Afscheid en toekomst

Afgelopen weekend was het grote afscheidsfeest voor familie en vrienden. Het werd een gezellig afscheid met mooi weer, speeches en gezang. Bij de hilarische verloting werden de laatste dingen weggeven die we niet meer meenemen. Een gegeven paard mag je natuurlijk niet in de bek kijken, maar later werd er nog volop geruild. Anita verkocht haar auto en fiets al vlot binnen de familie, volgens mij hebben we binnenkort niets meer. Het huisje in Voorthuizen wordt steeds leger. Alleen de dozen voor La Palma blijven over en wachten op de vrachtwagen die ze naar onze toekomst zal brengen.

Nu van iedereen afscheid is genomen, komt ons vertrek steeds dichterbij. Nog 11 dagen. Anita is deze week al officieel zonder werk en is bezig de administratie op orde te brengen. Het verleden wordt afgerond, de toekomst kan beginnen. Het voelt vreemd en spannend.

De laatste weken hebben we niet veel tijd besteed aan de voortgang van ons project. Er waren hier gewoon te veel dingen die nog geregeld moesten worden. En op La Palma leek ons project ook weer onderop de stapel te liggen. Maar zoals de hele tijd: we komen weer in beeld als we daar zijn. De projectontwikkelaar op La Palma heeft de dag na aankomst om 9 uur ’s morgens al een afspraak met de aannemer geregeld om de bouw door te spreken. We blijven lekker bezig.

Helaas gaat poes toch niet mee. De laatste weken is ze haar eetlust verloren, ze heeft een vreemde dikke buik gekregen, maar wordt verder steeds magerder en het lopen gaat steeds lastiger. De oude dame geeft het op. Helaas geen salamanders voor haar om mee te spelen. Vanmiddag gaan we met haar naar de dierenarts. Ik denk dat het een enkele reis wordt. Ze heeft een mooi leven gehad, 15 jaar is ze bij ons geweest. We zullen haar missen.

In herinnering: Teunis

Dinsdagochtend kregen wij het bericht dat Teunis is overleden.

Teunis en Ruud hebben we leren kennen in de periode dat we bezig waren te ontdekken of het mogelijk was om op La Palma te gaan wonen. Al bij ons eerste contact, destijds nog in hun huis in Almelo, was duidelijk dat de plannen die zij hadden erg veel leken op onze plannen. Alleen was hun voorbereiding al twee jaar langer bezig. We hebben enorm veel gehad aan de gesprekken over hun en onze plannen. Zij hielpen ons waar nodig en de problemen waar zij tegen aan liepen, konden wij daardoor voorkomen. Elk volgend bezoek aan La Palma was een gelegenheid bij te praten over hun en ons project. Vaak waren de gesprekken uitgebreid en niet zelden eindigden ze bij de Belgische bierbrouwerij met een biertje en tapas. Teunis en Ruud zijn voor ons onlosmakelijk verbonden met La Palma.

Het zal vreemd en leeg zijn dat we Teunis niet meer zullen zien. We gaan hem missen. En we hopen dat het Ruud lukt om deze zware tegenslag een plek te geven en hun droom alsnog waar te maken.

Uitreiking van de prijs die we hadden gewonnen door de naam van de finca te raden. April 2021

Het gaat echt gebeuren

Het is een jaar of drie geleden dat we definitief besloten om naar La Palma te vertrekken om daar een nieuwe toekomst op te bouwen. Die eerste tijd rekenden we er op dat het nog wel een paar jaar ging duren voor we zouden vertrekken. Omdat Jeroen werkt op de veiling, en daar elke twee maanden een veiling wordt georganiseerd, rekenden we het aantal veilingen uit dat we nog moesten werken voordat we zouden gaan. Zes veilingen werden twaalf veilingen, werden weer zes veilingen en heel langzaam gingen we aftellen in maanden. Een paar weken geleden is de laatste veiling waar Jeroen aan werkt afgelopen en kunnen we tellen in weken. En ook het eind daarvan is in zicht. En dan gaan we echt.

De laatste maanden gingen langzaam. Het project op La Palma vordert traag, we hopen dat daar verandering in komt als we daar over een paar weken zijn. In Nederland is ondertussen het meeste wel geregeld. Jeroens auto is verkocht, ook zijn fiets kan binnenkort mee naar een collega op het werk. De antieke kast staat al op de veiling en de verhuurder van ons huisje heeft al een nieuwe huurder geregeld voor als wij er niet meer zijn. De meeste dingen zijn intussen geregeld. We proberen alles zo goed mogelijk te plannen. Echter niet alles is te plannen, ook al wil je nog zo graag. Dat werd afgelopen weken maar weer eens pijnlijk duidelijk toen één van onze vrienden erg slechte berichten kreeg over zijn gezondheid. Het ene moment zit je vol met mooie plannen, een volgend moment valt alles in duigen. Wat een klap, dat hakte er flink in. Het was voor ons een signaal om meer tevreden te zijn met de kans die wij krijgen om onze plannen uit te voeren. Ook al zit het soms even tegen en gaan dingen niet altijd zoals we willen. Het is zeker een goede reden om niet te wachten met onze plannen.

Afgelopen week was het tijd om weer wat extra energie te krijgen voor de laatste loodjes. Voor allebei werd op het werk een feestelijk afscheid georganiseerd. Anita ging lekker uit eten met de collega’s en kreeg een mand vol moestuinvoorbereidingen, inclusief persoonlijke afscheidswoorden, buena suerte. Met 21 jaar in dienst is zij een van de langst werkenden in de ziekenhuisapotheek. Er komen nog 3 werkdagen bij.

Het veilinghuis waarvoor Jeroen werkt is gewend aan royale feesten en dat was ook deze keer niet anders. In opperbeste stemming werden tijdens een boottocht en bij het kampvuur vergeten en onvergetelijke verhalen uit de oude doos getoverd. Collega’s zongen liederen en de avond eindigde met vakjargon en grote sigaren. De laatste 3 weken zullen geen straf zijn.

Komend weekend wacht ons nog een groot feest in de tuin in Voorthuizen met alle familie en vrienden. Het laatste feest voorlopig in Nederland. De laatste loodjes worden zo wel erg licht.

Aftellen

Jawel, het aftellen is nu echt begonnen. Het moment dat we gaan vertrekken komt steeds dichterbij, nog 7 weken en dan is het zover. Het gaat echt gebeuren. Na 2 en een half jaar spanning over de vraag of het voor ons mogelijk was om op La Palma te gaan wonen, komt langzaam een andere spanning: we gaan, maar lukt het om daar een nieuw leven op te bouwen en zal het ons daar bevallen? Eén ding hebben we de afgelopen 2 en een half jaar wel geleerd: het heeft betrekkelijk weinig zin om er over in te zitten hoe het allemaal gaat lopen. Een duidelijke constante in de hele voorbereiding is dat het in ieder geval anders gaat dan we vooraf bedenken. Eigenlijk moeten we helemaal niet bedenken hoe ons plan zal uitpakken. We gaan naar een prachtig eiland. Daar gaan we eerst eens van genieten en als het allemaal weer eens anders loopt, dan bedenken we een nieuw plan.

Omtrent onze bouwplannen is weinig nieuws te melden. We liggen weer onder op de stapel…. behalve bij de gemeente. Daar ligt onze aanvraag voor de bouwvergunning klaar om af te geven. Bijna klaar. Het wachten is alleen op de gegevens van het eigendomsregister. De registratie van ons grondstuk in dat register had al maanden geleden klaar moeten zijn, maar is blijkbaar ergens blijven liggen. En als ergens in de taaie ambtelijke keten iets blijft liggen, moet ook elke volgende stap even wachten. We wachten het af. Ondertussen zijn we nog steeds in overleg met één van de aannemers over de offerte voor de bouw van ons huis. We zitten nog niet helemaal op één lijn. Er moet nog het één en ander worden gewijzigd en geschrapt en we moeten kiezen welke delen van de bouw we uiteindelijk zelf gaan doen en welke delen de aannemer zal uitvoeren. Ook de architect werkt op een rustig tempo door en heeft inmiddels het basisproject voor de 2 vakantiehuisjes klaar. Met de bijpassende bouwsom, alleen…zonder de bijpassende bouwbegroting. Natuurlijk zullen we deze bouwbegroting eerst moeten doornemen voordat we dit basisproject indienen bij de gemeente. Maar ergens lijkt het heel moeilijk te zijn om de bijpassende bouwbegroting naar ons te sturen….we wachten af en vragen ons af waarom sommige dingen zo moeilijk zijn.

Vorig weekend zijn we er even lekker uit geweest. Afgelopen jaren gingen we rond het eerste weekend van juni samen met een gezellige groep familie en vrienden naar een muziekfestival in Emmen. Retropop of later Hello-festival. Helaas kon dit voor het 2e jaar niet doorgaan. Het alternatief was kamperen in festivalsfeer op stadslandgoed de Kemphaan in Almere. Met 4 stellen, hapjes en drankjes, livestream, festivalmuziek, blonde pruiken en grote verhalen.

Op zaterdag was er een bierproeverij. Het stadslandgoed heeft een eigen bierbrouwerij. Opgezet vanuit een gilde van bierbrouwers uit de buurt. Voor de enthousiaste rondbuikige en bier-liefhebbende vrijwilliger was het de eerste rondleiding dit jaar en ook hier waren de verhalen groot en de ingeschonken biertjes prima. We sliepen in onze tent. De tent die ons overal in Europa op vakanties onderdak heeft geboden is afgelopen weekend voorlopig voor het laatst gebruikt. De tent gaat niet mee naar La Palma, maar blijft achter in Nederland. Komt vast later nog een keer van pas. Als we komende jaren Nederland een keertje bezoeken en er is toevallig een festival….of als de plannen op La Palma zo drastisch anders lopen dan gedacht en we komen berooid terug vanuit La Palma…. We zullen de tent nog even houden. .

Dit weekend was het tijd om een oude belofte in te lossen. We hadden een klein jaar terug met de verhuurder van ons huisje in Voorthuizen afgesproken dat we de kozijnen aan de buitenkant netjes zouden schilderen. De tegenprestatie was een halve maand huur. Dat komt natuurlijk goed van pas tijdens ons project en een weekendje schilderen met mooi weer is wel in te passen. De vorige bewoner was ooit begonnen met het schilderwerk, maar na 1 kozijn had de verhuurder zijn conclusies al getrokken: de vorige huurder kon beter die extra halve maand huur betalen. We hebben geprobeerd het schilderwerk zo netjes mogelijk te maken. Ook al kunnen wij er maar kort van genieten….Nog 7 weken…

Wandelen boven ons grondstuk

Heel langzaam vorderen de werkzaamheden rond ons grondstuk. En ook heel langzaam komen de offertes van de aannemers bij ons binnen. Het wordt nog een hele puzzel, maar ook daar gaan we vast binnenkort uitkomen. Binnenkort gaan we ook aftellen. Nog iets meer dan 10 weken, en dan staat het vliegtuig klaar voor onze enkele reis naar La Palma. Het besef daalt in dat het nu toch echt gaat gebeuren. Een spannende tijd vol laatste afspraken.

Een van die afspraken was een verslag van een mooie wandeling die we een paar weken geleden maakten in de buurt van ons grondstuk. De natuur was groener dan we ooit hadden gezien en de bloemen bloeiden uitbundig. Het wandelpad dat we hebben genomen hadden we ook al in 2 eerdere vakanties gelopen. De vorige twee keer als rondwandeling. Eén keer met halverwege een stevig stijging naar een uitzichtpunt op de kraterrand. Spectaculair, maar het pad terug was een brede zandweg door het bos zonder veel uitzicht.

De tweede keer had ik een grotere rondwandeling bedacht toen we een paar jaar geleden ook in het familiehuisje van Berto en Yoya verbleven. Het familiehuis ligt aan wandelroute gr-130, het Koningspad. Dit is een oud pad dat de dorpen rond het eiland met elkaar verbindt. Het loopt het hele eiland rond. Het Koningspad is een vrij vlak pad, voor Palmese begrippen. Op La Palma is niets vlak en ook deze route gaat gepaard met klimmen en dalen, maar gemiddeld blijf je min of meer op dezelfde hoogte boven zeeniveau. Het familiehuis van Berto en Yoya ligt in het dorpje Arecida, op een hoogte van circa 550 meter boven zeeniveau, in het midden van het het gedeelte van het Koningspad dat we die keer liepen. Voordeel van de rondwandeling destijds was dat we na een paar kilometer in onze toekomstige woonplaats La Punta bij één van de supermarktjes een broodje konden halen voor onderweg. Na La Punta liep de route dan steil omhoog langs de kraterrand om in korte tijd een hoogteverschil van ongeveer 400 meter te overbruggen.

Daarna begon het gedeelte dat we ook afgelopen vakantie hebben gelopen. Een ongeveer (Palmees) vlak deel van de route op ongeveer 400 meter boven ons grondstuk. Nadeel van de rondwandeling van destijds was dat aan het eind van het vlakke stuk een flink stuk moest worden afgedaald. Op zich een mooi stuk, maar het eindigt in de buurt van buurtschap El Jezus op het Koningspad, veel te dicht bij de Belgische bierbrouwerij. Toen we vorige keer hier eenmaal waren aangekomen, en de Belgische biertjes ons beter smaakten dan goed was voor het vervolg van de wandeling, restte ons slechts de bus terug naar het huisje van Berto en Yoya. Ik wil de hele wandeling nog eens maken samen met toekomstige gasten. Het is een flinke wandeling, en de enige grote rondwandeling vanaf ons toekomstige huis. De hele wandeling is ongeveer 14 kilometer en kent een totaal hoogteverschil van rond de 600 meter.

Afgelopen vakantie liepen we zoals gezegd een klein deel van de grote rondwandeling. Een prachtig pad op ongeveer 400 meter boven ons grondstuk, de dorpjes La Punta en Arecida en met meestal prachtig uitzicht op de omgeving en de oceaan. De weg naar het beginpunt was onderdeel van Anita’s bergrijexamen. Een bochtig parcours bergop.

Ons beginpunt is een kruising van wandelwegen op 970 meter hoogte boven zeeniveau in de buurt van buurtschap El Pinar. We lopen in zuidelijke richting richting de rand van de Caldera de Taburiente. De route voert ons over oude landbouwpaden langs vervallen boerderijtjes en velden die blijkbaar in vroegere tijden dienst hebben gedaan als weide voor de schapen. Iets verderop liggen in het bos enkele wijngaarden tegen de hellingen geplakt.

Omdat het dit jaar zo veel heeft geregend, is het overal groen en staan er de mooiste bloemen.

Het tweede gedeelte van de route gaat het pad door het dennenbos. in het bos houden de bloemrijke velden op en lopen we langs oude muurtjes met hier en daar resten van oude schuurtjes. Het pad eindigt vrij abrupt aan de rand van de kloof De las Angustias, de zijarm van de grote krater de Caldera de Taburiete, waardoor het water uit de krater vroeger naar zee stroomde. Vanaf de rand kijk je een angstwekkende diepte in. De bodem van de kloof ligt ongeveer 900 meter onder je. Spectaculair. Aan de overkant van de kloof heb je een prachtig uitzicht op de zuidwestkust van het eiland. Hier liggen ook de grotere dorpen El Paso, Los Llanos en Tazacorte.

De terugweg is even mooi als de heenweg. We lopen terug naar ons beginpunt om met de auto terug te rijden naar ons vakantiehuis. De route van vandaag is ongeveer 2 en een half uur wandelen. Dit keer deden we er 4 uur over.

Anderhalve Pala

Juan la Barba heeft vorige week in een paar dagen korte metten gemaakt met de dode bomen op het terras waar de 2 vakantiehuisjes komen. Zijn grote Pala is voor het grovere werk. Dat past wel bij de grote man met baard. Afgelopen weekend werd hij afgewisseld door Antonio. Antonio mag niet op de grote Pala en heeft een kleinere uitvoering meegenomen. De kleinere Pala is voor de fijnere klusjes.

Antonio is een goedlachse Palmero met een eeuwig durend shaggie in zijn linker mondhoek. Hij heeft door-de-weeks een baan als conciërge op een school in het naburige Tazacorte. In het weekend rijdt hij graag op de kleine Pala. Zaterdagochtend reed hij bedreven zijn kleine Pala over ons grondstuk.

Antonio begon de dag met het aanleggen van een zijweg vanaf de weg boven ons grondstuk. Aan het eind net naast de watertank, maakt hij ruimte voor een parkeerplaats voor onze auto en een gastenauto.

Toen we zagen hoe bedreven hij bezig was op de helling aan de bovenkant van ons terrein, vroegen we of hij ook een voetpad kon maken vanaf ons terras naar één van de vrijstaande ommuurde plateaus aan de andere kant van het terrein. Het is het plateau waardoor met name Anita in eerste instantie viel op dit grondstuk. Een plateau met een prachtig uitzicht en door de muren rondom, toch met voldoende privacy. Het is ook het plateau waarop we één van de vakantiehuisjes wilden bouwen, maar waarvan later bleek dat hierop (voorlopig) niet gebouwd mag worden, omdat er vanuit de gemeente een culturele bestemming op zit. Wij vinden een groentetuin cultureel zeer verantwoord en Antonio deed in no-time de grondvoorbereiding.

In het schuine bovendeel van het terrein liggen verspreid rotsen en lossen steenblokken. Deze gaan we gebruiken om de muur rondom het terras van ons woonhuis opnieuw op te bouwen. De Duitse aannemer die vorige week kwam, had voor het bouwen van deze muren een offerte beloofd. De offerte kwam afgelopen vrijdag met een zeer Duitse prijs. De Duitse aannemers op La Palma hebben de naam dat zij prima werk afleveren. Hierdoor valt hun offerte over het algemeen rond de 25% hoger uit dan die van lokale aannemers. Wij denken dat er best lokale aannemers te vinden zijn die ook prima werk kunnen leveren. Na de Duitse offerte kwam Alexi met de suggestie van een lokale murenbouwer. Alexi blijkt weer een waardevol contact. Hij kent zoveel mensen die van alles kunnen, dat we het idee hebben dat iedereen op La Palma murenbouwer, aannemer, kraanmachinist of noem-het-maar-op is. Het komt ons op dit moment prima uit. De lokale murenbouwer heet Ciso, ziet er uit alsof hij de grote stenen zelfs zonder machine kan opstapelen en lijkt een prima alternatief voor de Duitse murenbouwer.

Maandag was onze laatste “werk”-dag op La Palma. Dinsdag vliegen we terug naar Nederland. Nog even een paar fotootjes maken. Antonio is na werktijd op zijn school nog even langs gekomen om de laatste losse stenen op te ruimen. Intussen is Alexi samen met één van zijn vrienden bezig de eerste ijzeren buizen van het land te verwijderen. Op de plek waar hij bezig is gaat Barba een helling maken naar het terras van ons woonhuis. Als Barba klaar is, komt Antonio terug om ook de 2 terrassen waar ons huis komt te staan op te schonen. Als daarna de bouwvergunning voor ons huis is afgegeven, kan de murenbouwer aan de slag. De vaart zit er goed in. Wat is er veel gebeurd de afgelopen 2 weken. Misschien begint de bouw van de muren al over een dikke maand. De komende weken zullen we de diverse offertes gaan vergelijken en de bouwvergunningen voor de vakantiehuisjes proberen rond te krijgen. Thuis gaan we de foto’s terug kijken, blogs schrijven en ons heel langzaam realiseren dat het nu echt is begonnen. Een paar maanden nog, en dan gaan we definitief. We zullen het nog druk genoeg krijgen.

Een tijdelijk huis gevonden

In het eerste weekend van onze vakantie op La Palma zijn we samen met Berto en Yoya gaan kijken naar een huurhuisje, waar we tijdens de bouw van ons huis kunnen wonen. Het is het huisje van een kennis van de moeder van Yoya. Ons-kent-ons in La Palma. Afgelopen vrijdag mochten we alleen even om het huisje lopen en hadden we nog geen sleutel. Het huisje ziet er echt prima uit en ligt in het kleine dorpje La Punta, op 10 minuten lopen van ons grondstuk.

We hopen dat het groot genoeg is van binnen, en dat het mogelijk is om de naastgelegen ruimte ook af en toe te gebruiken. Vroeger is het huisje in de weekverhuur geweest aan toeristen. Het was toen alleen mogelijk 1 van de 2 delen van het huisje te huren, anders zaten de gasten wel erg dicht op elkaar. Sinds een paar jaar is de verhuur aan vakantiegangers, met iedere week nieuwe gasten, te veel werk geworden voor de eigenaresse. Ze verhuurt het liever voor een langere periode.

Agerita is een gemoedelijke oudere dame en vrijdag hebben we afgesproken om haar huisje samen met Berto en Yoya van binnen te bekijken. Als we het grotere deel van het huis binnengaan weten we eigenlijk al genoeg. Wat een leuk huisje. Het is zeker groot genoeg voor ons twee en Poes. Aan de achterkant is het huis uitgebouwd met een ruime slaapkamer, waardoor het huisje veel groter is dan we in eerste instantie hadden gedacht. We mogen ook even naar het naastgelegen kleinere huisje kijken al is dat nog niet helemaal opgeruimd. Het is best mogelijk dat het huis vroeger niet opgedeeld was en dat het samen een groot huis is geweest. Nu moet je buitenom om van het ene naar het andere deel te komen. Ook dit deel is verrassend ruim, en zeker geschikt om in de eerste periode van ons verblijf op La Palma gasten uit Nederland te ontvangen. En dat mag….alleen hebben die mensen dan geen TV. We leggen haar uit dat er in de eerste periode van ons verblijf nog veel werk te doen is aan ons huis en dat er vast mensen willen komen die ons daarbij willen helpen. Die zullen dan ’s avonds misschien nog even bij ons in de tuin zitten, maar zijn daarna vast te moe van het werken om nog TV te kijken. Agerita kan zich niet voorstellen dat mensen geen TV willen kijken. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er mensen zijn die op dit prachtige eiland binnen TV willen kijken.

Ook biedt Agerita duizend maal haar excuses aan voor het schilderwerk van het 2e huisje en voor de tuin die nog gesnoeid moet worden. De man die het zou doen was niet op komen dagen en het was er nog niet van gekomen om iemand anders te regelen. Als we aanbieden om daarmee te helpen wil ze daar niets van weten. Het huisje moet in nette staat worden verhuurd. We spreken af dat we het huisje in ieder geval netjes zullen houden en dat we de struiken in de tuin regelmatig zullen snoeien. Ook spreken we af dat we de oogst van de fruitbomen zo veel mogelijk zullen opeten.

We kunnen het huisje in principe huren tot februari. Afgelopen jaren was het huisje in februari en maart gereserveerd voor een bevriende familie. Afgelopen jaar waren ze vanwege Covid niet geweest en ze wisten niet of ze komend jaar wel zouden komen. Als ze niet komen, mogen we blijven zo lang we willen. Als ze wel komen zullen we tijdelijk iets anders moeten regelen. We wachten het af.

Als we 2 dagen later langs het huisje komen om nog wat foto’s te maken staat er een auto voor de deur. Waarschijnlijk iemand die in alle haast is opgetrommeld om het schilderwerk en de buitenboel te doen. Zodat het netjes genoeg om vanaf 1 augustus aan ons te verhuren. We kunnen niet wachten.

Geslaagd voor het bergrijbewijs

Afgelopen zondag hebben we de auto gepakt voor een rit over de top van het eiland, en naar de subtropische bossen en een waterval aan de oostkant. We hadden een rustdag ingepland tussen alle bezoekjes door. Een mooie gelegenheid om iets meer van het eiland te zien.

De rondrit was ook de gelegenheid voor Anita om haar bergrijbewijs te halen. Afgelopen jaren op onze vakanties was Jeroen de vaste chauffeur. Niet omdat hij de betere chauffeur is, of omdat hij de enige is die geen schade veroorzaakt, maar het was eigenlijk gewoon zo gelopen. De eerste vakanties kon je maar 1 bestuurder opgeven via het verhuurbedrijf en Anita vond het prima om op de bijrijdersstoel plaats te nemen. Was voor beiden wel goed geregeld zo. Jeroen vindt het rijden van veel bochten over smalle wegen langs afgronden geen probleem en houdt op die wegen minder van de bijrijdersstoel. Anita zag een beetje op tegen de steile hellingen met hellingproeven en het rijgedrag van de Palmeros. Omdat we in de toekomst allebei vast vaak op pad gaan op het eiland was deze werkvakantie begonnen met een huurauto met 2 bestuurders. En Anita is geslaagd. Het gaat prima. In het begin was een bochtje achteruit op een steile helling (vanaf ons huurhuisje) nog een angstige onderneming. Zondag, tijdens een grote rondrit over het eiland met veel haarspeldbochten en krappe weggetjes, reed ze als een volleerde Palmero.

Vanaf ons huurhuisje reden we via het noorden richting de hoogste toppen van La Palma. Het is een rit vol haarspeldbochten en met uitzicht op steeds wisselende landschappen. Boven op de toppen is het landschap ruig, rijden we tussen de wolkenflarden door en is het een stuk koeler dan beneden. Het huurautootje en de bestuurder doen het prima.

Via de oostkust van het eiland dalen we de centrale vulkaan weer af. De oostkust is vochtiger en groener. In één van de vochtige bossen is een wandeling naar een waterval. Deze korte wandeling stond al een tijdje op ons to-do-lijstje. Een heerlijke stop met lunch onder een groen bladerdak.

De terugtocht ging via de grillige noordkust. De weg loopt in het eerste gedeelte hoog boven zeeniveau. Ook deze rit reden we veel door de wolken. Het blijft een bijzonder verschijnsel om vanuit de wolken de zon in te rijden op de lager gelegen delen richting de zonnige westkust.

Gerard

Gerard is de inbreker die onze spullen heeft gestolen uit het huisje onder de watertank.

Op La Palma wonen vrij veel mensen die op één of andere manier niet zo goed in de maatschappij passen. De meesten zijn Hippie-achtige types die hun dag vullen met muziek maken op het strand en ze leven van wat het land hun biedt. Hippies horen bij La Palma. Sinds er steeds meer leegstaande huisje worden verkocht en opgeknapt, blijft er steeds minder ruimte voor hen over. De meeste overgebleven Hippies hebben zich teruggetrokken in het onherbergzamere noorden van het eiland en wonen eenvoudig in vervallen schuurtjes of grotten.

Toen in februari in het huisje onder onze watertank werd ingebroken en een persoon zich de eigenaar van ons huisje had genoemd, werd er door de buren al snel gesuggereerd dat hij wel een Hippie moest zijn. Veel Palmeros hebben een hekel gekregen aan de mensen die minder goed in de maatschappij passen. Ze hebben namelijk de naam zich niet erg nuttig te maken, af en toe wordt er wat fruit gemist (waar de Palmeros echt een enorme hekel aan hebben) en steeds vaker bewonen ze een oude schuur op hun land en willen er niet meer weg.

De inbreker van ons huisje onder de watertank is inmiddels al meer dan een maand geleden vertrokken. Tijdens een bezoek aan het grondstuk vanochtend kwam Jeroen de man tegen waardoor de inbreker is vertrokken. Het was de slordige en drukke neef van Vicente. In geuren en kleuren vertelde hij dat hij de clandestiene bewoner had zien schreeuwen tegen de opgetrommelde politie en toen hij zelf vroeg wat de man er deed, kreeg hij ook de volle laag. Maar het slordige en drukke neefje is niet bang, haalde thuis (hij woont iets verderop, in het familiehuis van Vicente) een groot kapmes en verzocht de clandestiene bewoner nogmaals maar veel dringender dat hij weg moest gaan. Daar had de gast blijkbaar niet van terug, binnen een uur was de inbreker verdwenen. Bij nader inzien was de onverzorgde en druk pratende kerel iemand die (niet alleen voor ons) de buurt een beetje in de gaten houdt en ook ons grondstuk vrij houdt van ongewenst gespuis. Beter een goede goede buur dan een verre vriend.

Na het voorval was niet alleen de inbreker, maar ook een groot deel van onze spullen verdwenen. Ons nieuw aangeschafte tuingereedschap en onze achtergelaten kleren waren met de inbreker mee. Sinds het begin van onze vakantie letten wij ongemerkt op de kleding van Hippie-achtige types. Misschien komen we Gerard wel tegen…

Stiekem hopen we van niet. Zeker sinds we vanochtend hoorden dat zijn vertrek met veel woorden en nogal wat geweld gepaard ging.

Vanmiddag maakten we een wandeling langs ons grondstuk. Een prachtige wandeling naar de rand van de Caldera de Taburiente, vanwaar je uitzicht hebt op de hele westkust van het eiland. We schreven er al eerder over in een blog. Op de terugweg kwamen we een strompelende man tegen….zijn T-shirt kwam ons erg bekend voor, en die sandalen…dat waren beslist de Teva’s van Anita…

Anders dan waar we de hele tijd van uit waren gegaan leek deze man helemaal geen Hippie-achtig type of Utopist. Het leek eerder een clochard, een zwerver. We schrokken er eigenlijk een beetje van. En wat doe je op zo’n moment?

We hadden hem kunnen aanspreken in ons beste Spaans. Maar met het verhaal van vanochtend in ons achterhoofd, onze gebrekkige beheersing van de taal en het idee dat wij van deze vieze man onze spullen zeker niet terug wilden, dachten we: is het allemaal wel de moeite waard? We zijn we maar doorgelopen. Met een dubbel gevoel… Op het terras even verderop, in het dorpje La Punta waren we er nog niet over uit. Maar met een biertje in de hand verdween het dubbele gevoel. Het blijft natuurlijk diefstal en we hopen hem nooit meer te zien, maar we hebben het in het leven beter getroffen dan hij.

De Pala van La Barba

Vanochtend in alle vroegte opgestaan. Alexi gaat om 8 uur aan de slag om het land op te schonen. Een paar dagen geleden kregen we van hem de kostenopgave voor het opruimen van de dode oude bomen, grondwerk en het verwijderen van de ijzeren buizen die op het land en in het schuurtje liggen. Blijkbaar weet hij wel een goed adres voor het oude ijzer, de offerte viel ons enorm mee.

Op het grondstuk komen we Juan tegen. Juan is een vriend van Alexi. Juan heeft een grote baard en een Pala, een machine die het midden houdt tussen een shovel en een kraantje. Juan is een grote man, spreekt erg rustig voor een Spanjaard en heeft een zeer gemoedelijke uitstraling. Omdat zijn naam, net als bij veel Spanjaarden, langer is dan alleen Juan, en we de rest van zijn naam eigenlijk niet goed konden verstaan, noemen we hem Juan La Barba. Juan is al begonnen met het uitgraven van de helling aan het begin van het terrein. Dit is de plek waar later de huizenbouwers ook langs naar boven gaan. De Pala wordt duidelijk ingezet voor het grovere werk. Maar Juan werkt netjes en graaft zich in no time naar boven, het niveau van de twee vakantiehuisjes.

Even later komt ook Alexi langs. Gelukkig neemt hij alle tijd en spreken we (samen met Travis) door wat Juan La Barba en de Pala deze week allemaal kunnen doen. Waarschijnlijk is aan het eind van de week het grove opruimwerk gedaan, zijn de bomen op een hoop geschoven en zijn er 2 hellingbanen gemaakt, 1 van beneden naar het terras van de vakantiehuisjes en 1 van dat niveau naar het niveau van ons huis. Alexi begint volgende week of de week daarna aan het verwijderen van de ijzeren buizen. Dit moet allemaal voorzichtig gebeuren en tijdens kantooruren. Officieel mag je natuurlijk wel je tuin opruimen, maar het afvoeren van een buizennetwerk komt wel erg dicht in de buurt van een begin van de bouw, en daarvoor is de vergunning nog niet verleend.

Alexi heeft ook de beschikking over een kleinere Pala en hij biedt aan om komend weekend een paar kleinere klussen op te pakken. Het is prettig werken met Alexi. Hij begrijpt goed wat wij willen, pakt snel door en kent veel mensen die weer andere klusjes voor ons kunnen regelen.

Als we later in de middag weer terug komen is Juan al gestopt. Het grote grondstuk waar de 2 vakantiehuisjes komen is al zo goed als kaal en schoon.

Zoals afgesproken heeft hij op dit stuk 2 oude avocadobomen laten staan. In de hoogtijdagen van de voormalige plantage stonden er misschien wel 100 bomen. De vorige eigenaar had de bomen al jaren geen water meer gegeven en bijna alle bomen zijn verdroogd en afgestorven. Maar avocadobomen zijn taai en een stuk of 8 bomen hebben nog een paar scheuten met bladeren waar, na de regen van afgelopen winter, toch weer leven in lijkt te komen. We kunnen deze bomen goed gebruiken om meteen al een groene uitstraling aan ons project te geven.

In de loop van de tijd zijn er ook een stuk of 10 kleine palmbomen opgekomen. De Palmeros vinden het onkruid, maar wij willen ze zo veel mogelijk laten staan. Midden op het terras van de vakantiehuisjes is een babypalmpje blijven staan, Juan heeft er liefdevol omheen gewerkt. Het begin van de tuin van één van de vakantiehuisjes is er.

Morgen komen er 2 aannemers om het grondstuk te bekijken voor het maken van een offerte. Rogier zal er bij zijn als tolk. Donderdag komt Juan terug om de Pala ons huiskavel op te sturen. En wij maken foto’s.