Limpio

Het gaat heel goed met ons Spaans. Ik heb zelfs al mijn eerste telefoongesprek gevoerd met een vriendelijke dame die alleen Spaans sprak. We hadden vandaag gepland om naar het afvalscheidingsstation te gaan om de deels verbrande rommel van de zwervers weg te brengen. Het afvalscheidingsstation zit een kwartiertje verderop en om naar binnen te mogen moet je eerst telefonisch een afspraak maken.

En dat ging prima. Het maken van de afspraak in ieder geval. Natuurlijk zorgde mijn imperfecte Spaans voor nogal wat hilariteit aan de andere kant van de lijn, maar we kwamen er prima uit en we waren vanmiddag welkom om het afval te komen brengen.

foto Siepko Wenning, www.oceaanzicht.nl

Mijn relatie met afvalscheidingsstations in Nederland was vrij wisselend. Ik heb veel stations bezocht in de tijd dat ik een antiekzaak had en we hele inboedels leegruimden. Meestal was de beste techniek om zo snel mogelijk richting een bak te rijden waar het meeste afval in moest, om vervolgens zo snel mogelijk alles in die container te gooien. Als de medewerker dan langs kwam om over onze schouders mee te kijken wat we aan het doen waren, brachten we snel iets naar een andere daarvoor bestemde container en de medewerker was direct tevreden met onze scheidingsdrang. Af en toe koste het iets meer moeite, maar meestal was het eindresultaat dat de rommel was achtergebleven en wij leeg naar huis konden.

Dat was ook vandaag het plan. We werden vriendelijk welkom geheten door de medewerker die het afvalscheidingsstation beheert. Mijn naam stond op zijn lijst en toen we vertelden wat voor soort afval we kwamen brengen verwees hij ons naar de container waar we konden lossen. Hij hielp mee. Natuurlijk hadden we alles in grote zwarte vuilniszakken gepropt. Maar een afvalscheidingsstation is geen afvalscheidingsstation als het afval niet gescheiden wordt, dus het afval moest uit de plastic zakken, want dat is plastic. En die deels verbrande inhoud van de zakken….daar zat hier en daar een stukje ijzer of ander plastic in….

Zo kon dat natuurlijk niet, want, dit is een afvalscheidingsstation. We werden verzocht het afval naar een andere container te brengen. Daar moest het afval uit de zakken. Maar omdat het afval veel te divers was, zat de man al na 2 zakken weer met zijn handen in het haar (figuurlijk). Op deze manier werd zijn keurig gesorteerde winkeltje binnen no-time een puinhoop, en dat was duidelijk niet de bedoeling.

Een afvalscheidingsstation is op La Palma een betrekkelijk nieuw begrip. Eigenlijk staan nog steeds overal langs de kanten van de wegen containers waar je min of meer gescheiden je afval in kunt deponeren. Omdat er toch nog veel mensen zijn die hun afval niet in deze containers stoppen, of zelfs in de natuur gooien, zijn de afvalscheidingsstations bedacht.

Maar ons restafval zat duidelijk niet in het schema van de bedenker van het afvalscheidingsstation en de arme medewerker brak zijn hoofd over het aanstaande probleem. Ik suggereerde dat het misschien beter zou zijn als we ons afval in een container langs de weg zouden deponeren. Uiteindelijk wordt het allemaal door dezelfde organisatie, de Cabildo, opgehaald. En zo konden we voorkomen dat ons ongesorteerde rommeltje in zijn nette winkeltje terecht zou komen. De man was zichtbaar opgelucht met deze uitkomst. Hij was zelfs zo blij dat we de zakken die we al leeggekieperd hadden mochten laten liggen, dat zou hij later vanmiddag wel sorteren. Het was toch niet druk.

Op de terugweg hebben we uiteindelijk alle overige zakken en andere rommel verspreid over een stuk of 6 containers weggegooid. En zo zie je maar weer, ook op La Palma komt altijd alles goed, al gaat het altijd anders dan je van tevoren had gedacht.

Dit is het dan

Blog van maandagavond.

Ons verleden ingepakt in een zeecontainer van 20 voet. Wij zijn alleen over met 5 koffers en elkaar. Onnodige dingen zijn weggeven of weggegooid. Een paar tastbare of dierbare herinneringen zijn met de zeecontainer mee, of opgeslagen in onze hoofden. Samen met wat praktische dingen die we nodig gaan hebben in onze toekomst. En wij zitten in ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Klaar om te vertrekken. Het voelt als een moment tussen ons verleden en onze toekomst.

Het overpeinzingsbankje in Voorthuizen

Een mooi moment om mijzelf te realiseren hoe dit allemaal zo gekomen is. En na te denken over wat belangrijk is in ons bestaan. Ik stel mij voor dat de container onderweg kwijt raakt. Achtergebleven in een onbekende haven of onderweg overboord geslagen. Een tastbaar deel van ons verleden weg. Zouden we het missen? Misschien. Maar het belangrijkste deel van ons verleden zit gelukkig niet in de container. Het zit in ons. En dat deel zullen we in ieder geval meenemen naar onze toekomst.

De reis die op het punt staat te beginnen, begon eigenlijk al een jaar of 4 geleden. We zaten comfortabel op onze bank in ons comfortabele huis in een van de mooiste dorpen van Nederland, Baarn. Het leven goed op de rails, geen spoken uit het verleden, beide een goede baan, huisje, boompje en beestje(s). “Moeten we niet eens een nieuwe bank?”. “Waarom?”. “Omdat we er geld genoeg voor hebben, en deze wordt al wat ouder”. En ik dacht: is het belangrijk om iets te doen omdat het kan? Zou het niet mooier zijn om iets te doen omdat je iets echt graag wilt. Het was makkelijk geweest om op een nieuwe bank door te leven. Gelukkig hadden we allebei meer ideeën voor onze toekomst.

De container is op weg naar La Palma. Ons lege huisje krijgt morgen een nieuwe bewoner. Zullen we het missen? ik denk het niet. Het was tijdelijk en zelfs ons mooie vorige huis in Baarn hebben we eigenlijk nooit gemist. Op de veiling in Hilversum zullen ze een nieuwe taxateur moeten zoeken. Of mijn oude werkplek wordt razendsnel opgevuld door één van de collega’s. Niemand is onmisbaar. Zullen ze me missen? ik hoop het stiekem wel. Zal ik de veiling missen, de collega’s, het gevarieerde werk? Ook het werk werd de laatste jaren standaard. De uitdaging was er een beetje af. En ik zag eigenlijk geen mogelijkheden dat te veranderen. En in de toekomst zal Anita mijn enige collega zijn, ik kon het slechter treffen. We gaan er vast prima uitkomen. En het project op La Palma zal zeker ook gevarieerd zijn. In ieder geval loopt het tot nu toe altijd anders dan gedacht. De toekomst gaat het leren.

De afstand tussen ons en familie, vrienden en collega’s zal soms wennen zijn. Maar La Palma is slechts 4,5 uur vliegen. Een aantal heeft al gezegd dat ze langs willen komen op ons prachtige eiland. Ze zijn van harte welkom. Zeker ook in de beginperiode als er nog veel geklust moet worden. Misschien zien we sommigen wel meer dan vroeger. Anderen zoeken we wel weer op in Nederland.

En de bank, we zitten er nog steeds op. Het is een van de laatste dingen die nog in ons tijdelijk huisje in Voorthuizen staat. Met uitzicht op 5 koffers. De bank blijft achter voor de volgende huurder. Ze vond het prima. En wij gaan verder. Over een paar uur komt Karin ons ophalen. Ze zal ons wegbrengen naar het vliegveld. Op naar een nieuw avontuur.

Het werk gaat door

We zijn al weer anderhalve week terug in Nederland. Na 5 dagen verplichte quarantaine gaat het oude leventje gewoon weer door. Ook op La Palma wordt flink doorgewerkt. Dat zijn we niet gewend. De laatste jaren was het telkens druk rondom ons project als we daar waren en werd het snel stil als we weer thuis waren.

Alexi is nog bezig met het grondwerk. Ik heb het idee dat hij er vooral in het weekend veel tijd in steekt. We hadden afgesproken dat hij veel foto’s zou maken van de voortgang van het werk, en daar houdt hij zich prima aan. Het is erg leuk om op deze manier op afstand betrokken te blijven. Eerst heeft Antonio de parkeerplaats afgemaakt.

Afgelopen weekend heeft de Pala de helling gebouwd naar het terras waar ons huis op komt te staan.

Vandaag is de Pala het terras opgestuurd om de dode bomen op ons huisterras weg te halen en om de grond een beetje vlak te maken. Morgen is het terras er onder aan de beurt. Dan is de Pala voorlopig klaar en gaat Alexi verder met het ontmantelen van de oude ijzeren waterleidingbuizen in het betonnen schuurtje.

Tijdens ons bezoek aan La Palma een paar weken geleden bleek dat de registratie van het grondstuk toch nog niet helemaal te zijn afgerond. Volgens de Duitse makelaar erweist sich das offensichtlich als schwierig. Het is voor het afgeven van de bouwvergunning belangrijk dat het grondstuk bij het kadaster goed staat ingeschreven. We gaven aan dat we toch wel een beetje bezorgd waren dat deze registratie onze tijdsplanning in de war zou gooien. Hij zei dat hij verder geen invloed op het kadaster kon uitoefenen en dat de registratie waarschijnlijk over een paar weken wel gereed zou zijn. Wij hebben de afgelopen 2 jaren gemerkt dat we zijn tijdsplanning met een flinke korrel zout moeten nemen en waren er nog niet gerust op. Maar, of de makelaar toch en beetje invloed heeft of niet, afgelopen week bleken er ineens een paar kavelgrenzen van ons grondstuk aangepast. Omdat we benieuwd zijn naar de voortgang van deze registratie houden we het kadaster wekelijks bij via de (prima) website van de gemeente. En een paar dagen later was er weer een stukje aangepast. Er was duidelijk iemand met ons project bezig. Eergisteren werd het laatste stukje volgens afspraak aangepast. Het grondstuk staat eindelijk goed geregistreerd op onze naam.

De voorbereidingen gaan door en binnenkort zijn we er klaar voor te beginnen met de bouw van de terrasmuren om ons huis. Intussen wachten wij op de offertes van de verschillende aannemers. Twee offertes zijn binnen, drie zijn nog in de maak. Als de offertes allemaal binnen zijn zullen we een keuze maken welke aannemer zal beginnen. Als de aanvraag van de bouwvergunning de planning niet in de war gooit…

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Ingebroken

Deze week zouden we een blog schrijven over de sneeuw van afgelopen week. Een positief blog, met foto’s van onze winterse wandeling van het weekend. Misschien wel de laatste winterse wandeling in Nederland. Jullie houden ‘m tegoed.

De eigendomssituatie van ons grondstuk op La Palma is de afgelopen 2 jaar een flinke kluif gebleken. Anderhalf jaar heeft het geduurd na de aankoop om het kadaster zo te wijzigen dat het grondstuk op onze naam kon worden overgeschreven. Tijdens het proces van de kadasterwijziging, bleek er een half jaar geleden een “Utopist” in het huisje-zonder-dak, op het grondstuk te verblijven. Het grondstuk was nog niet van ons en na aandringen bij de verkoper, werd de “Utopist” uit het huisje gezet. Dit was niet zonder slag of stoot gegaan, de man had er een zootje van gemaakt en had daarna zijn tijdelijke woonruimte verbrand achter gelaten. Maar goed, op afstand raakte ons dat niet zo, het huisje-zonder-dak was voor onze plannen niet zo belangrijk. En afgelopen december was de overdracht rond en werden we eindelijk de enige eigenaar van ons grondstuk aan de Camino La Planta in La Punta.

Op ons grondstuk staan 2 oude gebouwen. Het huisje-zonder-dak, met zijn deels verbrande interieur nauwelijks een huisje te noemen, en een grote watertank van ongeveer 350 kuub, met daarvoor een ruime stenen schuur waar de leidingen van de tank uitkomen. Deze schuur is nog in een redelijke staat. We willen er later een materialenhok van maken voor onze tuinspullen. Omdat we de komende tijd vaker naar La Palma gaan om dingen te regelen voor de bouw, willen we de schuur gebruiken om alvast dingetjes op te slaan.

Het schuurtje heeft vroeger een slot gehad. Omdat niemand daar meer een sleutel van had werd deze net voor onze eerste bezichtiging, nu bijna 2 jaar geleden, verwijderd. Toen wij eind vorig jaar het grondstuk definitief hadden gekocht, hebben we er op onze laatste vakantiedag onze werk- en zomerkleren achtergelaten. Ook konden we er mooi onze nieuw aangeschafte zagen, tangen en overige tuinspullen in kwijt. Bij de plaatselijke bouwmarkt hadden we in ons beste Spaans een slot gekocht, zodat onze spullen veilig zouden zijn tot ons volgende bezoek.

Gisteren kregen we van onze projectontwikkelaar bericht dat er mensen waren gesignaleerd op ons grondstuk. Vandaag kregen we er foto’s bij. Het slot dat wij zo netjes op de deur hadden gemaakt, was opengebroken. Vervangen door een ander slot. Op de deur was met de groene verf die wij binnen hadden bewaard voor het uitlijnen van de gebiedsgrenzen, de naam van de clandestiene bewoner geschreven. We vrezen het ergste voor de rest van onze spullen in de schuur.

Wij hebben altijd het rooskleurige idee gehad dat La Palma een beetje een paradijsje is. De bewoners zijn er erg aardig, iedereen leeft er op zijn eigen manier en mensen hebben respect voor de manier waarop anderen leven. Vrijheid, blijheid. Een bekende op La Palma vertelde ons eens dat criminaliteit op het eiland eigenlijk niet voorkwam. Dit sprak ons erg aan en heeft zeker een rol gespeeld in de overweging om naar dit prachtige eiland te emigreren.

Het afgelopen anderhalf jaar is ons rooskleurige idee al een paar keer flink op de proef gesteld. Vandaag worden we extra op de feiten gedrukt. Onze projectontwikkelaar heeft contact gezocht met de lokale politie om de clandestiene bewoner uit onze schuur te krijgen. Gisteren en vandaag waren het helaas alweer feestdagen in de regio en de politie had nog niet veel zin om iets te ondernemen. Hem werd de suggestie gedaan dat het mogelijk met een paar sterke mannen op eigen initiatief sneller en beter zou gaan…een weg die wij (zeker op afstand) liever niet willen bewandelen. Morgen gaat hij opnieuw contact opnemen met de lokale politie, en eventueel met de eilandpolitie.

Wij vinden het allemaal erg verontrustend. Het gemak waarop iemand inbreekt in een gebouw van een ander en er vervolgens doodleuk zegt te wonen, en de reactie van de politie op een dergelijk voorval. We vrezen voor onze persoonlijke dingen die we er hebben achtergelaten. Maar bovenal, vinden we het erg jammer dat ons geïdealiseerde eiland toch veel minder een paradijs lijkt dan gedacht.

D-Day op La Palma

Sinds zaterdag zijn wij op La Palma. We verblijven in een huisje in Arecida, niet ver van het grondstuk dat we na ongeveer anderhalf jaar eerst Plan A, later Plan B zijn gaan noemen. Onze gastheer, de eigenaar van het huisje, is Berto. We kennen Berto van een eerder bezoek aan La Palma. Berto is een aardige gast. Ook spreekt hij goed Engels, en dat is voor ons erg handig omdat Spaans toch nog lastig is. En heel belangrijk, hij is opgegroeid in deze buurt en kent de omgeving en de mensen in de regio. Het is niet toevallig dat wij weer bij hem zijn uitgekomen. Tijdens dit bezoek gaan wij een paar stevige keuzes maken. Misschien kan Berto ons hierbij helpen.

Dag van aankomst op La Palma

Voor onze reis had de verkopend makelaar ons verzekerd dat alle beren uit de weg waren geruimd en de konijnen de hoed hadden verlaten. Samen met onze aankoopmakelaar waren de laatste hobbeltjes glad gestreken, de handtekening onder plan B kon worden gezet.

Afspraken zijn op La Palma iets anders dan in Nederland. Dit hebben wij al vaak gemerkt. Net voor ons vertrek melde onze aankoopmakelaar dat hij verwachte dat alles maandag rond zou komen, maar dat hij de verkopend makelaar niet te pakken kon krijgen voor een bevestiging. Telkens als de communicatie met de aankoopmakelaar stroef verloopt, zit ergens een kink in de kabel. Wat nu weer? Wij hebben ons al vaak zorgen gemaakt over de voorgang van het project. We zijn dit proces inmiddels al een beetje gaan herkennen en geven onze kansen op het doorgaan van het project de laatste weken een cijfer. Het cijfer staat gelijk aan de kans dat Plan B door gaat.

1e avond, en weer droog

Vorige week was het percentage 90%. We hadden goede moed. We hebben de verkoper tot maandag de tijd gegeven om de zaken bij de notaris in orde te maken. De verkopend makelaar garandeerde ons dat de overdracht maandag rond zou komen.

Voor we naar het vliegveld gingen was het cijfer 30%. Roger, onze aankoopmakelaar had de dag voor vertrek een paar keer gebeld naar de verkoopmakelaar of de stukken al bij de notaris waren. Hij kreeg alleen geen gehoor… Hij heeft het idee dat we aan het lijntje worden gehouden en dat de verkoper de stukken helemaal niet voor elkaar heeft.

Dag van aankomst direct de verkopend makelaar gebeld. Wat onze aankoopmakelaar niet lukte, lukt mij in 1 keer. Volgens de verkopend makelaar was er geen probleem, alleen moest de verkoper de nieuwe kadasterinschrijving in het kadaster nog inleveren, en dat was vrijdag niet gelukt..maar dat zou maandag vast gebeuren. Het cijfer steeg naar 60%

Tot rust komen bij het vakantiehuisje in Arecida

Vanochtend was D-Day. Wij hadden de verkoper tot vandaag uitstel gegeven om de overdracht te regelen. Anders gaan we over op Plan C. We hebben nog geen plan C, maar we zijn dit keer ook op La Palma om na te denken over het scenario na Plan B. Het belangrijkste daarbij is: hoe bevalt het eiland ons nog na een jaar met zo veel onzekerheden, konijnen, beren en noem maar op. We waren er eigenlijk vrij snel uit. Rijdend vanaf het vliegveld, over de bergpas, door de kloof van de krater en over het platteland richting Tijarafe: het is hier prachtig. Plan C kan ook op een ander grondstuk op La Palma. Natuurlijk heb ik thuis al anderhalf jaar alle mogelijkheden en alternatieven bekeken, maar …. het grondstuk van Plan B blijft toch wel de mooiste keus. Gisteren natuurlijk even op het grondstuk gekeken. Na een jaar en alles wat we thuis hebben bedacht geeft het ons nog steeds een goed gevoel. Wel jammer dat de Utopist uit het huisje zonder dak zijn zaken deels verbrand heeft achter gelaten, maar het blijft toch de beste kanshebber.

Dus vanochtend contact gezocht met de verkopend makelaar. Zijn de paperassen van de verkoper aangekomen en wanneer kan de overdracht plaats vinden? Het blijkt een beetje moeilijk. De verkoper heeft de kadasterpapieren niet op orde. 40%. Dubben. Plan B of plan C? Hij wil uitleggen wat er mis is bij, hem op kantoor.

Vanochtend nog in alle rust aan de koffie

Aan het eind van de ochtend snel door naar Los LLanos, naar het kantoor van de verkopend makelaar. Als we aankomen is het complete kantoor in rep en roer. Iedereen schuift met papieren en is bezig met ons Plan B. De makelaar toont trots een stevig dossier met onze naam er op en neemt ons ‘gleich mit’ naar de notaris 2 deuren verder. Ook op haar bureau veel documenten van ons Plan B, blijkbaar houden wij de Palmeros wel bezig. Het lijkt er op dat de verkoper een vervelend foutje heeft gemaakt in de landmeting. Niet iets groots, en het kan waarschijnlijk vrij vlot worden rechtgezet. Maar ook de notaris is wel klaar met de stroeve werkwijze van de verkoper en is van plan om de zaken op korte termijn af te handelen. Als we de deur weer uit lopen geven we plan B een 90%. of eigenlijk een 99%. Morgen zullen de ontbrekende stukken worden aangeleverd en uiterlijk woensdag of donderdag kan de definitieve overdracht plaats vinden.

Op de terugweg komen we langs ons toekomstige grondstuk, Plan B. We zijn al vaker bij het grondstuk geweest, alleen dichter bij de realisering van onze plannen zijn we nog niet geweest. Nog een paar dagen. We bedenken al hoe we binnenkort Plan B uit gaan voeren. Eerst moet natuurlijk de bouwaanvraag worden ingediend. Daarover hebben we vanavond met Rogier, de projectontwikkelaar al contact gehad. Misschien kan Berto hierbij ook nog van pas komen. Misschien kent hij iemand die de ingestorte muren op het grondstuk kan repareren, of kent hij iemand die weet hoe het zit met de aansluiting van het bergwater. kortom: het lijkt er op of we in de volgende fase van ons project terecht gaan komen. of in de woorden van Roger, de aankoopmakelaar: “nu wordt het eindelijk leuk”.

Un mes

Nederland. Vandaag is voor het eerst in anderhalve week de dagtemperatuur onder de 30 graden gebleven. Overdag rustig aan het werk, ’s avonds loom buiten zitten en hopen dat het koel genoeg is om te slapen. Ik kan meestal goed tegen de warmte, maar 10 tropische dagen achter elkaar is wel veel van het goede. Daardoor is het blog ook een beetje versloft…

Wat niet versloft zijn onze pogingen om inzicht te krijgen in het stadium van Die Terminen (we communiceren nog steeds met onze verkopend makelaar in het Duits) over de aankoop van ons grondstuk. We appen elke week hoe de status is… En we krijgen zo eens in de 2 weken een update van Jeanette. Hierin meldt ze steevast dat alles Komplex is, dat alles bij de Notaris ligt en dat het allemaal binnenkort goed komt.

Ik heb het idee dat Jeanette er op dit moment ook niet veel aan doen kan. Zij hebben de stukken bij de notaris aangeleverd. De notaris heeft vervolgens de taak om contact op te nemen met alle omwonenden van het grondstuk. De omwonenden moeten dan aangeven of zijn bezwaar hebben tegen de registratie van het grondstuk (met de bijbehorende grenzen) op naam van de verkoper. Maar de molens draaien traag op La Palma en het is inmiddels augustus geworden. Augustus is de maand dat de Palmeros vakantie hebben. In ons geval betekent dat dat de molens nog iets trager draaien en dat ook de notaris niet alle buren te pakken kan krijgen om ze te vragen of zij bezwaar hebben. In Nederland zou je je afvragen waarom de notaris de buren niet voor augustus heeft gevraagd of zij bezwaar hebben, maar blijkbaar was dat er niet van gekomen.

Jeanette houdt ons op de hoogte van Die Terminen. Als de notaris namelijk alle buren heeft gecontacteerd, kunnen we de volgende fase van Die Terminen in: de publicatie. Als de Notaris eenmaal zeker weet dat de buren geen bezwaar hebben, wordt via het gemeentehuis aangekondigd dat, als iemand bezwaar heeft tegen de registratie op naam van de verkoper, hij zich binnen 1 maand moet melden. Wij kunnen ons niet voorstellen dat na zo’n grondig vooronderzoek, er nog iemand zal zijn die hierop bezwaar maakt.

Als de maand van de publicatie om is kan de overdracht van het grondstuk plaats vinden. Dan kunnen wij naar La Palma om te tekenen en is het grondstuk eindelijk van ons. Volgens het voorlopige koopcontract van alweer bijna een jaar geleden, heeft de verkoper tot eind oktober om te zorgen dat alles rond komt. Jeanette houdt dit voor ons in de gaten. We hopen dat het lukt.

Laatste loodjes?

Afgelopen week kreeg ik maar liefst 3 keer de vraag van bekenden en trouwe bloglezers hoe het er voor staat met de voortgang op La Palma. Tijd voor een update. Voor ons lijkt het alsof we al tijden in de wachtstand staan. De trage molens op la Palma draaien op hun eigen tempo door en het contact is beperkt, al zouden we dat graag anders willen.

Vóór onze vakantie schreef ik dat we contact zouden hebben met de verkopend makelaar om het gebiedsdeel in ieder geval op te delen in 3 delen. Dit levert voor ons veel voordelen op in de tijdsplanning. De pittige rekening die hij hiervoor voorstelde besloten we maar te boeken onder het kopje “aanvullende kosten” in onze begroting. Ergens verwacht ik dat er nog wel meer nota’s in deze categorie bij gaan komen. Ook besloten we toen dat het handig was geen aanvullende diensten van de verkopend makelaar meer te verwachten. Tot nu toe leverde dat eigenlijk alleen maar vertraging en ergernis op. Met dat idee gingen we op vakantie, het stond eindelijk allemaal weer op de rit.

Een geheel zorgeloze vakantie bestaat in dit stadium van de voorbereiding echter niet. Dat hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Dit keer was het de verkopend makelaar zelf die met een aantrekkelijk voorstel kwam. Als wij de overschrijving van het grondstuk, inclusief de opdeling in 3 delen, laten registreren bij het kadaster, dan kan dat binnen 2 maanden gerealiseerd zijn. De officiële registratie in het Registro kan dan wel later, na de overdracht. Op zich een mooi idee….kunnen we dan echt binnenkort naar La Palma om het grondstuk op onze naam te laten zetten? Eén addertje kwam na een gesprek met Rogier, onze projectontwikkelaar, onder het gras vandaan. In het voorlopige koopcontract stond de duidelijke afspraak dat alle kosten na het tekenen van het definitieve koopcontract voor onze rekening komen…dus ook de officiële registratie, als deze na de koop wordt uitgevoerd. Gezien onze moeilijke verstandhouding met zowel de verkoper als de verkopend makelaar hadden we al weer het idee dat de verkoper probeerde om de kosten bij ons neer te leggen.

Op de camping in de Provence belde en mailde ik een paar avonden om de zaken geregeld te krijgen. Ik geloof dat de verkopend makelaar intussen ook wel in de gaten krijgt dat wij de zaken ook op papier tot in de puntjes geregeld willen hebben, zodat we later niet weer voor verassingen komen te staan. We laten een extra bepaling in het definitieve koopcontract opnemen, waar in staat de de verkoper ook de kosten van de registratie voor z’n rekening zal nemen. Eigenlijk logisch, maar we willen voorkomen dat er meer rekeningen in de categorie “aanvullende kosten” terecht komen. En bij de officiële registratie hoort blijkbaar een flinke nota.

De telefoontjes over ons project bleven ook in de Provençaalse avondzon niet onopgemerkt. Een Nederlands stel uit Ede was wel benieuwd naar onze plannen. Het resulteerde al snel in een gezellige avond aan de Franse wijn en nieuwe volgers op dit blog. Als alles klaar is komen ze vast langs. Net als heel veel andere geïnteresseerden. Als alles klaar is… Zo ver is het naar ons idee nog lang niet. We zijn nog niet eens begonnen. Maar als het goed is komt daar binnenkort verandering in.

Koningsdag 2020

In Nederland zijn er tijdens de viering van de verjaardag van de koning altijd veel activiteiten. Ik was altijd fan van de rommelmarkten. Inmiddels heb ik tijdens mijn werk in de antiekwinkel en op de antiekveiling genoeg rommel gezien. Volgens mij is het echt jaren geleden dat ik de laatste keer tijdens koningsdag iets heb gekocht….Volgens mij was de laatste keer zelfs tijdens Koninginnedag…

Dit jaar waren er vanwege corona geen rommelmarkten. Het advies was binnenblijven. Gelukkig was het weer prachtig en is de tuin op z’n mooist. De intelligente lock-down was vandaag geen enkel probleem.

Zeker niet toen we vanochtend de mailbox openden. Er was nieuws uit La Palma. De architect was aan het tekenen geslagen en had een 2e opzet gemaakt voor de bouw van de huisjes. Over de indeling van het grondstuk waren we het de vorige keer al eens. Vooral de indeling van ons eigen huis en het grotere vakantiehuisje moest nog aangepast worden. Ook dit keer had Manolo weer allerlei opties voor de verschillende huisjes ingetekend. Het ziet er weer erg goed uit. Met de ideeën die wij vorige keer hadden aangedragen, heeft hij bij elk huisje 4 a 6 tekeningen gemaakt met een verschillende indeling. Het wordt langzaam duidelijk wat wel en wat niet kan. Het eindresultaat begint er prima uit te zien. Als we deze week de laatste puntjes op de i zetten, zijn de huisjes denk ik wel klaar. Daarna gaan we de omgeving intekenen.

Bij de aanvraag van de bouwvergunning moeten we ook al aangeven of en waar we zwembaden bij de huisjes willen. Het is ons idee om in ieder geval bij de 2 kleine vakantiehuisjes een jacuzzi in de tuin te zetten. Bij het grotere vakantiehuisje komt misschien een klein zwembad of ook een jacuzzi. We zijn hier nog niet helemaal uit. Ook moeten we aangeven hoe we omgaan met ons afvalwater. Op La Palma is het gebruikelijk om afvalwater op te slaan in een septic tank of pozo. De regels rond de pozo’s zijn de laatste jaren nogal aan het veranderen. Nieuwe milieuvoorschriften zorgen er voor dat ook de pozo’s steeds milieuvriendelijker en dus duurder moeten worden uitgevoerd. Na een flinke zoektocht in de bestemmingsplannen en bij de gemeente zijn we er uit.

Er komen 3 verschillende pozo’s. Dit is ook een van de redenen dat we het project hebben opgedeeld in 3 gebiedsdelen, zoals ik in het vorige blog al schreef. 3 gebiedsdelen met elk hun eigen project. 1 gebiedsdeel waarop we het grotere vakantiehuisje bouwen, 1 gebiedsdeel waarop we 2 kleinere vakantiehuisjes bouwen en het gebiedsdeel onder de watertank waar ons huis komt. Een van de andere redenen voor de verdeling van het project in 3 delen is de toetsing van de bouwvergunning. De aanvraag van een bouwvergunning voor een huis dat verhuurd gaat worden aan toeristen moet getoetst worden door de eilandregering, de Cabildo. Een uitgebreide toets die lang kan duren. Volgens Rogier moeten we rekening houden met 6 tot 9 maanden. We hebben van vrienden op La Palma begrepen dat het soms veel langer kan duren. Zij hebben uiteindelijk ruim 500 dagen moeten wachten op een bouwvergunning. Omdat wij het project splitsen hoeft ons woonhuis gelukkig niet via deze uitgebreide procedure, wij gaan ons woonhuis niet verhuren aan toeristen. De bouwvergunning hiervoor kan worden afgegeven door de gemeente. Als aan alle voorwaarden is voldaan, kan deze procedure binnen 3 maanden klaar zijn. Hiervoor moet wel de aanvraag voor de bouwvergunningen klaar zijn. Daar zijn we vandaag in de zon en in de tuin mee bezig geweest.

Er is echter 1 belangrijke 1e stap voor we verder kunnen met onze bouwplannen. We wachten nog steeds op het definitieve koopcontract.

twijfels en vragen

Het is erg lastig om te bepalen wat de gevolgen van de crisis zullen zijn voor onze plannen op La Palma. Op korte termijn is vooral het opmaken van de definitieve koopovereenkomst een uitdaging. Daarnaast zal het nog wel even duren voordat wij met een vliegtuig naar La Palma kunnen om het contract te tekenen.

Op de langere termijn zijn de twijfels zeker net zo groot. Lokale nieuwsmedia berichten dat de regering erover nadenkt om dit jaar geen vakantievluchten meer te laten landen op La Palma en dat het wegvallen van het toerisme op het eiland dit jaar kan zorgen voor 60-80% faillissementen in die sector. Misschien worden de berichten wel erg donker geschetst, maar de crisis zal zeker een nadelig effect hebben op de economie van La Palma.

Gaat het idee dat wij hebben ten aanzien van de verhuur van vakantiehuisjes nog wel op na de crisis? Of moeten we onze plannen herzien? Gaan mensen na de crisis misschien minder vliegen? Wat doet dit met de toeristische sector op La Palma? En de prijzen van de grondstukken of de aannemers? We zijn bezig met de bouwtekeningen van ons huis en 3 vakantiehuisjes. Moeten we misschien met 1 of 2 vakantiehuisjes beginnen en is het handiger om meer te investeren in avocado-bomen? En, belangrijk voor onze financiering: kunnen we het project nog wel betalen als bijvoorbeeld in Nederland de prijs van ons huis daalt of de bank terughoudend wordt met de financiering?

Een heleboel dingen weten we eenvoudig niet. We proberen een beetje rekening te houden met de veranderende situatie. Een gezegde in Nederland luidt “Als je geschoren wordt moet je stil zitten”. Ik denk dat we op dit moment allemaal een beetje geschoren worden. Het is ons idee dat dit niet het moment is om grote veranderingen in onze plannen aan te brengen. We weten gewoon niet wat de toekomst gaat brengen. Wat we wel weten, en dat is zeker niet veranderd door deze crisis: het lijkt ons heerlijk om op La Palma te wonen. En hoe het allemaal gaat uitpakken, wie weet.

Er komen vast weer nieuwe tegenslagen en meevallers, ik denk niet dat we daar bang voor hoeven te zijn. Het gaat er om hoe we er mee om kunnen gaan en wat het idee was waarom we er destijds (al weer 2.5 jaar geleden) aan zijn begonnen. Er gaat meer energie en tijd in zitten dan we gedacht hadden. Maar we hebben er nog steeds veel zin in.