Een onvoorstelbare wedstrijd

Sinds wij op La Palma wonen zijn er zeker een paar dingen gebeurd die maar moeilijk te beschrijven zijn. Zo was daar natuurlijk een jaar geleden de uitbarsting van de vulkaan. Ook op ons blog hadden we vaak een paar extra foto’s nodig om te laten zien hoe enorm zo’n verschijnsel was, maar met een beetje achtergrondinformatie konden we er op ons blog vaak wel een leesbaar verhaal van maken. Ook zeker lastig te beschrijven was het slepende trage bureaucratische proces rondom de aankoop en registratie van ons grondstuk.

Maar afgelopen weekend vond op La Palma een evenement plaats waarbij woorden pas echt tekort schieten. De Transvulcania. Een hardloopwedstrijd in 3 afstanden en waarvan de langste afstand behoord tot de meest uitdagende ultramaratonwedstrijden ter wereld.

In het kort eerst de harde cijfers: Het betreft een wedstrijd hardlopen. Afstand: 75 kilometer, aantal hoogtemeters klimmen: 4735, aantal hoogtemeters dalen 4405. De route gaat vrijwel geheel over rotsige paden. Als je het snel leest lijkt het wel mee te vallen. Dus nog maar een keer: afstand: 75 kilometer, aantal hoogtemeters klimmen: 4735, aantal hoogtemeters dalen 4405. De route gaat vrijwel geheel over rotsige paden.

Ik probeer de wedstrijd een beetje in perspectief te plaatsen. De deelnemers lopen een afstand van bijna een dubbele marathon. Een reguliere marathon gaat over verharde wegen. De Transvulcania gaat vrijwel uitsluitend over rotsige wandelpaden. Het gemiddelde stijgings- of dalingspercentage is ruim boven de 10%. Wij zijn inmiddels aardig thuis op La Palma en lopen af en toe een mooie wandeling. Wandelingen op La Palma zijn nooit vlak. Voor een mooie middagwandeling houden we meestal een maximaal hoogteverschil aan van 400 meter. Voor een dagwandeling mag het iets uitdagender zijn en is 5 a 600 meter hoogteverschil niet zo’n bezwaar. Sinds we hier wonen hebben we nog geen wandelingen gemaakt met hoogteverschillen van meer dan 800 meter. De totale stijging tijdens de Transvulcania is 4735 meter. Ter vergelijking: van de voet van de Alp d’Huez naar boven zijn iets meer dan 1100 hoogte meters en favoriet bij wielrenners de Mont Ventoux telt vanaf Bedoin 1594 hoogtemeters. Dat dus maal 3, zonder fiets, zonder verharde weg, naar boven en weer naar beneden…

klik op de foto voor een impressie van de route

Logisch dat de wedstrijd niet voor iedereen is weggelegd. Echt een Bucketlist-ding. De eerste hardlopers werden even na het middaguur verwacht over één van de grotere wandelpaden die op circa 10 minuten van ons grondstuk loopt. Natuurlijk willen we dit zien. Omdat de 2 andere wedstrijdafstanden (een halve en een hele marathon) hier over hetzelfde pad lopen, krijgen we de eerste lopers al snel in het zicht. Sommigen nog enigszins fris, anderen vulkanische stenen vervloekend op hun achterste benen. Ze zijn er nog niet. Hierna wacht nog een daling tot de haven van Puerto de Tazacorte, 550 meter lager en dan omhoog naar de finishlijn in Los Llanos op 400 meter hoogte. Pfff, das nog even afzien.

Als we de eerste loper van de Ultramarathon in beeld krijgen heeft hij er al ongeveer 6 uur op zitten. Zijn tocht begon vanochtend in het eerste licht bij de vuurtoren op het zuidelijke puntje van La Palma, voerde omhoog over de vulkaanrug van de Cumbre Vieja tot de hoogste toppen van ons eiland en inmiddels weer in de richting van de oceaan. Het gaat in een verschrikkelijke vaart bergaf. Zo snel dat we alleen een fotootje kunnen nemen van zijn rugnummer. We kennen dit deel van het parcours goed, omdat we er zelf ook vaak wandelen. Wandelen met een rustig gangetje van 3 a 4 kilometer per uur. De renner lijkt geen enkele vermoeidheid te kennen en lijkt er van de berg af nog een tandje bij te zetten. We horen later dat hij als eerste is binnengekomen in een tijd van 7 uur en 10 minuten. 7 uur en 10 minuten!! gemiddeld bergop en bergaf over 75 kilometer met een vaart van meer dan 10 kilometer per uur. Wauw!

Tot laat in de avond komen er hardlopers langs. Als de zon in de zee is gezakt ontsteken ze een zaklamp om hun laatste loodjes te verlichten. Een spoor moedige mannen en vrouwen die er inmiddels meer dan 12 uur hardlopen op hebben zitten. Voor sommigen is het een wedstrijd, voor de meesten is meedoen en de helse tocht uitlopen het belangrijkste doel. Wat een helden. Als hardlopen je hobby is en je gaat er heel ver in, dan staat deze tocht met recht hoog op je bucketlist. Maar voor je het je in je hoofd haalt om je in te schrijven: kom eerst eens langs om de paden te bekijken en delen van de route zonder haast te lopen. Wat woorden en zelfs foto’s niet vertellen, kun je dan zien. Onbeschrijfelijk.

Bouw-achtervolging

De afgelopen maanden waren we druk bezig om aannemer Oscar aan te moedigen vaart achter ons project te zetten. Omdat we niet veel konden helpen met de bouwwerkzaamheden zelf, waren de tuinen en de terrassen ons grootste project. Maar we kwamen steeds dichter bij de bouwmannen. We probeerden ze voor ons uit weg te jagen van ons huiskavel. Beetje druk op de ketel, zodat wij zo snel mogelijk in ons huis kunnen wonen.

Maar Oscar heeft een ambitieus plan gemaakt en de bouwmannen zijn driftig bezig gegaan. Afgelopen weken werd veel beton gestort voor onze vakantiehuisjes en werden mensen opgetrommeld om vaart achter ons bouwproject te zetten. Zo kwam ook Ruiz langs om het stucwerk in en om ons huis af te maken. Toen Ruiz klaar was, konden wij eindelijk ook onze handen uit de mouwen steken voor het afwerken van ons huis. Al tijdens de onderhandelingen met Oscar over het bouwbudget hebben wij de taak op ons genomen om ons huis en ook de vakantiehuisjes te schilderen. Schilderen is namelijk theoretisch gezien niet moeilijk. Verf zit in een pot of emmer en het is de bedoeling om die verf zo egaal en dun mogelijk op de muur te krijgen. Dat is geen rocket-science, dat kunnen wij ook wel.

Maar het project staat in een hoge versnelling en toen we maandag met schuurpapier, kwast en roller in ons huis wilden beginnen, kwam Oscar langs om ons te vertellen dat hij ook liefst aan het eind van de week de kozijnen wil laten plaatsen. En dan is het natuurlijk makkelijk als het schilderwerk klaar is.

De enthousiaste planning van Oscar begon voor het eerst ons op te jagen.

Het werd een drukke week. En toen we halverwege de week aangaven aan Oscar dat het echt onmogelijk was om al het schilderwerk voor het eind van de week af te hebben, meldde hij ons geheel Palmees dat het geen bezwaar zou zijn de kozijnploeg een weekje uit te stellen. Zo gaat dat blijkbaar vaak op la Palma. De planning wordt gemaakt, en als het niet lukt om de zaken binnen de planning af te krijgen, dan bel je gewoon elke volgende schakel in de planning om te zeggen dat ook zij later kunnen beginnen.

Maar wij hebben ons voorgenomen voor zo min mogelijk vertraging te zorgen. Afgelopen week hebben we heel veel geschilderd. Binnen, buiten, schuren, grondverf, muurverf, ladder op, ladder af, het was een volle week. Samen schilderen gaat ons goed af. Jeroen met de kwast langs de randjes en Anita met de (deeg)roller en achteraan. En het is nog niet helemaal af. De meeste dagen begonnen we ongeveer gelijk met de bouwvakkers, maar gingen we nog een paar uur door als zij al weg waren. En het knapt er van op! Met de eerste verf op de muren ziet het er al strak uit. Ook komend weekend gaan we door. We schilderen net zo lang tot het hele huis klaar is. En als wij de kwasten aan de kant leggen en de kozijnploeg komt voor de ramen en de deuren, hopen wij rustig te kijken hoe mooi het allemaal wordt.

emoticons: Flaticon

Bouwperikelen

 De afgelopen 2 weken was er weinig vooruitgang op de bouwplaats. Ondanks de aankondiging van Oscar dat hij in maart volgend jaar klaar wil zijn met de bouw van de vakantiehuisjes en dat hij binnenkort extra mensen in gaat zetten. Geheel volgens Palmese traditie kwam daar natuurlijk weer van alles tussen, met als resultaat dat er van alles gebeurde, maar niet op de bouwplaats.

Het begon met de regen. Tenminste, de verwachte neerslag die hoorde bij de tropische cycloon Hermine. Als op La Palma een neerslaggebied aankomt, is dat voor de meeste Palmeros reden om rekening te houden met het ergste en blijven ze het liefst binnen. Als het hier regent, dan kan het flink tekeer gaan. Dat gebeurt elk jaar een paar keer, meestal als gevolg van een afgedwaalde tropische storing. Van Hermine werd veel regen verwacht. Niet onterecht, op delen van het eiland viel binnen 48 uur de hoeveelheid die normaal in een half jaar valt. De verwachte regen aan onze drogere kant van het eiland werd uiteindelijk niet veel meer dan wat stevig gemiezer.

Maar voor de eerste druppels vielen, waren de bouwlui al vertrokken. De afvoersleuven die ik in allerijl had gegraven bleken niet nodig en wat restte was een langzaam groener wordende bouwplaats zonder activiteit.

Daarna volgde een paar dagen zonder bouwlui vanwege ziekte, en toen eindelijk Jorge en Angel weer op de bouwplaats verschenen, werd aannemer Oscar ziek. En als Oscar ziek is staan Jorge en Angel al snel met hun handen in het haar. Gelukkig had Oscar al wel een soort van planning gemaakt voor de komende weken.

In en om ons huis moeten alleen nog wat kleinere dingen worden afgewerkt. Daarna is het wachten op de levering van de kozijnen, de vloertegels uit Valencia en de gipsmensen die nog moeten terugkomen om de scheef gestucte muren te herstellen. Oscar heeft bedacht dat Jorge en Angel eerst verder gaan met de vakantiehuisjes. Voordat er meer regen komt wil hij in ieder geval de betonnen fundering onder het laatste vakantiehuisje hebben gestort en ook de dakrand en het platte dak van het andere vakantiehuisje. Samen met de ijzervlechter is de voorbereiding hiervoor deze week begonnen.

Ondertussen beginnen wij ons zorgen te maken over de voortgang van het hele project. Met 2 a 3 man op de bouwplaats vordert het werk slechts langzaam, zeker als er zo nu en dan mensen uitvallen door ziekte. Daarnaast wordt er in ons huis op dit moment helemaal niet gebouwd. En we willen toch echt binnenkort zo ver zijn dat we kunnen verhuizen. Tijd voor een stevig gesprek met de aannemer. En dat gesprek was zaterdag.

Oscar heeft een buitengewoon positieve instelling en dat was ook dit keer niet anders. Hij heeft de planning voor komend half jaar zo goed als rond en verwacht nog steeds dat hij rond maart volgend jaar klaar is met het hele project. Ons huis zal begin december helemaal af zijn. Maar we zijn voorzichtig. Oscar zijn optimistische inslag heeft al vaker geleid tot een veel te ambitieuze planning. Maar hij heeft duidelijk een werkbaar plan gemaakt en ook als wij hier en daar een paar weken of een maandje bij op tellen, zullen wij zelf toch rond de kerst in ons huis zitten en zullen de vakantiehuisjes voor de zomer volgend jaar af zijn. Daar kunnen we mee leven. In zijn plan gaat hij de komende weken naast Jorge en Angel 2 andere koppels bouwlui inzetten. In elk huisje één. Daarnaast zal er veel werk zijn voor externe krachten. Zo komt deze week een vaste medewerker om het gipswerk te repareren in ons huis, worden in de komende 2 weken de kozijnen geplaatst, komt timmerman Juan Carlos volgende week om de houten daken en de pergola voor te bereiden en regelt hij voor morgen en vrijdag vrachtwagens om beton te storten in de bekistingen van de vakantiehuisjes. Hij zal ook regelen dat er beton wordt gebracht voor ons terras en de paden om ons huis. En inmiddels zijn de eerste tegels gebracht voor de vloer van ons huis.

Als Oscar zijn planning lukt gaan wij het de komende tijd nog druk krijgen. Helpen met het beton om ons huis, de hottub en de paden in de Karmando, ons huis schilderen en het dak van Casa Gerard verstevigen zodat daar de zonnepanelen op kunnen worden geplaatst. Ook moeten er sleuven worden gegraven voor leidingen, muren gebouwd rondom ons huis, onze tuinen moeten verder worden klaargemaakt voor nog meer fruitboompjes…. We hebben Alexi gevraagd om te helpen. In ieder geval met het grondwerk en de muren. Ook wil hij helpen met Casa Gerard. Sowieso gaat hij de komende dagen aan de zuidelijke kant van ons terrein beginnen met de muren en het grondwerk voor onze nieuwe buren. De eerste graafmachine is al gebracht en hij heeft beloofd ons tussendoor af en toe te helpen. Na stilstaan komt rennen. Zo gaat dat op La Palma. Daar zouden we inmiddels aan moeten wennen. Maar wij zouden liever zien dat het allemaal wat gestructureerder verloopt. Daar blijven we toch echt Nederlanders voor.

Weer thuis

Na twee hectische weken in Nederland vanwege het overlijden van mijn vader is het weer goed om op La Palma te zijn. In Nederland had ik een heel goed alternatief thuis bij Hans en Gerda, maar terug en samen met Jeroen weer op ons eigen stekje te zijn voelt als echt thuis. Vooral de rust hier kan ik op dit moment goed gebruiken. Het is nodig voor mij om eerst even bij te komen.

Jeroen heeft alleen achtergebleven op La Palma ook het nodige voor zijn kiezen gehad. Dan merk je toch wel dat we normaal gesproken veel samen zijn en alles samen bespreken en regelen hier. Ook hij was blij dat ik weer thuis was.

We nemen er de tijd voor om alles van de afgelopen weken door te spreken en hebben mijn thuiskomst gevierd met een etentje bij de Belgische bierbrouwerij. We vinden het altijd heerlijk om daar op ons gemak een lekker biertje te drinken en er wat bij te eten.

Vandaag was het prima weer om te wandelen. Niets is beter om het hoofd even helemaal leeg te maken. Met de vermoeidheid in het lijf misschien een iets te lange route bedacht maar het was mooi en we zijn, zoals meestal, geen andere wandelaars tegen gekomen. Wat een rust.

Ook vandaag gaan de gedachten weer regelmatig naar mijn vader. Het idee dat ik hem nooit meer kan bezoeken komt langzaam binnen. Ook zal hij ons project nooit zien. Pap, vandaag zou je jarig geweest zijn en we proosten op je!

Buitenhuis met uitzicht op de oceaan en de ondergaande zon

De laatste weken wordt er weinig gebouwd aan ons nieuwe huis. De regen van vorig weekend en zieke arbeiders gooiden roet in het eten. De laatste loodjes wegen blijkbaar zwaar. En we zijn er eigenlijk wel aan toe om te verhuizen naar ons mooi gelegen huis met ruim uitzicht op de omgeving, de oceaan en de ondergaande zon.

Ook Poes houdt van de ruimte buiten. Ze is een echte buitenkat. Maar sinds de komst van Felix en Lapje ligt Poes noodgedwongen op het logeerbed in de achterkamer van ons tijdelijke huisje. Heerlijk veilig met haar kroost tussen de zachte dekens, maar zonder zicht op de omgeving. Ze werd er langzaam onrustig van. Ze mist buiten. En zeker nu de bouw niet zo opschiet en er voorlopig nog geen zicht is op een kamer met ruim uitzicht op de ondergaande zon in ons toekomstige huis. Poes wou eruit. En de kleintjes…

Wij vinden het prima als Poes buiten is. Het is haar natuur. Maar met veel regen in aantocht leek het ons de afgelopen weken beter dat zij haar kroost nog even binnenhoudt. Ze zijn nog maar klein en we zijn bang dat ze het niet overleven buiten.

Midden vorige week stopte het met regenen. De verwachte tropische cycloon heeft vooral regen aan de andere kant van het eiland achtergelaten. Op sommige plekken meer dan 40 cm in 2 dagen. We zijn weer blij dat we aan de drogere westkant van het eiland zitten, bij ons gaf de regenmeter niet meer aan dan een centimeter of 3. Tijd om de deuren flink open te zetten. Poes kon niet wachten.

Binnen een uur was Poes vertrokken en ook Felix was nergens te bekennen. Het was niet de eerste keer dat ze met één van de jongen op stap was. We hopen maar dat het goed komt en dat ze een rustig plekje kan vinden. Spannend is het wel. Even later kwam ze terug en werd Lapje in haar nekvel gegrepen. Poes was duidelijk van plan haar jongen ergens anders onder te brengen. Dit keer kon ik haar volgen.

Ons tijdelijke huisje ligt op een ruim terras. Naast onze tuin ligt een kleine citroenen-plantage verdeeld over 3 terrassen met als scheiding natuurstenen muren. Net zulke muren als je overal op ons steile eiland ziet, en dezelfde als die we ook op een aantal plekken op ons grondstuk hebben gebouwd.

Poes liep met Lapje in haar bek naar de citroenenplantage. Halverwege was ze ineens verdwenen. Snel er achteraan, zonder haar te storen. Ergens in de muur heeft ze een gaatje gevonden dat net groot genoeg is om zichzelf doorheen te wurmen.

En daar zijn ook Lapje en Felix. Prinsheerlijk kijken zij hoog en droog uit over de omgeving. Een natuurstenen buitenverblijf in een beschutte citroenen-plantage met uitzicht op de oceaan en de ondergaande zon. Beetje spartaans ingericht, maar in ieder geval veel sneller te betrekken dan ons toekomstige huis.

En Poes? ze komt elke dag een paar keer langs om te eten. In record tempo worden de brokjes naar binnen geschrokt om daarna weer richting de citroenenplantage te gaan. Met een korte tussenstop voor een paar aaien over haar bol.