Bad

We komen er best wel uit in ons tijdelijke huisje. Het is niet ruim maar knus en gezellig. De omgeving biedt veel mogelijkheden om lekker te wandelen en te fietsen. Als je tenminste uit de buurt blijft van het enorme aanbod van vakantieparken. Daar zijn we nog steeds verbaasd over, zoveel chalet/vakantieparken hadden we niet verwacht. Het lukt nog steeds om na een stukje rijden toch rustig te wandelen, zeker als je langere wandelingen maakt is het niet zo moeilijk om de massa te ontwijken. Na het wandelen of fietsen zijn we blij met de open haard in het huisje en met het hout dat we nog meegenomen hadden uit Baarn.

Zeker nu de winter steeds meer z’n intrede doet, merken we wel dat het een eenvoudig vakantiehuisje is. De muren zijn maar dun, de ramen zijn enkel glas en de schuifpui is van aluminium. Als we ’s avonds op de bank zitten merken we de koude luchtstromen achter ons. Daar kan zelf de openhaard niet tegen op. Maar het is tijdelijk. En…het geeft ons een extra reden om vlot door te pakken met ons project.

Het enige dat we echt missen is een warm bad. Wij zijn echte badmensen. In ons vorige huis hadden we zelfs een royale jacuzzi ensuite in onze slaapkamer staan, heerlijk. Vooral als de avonden kouder worden. Maar, ook zeker niet onbelangrijk, een dik uur in bad geeft ook ontspanning. En dat kunnen we in deze hectische tijd prima gebruiken. Ons huisje in Voorthuizen heeft geen bad. En dat missen we enorm. Natuurlijk wisten we dit toen we gingen verhuizen. We hadden gedacht dat we onze badverslaving wel konden oplossen door zo nu en dan bij familie of vrienden in bad te gaan (is toch niet zo ontspannen als thuis) en een keertje extra naar de sauna (helaas gesloten wegens Covid). Afgelopen week het internet rondgesurfd op zoek naar een oplossing.

En die is er gekomen. Uit China. Afgelopen jaar is er veel narigheid uit China gekomen, aan het begin van dit jaar komt uit China de oplossing van ons badprobleem. Vrijdag besteld, vanmiddag kwam hij binnen bij het post-ophaalpunt in het naburige Stroe. Een tijdelijke oplossing in ons even tijdelijke huisje.

En het is heerlijk. Kleiner dan de royale jacuzzi in Baarn, maar met een beetje lenigheid kun je je er prima in vouwen. warm water, badolie, bakje koffie en muziekje op de achtergrond, wij kunnen de koude en donkere winteravonden aan.

Project La Planta

Na onze werkvakantie afgelopen weken moet er flink worden geschaafd aan ons eerdere plan. Een plan is nog niet geschreven of er volgt al weer een gewijzigd plan, zeker als we weer contact hebben gehad met de projectleider, de architect, een aannemer of noem maar iemand op uit La Palma. Dat zal komend jaar niet anders zijn. Eén ding zal constant blijven. Het grondstuk waar ons plan op zal groeien is het veelbesproken grondstuk aan de Camino La Planta in het kleine dorpje La Punta aan de zonnige westkant van La Palma. Zevenduizend vierkante meter van het prachtige eiland voor ons. Daar gaat het gebeuren. Geen Plan A8 of B6 meer, vanaf nu Project La Planta.

De naam van de Camino past goed bij ons project. In het Spaans heeft La Planta meerdere betekenissen. Zo is een Planta een bedrijfsruimte, en zijn Plantas ook planten. Ook wordt met een Planta een verdieping of etage aangegeven. Dit past allemaal prima bij ons grondstuk. Een ruimte voor ons project omringd door groene tuinen op een uitkijkpunt, die als een etage boven het landschap uitsteekt. We hopen dat we die positieve invalshoek kunnen vasthouden als we verder gaan met de soms lastige aanpassingen in de plannen.

Als we de laatste plannen van de architect er bij pakken, met de veel hogere begroting die hij de laatste keer op heeft gesteld, moet er flink geschaafd worden. Daar hebben we de laatste dagen veel over nagedacht. En geschrapt is er.

We hebben nog steeds het idee dat we niet te veel concessies moeten doen aan de grootte en plek van ons eigen huis. Wel hebben we bezuinigd op de materialen voor de kozijnen en de grootte van het terras om het huis. ook is er 1 paar openslaande deuren van de tekening verdwenen. En van de overkapping boven het terras blijft maar de helft over. In ons laatste vakantiehuis-voor-9-personen waren verschillende overkappingen voor de vroegere appartementen gemaakt. We merkten daar dat een grote overkapping het huis binnen eigenlijk erg donker maakt. Daarnaast is zo’n overkapping best duur. We schrappen rustig door.

Het 3/4 persoons-huisje, dat we eerst bedacht hadden in één van de verhoogde bakken op het zuidelijke gedeelte van het kavel en dat vervolgens op het vlakke deel van het middenkavel naast het kleinere vakantiehuisje was gepland, blijkt financieel helaas niet haalbaar. Jammer, we hadden er het afgelopen half jaar op papier een mooi huisje van gemaakt. Met ruimte voor een gezelschap van 3 of 4 personen. Een mooie mogelijkheid voor als er een klein gezin bij ons zou verblijven.

Ook het extra zwembad komt te vervallen. We hebben afgelopen vakantie weer meegemaakt dat het niet makkelijk blijkt om het zwembadwater tot een aangename temperatuur op te warmen en warm te houden. Op onze hoogte boven zeeniveau ligt de temperatuur in december overdag rond de 20 en ’s nachts rond de 14 graden. Als je het zwembad niet verwarmd zal de temperatuur in de wintermaanden uitkomen rond de 17 graden. In een vorige vakantie hebben we al eens een onverwarmd zwembad gehad. Voor ons is een enkele duik dan voldoende voor de hele vakantie. In ons laatste vakantiehuisje betaalden we per dag een extra bedrag om het zwembad te verwarmen tot ongeveer 23 graden. Warm genoeg om 3 baantjes te trekken, maar naar ons idee wel erg koel voor een langer zwemavontuur. En voor die 2 a 3 keer 3 baantjes zwemmen per dag weegt het eigenlijk niet op tegen de kosten. Wij vinden het zeker in de wintermaanden eigenlijk te duur om een zwembad op temperatuur te houden. We gaan het eerst zonder zwembad proberen. Misschien later…en met verwarming op zonne-energie.

Na het schrappen houden we nu op het vlakke gedeelte van het bouwkavel 2 gelijke huisjes voor elk 2 personen over. Het zijn de huisjes uit ons eerste ontwerp. Bij beide huisje komt een jacuzzi of hottub in de tuin. Zeker in de wintermaanden is dat heerlijk als het ’s avonds afkoelt. Voor wie overdag wil zwemmen is een prima alternatief. Dat ligt om het hele eiland, is niet ver van ons vandaan en is meestal prima op temperatuur.

Quarantaine

Allereerst de beste wensen voor 2021. We hopen op een voorspoedig jaar voor iedereen.

Dit jaar begint voor ons met de laatste dagen van de verplichte quarantaine na onze La Palma-reis in december. We zitten in alle rust in ons tijdelijke huisje. Dan merk je toch wel dat het een klein huisje is. Tijdens het thuiswerken van Anita vluchtte Jeroen het huis uit om te wandelen of te fietsen. Ook op nieuwjaarsdag hebben we het huisje verlaten en verderop in de buurt van Garderen 14km gewandeld. Even lekker eruit en buiten bezig zijn, wij zijn niet gemaakt om lang binnen te zitten.

Vandaag zijn we toegekomen aan de laatste quarantainedag. En we kregen een kleine controle. Hans en Gerda kwamen even tot aan de voordeur gefietst met (eigen) koffie en stroopwafels om op afstand even gedag te zeggen. Ook 2021 is geen normaal jaar…

De laatste dagen van vorig jaar was het donker weer. Vandaag leek het wat lichter en was het tijd om naar buiten gegaan. In de tuin lagen nog genoeg overblijfselen van de herfst. Daar waren we afgelopen maand niet aan te gekomen. Anita kwam met de grashark, de bladeren en de eikels hadden geen schijn van kans. De tuin winterklaar…of al klaar voor komend voorjaar? Komend voorjaar, daar hebben we zin in. Licht in de tuin. En een jaar vol plannen… en, de tuin, die knapt er zeker van op.

Afgelopen week konden we ook de 2 weken La Palma op ons in laten werken. Alle drukte omtrent het wel of niet doorgaan van het koopcontract en daarna weer de eigendoms-situatie van de weg bovenlangs en de zorgen over de begroting, we hadden gewoon behoefte aan een weekje rust. Even geen afleiding, lekker uitslapen, potje Kolonisten en van afstand rustig naar de plannen kijken. Ook tijd om weer zin te krijgen in de plannen. Dat leek in alle hectiek van de reis een beetje weg. Pas eind vorige week zijn we begonnen met de begroting van de architect en hebben alles nog eens doorgerekend. De plannen zullen weer moeten worden aangepast. Zeker niet voor het eerst, en zeer waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Op naar plan B6?

Rollercoaster

Gisteravond zijn we terug gekomen uit La Palma. De terugvlucht verliep prima. Het vliegtuig was nog niet voor een kwart gevuld. Van de vriendelijke stewardess mochten we zelfs verplaatsen naar een rij met meer beenruimte, uiteindelijk zaten we bij de nooduitgang met de stoel tussen ons vrij. Omdat we alleen met handbagage reizen waren we al snel de luchthaven Van Düsseldorf uit en zaten we in de auto terug naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Eindelijk mocht na een hele dag het mondkapje af, heerlijk… In Spanje is het verplicht om op openbare plaatsen een mondkapje te dragen….we kunnen geen mondkapjes meer zien. De komende 10 dagen moeten we in quarantaine omdat de Canarische eilanden tot oranje gebied zijn verklaard. Op buureilanden Tenerife en Gran Canaria liep het aantal besmettingen de laatste tijd weer wat op, op La Palma zijn bijna geen besmettingen. Jeroen is nog een dikke week vrij, Anita kan thuiswerken, de boodschappen zijn geregeld. Wij zijn klaar voor een rustige week. Samen met Poes op de bank of met de bouwtekeningen op de tafel. Vroeger was La Palma voor ons een vakantie-eiland, de laatste paar keer was het een reis vol met afspraken en begint het op werken te lijken.

Tijdens ons bezoek de afgelopen 2 weken is er veel gebeurd. We hebben geprobeerd uit te rusten en ook iets van een vakantiegevoel te krijgen maar dat was niet makkelijk. Omdat we in de buurt waren wilden we ook zoveel mogelijk regelen, op afstand is dat toch een stuk lastiger. Natuurlijk was onze belangrijkste reden om te gaan: het tekenen van het koopcontract en eigenaar worden van Ons stukje La Palma. Hoewel we vooraf verwachten dat dit al in de 1e dagen van onze reis zou gebeuren, duurde dit toch al met al de hele eerste week. Tussendoor kregen we eindelijk de laatste begroting van de architect voor de bouw van ons huis. En die viel flink tegen. De raming die we vorig jaar samen met hem hadden doorgenomen bleek te optimistisch. De begroting die hij nu had gemaakt viel bijna anderhalf keer zo hoog uit. Natuurlijk waren de huisjes op de tekening hier en daar aangepast, maar wij hadden juist het idee dat we de indeling logischer en voordeliger hadden gemaakt. Dit hadden we ook zo met de architect en de projectontwikkelaar doorgesproken. Gelukkig bleek dat in deze begroting soms gekozen was voor een ambitieuzere uitvoering dan eerder bedacht en bij het nader bestuderen bleek dat er nog wel het één en ander in geschrapt kon worden. Zo zien wij bijvoorbeeld het nut van luxe regenpijpen op een zonnig eiland niet zo in… Het grote Schrappen en Veranderen kan beginnen. Samen met Rogier, onze projectontwikkelaar. We gaan de komende weken opnieuw bekijken hoe we de begroting rond kunnen krijgen.

In de 2e week werd het tijd voor leuke zaken. Eindelijk verder met de uitwerking van Plan B. Afgelopen maandag nogmaals met Rogier naar Ons Grondstuk geweest om om precies uit te meten hoe de eigendomsgrenzen precies lopen en om door te spreken hoe we het plan het best vorm kunnen geven. Belangrijke eerste stap is het aanleveren van het Project Basico, voor het aanvragen van de bouwvergunning. Naast de tekeningen van de huisjes staat hierin hoe de indeling van Het Grondstuk precies zal zijn. We hebben hier al veel en lang over nagedacht, maar de plannen krijgen duidelijk meer vorm als je er staat. Rogier is een enthousiaste vent en er bleef die dag maar weinig tijd over voor onze andere geplande taak voor die dag: het snoeien van de amandelstruiken langs het toegangspad en het verwijderen van de dode avocado-bomen op de vlakke terrassen van de voormalige plantage. Ook zijn we al begonnen de oude buizen van het irrigatiesysteem weg te halen op het terras waar de 2 vakantiehuisjes gepland zijn. Zo kunnen de werktuigen van de huizenbouwer makkelijker het terrein op. We hopen ook dat we aan het eind van deze week nog enkele aannemers kunnen spreken voor een offerte en hebben het idee dat het scheelt als het gebied iets toegankelijker is. Aan het eind van de middag ziet het er al een stuk opgeruimder uit. Al was de rug van Jeroen niet zo blij met het gesjor aan alle dooie bomen.

Op donderdag zijn we met een eerste aannemer over het land gelopen. Het was een contact via Berto, de Palmese eigenaar van ons eerste vakantiehuisje. En Berto was gelukkig mee als tolk. Dit bezoek aan Het Grondstuk gaf weer stof tot nadenken. We hadden gedacht dat we 1 muur vlak onder de watertank moesten restaureren en 1 moesten verplaatsen om voldoende ruimte te maken voor ons huis op het middelste terras. De aannemer gaf aan dat ook de onderste muur moet worden meegenomen, nu kan je erbij en er is kans dat deze muur later verder kan instorten. Maar, muren bouwen is niet goedkoop… Schrappen en Veranderen.

Nadat de aannemer weg was kwam er iemand uit de buurt langs. Hij maakte op ons een slordige en drukke indruk. Hij bleef maar praten en we waren blij met Berto als tolk. Hij wist ons te vertellen dat de weg die wij als toegangsweg willen gaan gebruiken privé-eigendom is. Hij belde gelijk iemand die Berto wist te vertellen dat het volgens hem een privé-weg was en dat er ook aan de overkant van de weg niets aan ons verkocht kon zijn. Slikken… wat nu weer…hoe kan dit? We besloten eerst maar terug te gaan naar ons vakantiehuis om alles op een rijtje te zetten. Uit ons koopcontract blijkt toch duidelijk dat we een stuk aan de overkant van de weg hebben gekocht en dat daar een weg tussendoor loopt. Rogier gaat het voor ons uitzoeken, we hopen op goed bericht.

Zo gaat het de hele tijd. We krijgen een bericht, schrikken daarvan, maar bij nader inzicht blijkt het toch niet helemaal te kloppen. Dan weer is er reden om onze plannen drastisch te herzien, een andere keer lossen de problemen op in zwoele zeelucht. De enige constante is dat het altijd anders is dan gedacht. Dat maakt het plannen zo lastig. We zullen er mee moeten leven. Het ene moment weten we niet hoe het verder moet en het volgende moment beseffen we dat we hier echt iets moois kunnen opbouwen.

De laatste ochtend zijn we natuurlijk nog even over ons land gelopen en hebben we alvast spullen in het huisje van het waterverdeelstation gezet. Werk- en zomerkleren die we komende vakantie hier weer nodig gaan hebben. In Ons huisje. Er zit nu een hangslotje op, zodat niet iedereen er zo maar in kan. Het was nog vroeg op onze dag van vertrek. De zon kwam langzaam over de berg op Ons land. Wat een prachtig stukje land op een prachtig eiland. En wat een rust….of is het de stilte voor de volgende storm.

Een beetje vakantie

Voor onze 2e week in La Palma waren we op zoek gegaan naar een huisje dat iets meer richting zeeniveau lag. Lekker met een zwembad, in een iets warmere klimaatzone, zodat we deze week ook een beetje vakantie hebben. In de wintermaanden koelt het ’s avonds af, hoe hoger boven zeeniveau, hoe kouder. Het bleek nog best lastig te zijn. Huisjes op zeeniveau waren vaak al niet meer beschikbaar, iets hoger beginnen de bananen, daar willen we liever niet tussen zitten. Uiteindelijk wat gevonden in de buurt van, op dat moment nog, ons toekomstige grondstuk. Ok, een villa voor 6 personen, eventueel uit te breiden naar 9 is wel wat ruim voor ons tweetjes. We hebben 1 keuken met eetkamer, nog een eetkamer, 1 zitkamer, 2 badkamers, 3 slaapkamers en 4 veranda’s. Wel een mooie mogelijkheid om alle ruimtes eens op te meten en kijken wat de verhouding van de verschillende kamers is tot onze huisjes die alleen nog op tekening bestaan.

In de beschrijvingen van de villa bij de verschillende aanbieders was wat verschil over het 2e zwembadje. Op de ene website werd het een kinderzwembad genoemd, op de andere een jacuzzi. Van warm water was helaas geen sprake, het kleine badje was 10 graden kouder dan het grote zwembad.

Afgelopen weekend zijn we natuurlijk nog naar het grondstuk geweest en hebben we de aankoop nogmaals gevierd. Voor het eerst op het grondstuk als eigenaar. Het voelt als een grote hobbel die is genomen. Eindelijk kunnen we de plannen die we de laatste tijd hebben gemaakt verder uitwerken.

Nu de aankoop eindelijk is geregeld en we hier nog een week zijn, is het natuurlijk wel zo handig om zo veel mogelijk mensen te spreken over de voortgang van ons project. Dus hopen we in de komende dagen ’s ochtends op een beetje vakantie, en kunnen we ’s middags een beetje aan het werk.

Vandaag zijn we alvast op het grondstuk begonnen de toegang voor ons en voor de huizenbouwers meer toegankelijk te maken. Het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan….probeer Jeroen maar eens rustig een boek te laten lezen bij het zwembad. We hebben alvast wat materiaal gekocht om ons door het dode hout heen te werken.

En zo begint de 2e fase van ons project. Volgens Roger, de aankoopmakelaar, wordt het nu eindelijk leuk. De grootste hobbel is genomen, nu moeten we zelf aan de slag. Natuurlijk is er al veel getekend en bedacht. Maar hier moet het gebeuren, op dit stuk land. Werk zat!

Naar La Punta

Afgelopen week waren we te gast in het familie-vakantiehuisje van Berto en Yoya in La Punta. Tussen alle perikelen door leek het ons een goed moment om onze toekomstige omgeving beter te leren kennen. We trokken de wandelschoenen aan en volgden vanaf Arecida het Koningspad, de oude hoofdroute rond het eiland, naar La Punta. Even voorbij La Punta komt het Koningspad langs Ons Grondstuk.

Het is een mooie route. Vlak op z’n Palmees, wat betekent dat het eindpunt en het beginpunt ongeveer op dezelfde hoogte liggen. Onderweg is het pad natuurlijk nergens vlak, het eiland is steil met overal kloven en richels. De route van vandaag is ongeveer 2-en-een-halve kilometer heen en dezelfde weg terug. De heenreis duurt een klein uur, zeker als je zo vaak stopt als wij. De mooiste uitzichten onderweg zijn natuurlijk die richting Ons Grondstuk.

In La Punta zijn 2 kleine supermarktjes en 2 barretjes waar je een eenvoudige maaltijd kunt krijgen. Bij een van de barretjes hebben we in het verleden een keertje een cortado (koffie) gedronken met onze projectontwikkelaar en de architect toen we op weg waren naar Ons Grondstuk. Dit keer waren we benieuwd naar het andere barretje. Gewoon om te zien wat voor volk daar kwam en of het misschien wat was voor ons en onze toekomstige gasten.

Het barretje blijkt net als veel barretjes op La Palma meer op een kantine dan een bruin café. Het eten is eenvoudig, maar smaakt eigenlijk prima en de barvrouw Isabella heeft duidelijk aardigheid in haar werk. Het terras is deels gevuld met Duitssprekende gasten, die blijkbaar in de buurt wonen, binnen zitten voornamelijk mannen aan de bar die zo te zien net uit hun werk komen, kortom: een echte plaatselijke bar. Het komt ons allemaal erg gemoedelijk over. We gaan hier zeker terug komen.

Het wordt al donker als we terug lopen. En als het op La Palma donker wordt, dan word het snel donker. Schemering is een Nederlands woord, hier gaat het licht aan of uit. Een groot voordeel, op La Palma is dat de nachten nooit zo donker worden als In Nederland. De lucht is er vaak zo helder dat alleen het licht van de sterren al voldoende is om ’s avonds je weg terug te vinden. Overdag maar ook ’s nachts is het een prachtig eiland.

Het ei is gelegd

612 dagen nadat de onderhandelingen over het grondstuk in La Palma waren afgerond, en de prijs was overeen gekomen, is het eindelijk gelukt. Gisteren hebben we bij de notaris getekend en zijn we grootgrondbezitters. Het was een hele bevalling, maar het ei is gelegd, de kogel is door de kerk, noem het maar zoals je wilt, maar de de 1e stap is gezet. Een belangrijke stap op weg naar La Palma.

Na een hectische week vol ups en downs en een “vakantie”-vrijdag die veel te vroeg begon, zaten we dan toch bij de notaris. Om 12:30u hadden we een afspraak. In het krappe trapportaal waar we moesten wachten was het een komen en gaan van mensen met paperassen. Een deel van de paperassen ging over ons grondstuk. Stemmen verhieven zich uit het kantoortje van de notaris en felle discussies moesten op de laatste dag nog worden gevoerd tussen de verkoper en de assistent van de makelaar. Rond 14;00u, met de mondkapjes nog steeds op, konden we naar binnen voor de ondertekening. Roger, onze makelaar was mee als tolk en het koopcontract werd in het Spaans verkort doorgenomen. Het tekenen zelf was in een mum van tijd gepiept.

Daarna moesten we blij zijn. Na maanden van toenemende spanning over de vraag of het allemaal wel door zou gaan, en alle wijzigingen op het laatste moment, was “eindelijk” een betere term voor onze stemming dan “blij”. Eigenlijk waren we allebei afgedraaid. De afgelopen nacht was kort geweest. Pas donderdagavond laat was de Borrador (het definitieve koopcontract) binnengekomen. En wij waren er niet gerust op dat alles er correct in zou staan. We sliepen er onrustig van en waren rond 5 uur beide weer op om de zaken nog eens goed door te nemen. Maar heel langzaam ging de knop om en langzaam komt het besef dat het nu echt gelukt is. Onze plannen kunnen doorgaan. Tijd om het te vieren en de bubbels open te trekken.

We hopen de komende week op wat meer rust. Dan kunnen we ook nog een paar blogjes schrijven. Zeker ook over de afgelopen week. En allerlei zorgwekkende en hoopgevende momenten. Wordt vervolgd..

Negatief bericht….

En dan is er opeens het moment dat je blij bent met een negatief bericht. Vandaag allebei een PCR test ondergaan omdat we op de luchthaven en bij aankomst in La Palma een negatieve Covid-19 test moeten kunnen laten zien. Zoiets blijft altijd spannend. Begin van de avond kwam de uitslag van de test, we zijn allebei negatief getest. Wat een positief bericht, eindelijk blij met een negatief antwoord!

We kunnen verder met de voorbereidingen voor onze Noodzakelijke Reis naar een heerlijke vakantiebestemming. OK, het weer heeft er wel eens beter uit gezien maar we zijn erg benieuwd naar het groene eiland na alle regen van de afgelopen weken. Nu nog even verder met ons huiswerk voor de reis, opgedragen door Oceaanzicht: Negatieve PCR test (check); binnen 48 uur voor vertrek een formulier van de Spaanse regering invullen (Spain Travel Health), als dit formulier is ingevuld krijgen we een QR-code die we bij aankomst moeten laten zien; dan ook nog even de Corona-radar-app downloaden, ze houden ons lekker bezig. Maar we zijn blij dat we die kant op mogen en het idee dat iedereen op de vlucht negatief is getest voelt ook goed. Natuurlijk is het een momentopname maar toch…

We zijn allebei afgedraaid door de spanningen van de afgelopen tijd en we hopen dat we eindelijk tot rust kunnen komen op ons eerste vakantieadres, met hopelijk de eigendomsakte van ons land in de zak. Als dat laatste ook geregeld is kunnen we verder gaan met onze plannen. De ontknoping is nabij, al is nog steeds niet helemaal duidelijk hoe de planning er volgende week uit gaat zien. Zoals we gewend zijn, we wachten het maar weer af.

Op zoek naar meer konijnen in de hoed

De verlengde termijn van de verkoper om het grondstuk definitief aan ons de verkopen loopt dit weekend af. Omdat er zeker de laatste tijd nogal wat tegenslagen in het verkoopproces zaten, leek het ons begin deze week een goed idee om aan onze projectontwikkelaar te vragen of hij nog laatste hobbels op de weg verwachtte.

De hoed is groot, en er is al veel uit gekomen. Rogier ging op zoek naar konijnen. De eerste was snel gevonden. In het vorige blog schreef ik dat we 3 opties hadden over het grondstukje boven de watertank. De verkoper is blijkbaar niet de eigenaar van dit stukje, maar hij heeft het in het voorlopige koopcontract wel aan ons verkocht. Nadat we deze onverwachte tegenslag te boven waren gekomen gingen wij voor de optie 2: wij hebben een prijs voor het grondstuk betaald per m2, hij rekent bij verkoop de m2 die hij niet heeft verkocht niet mee. Vrij coulant naar ons idee. Rogier kwam er achter dat optie 2 niet bestond. Verloren in de vertaling. De verkoper wil de helft van de m2 in mindering brengen op de koopprijs (optie 1)…zucht. Op één of andere manier lijken wij steeds degene te zijn die moeten buigen om de verkoop tot stand te brengen. Natuurlijk hebben we nog altijd de nucleaire optie achter de hand, optie 3. Maar we hebben eigenlijk geen zin om in dit stadium van het proces alles af te zeggen en helemaal opnieuw te beginnen. We vrezen dat de verkoper dat ook erg goed weet.

Helemaal onder in de hoed leek nog een flink konijn te zitten. Rogier belde in volledige verwarring dinsdag op. Hij had de hele dag gebeld naar de gemeente en zijn notaris en had uitgebreid overlegd met zijn collega, de aankoopmakelaar. Er was een probleem met de registratie van het grondstuk. Als op La Palma een grondstuk wordt overgeschreven wordt deze bij het kadaster op naam van de nieuwe eigenaar gezet. Dit gebeurt via de notaris bij de overdracht. Daarnaast moet het eigendom geregistreerd worden in een register van eigendomsacten. Hier ging de schoen wrikken. De verkoper heeft de aanvraag voor registratie van de verschillende grondstukken die hij aan ons gaat verkopen pas in oktober ingediend bij het register. Na onderzoek van Rogier bij de gemeente, bleek dat het hele proces van de registratie zo maar en jaar in beslag kan nemen. Dat zou betekenen dat wij pas in oktober volgend jaar zouden mogen beginnen met de bouw. Ook van ons eigen huis. Dit betekent dat ons hele project weer meer dan een half jaar uitstel oploopt. Na alles dat er al de laatste maanden was tegengevallen, zagen we het project voor het eerst echt verdampen. Moesten we na alles nu toch echt gaan voor de nucleaire optie 3?

Achteraf bleek het gelukkig toch anders te zijn. Na overleg op dinsdagavond, belde Rogier woensdag de verkopend makelaar. Gewoon om te overleggen hoe het nou precies zat, en waarom hij dit soort zaken niet eerder aan ons had gemeld. Hij is per slot van rekening wel de verkopend makelaar. En op La Palma wordt de verkopend makelaar voor de helft betaald door de koper. Hij mag ook wel een beetje aan ons belang gaan denken in dit proces. De verkopend makelaar, Volker, zat net bij zijn notaris om wat zaken te regelen. Meteen even duidelijk nagevraagd hoe het zat. Anders dan Rogier dacht, blijkt de registratie vooral een notariële aangelegenheid te zijn. En bij de notaris van Volker werd snel duidelijk dat de registratie van dit grondstuk al 3 maanden na de aanvraag geregeld zal zijn. Dit kan dan parallel lopen aan de aanvraag voor de bouwvergunning. Een schijnkonijn in de hoed.

Weer blijkt de afstand naar La Palma groot. En het opzetten van ons project is op afstand gewoon lastig. Iedereen zegt dat hij van goede wil is, maar telkens zijn er weer konijnen in de hoed, of schijnkonijnen, zoals de laatste. Het ene moment denk je weer dat alles op de rit is, een volgend moment staat het weer aan de rand van de afgrond. Het kost ons veel energie. We hebben beide het idee dat het proces makkelijker zou verlopen als je er dichter bij bent. Gewoon even langs gaan als je niet precies weet hoe het zit, eventueel samen met projectontwikkelaar of makelaar. Dat scheelt een boel konijnen en verkeerde verwachtingen. Een les voor het vervolg van het project. Want een vervolg gaat er komen. Nadat optie 3 opnieuw is af geserveerd, hebben we weer moed voor het vervolg. Volgens Rogier is de hoed verder leeg. Laten we daar maar vertrouwen in hebben.

We hebben afgelopen week bij de verkopend makelaar een oplossing aangeboden voor de compensatie voor de verloren vierkante meters. Omdat wij toch pas over 2 weken naar La Palma gaan om (hopelijk) het definitieve koopcontract te tekenen, hebben we de verkoper een weekje extra gegeven om de laatste dingen te regelen. Als teken van goede wil. En zodat hij akkoord zal gaan met ons laatste voorstel. Wij wachten weer af, nog 2 weken. Dan gaan we naar La Palma. Mocht er toch nog een konijn uit de hoed komen, dan zullen we die tijd gaan besteden om iets anders te zoeken. Als de hoed leeg blijkt, hebben we eindelijk de eerste hobbel genomen. Pfff

En weer een konijn…

We hadden de afgelopen week toch echt het idee dat het allemaal goed ging komen met de aankoop van het grondstuk. De openbare publicatie had een einddatum van 16 november en we zagen dat de 17e de publicatie van de site van de gemeente af was. Ok, nog bijna 14 dagen te gaan voor het aanpassen van het kadaster en het opmaken van de eigendomsakte, dat moest lukken. In de publicatie worden omwonenden opgeroepen hun eventuele bezwaren kenbaar te maken. Omdat alle omwonenden al uitgebreid waren bericht door de verkoper over de kavelgrenzen, zou de publicatie geen probleem zijn. Volgens onze verkopend makelaar had de verkoper alle eigendomspapieren aan de notaris overhandigd en zou de publicatie eigenlijk een “wassen neus” zijn. Deze melding van de verkopend makelaar bleek weer eens niet op waarheid te berusten maar een aanname te zijn, en dat was helaas niet de eerste. Op donderdagavond maar even een appje gestuurd naar de beste man en gevraagd wat nu de status was.

Op vrijdagavond werden we gebeld door Rogier, onze aankoopmakelaar/ projectontwikkelaar. Hij was gebeld door de verkopend makelaar omdat er een probleem was. Volgens de verkopend makelaar was het beter dat Rogier dit aan ons zou uitleggen, anders zou in de vertaling misschien een misverstand ontstaan. Wij hebben het idee dat hij ons zelf niet durfde te bellen. De hoed waar al veel konijnen en een beer uit waren gekomen, bleek groot genoeg voor nog een konijn. Rogier belde ons op met de mededeling dat de verkoper niet de eigenaar blijkt te zijn van alle stukjes land die hij aan ons verkocht heeft. Er is een smal stukje land net boven onze en de naastliggende watertank, waar volgens onderstaande tekening een recht van overpad op zou zitten. Het recht van overpad naar het waterverdeelstation bij de 2e watertank dat ons een maand geleden te koop werd aangeboden. Dat stukje dat een paar weken geleden eerst wel en later toch niet zo makkelijk in de verkoop betrokken kon worden. Ineens blijkt dat dit stuk niet van de verkoper is maar dat hij alleen het recht van overpad op dit stuk heeft. Wij hebben wel een idee waarom dit nu ineens op tafel komt, maar ook dat is slechts gebaseerd op een aanname. Zo blijkt in het hele aankoopproces elke keer weer dat wij ideeën hebben over wat gezegd wordt, maar dat de waarheid erachter vaak net iet anders ligt. De afstand tussen ons en La Palma blijkt hierbij elke keer een probleem, kortgezegd: als we in de buurt zouden zijn, dan gingen we gewoon langs om te horen wat er nou eigenlijk speelt. En hadden we al veel eerder in het proces gehoord dat de verkoper eigenlijk zijn zaakjes niet voor elkaar heeft. We hadden gehoopt dat we hiervoor een verkopend makelaar als tussenpersoon hadden. Weer een aanname…

Het smalle stukje land is in het voorlopige koopcontract (dat afloopt over 8 dagen, na bijna 13 maanden!) in donkergroen aangegeven. Het is het bovenste deel van gebiedje 5.

Het stuk dat wij niet in eigendom krijgen.

De verkoper, die natuurlijk door de situatie in het nauw gedreven is, kwam zelf met 2 mogelijke oplossingen voor zijn probleem. Wij zien 3 opties.

Optie 1: we kunnen recht van overpad houden op dat stukje en de helft van de prijs van de m2 meters die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 2: we zien helemaal af van dit stukje en de prijs van de m2 die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 3: we zien helemaal af van de aankoop omdat de verkoper niet kan leveren wat ons in het voorlopige koopcontract heeft aangeboden en zetten de boeteclausule uit het voorlopige koopcontract in werking.

Nadat we eerst een half uurtje heel erg boos zijn geweest over weer een konijn… en we sterk neigden naar optie 3 kwamen we toch tot het besef dat optie 2 een betere optie was voor onze toekomst. Het stukje land is eigenlijk waardeloos voor ons als we het extra aangeboden stukje daaronder met de watertank niet aan kunnen kopen. Recht van overpad naar niets heeft ook geen toegevoegde waarde. Het enige punt bij optie 2 is dat er een nieuwe verdeling van de grondstukken moet komen. Anders grenst ons huiskavel bij de aanvraag voor een bouwvergunning, te weinig aan de weg. Een half jaar geleden is een tekening gemaakt met binnengrenzen van het grondstuk voor 3 deelgebieden. Omdat wij die indeling nodig hebben voor ons project hebben wij destijds de pittig geprijsde rekening voor de landmeter zelf betaald. Ruim 600 euro voor 2 lijntjes. Schande spraken we er van. Deze keer zijn de kosten voor aanpassing voor de verkoper. Dat is vast goedkoper voor hem dan optie 3.

En dan natuurlijk graag een rechte lijn..

Optie 3 is altijd nog een optie als 30 november niet gehaald wordt. Er zijn op dit moment geen andere grondstukken in de verkoop die voor ons geschikt zijn en als er nog een bedrag in mindering wordt gebracht op de koopsom hebben we zeker een mooi stuk voor een mooie prijs. We zijn er alleen verschrikkelijk klaar mee dat het allemaal zo lang moet duren. En dat we elke keer weer moeten nadenken over wijzigingen en ander gepruts.

Morgen, maandag de 23e zal Rogier contact opnemen met de verkopend makelaar en hem heel duidelijk maken dat wij klaar zijn met alle konijnen en extra tijd die nodig blijkt te zijn. Wij gaan akkoord met optie 2 en zijn benieuwd naar de prijs die de verkoper als compensatie aan zal bieden. Als laatste moet dit alles geregeld zijn op de datum die we afgesproken hebben in de verlenging. Dat betekent dat de verkoper en de verkopend makelaar nog 8 dagen hebben……