Ons tijdelijke huisje

Gisteren kregen we de sleutel van ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. We hadden al een keer in de buurt rond gekeken en een keer samen met de verhuurder binnen gekeken. Nu konden we in alle rust zelf kijken of het ons gaat bevallen. En het bevalt prima . Het huisje is veel kleiner dan ons huis in Baarn, maar alles zit erin. Een woonkamer met open keuken, anderhalve slaapkamer, een moderne badkamer en ook nog een zolder. Een meevaller. De zolder is groot genoeg voor alle dingen die we in Voorthuizen niet gebruiken, maar die wel meegaan naar La Palma. De tuin is veel groter dan de tuin in Baarn. En ook de omgeving voorbij de grens van de tuin lijkt veel ruimer. Van de kleine huisjes op de buurpercelen zien we alleen hier en daar een dak, en verder heel veel lucht.

Bij de bezichtiging zagen en roken we al dat de binnenboel wel een opfrisbeurtje kon gebruiken. Op zich was het huisje schoon achter gelaten, maar het rook muf en de muren waren flink vergeeld en er zaten vocht- en schimmelplekken op. Dus gisteren direct in de kluskleren op pad met in de auto gereedschap, verf en een sopje. En in een klein huisje kun je al snel een boel doen. Eerst maar eens de ladder op. Gelukkig bestaat het plafond voor het grootste gedeelte uit kunststof platen. Deze kunnen zeker een sopje hebben.

De roze muur met glitters in de kleine slaapkamer was nog wel even een uitdaging. De verf wou niet goed hechten. Maar de aanhouder wint en vandaag was het kamertje, na een 2e verflaag, helemaal wit. Toen we het tempo eenmaal flink te pakken hadden, was ook de grote slaapkamer in no-time wit. “Verkeerswit”. Wij kenden de term ook niet. Het ene wit is het andere blijkbaar niet en nadat we de oude emmer met “stralend” wit op hadden, volgde een volle emmer met …verkeerswit. Verkeerswit is een kleur tussen cremewit en spierwit. Hier zijn boeken over vol geschreven, het internet staat er vol mee en over het verschil zijn de geleerden al jaren aan het bakkeleien. Geleerden niet alleen uit Nederland, maar uit allerlei windstreken. Zo moeten wij deze kleur in de toekomst gaan onthouden als blanco trafico… (ik verzin dit echt niet). Het resultaat is in ieder geval prima, en wij vinden het verschil tussen de naast elkaar liggende muren verkeerswit en stralend wit overbrugbaar. Wij zien geen verschil!

Het klussen gaat ons eigenlijk best goed af samen. Eén op de trap, de ander eronder, beetje oppassen met smeren en tussendoor koffie met koekjes. Ook hier komen we samen prima uit. Volgend weekend zorgt de verhuurder voor een hoge ladder en kunnen we ons gaan uitleven op de woonkamer. Ik denk dat we na volgend weekend al kunnen beginnen met de inrichting. Best fijn een klein huisje.

Dilemma’s

Het blijft voor ons wennen, de manier waarop de Palmeros zaken doen. Waarom zou je iets eerder regelen als het ook op het allerlaatste moment kan. Wij vinden de onzekerheid lastig, zij gaan er van uit dat het op tijd goedkomt. Zoals we verwacht hadden gaat het onze verkoper niet lukken om op tijd alles aan te leveren voor publicatie. Afgelopen dinsdag de 29e kregen we van de makelaar te horen dat de verkoper “in principe” alles rond had voor het aanleveren bij de notaris. Alleen was op één of andere manier de notaris de rest van de week niet aanwezig, en kan het proces pas volgende week afgerond worden. Een paar dagen uitstel is toch geen probleem. We wachten al anderhalf jaar en ach, dan maken die paar dagen niet meer uit. Toch?

En zoals al vaker in de aanloop van ons project kwam er ineens nog een konijn uit de hoge hoed. De dame met wie de verkoper na veel moeite het laatste eigendomsdocument had geregeld bleek nog een stukje grond te willen verkopen. Of we dat misschien ook nog willen kopen. Net als je denkt dat er een beslissing genomen moet worden over wel of niet uitstel geven of omschakelen naar plan B, hebben we weer iets om over na te denken in plan A. Saai wordt het in ieder geval nooit.

Voor ons is dit wel een mooi stukje om bij te kopen, zie ook de tekening hierboven. Er staat een watertank op, met een schuurtje waaruit vroeger het water werd verdeeld en een plat grondstukje met een mispelboom. De mispelboom is hierin natuurlijk het belangrijkste, de andere 2 hadden we al… Als dat stukje van ons wordt, kunnen we ook de grote metalen waterbuizen verwijderen die nu, niet zo praktisch, over ons land lopen. Maar ja, hoe zit het met het water dat nu uit de tank via de grote buizen ons land verlaat. Weer bellen met de verkopend makelaar. Hij weet het ook niet en gaat het navragen. Telkens weer: vragen, vragen, vragen…

Gaat dit alles vertraging opleveren als we hiermee akkoord gaan?

Willen we dat stukje er bij kopen en zo ja, voor hoeveel?

Hoe zit het nu met het water wat in de bak zit en afgenomen wordt, van wie is dat? Is er misschien ook nog een waterrecht te koop?

Gaat het de verkoper lukken om alles volgende week aan te leveren bij de notaris, of wordt dit weer uitgesteld, of is dit juist een manier om extra uitstel te krijgen?

Hoeveel planwijzigingen of uitstel gaan wij nog accepteren voordat we de handdoek in de ring gooien voor plan A?

We worden zo langzamerhand een beetje moe van alle onduidelijkheden. Zeker omdat het nooit echt duidelijk is hoe de zaken er voor staan. Het lijkt wel of er met het verstrijken van de tijd alleen maar vraagtekens bij komen en veel te weinig antwoorden. En na zo lang wachten vinden we eigenlijk wel dat we verdiend hebben wat zaken duidelijk te krijgen. Kortom: we hebben een voornemen. Komende weken komen er vast weer vraagtekens bij. Er worden vast ook wel dingen duidelijk. Maar we gaan een beslissing nemen. Een punt achter de vraagtekens en de uitroeptekens.

Nazomeren

Afgelopen weekend was het heerlijk nazomerweer. Over een paar weken gaan we ons mooie huisje inruilen voor de tijdelijke recreatiewoning. Het wordt langzaam wel tijd om onze verhuisdozen te vullen, maar het voelt nog erg raar om een begin te maken met de verhuizing. Op weg naar ons nieuwe leven, al weten we nog niet wat de toekomst gaat brengen. Dus eerst nog even van het nazomerweer genieten.

De laatste tijd lopen we wat meer klompenpaden. Klompenpaden zijn wandelingen door het boerenland. “Klompen aan, rugzak op en gaan” door het Utrechts en Gelderse platteland. De afwisseling in het landschap bevalt ons beter dan het wandelen in de bossen bij ons in de buurt. Zeker met rustig nazomerweer.

Deze route beloofde veel afwisseling met weilanden vol schaapjes waar we tussendoor mochten wandelen. Het was zeker een leuke afwisselende route alleen de schapen zijn we niet tegen gekomen. In het gebied rondom dit klompenpad geldt zondagsrust, misschien mochten ze niet buitenspelen.

Komend weekend gaan we dan echt uitzoeken en inpakken. Dit is het laatste weekend voordat we de sleutel van onze tijdelijke woning krijgen. Dan kunnen we daar alles opfrissen met een nieuw verfje voordat we gaan verhuizen eind oktober.

Vanuit La Palma hebben we geen nieuws meer gehad. De laatste weken begint de onzekerheid ons steeds meer op te breken. We horen niets en weten eigenlijk nog steeds niet of de aankoop van het grondstuk wel door zal gaan. Doordat het allemaal zo lang duurt raken we het enthousiasme en het plezier dat we in het begin hadden steeds meer kwijt. De reden waarom we al weer 2 en een half jaar geleden begonnen aan het hele project, was dat we iets moois willen maken voor ons zelf en voor bezoekers op een prachtige plek waar we allebei graag komen. Natuurlijk is alle begin moeilijk, en we hadden ook wel op tegenslagen gerekend, maar we hebben beiden erg onderschat dat zelfs de periode voor het begin al zo lang zou duren. Inmiddels hebben we ook een plan B, C en eventueel D gemaakt voor het geval de aankoop toch niet door zal gaan, al durven we daar eigenlijk nog niet aan te denken. Voordeel van nieuwe plannen is wel dat het wat positieve energie oplevert…en dat we niet hoeven na te denken over het niet doorgaan van plan A.

Plan A: in ons voorlopige koopcontract dat wij ongeveer een jaar geleden afsloten via de verkopend makelaar met de verkoper van het grondstuk, staat dat het grondstuk uiterlijk 31 oktober 2020 aan ons moet zijn overgeschreven. Op La Palma is het nodig dat, als je een grondstuk verkoopt, je zorgt dat deze bij het kadaster is geregistreerd op je naam. Nadat met de buren overeenstemming is over de grenzen, de landmeter zijn werk heeft gedaan, en de notaris heeft beslist dat de registratie door mag gaan, zal de aanvraag 30 dagen gepubliceerd moeten worden bij de gemeente. Zodat iedereen die bezwaar heeft zijn zegje kan doen. De notaris controleert dit proces. Volgens ons heeft de verkoper het grondstuk nog niet op zijn naam staan. We houden de (prima) website van Tijarafe, de gemeente waar ons grondstuk onder valt, elke dag in de gaten. Nog 7 nachtjes slapen, dan is het 1 oktober. Dat is 30 dagen voor het eind van het voorlopige koopcontract. Als er dan nog geen publicatie is, zal de verkoper de einddatum van het koopcontract niet halen. Nog 7 nachtjes slapen voor plan A. Doorpakken, uitstel of afstel. We gaan het zien. Vamos a ver.

Ondertussen op La Palma

Helaas nog niet veel nieuws over de definitieve aankoop van ons grondstuk. In augustus heeft het proces stil gelegen vanwege vakantie. Vorige week kregen we het bericht dat onze verkoper een afspraak had bij de notaris. Daarna zou hij de verkopend makelaar op de hoogte brengen van de stand van zaken. Dat blijkt lastig te zijn, onze verkoper is erg druk met zijn bouwbedrijf. Volgens ons begint de tijd nu wel te dringen. Voor de overdracht moet het grondstuk op zijn naam staan. Dat betekent dat de buren moeten instemmen met de eigendomsgrenzen. Dat hadden we in een eerder blog al geschreven. Ook moet de voorgenomen kadasterwijziging een maand ter inzage liggen bij de gemeente. En dat allemaal voor de einddatum uit het voorlopige koopcontract, 31 oktober. De verkopend makelaar zit er bovenop maar de einddatum komt op deze manier snel dichterbij. Vamos a ver.

Ondertussen gebeurt er wel van alles op La Palma. Via verschillende blogs volgen wij het nieuws daar.

In augustus is er een grote brand geweest in het noordwesten van La Palma bij Garafia. Dagenlang zijn honderden brandweerlieden bezig geweest om het te blussen. Even leek de brand door de draaiende harde wind richting Puntagorda te gaan. De vrienden die we daar inmiddels hebben leren kennen hebben een spannend weekend meegemaakt. Gelukkig voor hen draaide de wind weer en is Puntagorda gespaard gebleven.

In Nederland is dit jaar een flinke hittegolf geweest met on-Nederlandse temperaturen. Ook op La Palma is het de laatste maanden vaak erg warm, met uitschieters naar de 40 graden. Perioden van warm weer komen vaker voor op La Palma. Deze worden meestal veroorzaak door een calima, een oostelijke wind uit de Sahara die warmte en veel woestijnzand meeneemt. Dit jaar was een aaneenschakeling van calima’s. De bosbranden waren hier natuurlijk een gevolg van. In onze voorbereiding gingen we toch uit van een milder klimaat.

Ondertussen is Spanje in zijn geheel als oranje gebied aangemerkt vanwege de corona-pandemie. Dat er op La Palma niet veel besmettingen zijn wordt hierin niet meegewogen. Heel Spanje is risicogebied. Dat betekent ook dat Transavia al zijn vluchten tot eind oktober vanwege het aantal annuleringen heeft geschrapt. Dat kan nog lastig worden als wij plotseling moeten afreizen om een definitief koopcontract te gaan tekenen.

Vandaag het bericht dat er in de buurt van Tijarafe een brand is uitgebroken. Gelukkig al weer onder controle maar de kans dat er meer branden uitbreken is groot met de extreme droogte en hoge temperaturen. Voor de lezers die Anita al langer kennen….het wordt tijd dat we die kant op gaan. Anita zorgt namelijk voor regen. Als Anita komt, worden de woestijnen groen, stromen de meren vol en staan de boeren vol ongeloof omhoog te staren met hun monden open. Ik denk dat La Palma wel wat Anita kan gebruiken. En Anita wat La Palma. En Jeroen ook.

Stap voor stap gaan we in Nederland verder met de voorbereidingen. Eerst de verhuizing naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. De verhuisdozen zijn er al, op naar de volgende stap!

woning gezocht

Afgelopen week hebben we getekend. Ons huis in Baarn is definitief verkocht en we hebben afgesproken dat we uiterlijk 2 november verhuizen. Zo snel kan dat gaan. 2 maanden stond ons huis op Funda. We zijn blij dat de verkoop is gelukt en moeten nu op zoek naar een tijdelijke woonruimte.

Hoe tijdelijk, dat ligt natuurlijk aan de voortgang op La Palma. We verwachten dat we ongeveer 9 maanden in onze tijdelijke woning zullen wonen. In eerste instantie leek het ons een goed idee om op een vakantiepark een klein vakantiehuisje te huren. In de regio rond Nijkerk/Ermelo staan verschillende parken waarop huisje ook voor langere periodes worden verhuurd. De kosten hiervoor leken in eerste instantie best mee te vallen. Helaas hadden we niet gerekend op alle bijkomende parkkosten en blijkt deze optie misschien toch niet de beste keuze. En dan is er nog onze Poes… In de periode dat we tijdelijk ergens wonen zullen we af en toe naar la Palma gaan voor de voorbereiding van het project en de bouw van onze eigen woning. Kunnen we Poes wel alleen laten op een vreemd park? Of is het misschien beter een huis te zoeken dichterbij mensen die op haar kunnen passen als wij er niet zijn. We hebben ons zoekgebied voor een tijdelijk huis uitgebreid naar de Flevopolder. Misschien gaan we wel terug naar Dronten. Voor we in Baarn woonden, hebben we jaren in Dronten gewoond, en de ouders van beide kanten wonen er nog steeds. Dan is er altijd iemand in de buurt om voor Poes te zorgen als wij er niet zijn.

Natuurlijk houden we regelmatig contact over de vorderingen op La Palma . We hopen dat we inmiddels in de afrondende fase van de aankoop van ons grondstuk zitten, en dat de notaris binnenkort overgaat tot publicatie bij de gemeente. Dit, samen met de definitieve registratie van het eigendom van de verkoper, zou de laatste stap zijn voordat we het grondstuk op onze naam kunnen zetten. Helaas, ook afgelopen week geen update over de gang van zaken, alleen de melding dat ze binnenkort waarschijnlijk meer nieuws hebben over de voortgang… We moeten nog even geduld hebben. Dan merk je weer hoe groot het cultuurverschil is tussen Nederland en La Palma. April vorig jaar spraken we met de verkoper af dat we zijn grondstuk gingen kopen. Het voorlopige koopcontract dateert al weer van bijna een jaar geleden. Hoewel we wel het idee hebben dat we in de laatste fase van het aankoopproces zitten, hebben we nog steeds geen definitief koopcontract getekend.

Wel melde Jeanette dat er werk is gemaakt van de “bewoner” van het “huisje-zonder-dak”. Ze hebben de verkoper zo ver gekregen dat hij zelf ter plekke is gaan kijken. Ook hij zag dat er echt iemand woont. Met de juiste contacten kunnen dingen soms heel snel gaan. Samen met de lokale policía is direct de bewoner “zusamen mit sein sachen” uit zijn “huisje” gezet. We krijgen binnenkort foto’s dat het huisje leeg wordt opgeleverd. Ook hij zal op zoek moeten naar een nieuwe woning.

Zeezicht en strand

Wij hebben al veel mensen verteld oven onze plannen om naar La Palma te emigreren. Niet iedereen kan zich een voorstelling maken van dit mooie eiland. Een paar terugkerende vragen waren: Heb je zeezicht? Hoe zit het met de stranden? Kan je vanuit jullie huisjes lopend naar het strand?

Over de eerste vraag kunnen we kort zijn. Als het lukt om geen zeezicht te hebben op La Palma heb je zicht op de oude vulkaanrug in het midden van het eiland en hoef je je alleen maar om te draaien.

De stranden op La Palma zijn niet zo talrijk als op de meer bekende Canarische Eilanden. De kust is steil en heeft weinig platte stukken die geschikt zijn voor grote stranden. Omdat het eiland vulkanisch is zijn de meeste stranden zwart. Behalve bij Santa Cruz, waar speciaal voor de toeristen het strand opgehoogd is met saharazand. Wij zijn geen strandgangers, en zeker niet van het type zonaanbidders. Wel vinden we het heerlijk om bij het geluid van de golven een terrasje te pakken of verse vis te eten. Als je naar het strand wilt ontkom je er meestal niet aan dat je een flink stuk naar beneden moet rijden en vaak ook nog lopend een behoorlijke afstand moet overbruggen.

Hieronder een rondje La Palma met (ons bekende) stranden. We beginnen in het Noorden, tegen de klok in.

In het noorden van zijn vrijwel geen stranden. Meestal loopt de kust daar de laatste paar honderd meter steil naar beneden. In het noordwesten, tussen Puntagorda en La Punta zijn een paar kleine strandjes. Het is wel een uitdaging om deze strandjes te bezoeken. Je rijdt met de auto zo ver als je kunt naar beneden. Daarna loop je met je parasolletje en picknickmandje verder naar beneden. Op de meeste plekken betekent dit zo’n 200 meter hoogteverschil naar beneden via trapjes en rotspaden. Als je beneden bent hoop je dat de wind niet vanuit zee waait, anders ben je waarschijnlijk nat voordat je de zee bereikt hebt. Ook moet je je realiseren dat je na het strandavontuur dezelfde 200 meter weer omhoog moet klauteren. Ervaren strandgangers waarschuwen alvast dat je ook voor de terugweg voldoende water moet meenemen.

In het westen, ten zuiden van La Punta, zijn meer stranden die makkelijk met de auto te bereiken zijn. In Puerto de Tazacorte is een mooie golfbreker gemaakt waardoor je veilig kunt zwemmen. Nog steeds is het belangrijk om wat afstand tussen de zee en je handdoek te houden. Soms kunnen er ineens hoge golven langskomen die jou en je picknickmandje meenemen. Iets zuidelijker in Puerto Naos, zijn meerdere stranden waar het op zondagen lekker druk kan zijn met hele families die een dagje naar zee gaan. Dit is ook de enige plek aan de zonnige westkust waar het wat drukker is met toeristen, er staat zelfs een ruim opgezet hotelcomplex. Na het hotelcomplex wordt de kust al snel rustiger en even ten zuiden van Puerto Naos houden de strandjes op maar is het voor rustzoekende toeristen prima aanschuiven bij de lokale bevolking op de kleienstrandjes van La Bombilla en El Remo.

Verder naar het zuidwesten zie ik op de kaart nog meer kleinere strandjes. Ooit ergens koffie gedronken onderweg, daar moeten we in de toekomst nog eens vaker langs.

Om de zuidelijke bocht van het eiland ligt op hoogte het dorpje Fuencaliente. De rotsige kust biedt niet veel meer dan droge kale vulkaantopjes en zoutvelden. Een verlaten ruigte die het best is te vergelijken met Mordor uit Lord-of-the-rings.

Aan de zuid-oostkant zijn een paar kleine strandjes die via smalle kronkelweggetjes te bereiken zijn. Aan het eind van een van deze kronkelweggetjes ligt Playas Arenas Blances, een klein vissersdorpje met een vuurtoren en een leuk restaurantje. Hier hebben we al een aantal keer wat uurtjes doorgebracht op weg naar de luchthaven als we de late vlucht terug hadden. Lekker verse vis eten voordat de terugreis begint.

Aan de oostkant, in het midden van het eiland ligt de luchthaven met daarnaast de hoofdstad van het eiland, Santa Cruz. Hier staan ook enkele grotere hotelcomplexen. Zeker in Santa Cruz is de laatste jaren gebouwd aan een royaal strand. In alle jaren dat wij op La Palma komen, zijn wij slechts 1 keer op dit strand geweest. Op en of andere manier heb ik altijd het idee dat dit deel van het eiland een beetje in de schaduw van de berg staat. Misschien komt het ook omdat er aan deze kant bijna altijd wolken tegen de berg hangen, die er voor zorgen dat de zon al aan het eind van de middag is vertrokken.

Verder in het noordoosten is vanwege de noordoosten wind de golfslag zo sterk dat strand bijna geen optie is. Bij Charco Azul is (met Europese subsidie) een klein strandje ontstaan door een heleboel grote betonblokken in zee te gooien als een soort baai. Het is er vaak erg rustig. Er zijn in die omgeving ook een aantal zwembaden uit de rotsen gehakt waar je zonder al te hoge golven kunt zwemmen. De mooiste zijn in San Andres en in het noord-oostelijke puntje van het eiland in La Fajana. Beide prima plekken voor een plons in zee en zeker in la Fajana voor een café cortado onder de parasol.

En dan de vraag of je vanaf ons toekomstige huis naar het strand kunt lopen. Dat is mogelijk maar dan is het niet handig om veel strandspullen mee te nemen. Onze huisjes liggen op zo’n 550 meter boven zeeniveau. Het grondstuk waarop we onze huisjes gaan bouwen ligt aan één van de grote wandelroutes van het eiland, en je kunt de wandelroute makkelijk volgen naar Puerto de Tazacorte. In december hebben deze wandeling voor het eerst gedaan. Eerst naar de kraterrand met schitterend uitzicht over het dal rond Los LLanos de Aridane. Daarna volgt de afdaling. Rechts het boerenland rond La Punta met de bananenplantages, links de kraterrand met een steile afgrond. Het laatste stuk gaat via haarspeldbochten met beneden het uitzicht op zee en ver beneden het strand en de haven van El Puerto. Geen aanrader als je veel last hebt van hoogtevrees, maar het pad is eigenlijk prima, voldoende breed en omgeven door muurtjes van rotsblokken. Na een afdaling van anderhalf uur ben je beneden en sta je midden op de boulevard, aan het strand en tussen vriendelijke terrasjes. Uitpuffend onder een parasol kijk je terug tegen de steile helling waar je vandaan bent gekomen. Dan smaakt het biertje extra goed. Als de zon in de zee zakt zijn er in El Puerto een paar aardige restaurantjes voor tapas of verse vis, en daarna lekker met de bus terug naar La Punta. Bus gaat elk uur en kost €1.50, een koopje in vergelijking met een pittige wandeltocht terug omhoog!

Dakloos

Het is gelukt! Na 2 maanden hebben we ons huis verkocht. Nou ja, bijna dan. Het voorlopige koopcontract moet nog getekend en dan is er de bedenktijd van 3 dagen. We hebben er vertrouwen in. Onze kopers hebben er volgens ons lang genoeg over nagedacht, Ze zijn 2 keer langs geweest en hebben stevig over de prijs onderhandeld. Dat betekent wel dat we over ruim 3 maanden dakloos zijn. Op 2 november moeten we ons mooie huis uit zijn.

Hoewel we elke keer tegen elkaar zeiden dat we geen haast hadden, volgend jaar verkopen kon ook altijd nog, had het ongemerkt toch wel veel impact. Onze overtollige spullen stonden opgeslagen bij buren en familie. Voor elke bezichtiging moest alles er weer tiptop uitzien. Alle losliggende spullen propten we zorgvuldig in allerlei kasten. Het was de laatste maanden regelmatig zoeken waar onze spullen waren gebleven. Na 13 bezichtigingen hebben we eindelijk ons huis weer terug en wonen we niet meer in een showroom. We merken allebei dat er een last van onze schouders is gevallen.

Nu kunnen we gaan nadenken over onze volgende stap en die stap komt best snel. Over 3 maanden zijn we dakloos. We wisten het toen het huis in de verkoop ging, toch is het een rare gedachte dat we hier straks niet meer zullen wonen. We gaan nu op zoek naar een leuk plekje dat we tijdelijk kunnen huren. Het zal wel een huisje op een vakantiepark worden. De komende maanden kunnen we al onze spullen verder gaan uitzoeken, een keuze maken wat we mee willen nemen naar La Palma. Onze meubels zullen we waarschijnlijk ergens moeten opslaan. Behalve de grote kledingkast, die willen de nieuwe bewoners graag hebben….en de grote antieke kast, die gaat naar de veiling…en de gangkast, ook naar de veiling…eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel spullen. Gelukkig maar, hoeven we ook niet zo veel te laten verschepen als we definitief weg gaan.

Ook op La Palma lijkt er weer wat beweging in ons project te ontstaan. hoewel de registratie volgens de verkopend makelaar “sehr Komplex” is (hij is van oorsprong Duits en dat communiceert voor ons net even handiger dan in het Spaans) lijkt er toch schot in de zaak te komen en is het best mogelijk dat we binnenkort naar la Palma kunnen voor het tekenen van het definitieve koopcontract.

Op La Palma is er ook iemand dakloos. Op het grondstuk staat een oud huisje. zonder dak, eigenlijk alleen 4 muren. Er woont in ieder geval sinds december iemand in het huisje. Wel even melden aan de verkoper dat de overdracht is afgesproken zonder bewoners!

Dakkapel

Toen wij 10 dagen geleden terug kwamen van vakantie was hij er ineens. Niet een klein uitgebouwd Velux dakraampje, maar over bijna de volle breedte van het dak van de achterburen leek een extra verdieping te verschijnen. Een forse glazen pui steekt schril af tegen de blauwe lucht. Omlijst door stemmig groen, dat wel.

Wij kennen de achterburen eigenlijk niet zo goed. Ze zijn een klein jaar geleden achter ons komen wonen en omdat wij geen achterom hebben, komen we ze weinig tegen. We zagen ze eigenlijk ook nooit. Vanuit onze tuin kun je alleen hun dak zien. Het is ook zo’n beetje het enige dak dat wij vanuit de tuin kunnen zien.

En ineens staat daar die extra verdieping. En zien wij vanuit de tuin hoe de klussende achterbuurman zijn uitbouw aan het aftimmeren is. Wij zien hem….en hij ziet ons. En we waren altijd zo trots dat we eigenlijk geen inkijk hadden. Maar goed, we zwaaien een keer, steken een duim op dat hij goed bezig is en kunnen nog steeds bijna privé in de achertuin zitten.

Boven wringt de schoen echter iets meer. Mensen die al eens bij ons geweest zijn weten dat onze slaapkamer aan de achterkant van het huis ligt en dat wij een extra kamer bij de slaapkamer hebben aangetrokken om een royale jacuzzi in te plaatsen. Heerlijk badderen met uitzicht op de lucht, de bomen en….het schuine dak van de achterburen, zonder ramen. Tot vorige week. Nu kijken we vanuit bad zo bij de achterburen naar binnen….en zij bij ons. Dag klussende buurman.

Ik denk dat wij eerdaags maar een rolgordijntje moeten kopen. Dan maar ietsje minder lucht en bomen…. of moeten we het juist niet doen, en zoals de strenge styliste destijds zei: “zoveel mogelijk ruimte en licht in huis voor de verkoop”. We zien wel, maar allemaal: mondje dicht tegen de 8 kijkers die we al voor het huis hebben gehad en die misschien binnenkort willen gaan onderhandelen.

Er even tussen uit

We hebben langere tijd de hoop gehad dat we ergens in deze zomer naar La Palma konden gaan om het definitieve koopcontract van ons grondstuk te tekenen. Het lijkt helaas te optimistisch gedacht. De molens op La Palma blijken telkens weer trager te draaien dan wij willen. Door alle perikelen rond het project en ook de verkoop van ons huis waren we eigenlijk wel aan vakantie toe. Gewoon even een tijdje helemaal niets. We hadden allebei voldoende vakantiedagen opgespaard en we hebben afgelopen 3 weken lekker vakantie opgenomen. Vandaar dat ons laatste bericht een poosje geleden is.

We hadden zin om te gaan kamperen. Ergens met mooi weer en zonder drukte. In voorgaande jaren bezochten we meestal verschillende gebieden. Dit keer mocht het allemaal wat minder avontuurlijk. Gewoon een camping onder de zon. Door de corona-maatregelen was het nog wel even spannend waar we naar toe konden. Liefst wilden we naar Zuid Frankrijk, maar voor Frankrijk gold een negatief reisadvies.. . Op de 1e zaterdag van de vakantie kwam het bericht dat Frankrijk op maandag weer open ging. Zondag het huis maar weer helemaal netjes gemaakt. Misschien heeft iemand tijdens onze vakantie belangstelling voor ons huis en komen ze voor een bezichtiging….je weet het maar nooit.

Maandagochtend om half 5 zaten we in de auto op weg naar de Provence. Normaal nemen we graag ergens onderweg een hotelletje of B&B, deze keer reden we in 1 keer door naar de zon. Om 5 uur ’s middags kwamen we aan op de camping. Daar was het nog erg rustig. We vonden een mooi plekje op een camping even boven Gordes.

We hebben heerlijk rustig aan gedaan. Eindelijk weer eens tijd om wat boeken te lezen. Ons dagelijkse ritme: veel uitslapen, kopje thee, nog meer kopjes koffie, even zwemmen, kijken hoe mensen de (veel te grote) camper op het stukje onder ons proberen te parkeren, biertje, wijntje, bbq of pizza op de camping en af en toe rondritjes in de prachtige omgeving.

Natuurlijk moest er ook gewandeld worden. De 1e wandeling uit ons boekje uit 2004 ging niet helemaal goed. Na anderhalf uur bleek het tussendoortje naar een ander pad niet meer te bestaan. Na een tijdje zoeken en ronddolen door het stekelige struikgewas hebben we de moed opgegeven. Onze poging om via een andere route terug te lopen eindigde in een lang stuk in de brandende zon langs een doorgaande weg. Misschien moeten we deze vakantie geen nieuwe wandelingen meer proberen. In de buurt zijn een paar prachtige wandelingen die we al eerder hebben gelopen. En vaak is een mooie wandeling na 2 of 3 keer nog steeds een mooie wandeling.

Corona en vakantie kunnen best samen zolang je maar je gezonde verstand gebruikt. Regelmatig zagen we mondkapjes in alle soorten en maten en op allerlei plekken waar in ieder geval het mondkapje niet veel zin had. Op de camping was alles prima geregeld. Afstand houden is iets wat je zelf moet doen, daar hadden sommige (vooral oudere) gasten wat meer moeite mee. Bar/restaurants waren ook wel een dingetje. Tafels stonden keurig op afstand, bediening met mondkapjes. Alleen het publiek was niet overal even afstandelijk. Bij een koffiestop tijdens een van de wandelingen bleek een familiefeestje aan de gang te zijn. Iedereen gezellig met elkaar, lekker knuffelen en dan vooral oma. Eigenlijk best vreemd. Nog geen 4 maanden geleden zou je er niet van op kijken. Nu voelt het toch ongemakkelijk. Wij hebben onze familieleden al maanden niet meer geknuffeld. In een ander restaurantje aten we heerlijk op een prachtige plek op het terras. Ook hier stonden de tafeltjes weer netjes uit elkaar hield het bedienend personeel zich aan de regels. Toen de bediening echter uit beeld was, gingen de tafeltjes tegen elkaar werd iedereen allerhartelijkst begroet. Zou het niet beter zijn om te proberen de risico’s een beetje te beperken? We aten vooral met z’n tweetjes bij de tent.

Het was de bedoeling om tijdens de vakantie rust te houden. Dat is aardig gelukt. Maar ook in Frankrijk is het project La Palma niet ver weg. Op het terras van de camping moest toch nog regelmatig gebeld en gemaild worden. En in de 2 1/2 week dat we weg waren heeft de makelaar het druk gehad met 3 kijkers waarvan een stel zelfs 2 keer is wezen kijken. De buren hadden het druk met het toonbaar houden van ons huis en de tuin. Onze dank hiervoor is groot en kon mooi worden uitgedrukt in de vorm van een paar lekkere flessen Provençaalse wijn. Helaas zit er tot nu toe geen koper tussen de kijkers..

Trommelen met de vingers

Het is al weer een dikke week geleden sinds ons laatste blog. En we hadden elkaar nog zo beloofd in ieder geval 1 x per week een blog te schrijven.

Is er niet veel nieuws te melden? Eigenlijk niet. We hebben de laatste week weer een beetje het idee dat we op een zijpad zijn aangeland.

De belangstelling voor ons huis was in het begin goed, met 3 bezichtigingen tot gevolg. Dit vlakt langzaam af, we zien dat ook terug in de cijfers over ons huis op Funda. Het huis is nog niet verkocht. Waarschijnlijk moeten we geduld hebben.

Ook het project op La Palma schiet naar ons idee niet erg op. We zijn naar mijn idee al maanden bezig om vast te leggen hoe de binnengrenzen van ons perceel komen te liggen. Ondanks de afspraken in het voorlopige koopcontract is de verkoper niet van plan hier in mee te denken. Dit betekent ook dat alle wijzigingen die we willen voor onze rekening komen. Begin vorige week kwam de verkopend makelaar met een voorstel om de binnengrenzen te veranderen “zoals wij dat willen”. Een wijziging van 3 lijntjes op de bestaande plattegrond is hierbij de 1e stap. Hij had na 3 weken, een landmeter gevonden die de meting kon uitvoeren. Of wij hiervoor 600 euro willen betalen. 600 euro!!! Voor het intekenen van 3 lijntjes in een bestaande tekening? Projectontwikkelaar Rogier die tevens landmeter is, hield zich op de vlakte met de woorden: “zoveel zou ik hiervoor niet durven vragen”. Hij gaat er van uit dat hij met de bestaande plattegrond erbij in 2 a 3 uur klaar is om deze 3 lijntjes in de tekening te zetten.

3 weken wachten op een landmeter die een absurd tarief hanteert, het geeft een beetje weer hoe lastig het kan zijn om ‘in den vreemde’ een project op te zetten. Dus weer opnieuw overleggen hoe het anders moet en hoe we verder gaan. Trommelen met de vingers.

De meting kan door Rogier worden gedaan. Hij zegt dat dit binnen een paar dagen klaar is. In 2 van de 3 gebiedsdelen ligt een al bestaand en geregistreerd grondstuk. Dit zijn overblijfselen uit een vorige eigendomssituatie. Deze moeten na de meting worden samengevoegd met de nieuw begrensde stukken, om uiteindelijk 3 kadastrale stukken over te houden. Begrijpen jullie het nog? Hieronder de tekening van de verkopend makelaar….

We gaan nu nog 1 keer proberen om samen met de verkopend makelaar de wijziging van de tekening en de groepering van de grondstukken door te voeren. Als dit lukt, scheelt ons dit later tijd en een 2e bezoek aan de notaris en het kadaster. Als het te lastig wordt om dit allemaal in 1 keer te verwerken, laten we voorlopig alleen de tekening met de 3 binnengrenzen vastleggen en gaan we de groepering later zelf wel organiseren. We hebben het idee dat we op dit moment te veel afhankelijk zijn van te veel mensen. Dit levert voornamelijk spanning en vertraging op. Eigenlijk willen we ergens in de zomer in ieder geval het grondstuk op onze naam hebben staan. Dan weten we voor het eerst echt zeker dat ons project door gaat. En tegen die tijd zit er misschien ook wel schot in de verkoop van ons huis, de ontwerptekeningen van de architect en de mogelijkheid om in crisistijd naar La Palma te reizen.