gips en cement. Het zorgt ervoor dat de scheuren en de kieren die in de loop van de tijd in het bassin zijn ontstaan worden afgedicht. Volgens buurjongen Alexi, die vaker met het goedje heeft gewerkt, moet het voldoende zijn om het bassin waterdicht te krijgen. Zijn familie heeft het bassin naast de onze. De bassins zijn gebouwd op de ongelijke rotsige ondergrond, zonder dat er een stevige betonconstructie onder zit. We moeten er daarom vanuit gaan dat de muren nog steeds een beetje werken. Ook het aanbrengen van de Morcem Dry zal niet helemaal voorkomen dat het waterbassin in de toekomst langzaam een beetje water zal verliezen.

Om de grootste barsten te dichten, adviseerde hij een duurdere versie te nemen, die flexibeler is. Na het schoonmaken maken we eerst de grootste gaten dicht met cement en vervolgens dichten we alle kieren met het goedje. We mengen 2 componenten en smeren de scheuren vol met een grote blokkwast.

Als de grote scheuren dicht zijn beginnen we het bassin helemaal wit dicht te schilderen met de gewone Morcem Dry. We mengen de zakken met water en kunnen voor het mengen een grote mixer gebruiken van Oscar. Op advies van Alexi en de leverancier schilderen we ook deze pasta op de muren met een grote blokkwast. De eerste keer horizontaal en 2-4 uur later moet hier een tweede laag verticaal overheen. Hierdoor worden ook de kleinere kieren stevig volgedrukt. Het is zwaar werk, maar het gaat heel aardig en na een dag hebben we een mooi vlakje wit gemaakt. De tank is alleen erg groot, en in dit tempo zijn we zeker 2 a 3 weken aan het schilderen.

Na nog een dagje met de blokkwast komt bouwvakker Jorge kijken wat we precies aan het doen zijn. Hij vindt dat het anders en sneller kan. Hij vraagt ons waarom we de pasta niet spuiten. Hij heeft wel een spuit en we kunnen een compressor van Oscar lenen.

Het gaat inderdaad veel sneller met de spuit en ook op deze manier is het geen probleem de kieren goed dicht te krijgen. Al snel hanteert Anita de spuit als een volleerde schilder en mixt Jeroen ondertussen de zakken met water. Het gaat zelfs zo snel dat Jeroen moeite heeft Anita bij te houden en al snel komt het eind van de eerste lading zakken Morcem Dry in zicht.

Het blijkt de laatste tijd erg lastig te zijn om aan bouwmaterialen te komen. Dat hadden we ook al begrepen van Oscar en van de bouwvakkers. Het blijkt ook een hele klus om extra Morcem Dry te bestellen. Afgelopen week kwam eindelijk een palet nieuwe zakken binnen. 16 Zakken, waar we op 20 hadden gehoopt. Meer was er echt niet te krijgen.

We gingen er afgelopen woensdag meteen vroeg mee aan de slag. In 2 dagen is vrijwel het hele bassin strak wit van binnen. Zo stralend wit dat we vrijdag met een zonnebril de vloer hebben afgemaakt.

We hadden dit blog graag af willen sluiten met een foto van een helemaal witte watertank. Het kleine stukje dat nog moet zijn precies de 4 zakken die we misten in de bestelling.

Tuin om ons huis

Deze week is er op de bouwplaats niet gewerkt aan ons woonhuis. Jorge en Angel konden nog niet verder omdat het beton van het platte dak en de corona moet drogen en werken verder aan het eerste vakantiehuisje. De timmerman werkt in zijn werkplaats aan de voorbereidingen van de schuine houten daken.

Dat gaf ons deze week de tijd om na te denken over de tuinen rondom ons huis. Ons huiskavel is echt gigantisch. Samen met de watertank erboven meet het huiskavel een kleine 2.000 m2.

dronefoto genomen toen wij in 2020 het grondstuk kochten (de dronebestuurder staat op punt 9 van de kaart)
bouwtekening Proyect Basico. (1=watertank, 2=Casa Gerard, 3=ons huis)

Op het hoogste terras staan de watertank en Casa Gerard. In de tuin van Gerard staan 4 oude avocadobomen waar we langzaam wat nieuw leven in proberen te krijgen. Tussen de avocadobomen staan 3 mooie palmbomen en allerlei groen gebladerte. We kennen de groene struikjes die overal staan niet bij naam, maar de schapen schijnen er gek op te zijn. Wij hebben geen schapen en ook de schapen van bovenbuurman Adriaan zullen we na ons laatste gesprek over hun eetgedrag niet terug zien. We vinden de struikjes wel mooi en ze geven een mooie frisgroene kleur. Omdat het de laatste tijd regelmatig heeft geregend en omdat we de inhoud van de watertank langzaam over dit terras hebben verdeeld, komt overal onder de boompjes en struiken een groen tapijt van gras op. We vinden dit gedeelte van de tuin voorlopig prima zo.

Aan de vrije noordkant van de Tuin van Gerard ligt onze tuin-met-een zitje. We hebben inmiddels royaal fruitbomen ingeslagen en de eerste exemplaren zijn geplant op dit deel en het terras eronder. Over een paar jaar hopen we er sinaasappels, mandarijnen, granaatappels en misschien zelfs pruimen te kunnen oogsten.

verse boompjes beschut in eigen kwekerij

Op de vrije noordelijke zijkant van het huis, onder de tuin van Gerard en naast de hoger gelegen tuin-met-een-zitje, willen we onze jacuzzi bouwen. Het eerste idee is een tuin in Japanse sfeer, helemaal zen…

Op het lage terras onder ons huis komt een rij mangobomen. De oude natuurstenen scheidingsmuur is naast ons huis nog intact. Op de plek van ons huis was de scheidingsmuur ingestort. Dat kun je zien op de dronefoto’s uit 2020. De architect had op de bouwtekening een nieuwe muur vóór ons huis bedacht. Maar samen met Oscar hadden we destijds besloten om alleen op de hoek richting de vakantiehuisjes de muur te herstellen. Op de plek van de ingestorte muur vóór ons huis hebben de bouwvakkers in de loop van de bouw hun kapotte stenen en ander materiaal gedumpt. Als zij klaar zijn willen we de helling bekleden met kleine stenen. We zagen een voorbeeld hiervan in het naburige dorpje Arecida. Wij hebben kleine en grote stenen genoeg. Dat wordt vast mooi.

Omdat we geen muur plaatsen tussen ons en het lager gelegen terras, blijft het uitzicht naar beneden behouden. De mangoboompjes moeten het kleine beetje zicht dat onderbuurman Godon heeft op ons huis beperken. Aan de zijkant van de helling-met-steentjes komt een trap, zodat we vanaf ons huis makkelijk naar de mangoboomgaard kunnen lopen.