Geslaagd voor het bergrijbewijs

Afgelopen zondag hebben we de auto gepakt voor een rit over de top van het eiland, en naar de subtropische bossen en een waterval aan de oostkant. We hadden een rustdag ingepland tussen alle bezoekjes door. Een mooie gelegenheid om iets meer van het eiland te zien.

De rondrit was ook de gelegenheid voor Anita om haar bergrijbewijs te halen. Afgelopen jaren op onze vakanties was Jeroen de vaste chauffeur. Niet omdat hij de betere chauffeur is, of omdat hij de enige is die geen schade veroorzaakt, maar het was eigenlijk gewoon zo gelopen. De eerste vakanties kon je maar 1 bestuurder opgeven via het verhuurbedrijf en Anita vond het prima om op de bijrijdersstoel plaats te nemen. Was voor beiden wel goed geregeld zo. Jeroen vindt het rijden van veel bochten over smalle wegen langs afgronden geen probleem en houdt op die wegen minder van de bijrijdersstoel. Anita zag een beetje op tegen de steile hellingen met hellingproeven en het rijgedrag van de Palmeros. Omdat we in de toekomst allebei vast vaak op pad gaan op het eiland was deze werkvakantie begonnen met een huurauto met 2 bestuurders. En Anita is geslaagd. Het gaat prima. In het begin was een bochtje achteruit op een steile helling (vanaf ons huurhuisje) nog een angstige onderneming. Zondag, tijdens een grote rondrit over het eiland met veel haarspeldbochten en krappe weggetjes, reed ze als een volleerde Palmero.

Vanaf ons huurhuisje reden we via het noorden richting de hoogste toppen van La Palma. Het is een rit vol haarspeldbochten en met uitzicht op steeds wisselende landschappen. Boven op de toppen is het landschap ruig, rijden we tussen de wolkenflarden door en is het een stuk koeler dan beneden. Het huurautootje en de bestuurder doen het prima.

Via de oostkust van het eiland dalen we de centrale vulkaan weer af. De oostkust is vochtiger en groener. In één van de vochtige bossen is een wandeling naar een waterval. Deze korte wandeling stond al een tijdje op ons to-do-lijstje. Een heerlijke stop met lunch onder een groen bladerdak.

De terugtocht ging via de grillige noordkust. De weg loopt in het eerste gedeelte hoog boven zeeniveau. Ook deze rit reden we veel door de wolken. Het blijft een bijzonder verschijnsel om vanuit de wolken de zon in te rijden op de lager gelegen delen richting de zonnige westkust.

Gerard

Gerard is de inbreker die onze spullen heeft gestolen uit het huisje onder de watertank.

Op La Palma wonen vrij veel mensen die op één of andere manier niet zo goed in de maatschappij passen. De meesten zijn Hippie-achtige types die hun dag vullen met muziek maken op het strand en ze leven van wat het land hun biedt. Hippies horen bij La Palma. Sinds er steeds meer leegstaande huisje worden verkocht en opgeknapt, blijft er steeds minder ruimte voor hen over. De meeste overgebleven Hippies hebben zich teruggetrokken in het onherbergzamere noorden van het eiland en wonen eenvoudig in vervallen schuurtjes of grotten.

Toen in februari in het huisje onder onze watertank werd ingebroken en een persoon zich de eigenaar van ons huisje had genoemd, werd er door de buren al snel gesuggereerd dat hij wel een Hippie moest zijn. Veel Palmeros hebben een hekel gekregen aan de mensen die minder goed in de maatschappij passen. Ze hebben namelijk de naam zich niet erg nuttig te maken, af en toe wordt er wat fruit gemist (waar de Palmeros echt een enorme hekel aan hebben) en steeds vaker bewonen ze een oude schuur op hun land en willen er niet meer weg.

De inbreker van ons huisje onder de watertank is inmiddels al meer dan een maand geleden vertrokken. Tijdens een bezoek aan het grondstuk vanochtend kwam Jeroen de man tegen waardoor de inbreker is vertrokken. Het was de slordige en drukke neef van Vicente. In geuren en kleuren vertelde hij dat hij de clandestiene bewoner had zien schreeuwen tegen de opgetrommelde politie en toen hij zelf vroeg wat de man er deed, kreeg hij ook de volle laag. Maar het slordige en drukke neefje is niet bang, haalde thuis (hij woont iets verderop, in het familiehuis van Vicente) een groot kapmes en verzocht de clandestiene bewoner nogmaals maar veel dringender dat hij weg moest gaan. Daar had de gast blijkbaar niet van terug, binnen een uur was de inbreker verdwenen. Bij nader inzien was de onverzorgde en druk pratende kerel iemand die (niet alleen voor ons) de buurt een beetje in de gaten houdt en ook ons grondstuk vrij houdt van ongewenst gespuis. Beter een goede goede buur dan een verre vriend.

Na het voorval was niet alleen de inbreker, maar ook een groot deel van onze spullen verdwenen. Ons nieuw aangeschafte tuingereedschap en onze achtergelaten kleren waren met de inbreker mee. Sinds het begin van onze vakantie letten wij ongemerkt op de kleding van Hippie-achtige types. Misschien komen we Gerard wel tegen…

Stiekem hopen we van niet. Zeker sinds we vanochtend hoorden dat zijn vertrek met veel woorden en nogal wat geweld gepaard ging.

Vanmiddag maakten we een wandeling langs ons grondstuk. Een prachtige wandeling naar de rand van de Caldera de Taburiente, vanwaar je uitzicht hebt op de hele westkust van het eiland. We schreven er al eerder over in een blog. Op de terugweg kwamen we een strompelende man tegen….zijn T-shirt kwam ons erg bekend voor, en die sandalen…dat waren beslist de Teva’s van Anita…

Anders dan waar we de hele tijd van uit waren gegaan leek deze man helemaal geen Hippie-achtig type of Utopist. Het leek eerder een clochard, een zwerver. We schrokken er eigenlijk een beetje van. En wat doe je op zo’n moment?

We hadden hem kunnen aanspreken in ons beste Spaans. Maar met het verhaal van vanochtend in ons achterhoofd, onze gebrekkige beheersing van de taal en het idee dat wij van deze vieze man onze spullen zeker niet terug wilden, dachten we: is het allemaal wel de moeite waard? We zijn we maar doorgelopen. Met een dubbel gevoel… Op het terras even verderop, in het dorpje La Punta waren we er nog niet over uit. Maar met een biertje in de hand verdween het dubbele gevoel. Het blijft natuurlijk diefstal en we hopen hem nooit meer te zien, maar we hebben het in het leven beter getroffen dan hij.

De Pala van La Barba

Vanochtend in alle vroegte opgestaan. Alexi gaat om 8 uur aan de slag om het land op te schonen. Een paar dagen geleden kregen we van hem de kostenopgave voor het opruimen van de dode oude bomen, grondwerk en het verwijderen van de ijzeren buizen die op het land en in het schuurtje liggen. Blijkbaar weet hij wel een goed adres voor het oude ijzer, de offerte viel ons enorm mee.

Op het grondstuk komen we Juan tegen. Juan is een vriend van Alexi. Juan heeft een grote baard en een Pala, een machine die het midden houdt tussen een shovel en een kraantje. Juan is een grote man, spreekt erg rustig voor een Spanjaard en heeft een zeer gemoedelijke uitstraling. Omdat zijn naam, net als bij veel Spanjaarden, langer is dan alleen Juan, en we de rest van zijn naam eigenlijk niet goed konden verstaan, noemen we hem Juan La Barba. Juan is al begonnen met het uitgraven van de helling aan het begin van het terrein. Dit is de plek waar later de huizenbouwers ook langs naar boven gaan. De Pala wordt duidelijk ingezet voor het grovere werk. Maar Juan werkt netjes en graaft zich in no time naar boven, het niveau van de twee vakantiehuisjes.

Even later komt ook Alexi langs. Gelukkig neemt hij alle tijd en spreken we (samen met Travis) door wat Juan La Barba en de Pala deze week allemaal kunnen doen. Waarschijnlijk is aan het eind van de week het grove opruimwerk gedaan, zijn de bomen op een hoop geschoven en zijn er 2 hellingbanen gemaakt, 1 van beneden naar het terras van de vakantiehuisjes en 1 van dat niveau naar het niveau van ons huis. Alexi begint volgende week of de week daarna aan het verwijderen van de ijzeren buizen. Dit moet allemaal voorzichtig gebeuren en tijdens kantooruren. Officieel mag je natuurlijk wel je tuin opruimen, maar het afvoeren van een buizennetwerk komt wel erg dicht in de buurt van een begin van de bouw, en daarvoor is de vergunning nog niet verleend.

Alexi heeft ook de beschikking over een kleinere Pala en hij biedt aan om komend weekend een paar kleinere klussen op te pakken. Het is prettig werken met Alexi. Hij begrijpt goed wat wij willen, pakt snel door en kent veel mensen die weer andere klusjes voor ons kunnen regelen.

Als we later in de middag weer terug komen is Juan al gestopt. Het grote grondstuk waar de 2 vakantiehuisjes komen is al zo goed als kaal en schoon.

Zoals afgesproken heeft hij op dit stuk 2 oude avocadobomen laten staan. In de hoogtijdagen van de voormalige plantage stonden er misschien wel 100 bomen. De vorige eigenaar had de bomen al jaren geen water meer gegeven en bijna alle bomen zijn verdroogd en afgestorven. Maar avocadobomen zijn taai en een stuk of 8 bomen hebben nog een paar scheuten met bladeren waar, na de regen van afgelopen winter, toch weer leven in lijkt te komen. We kunnen deze bomen goed gebruiken om meteen al een groene uitstraling aan ons project te geven.

In de loop van de tijd zijn er ook een stuk of 10 kleine palmbomen opgekomen. De Palmeros vinden het onkruid, maar wij willen ze zo veel mogelijk laten staan. Midden op het terras van de vakantiehuisjes is een babypalmpje blijven staan, Juan heeft er liefdevol omheen gewerkt. Het begin van de tuin van één van de vakantiehuisjes is er.

Morgen komen er 2 aannemers om het grondstuk te bekijken voor het maken van een offerte. Rogier zal er bij zijn als tolk. Donderdag komt Juan terug om de Pala ons huiskavel op te sturen. En wij maken foto’s.

Goed bezig

De vaart zit er nog steeds flink in. We hebben ons zelf voorgenomen om deze 2 weken ook een beetje ontspannen vakantie te houden, en dat is maar goed ook. We hebben de eerste dagen al veel tijd besteed aan ons project. En er zijn veel mensen die willen helpen.

Afgelopen woensdag zijn we samen met Rogier, onze projectontwikkelaar, op het grondstuk geweest om even te overleggen wat we de komende tijd gaan doen. We hebben de plek van ons huis nog een keer goed doorgesproken, bekeken waar onze tuin en de vakantiehuisjes komen en gezien dat er op het terrein nog veel moet gebeuren voordat de huizenbouwer kan komen. We hadden ook nog even weer met Alexi afgesproken, de zoon van de eigenaar van de watertank naast die van ons. Onze buurman eigenlijk. Het is toch handiger communiceren als Rogier erbij is. We spreken af dat Alexi een offerte maakt voor het opruimen van de vlakke stukken op het terrein en dat hij nadenkt over het weghalen van de waterbuizen van het oude waterverdeelstation, die overal op het land liggen.

Volker is de makelaar die ons grondstuk in de verkoop had. We hebben een wisselende relatie met hem. Veel zaken zijn in het voortraject blijven liggen, trager gegaan dan voorspeld of heel anders gegaan dan we hadden afgesproken. Ondanks alles is de aankoop uiteindelijk goed gekomen, en, hoewel de makelaar zeker geen schoonheidsprijs verdient, kunnen we hem ook niet al te veel verwijten. En dat hebben we ook niet gedaan. We hadden donderdag een afspraak om even te horen hoe het ging met de registratie van het grondstuk. Alles blijkt eigenlijk zo goed als rond te zijn. Omdat hij een makelaardij heeft vroegen wij hem ook of hij niet een huisje wist waar wij vanaf augustus, tijdens de bouw van ons huis, kunnen verblijven. Hij gaf ons verschillende opties, waaronder zijn familiehuisje dat vanaf augustus niet meer verhuurd is. We zijn meteen gaan kijken. Het lijkt een serieuze optie al ligt het huisje wel een half uurtje rijden van het grondstuk.

Vrijdag was een vakantiedag. We zijn gaan wandelen in het gebied in de heuvels boven ons vakantiehuisje en ook boven het grondstuk waar we ons huis gaan bouwen. Het is een prachtig stukje eiland en van de wandeling zelf komt binnenkort een apart blog.

Terug in ons vakantiehuisje kwamen Berto en Yoya even langs. Gewoon om te horen hoe het met onze plannen gaat en natuurlijk om te horen of we al een beetje Spaans kunnen. We mailen al een tijdje met Berto, zoveel mogelijk in het Spaans, en we leren elkaar al aardig kennen. We kunnen Berto en Yoya gerust onze eerste Palmese vrienden noemen. En zij helpen ons niet alleen met ons project en de taal, maar hebben via een vriendin van de moeder van Yoya ook een huisje gevonden om tijdelijk te huren tijdens de bouw van ons huis. Ze bieden ook aan er direct even te gaan kijken, we mogen alleen niet binnen kijken. De vorige huurder was een jongen die de coronaperikelen in Madrid was ontvlucht en hij is pas een paar dagen geleden vertrokken. Het huisje is nog niet opgeruimd. Wat een mooi huisje, vlak bij het grondstuk, knus, maar groot genoeg en helemaal prima voor ons. Ook Poes mag mee, als zij belooft dat zij het interieur een beetje heel houdt. We gaan het vast doen, al hebben we het nog niet eens van binnen gezien. We zijn er nu al blij mee.

een streep door het huisje bij de watertank als tijdelijke woning

Het weer is de afgelopen dagen echt fantastisch. Vanuit ons vakantiehuisje kijken we uit over de zonovergoten landerijen om ons heen. Het is elke dag net even boven de 20 graden en als het zonnetje goed doorbreekt, zoeken we al snel een plekje in de tuin onder de bomen op.

Vakantiehuisje van Berto en Yoya

Natuurlijk zijn we afgelopen weekend een paar keer op ons grondstuk geweest. Soms alleen, om te zien hoe onze toekomst er uit gaat zien, soms met buren, kennissen en vrienden.

Maandag is weer een “werk”-dag. Vanochtend waren we op tijd op. We hadden zelf een afspraak geregeld met één van de bouwondernemingen voor het maken van een offerte. Zonder onze projectontwikkelaar. Deze aannemer is een Duitse aannemer, die we kennen via onze verkoopmakelaar. Tenminste, we dachten dat hij een Duitssprekende aannemer was. Hij blijkt slechts een paar woorden Duits te verstaan, en spreekt het zeker niet. Gelukkig had ook de Duitse verkoopmakelaar tijd gevonden om even mee te rijden. Overleggen in het Duits is voor ons toch veel makkelijker dan in het Spaans. Dat laatste gaat met een beperkte woordenschat, gebaren en Travis. Travis is een handig vertaalcomputertje dat wij al in Nederland hadden aangeschaft. Maar dit keer kon het gelukkig in het Duits. En we zijn blij dat we de relatie met de verkoopmakelaar in stand hebben gehouden.

Naast de aannemer is een murenbouwer meegekomen. Hij gaat een offerte maken voor de te bouwen muren rond ons woonhuis. Hij komt meteen met goede ideeën en we hebben het idee dat we hem vast terug zullen zien. Wel even afwachten tot we zijn offerte onder ogen krijgen natuurlijk.

Leuk

Nadat wij in december eindelijk het landstuk op onze naam hadden staan zei Roger, onze aankoopmakelaar: dit was het lastige stuk, nu gaat het leuk worden. Eenmaal thuis leek het wel alsof er maar heel traag af en toe iets gebeurde. De meeste tijd ging op aan het wachten op nieuws van de architect en wanneer hij nou eindelijk de aanvraag voor de vergunningen zou in leveren bij de gemeente. We hadden de hele tijd de hoop dat we meer vat op de situatie zouden krijgen en regelmatig zeiden we tegen elkaar: “nu is het blijkbaar leuk”, maar zo voelde het niet. We hadden vorig jaar al gemerkt dat er meestal pas echt iets gebeurde als we op La Palma waren. En afgelopen dinsdag is dat gelukt. We zijn weer op La Palma. En direct ging het project weer aan. En het wordt leuk. En in de drukte van de afgelopen dagen is er zo veel te doen dat zelfs een blog schrijven er bij in schiet. Weken is er vrijwel niets te melden, en afgelopen dagen is er elke dag genoeg voer voor meerdere blogs. Ik begin bij het begin.

We vlogen vanaf Düsseldorf. Twee dagen voor de vlucht allebei even snel een negatieve corona-test ophalen en dinsdagochtend op tijd op pad met een thermoskan koffie en koekjes voor onderweg. Het was ons bij het inchecken niet gelukt 2 stoelen naast elkaar te boeken. Tijdens het inleveren van de koffers bleek het toch mogelijk en kregen we 2 ruime stoelen bij de nooduitgang. We kregen gelijk het gevoel dat het tijdens deze werk-vakantie goed ging komen, zou het leuke gedeelte dan toch echt beginnen? De vlucht verliep soepel en ook het ophalen van de koffers en de auto ging in sneltreinvaart. Het vliegveld op La Palma ligt aan de vaak bewolkte oostkant van het eiland. Ons grondstuk en ook het huisje van Berto en Yoya, waar we ook deze keer verblijven, ligt aan de westkant. We vinden het altijd een wonderlijk verschijnsel als we de weg omhoog rijden naar de pas door de bergrug die het oosten en en westen van het eiland van elkaar scheiden. Als we de tunnel inrijden, is het donker en rijden we in de wolken, als we eruit rijden: “pling” daar is de zon.

We hopen deze vakantie eigenlijk 2 dingen voor elkaar te krijgen. Als het goed is gaan we contact hebben met 4 aannemers om onze plannen door te spreken en om offertes voor de bouw te krijgen. Daarnaast hopen we dat we een huurhuis kunnen regelen voor de periode dat ons huis wordt gebouwd. Het is een beetje afhankelijk van de planning van de aannemer, maar eigenlijk hebben we al besloten dat we per 1 augustus uit Nederland vertrekken.

Natuurlijk waren we benieuwd hoe ons grondstuk er bij lag. Het huisje van Berto en Yoya ligt vlak bij ons grondstuk. En nadat we onze koffers hadden weggebracht, zijn we gelijk even gaan kijken. Ongelofelijk wat er allemaal gegroeid was in de afgelopen maanden. Er was bijna geen doorkomen aan. Van het opruimen in onze vorige vakantie was niets meer terug te zien, het land was compleet overwoekerd. Dat betekent werk aan de winkel om het land weer enigszins begaanbaar te krijgen.

De zwerver had helaas bijna al onze spullen meegenomen. We hadden er al een beetje rekening mee gehouden. Natuurlijk was dat minder leuk, al viel het ons mee dat hij er niet een rommeltje van had gemaakt. Eigenlijk zag het er nog best netjes uit en was alleen het slot samen met onze spullen verdwenen. Alleen de Nederlandstalige reisboekjes waren achtergebleven. Op het moment dat wij daar rondliepen zagen we dat we in de gaten gehouden werden door 3 mannen die op het hoger gelegen grondstuk stonden. Toen wij naar hen toe liepen om ons, in ons beste Spaans, voor te stellen, bleek 1 van de mannen Vicente te zijn, de eigenaar van de weg boven ons. Het bleek meteen een leuk contact. Hij had nog een huisje boven de weg dat in de verkoop zou gaan, we konden gelijk wel even kijken. Eén van de wilde ideeën van Jeroen was om dit huisje met grondstuk erbij te kopen, het te verbouwen tot ons tijdelijke woonhuis en het daarna te verhuren als extra vakantiehuisje. Per telefoon werd een neef opgetrommeld die de sleutel kwam brengen. Het was al snel duidelijk dat het voor ons niet geschikt was, vanaf 1959 had er niemand meer gewoond, het moest volledig worden gerenoveerd en het bijbehorende land dat verkocht werd was meer dan 10.000m2. Vicente had er een flink bedrag voor in zijn gedachten. Goed om te zien, maar een mooi project voor iemand anders.

Vlak voordat we weg wilden gaan kwam nog iemand langs. Zijn familie bleek de eigenaar te zijn van de watertank naast onze watertank. Het is het stukje land dat aan het eind van ons aankoopproces eerst wel en later toch niet aan ons verkocht kon worden. Wederom in ons beste Spaans een gesprekje aangegaan. Alexi blijkt een aardige gast en hij biedt aan om te helpen met het schoonmaken en het opruimen van het grondstuk. Hij heeft een pala, een soort kraantje met shovel. Zijn broer blijkt in de oud ijzerhandel te zitten en samen kunnen zij helpen met het verwijderen van de ijzeren buizen die overal nog op het land liggen. We spreken af dat hij een offerte maakt en dat we later deze week elkaar weer treffen om de planning af te stemmen. Als we terug rijden naar ons vakantiehuisje is de zon al een heel eind richting de horizon vertrokken. Zo ben je thuis aan het afwachten wat er allemaal nog moet gebeuren en binnen 1 dag op het eiland gebeurt er te veel om op te noemen. En dat voelt goed. We kunnen vooruit, we hebben er zin in, het wordt leuk.

Proyecto Básico

Of op zijn Nederlands: het stuk dat is geschreven om de bouwvergunning voor ons huis aan te vragen. We kregen 2 weken geleden het document per mail toegestuurd met de vraag om hier even doorheen te gaan en te kijken of we nog op- of aanmerkingen hadden. Dit document bestond uit 222 pagina’s Spaanse tekst, makkie.

Gelukkig hebben we (Jeroen) de laatste tijd alle begrotingen al grondig doorgespit en de tekeningen van ons huis tot in “perfectie” aangepast, voor zover de begroting dat toe liet. Het kleine deel van de 222 pagina’s dat over de daadwerkelijke bouw van ons huis ging, was zodoende al uitvoerig doorgenomen en goedgekeurd door de architect. We hadden eigenlijk alleen nog wat opmerkingen over de plaats van ons huis, de jacuzzi en de materialen van de kozijnen. Blijkbaar is de vergunningaanvraag zo algemeen dat we hier later altijd nog wat wijzigingen in aan kunnen brengen. De meeste tekst ging over de bestemming van het terrein en de normen waaraan moet worden voldaan om überhaupt te bouwen. Daar hadden we gelukkig voor de aankoop van het grondstuk al uitvoerig over na gedacht. Het was destijds één van de redenen om juist dit stuk te kopen.

Op La Palma gaan ze ook met de tijd mee en het was mogelijk om het stuk digitaal aan te leveren. Dat scheelde weer een reis, onze architect hoefde niet vanaf Gran Canaria in te vliegen om het persoonlijk in te leveren. Even een volmacht tekenen en het was zo gepiept.

Hieronder het bewijs van aanmelding:

Volgens planning gaat de goedkeuring zo’n 3 maanden in beslag nemen, we kunnen alleen maar afwachten. Nu wordt het tijd om met een aannemer in gesprek te gaan. Het is alleen lastig om op dit moment naar La Palma te gaan. De vlucht vanuit Nederland die we geboekt hadden op de 28e is helaas geannuleerd. Of de vlucht een week later wel doorgaat moeten we nog zien. Voor alle zekerheid hebben we ook maar een vlucht geboekt vanuit Düsseldorf. Op die manier hebben we dubbel zoveel kans dat we op pad kunnen. De overgebleven vlucht stellen we dan uit voor een volgend bezoek.

Ook gaan we de komende tijd met de architect om tafel om het Proyect Básico voor de 2 vakantiehuisjes af te maken. Hoewel de tekeningen in ons hoofd al klaar zijn, dateert de laatste versie van de architect van een paar maanden geleden. Omdat we zo snel mogelijk de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons eigen huis af wilden hebben, was dit even blijven liggen. We willen ook niet te veel vragen tegelijk via projectontwikkelaar Rogier aan de architect stellen. We hebben gemerkt dat vragen of opmerkingen dan nogal eens blijven liggen. Het werkt beter om telkens één vraag te stellen en daarvan het antwoord af te wachten. Beetje bij beetje, Poco a poco.

Laatste sneeuwpret?

Het is vreemd om een blog te schrijven over sneeuw van 10 dagen geleden, terwijl we het afgelopen weekend heerlijk in het zonnetje in de tuin konden zitten. De “ongenode gast” kwam tussendoor in ons vorige blog. De winterwandeling van anderhalve week stond nog in de wacht. Ook wij stonden afgelopen week weer in de wacht. Na de verontrustende berichten rond ons grondstuk waarbij wij elke dag hoopten op nieuws, is het stil gebleven…. de communicatie blijft lastig op afstand en na een paar mañana’s zijn we zo weer een week verder. Dit had ook een blog kunnen worden over de plotselinge lente van afgelopen weekend, maar ik heb zo het idee dat er nog een heleboel blogs met lente-weer gaan volgen. En die winter, ach misschien gaan we het over een tijdje nog missen ook.

Ineens was de winter dan toch ingetreden in Nederland. We moesten ons achter op het park uitgraven uit een verse laag sneeuw en gingen glibberend het park af.

Na een paar nachten strenge vorst kon er ineens weer geschaatst worden, ook het E-woord was alweer gevallen. We hadden er niet meer op gerekend. Anita had haar schaatsen vorig jaar al weggegeven en Jeroens schaatsen lagen al keurig opgeslagen op de zolder bij PaMa in Dronten. We besloten te gaan wandelen in plaats van te gaan schaatsen. Vanuit Loenen (bij Apeldoorn) volgden we een mooi klompenpad door het buitengebied.

Met onderweg een fijne stop met koffie-to-go en heerlijk warm appelgebak bij zorgboerderij De Groote Modderkolk. Met een glimlach gereserveerd en te nuttigen ergens in de boomgaard. Normaal het startpunt van de wandeling, nu een welkome tussenstop halverwege.

Met een warm gevoel van binnen en een koude wind om onze oren gingen we verder met de wandeling. Nederland op z’n mooist. Een prachtige wandeling op een prachtige dag.

Zou dit onze laatste wandeling in de sneeuw zijn geweest? Vast niet. Ook op La Palma kan het sneeuwen op de hoogste toppen. En een Hollandse winterwandeling kan ook vanuit La Palma prima passen in een weekje familiebezoek. Ik denk dat deze wandeling ook in het voorjaar, als de bomen uitlopen en alles nog meer kleur heeft, prachtig zal zijn. We komen later terug. Over een paar maanden. Het wordt nog puzzelen welke van de mooie wandelingen van de afgelopen tijd we in het voorjaar nog eens gaan doen. We hebben nog even. Mañana.

sneeuw, regen en mist

Vanochtend een vreemde vogel gespot in onze tuin in Voorthuizen. Een groene specht. We hadden ‘m nog nooit eerder gezien. De kleurrijke hemelbewoner kondigt een weersverandering aan. Vanavond gaat het sneeuwen en gaat de oostenwind aantrekken. Het wordt winter in Nederland. Met veel sneeuw en volgende week strenge vorst. Pak de schaatsen maar uit de kast. De specht kondigt met zijn kruin ook een weerswaarschuwing aan, vanavond code rood. We graven ons dit weekend in bij de kachel met hutspot, een winterbiertje en mappen vol oude vakantiefoto’s.

Ook op ons zomerse toekomstige eiland heeft de winter toegeslagen. Sneeuw op hoger gelegen toppen en temperaturen van maximaal 10 graden, dat hebben wij tijdens onze vakanties van afgelopen jaren nooit meegemaakt. In ons vorige blog schreef ik al dat het de laatste weken flink had geregend, waardoor het landschap langzaam groen is gekleurd. De aanhoudende subtropische lage drukgebieden die de sneeuw op de toppen brachten, hebben de afgelopen week ook weer flink regen gebracht op de hoogte van ons grondstuk. Toch kan alle regen van afgelopen tijd voor de oplettende Palmero geen verassing zijn. 18 december heeft Anita, koningin van de regen, in hoogsteigen persoon een stuk land gekocht op het eiland. En waar Anita komt, komt ook de regen. Dat wordt nog wat de komende jaren. We worden vast als vorsten onthaald.

foto Siepko Wenning, www.lapalma-oceaanzicht.nl

Regen is in deze tijd van het jaar op La Palma niet uitzonderlijk. In een gemiddeld jaar regent het aan de westkant van het eiland 4 a 5 perioden lang een dag of 4 achter elkaar flink. Dat telt op naar iets minder dan de helft van de jaarlijkse regenhoeveelheid die wij in Nederland gewend zijn. In het 2e jaar dat wij op La Palma op vakantie waren, ver voor wij plannen kregen om ons daar te vestigen, kregen wij ook bezoek van zo’n lage drukgebied. Twee-en-een-halve dag zaten we binnen op de oncomfortabele Spaanse bank in een klein vakantiehuisje in Los Llanos. Hoewel de aardige eigenaresse van het vakantiehuisje ons binnenverblijf zo aangenaam mogelijk probeerde te maken, waren we blij dat we op dag 3 weer naar buiten mochten. Naïef als wij waren dachten we dat we na dagen regen best een wandeling konden maken in de grote kloof die centraal op het eiland ligt. Op de weg er naartoe bleek al dat wij ons lelijk hadden vergist. De regen had zand en rotsblokken op de wegen achtergelaten, en de normaal zo rustieke droge kloof was veranderd in een woeste stroom bergwater.

Een dag later waren de meeste wegen weer toegankelijk. We besloten naar de nattere oostkant van het eiland te gaan voor een mooie wandeling langs de bronnen van Marcos en Cordero. Ook de oostkant van het eiland had een flinke plens regen meegekregen en het bezoekerscentrum aan het begin van de wandeling was nog dicht. Op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum stond nog 1 stel andere wandelaars en een taxi. Uit het gesprek met de taxichauffeur konden wij, met het hele kleine beetje Spaans dat wij kenden, opmaken dat de taxi ons een stuk omhoog kon brengen naar Casa del Monte, een huis aan de voet van de bronnen. Het was zijn eerste rit omhoog na de regen…

We hadden in onze reisgids al gelezen dat het mogelijk moest zijn om vanaf Casa del Monte terug te lopen naar het bezoekerscentrum. Een wandeling van 12 kilometer, maar met een daling van ongeveer 1.000 meter. Tijdens de bochtige rit omhoog, door de modder van de onverharde weg kwamen we alleen een boswachter tegen. Uit het gesprek begrepen wij dat de route deels toegankelijk zou zijn, maar het advies was eigenlijk om terug te keren. Bij Casa del Monte aangekomen, besloten onze medepassagiers direct met de taxi terug te rijden. Wij maakten ons op voor een wandeling, we zien wel hoe ver we komen.

De wandeling begint langs een irrigatiekanaal. Met wat klauterwerk kan je deze volgen door in totaal 13 tunnels die zijn uitgehakt in de bergwand. De wolken en de mist om de berg waren gelukkig nog niet verdwenen, zodat we geen idee hadden van de dieptes naast het pad. In één van de laatste tunneltjes stuiten we op een groep werklui met hamers en houwelen. Zij waren bezig geweest om het wandelpad vrij te maken en waren op de weg terug. Wij begrepen van hen dat het pad verderop begaanbaar was, maar dat de leuningen hier en daar waren weggespoeld. Als we voorzichtig waren moest het mogelijk zijn de wandeling te vervolgen.

Het werd een schitterende wandeling. Zonder vergezichten, langs volle watervallen, met enkele spannende passages en een glibberige afdaling door dicht laurierbos.

Toen wij jaren later deze wandeling nog eens maakten, zonder wolken en met vergezichten, waren we blij dat het de eerste keer zo mistig was geweest rond het pad. Hierdoor hadden we de duizelingwekkende dieptes naast het pad-zonder-relingen gemist en konden we zonder hoogtevrees de tocht in alle rust uitwandelen.

De les van Berto

Gisteren kregen we een mail van Berto. Berto is de eigenaar van een vakantiehuisje waar we al meerdere keren zijn geweest. Hij is een Palmero die goed Engels spreekt en ons al meerdere goede tips heeft gegeven. In december zijn we in het familiehuis van Berto geweest om daar rond te kijken en kennis te maken met de rest van de familie. In de laatste week is hij zelfs met een aannemer bij ons land geweest en hielp hij met tolken. Erg fijn om hem en zijn familie te leren kennen. Afgelopen week hadden we hem een mailtje gestuurd om hen op de hoogte houden van de laatste ontwikkelingen en om hem nogmaals te bedanken.

Al dit weekend kregen een uitgebreide mail terug. Geduldig legde hij uit hoe lastig het soms kan zijn op La Palma om dingen te regelen. Bijvoorbeeld de registratie van een grondstuk. Wij hadden in onze vakantie van hem al gehoord dat zij daar tijdens de bouw van het vakantiehuis vaak tegen aan liepen. Ze hebben geleerd er gelaten mee om te gaan. Zorgen maken over de uitkomst heeft niet zo veel zin en meestal komt het uiteindelijk wel goed. Het duurt alleen vaak langer dan gedacht. Ook zij hadden in het begin een probleempje met de grenzen van het perceel. Vanuit vroegere tijden is het nou eenmaal niet altijd even duidelijk hoe de landsgrenzen lopen. Als iedereen zoveel land heeft als hij zegt, dan is La Palma twee keer zo groot. Oftewel, ook de problemen die wij ondervonden met de aankoop, de hoge offerte van de architect en de onduidelijke eigendomssituatie van de weg bovenlangs, we zullen zien dat het uiteindelijk goed gaat komen. Geduld is een belangrijke eigenschap voor nieuwkomers op La Palma.

Vakantiehuis van Berto en Yoya

Uit onze mail klonk waarschijnlijk wat teleurstelling over de gang van zaken door. Daarom was hij als verrassing naar ons land gereden en had een aantal foto’s gemaakt. Om onze motivatie op te vijzelen. Het is de laatste jaren erg droog geweest op La Palma maar een restant van een subtropische storm bracht daar eind december verandering in. Het heeft net na onze terugkomst een paar weken flink geregend. En regen is voor de Palmero’s net zoiets als sneeuw voor de Hollanders. Iedereen is blij dat het stof uit de lucht is, dat de waterbassins weer gevuld worden en dat het eiland weer groen kleurt. Het verschil is duidelijk, hieronder eerst de foto’s die wij tijdens de aankoop van het grondstuk maakten en de foto’s die Berto maakte afgelopen weekend. Daar wordt ook een nieuwkomer blij van. La Palma doet zijn naam weer eer aan als Isla Verde. Het eiland heeft een groen jas aangetrokken, versierd met bloeiende bloemen. Ons stukje eiland, maar ook de omgeving ziet er ineens weer een stuk aantrekkelijker uit.

Het was goed voor ons om deze opsteker te krijgen. Een vrolijk bericht maakt het wachten een stuk makkelijker. We vinden het sowieso prettig als er berichten komen uit La Palma. Zelfs bij een minder goed bericht hebben we in ieder geval het idee dat we invloed hebben op de voortgang van het project. En dat is precies waar Berto ons voor waarschuwt. Wij willen door, zijn advies is gelaten afwachten, het komt vaak wel goed.

Net als het eiland zelf, en ons stukje eiland in het bijzonder. Na een lange periode van droogte lijken de bomen dood en de grond kaal. Het land wacht geduldig af. En als de regen komt, blijkt het een stuk minder dor dan gedacht en als het eiland zijn groene jas heeft aangedaan is het alsof de droogte nooit heeft bestaan. Geduld is een belangrijke eigenschap op La Palma.

De les van Berto gaat een belangrijke les zijn de komende tijd. Geduldig afwachten…het wordt nog een hele opgave. We gaan ons best doen. Uiteindelijk gaat het goed komen. Als we zijn foto’s zien begint het toch echt te kriebelen. Nog 6 maanden en dan gaat dat echt gebeuren.

Bad

We komen er best wel uit in ons tijdelijke huisje. Het is niet ruim maar knus en gezellig. De omgeving biedt veel mogelijkheden om lekker te wandelen en te fietsen. Als je tenminste uit de buurt blijft van het enorme aanbod van vakantieparken. Daar zijn we nog steeds verbaasd over, zoveel chalet/vakantieparken hadden we niet verwacht. Het lukt nog steeds om na een stukje rijden toch rustig te wandelen, zeker als je langere wandelingen maakt is het niet zo moeilijk om de massa te ontwijken. Na het wandelen of fietsen zijn we blij met de open haard in het huisje en met het hout dat we nog meegenomen hadden uit Baarn.

Zeker nu de winter steeds meer z’n intrede doet, merken we wel dat het een eenvoudig vakantiehuisje is. De muren zijn maar dun, de ramen zijn enkel glas en de schuifpui is van aluminium. Als we ’s avonds op de bank zitten merken we de koude luchtstromen achter ons. Daar kan zelf de openhaard niet tegen op. Maar het is tijdelijk. En…het geeft ons een extra reden om vlot door te pakken met ons project.

Het enige dat we echt missen is een warm bad. Wij zijn echte badmensen. In ons vorige huis hadden we zelfs een royale jacuzzi ensuite in onze slaapkamer staan, heerlijk. Vooral als de avonden kouder worden. Maar, ook zeker niet onbelangrijk, een dik uur in bad geeft ook ontspanning. En dat kunnen we in deze hectische tijd prima gebruiken. Ons huisje in Voorthuizen heeft geen bad. En dat missen we enorm. Natuurlijk wisten we dit toen we gingen verhuizen. We hadden gedacht dat we onze badverslaving wel konden oplossen door zo nu en dan bij familie of vrienden in bad te gaan (is toch niet zo ontspannen als thuis) en een keertje extra naar de sauna (helaas gesloten wegens Covid). Afgelopen week het internet rondgesurfd op zoek naar een oplossing.

En die is er gekomen. Uit China. Afgelopen jaar is er veel narigheid uit China gekomen, aan het begin van dit jaar komt uit China de oplossing van ons badprobleem. Vrijdag besteld, vanmiddag kwam hij binnen bij het post-ophaalpunt in het naburige Stroe. Een tijdelijke oplossing in ons even tijdelijke huisje.

En het is heerlijk. Kleiner dan de royale jacuzzi in Baarn, maar met een beetje lenigheid kun je je er prima in vouwen. warm water, badolie, bakje koffie en muziekje op de achtergrond, wij kunnen de koude en donkere winteravonden aan.