Afkoelen vulkaan

We hebben geen krant. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste is het voor ons nog steeds niet helemaal duidelijk of de postbode ons huis wel kan vinden. Vorig jaar kwam de post nog af en toe aan, dit jaar is het op dat vlak nog stil gebleven. Niet dat we veel post verwachten, maar het is best mogelijk dat er nog een paar kaartjes voor ons op het postkantoor liggen. Ten tweede is ons Spaans nog niet goed genoeg om de achtergrondverhalen van de grote Spaanse kranten te volgen.

Liever lezen we de krant op het internet en een belangrijk regionaal nieuwsmedium voor La Palma is ElTime. Het digitale krantje staat vol met eilandkwesties en wordt overduidelijk gesponsord door de eilandregering. Geen editie gaat voorbij of er verschijnen foto’s en artikelen van zichzelf feliciterende bestuurders die wel raad weten met het uitgeven van de steun die wordt gegeven aan de vulkaanslachtoffers. Naast deze plaatselijke goednieuwsshow, die door een collega-blogger al eens werd vergeleken met de Pravda uit de Sovjet-tijd, komt er via de nieuwssite ook veel achtergrondnieuws binnen, met afgelopen jaar natuurlijk als hoogtepunt de vulkaanuitbarsting.

We hebben tijdens de uitbarsting veel baat gehad bij dit regionale nieuws en met name aan de prachtige foto’s die er bij werden geplaatst. Enkele hebben we ook gebruikt voor ons blog.

Heel langzaam verdwijnt ook hier de aandacht voor de vulkaan iets naar de achtergrond en is het zelfs niet meer elke dag het onderwerp van de titelpagina. Er is natuurlijk ook al veel verteld over de verwoesting die het monster heeft aangericht. De vulkaan heeft inmiddels een passende naam gekregen en werd na een stemming onder de bevolking Tajogaite genoemd, een naam die de vroegere bewoners gebruikten om het gebied van de uitbarsting en mogelijk ook de planten die er groeiden aan te duiden. Inmiddels is er een weg over de lava aangelegd, zodat het noorden en het zuiden weer met elkaar verbonden zijn. Veel is nog te doen over de twee kustdorpen Puerto Naos en La Bombilla. In beide dorpjes zijn de concentraties giftige gassen te hoog, zodat bewoners nog niet naar hun huizen kunnen. De vulkaan is inmiddels meer dan een half jaar geleden gestopt, maar het gebied zal nog een lange tijd de gevolgen van de uitbarsting ondervinden.

Ons wordt wel eens gevraagd hoe ze de met lava-bedekte grond in de toekomst gaan gebruiken. Kan dat worden afgegraven? en komt daarna het vroegere landschap (en eventueel de huizen die daar stonden) weer terug? Kun je een weg door de lava heen graven? en kun je bouwen op de gestolde lava? Stuk voor stuk prima vragen en een interessant artikel over het afkoelen van de vulkaan kwam gisteren voorbij op ElTime.es.

Samengevat komt het er op neer dat we er rekening mee moeten houden dat het stroomgebied van de lava niet afkoelt in termijnen die wij denken. Tijdens de uitbarsting was de temperatuur van de magma in de krater rond de 1.400 graden en de uitstromende lava tussen de 1.000 en 1.200 graden. De stollende buitenrand van de lava koelt door de omgevingstemperatuur al snel af. Daarbinnen gaat het afkoelingsproces extreem langzaam. Een vergelijking word getroffen met een vulkaan op Hawaii. Om een afkoeling te bereiken tot 200 graden was voor een laag van 4 a 5 meter een half jaar nodig, voor een laag van 12 tot 15 meter anderhalf jaar en voor een dikte van 60 meter 20 jaar. We hebben het dan over een laag die bestaat uit as, gruis, stukken gestolde steen en gas.

Bij het langzaam afkoelen van lava word basalt gevormd. In stroomgangen onder het gruizige oppervlakte vormt dit gestolde lava dijken van basalt. Deze dijken van basalt koelen maar heel langzaam af en bij metingen net onder het oppervlak worden ook de afgelopen tijd nog temperaturen van 1.000 graden gemeten.

Uit modellen blijkt dat het voor een basaltdijk van 4 a 5 meter dikte ongeveer 100 jaar kan duren voordat de temperatuur onder de 200 graden komt, ook net onder het oppervlak. En het spreekt voor zich dat zelfs een temperatuur van 200 graden verre van aangenaam is voor bijvoorbeeld het ingraven van een weg of het bouwen van een huis.

De vulkaan en het verwrongen stroomgebied eronder zal er zijn zolang wij hier zijn. We kunnen er overheen en aan de randen kunnen we er voorzichtig op staan. Maar het grote zwarte gebied waar de lavarivieren lagen zullen we alleen van ver kunnen zien als een zwarte vlek op een overigens prachtig en groen eiland. De vulkaan heeft het eiland veranderd. Een interessant fenomeen waar vast een deel van onze toekomstige gasten voor gaan komen. En voor de overige gasten is het volgende vast geruststellend: het oppervlak van het door de vulkaan getroffen gebied bedraagt ongeveer 3% van het totale oppervlak van La Palma.

Voor het hele artikel verwijs ik graag naar de website van ElTime met de volgende link: afkoelen vulkaan

Nieuwe plannen

Anita is een week naar Nederland. Tijd om de contacten met Nederlandse vrienden en onze familie te onderhouden. En natuurlijk om de verjaardag van zus Karin te vieren. De afgelopen weken waren hectisch en een weekje er tussenuit kwam wel goed uit.

Omdat er de laatste tijd rondom de bouw van alles gebeurt bleef ik op La Palma. Niet om zo veel mogelijk te werken, maar om de lopende zaken in de gaten te houden. We hebben de afgelopen weken gemerkt dat het goed is om af en toe te overleggen met Oscar en Jorge en Angel. De tekeningen van de architect worden soms met zo’n korrel zout genomen, dat we graag de voortgang meerdere keren per week vergelijken met wat we destijds bedacht hadden.

Nog maar een week geleden hebben we een deel van ons grondstuk verkocht aan Andreas en Ulrike. Dit geeft ons financieel veel meer armslag. En met extra budget voor zwembad, jacuzzi en tuin werden al snel de eerste plannen gesmeed.

Eergisteren maakte ik alleen een wandeling in de buurt. De wandeling ging langs ons grondstuk, door het verlaten gebied erboven en terug langs het hoger gelegen deel van La Punta en het naastgelegen Arecida. Ik begin het gebied inmiddels aardig te kennen.

Boven Arecida staan een paar grotere landhuizen met luxe tuinen. Deels voor de verhuur, deels bewoond door voornamelijk Duitse eigenaren, die er slechts een deel van het jaar wonen. Ik liep over een weg waar ik eigenlijk nog niet eerder was geweest. Ik herkende een huis waar wij in de beginfase van onze zoektocht naar een grondstuk belangstelling voor hadden gehad. Destijds stond er alleen een ruwbouw huis. De nieuwe eigenaar had er een mooi huis van gemaakt. Ook het naastgelegen perceel kwam mij bekend voor. Ik had het al eens op foto’s voorbij zien komen bij een makelaar. Vooral de tuin was me bijgebleven. Prachtig. En waar ik op basis van de foto’s had gedacht dat het een enorm complex moest zijn, leek het in het echt prettig bescheiden. Met zwembad en losstaande pergola. Als ik die afmetingen goed inschat, kan die tuin eigenlijk niet veel groter zijn dan de tuinen die wij hebben bij onze vakantiehuisjes…

In gedachten zie ik zo’n luxe tuin al voor me. Na de wandeling meteen de afmeting van de tuin opgezocht met behulp van de prima website van de Spaanse overheid. De afmeting van de tuin zijn zo’n 17 bij 20 meter. En dat scheelt heel weinig met de afmetingen van de tuin die elk van onze vakantiehuisjes heeft.

Vanochtend nog even nagemeten. Het kan prima. Eén huisje met zo’n zwembad en één met een jacuzzi, beide met zo’n pergola omgeven door een grasveld. Paar palmen op de hoeken en een rijtje cipressen op de rand. Ik ben om. Nu afwachten wat Anita zegt. Misschien heeft zij in Nederland hele andere ideeën gekregen over de inrichting van de tuinen. Maar ik denk het niet. Dat wordt weer budgetteren.

Limpio

Het gaat heel goed met ons Spaans. Ik heb zelfs al mijn eerste telefoongesprek gevoerd met een vriendelijke dame die alleen Spaans sprak. We hadden vandaag gepland om naar het afvalscheidingsstation te gaan om de deels verbrande rommel van de zwervers weg te brengen. Het afvalscheidingsstation zit een kwartiertje verderop en om naar binnen te mogen moet je eerst telefonisch een afspraak maken.

En dat ging prima. Het maken van de afspraak in ieder geval. Natuurlijk zorgde mijn imperfecte Spaans voor nogal wat hilariteit aan de andere kant van de lijn, maar we kwamen er prima uit en we waren vanmiddag welkom om het afval te komen brengen.

foto Siepko Wenning, www.oceaanzicht.nl

Mijn relatie met afvalscheidingsstations in Nederland was vrij wisselend. Ik heb veel stations bezocht in de tijd dat ik een antiekzaak had en we hele inboedels leegruimden. Meestal was de beste techniek om zo snel mogelijk richting een bak te rijden waar het meeste afval in moest, om vervolgens zo snel mogelijk alles in die container te gooien. Als de medewerker dan langs kwam om over onze schouders mee te kijken wat we aan het doen waren, brachten we snel iets naar een andere daarvoor bestemde container en de medewerker was direct tevreden met onze scheidingsdrang. Af en toe koste het iets meer moeite, maar meestal was het eindresultaat dat de rommel was achtergebleven en wij leeg naar huis konden.

Dat was ook vandaag het plan. We werden vriendelijk welkom geheten door de medewerker die het afvalscheidingsstation beheert. Mijn naam stond op zijn lijst en toen we vertelden wat voor soort afval we kwamen brengen verwees hij ons naar de container waar we konden lossen. Hij hielp mee. Natuurlijk hadden we alles in grote zwarte vuilniszakken gepropt. Maar een afvalscheidingsstation is geen afvalscheidingsstation als het afval niet gescheiden wordt, dus het afval moest uit de plastic zakken, want dat is plastic. En die deels verbrande inhoud van de zakken….daar zat hier en daar een stukje ijzer of ander plastic in….

Zo kon dat natuurlijk niet, want, dit is een afvalscheidingsstation. We werden verzocht het afval naar een andere container te brengen. Daar moest het afval uit de zakken. Maar omdat het afval veel te divers was, zat de man al na 2 zakken weer met zijn handen in het haar (figuurlijk). Op deze manier werd zijn keurig gesorteerde winkeltje binnen no-time een puinhoop, en dat was duidelijk niet de bedoeling.

Een afvalscheidingsstation is op La Palma een betrekkelijk nieuw begrip. Eigenlijk staan nog steeds overal langs de kanten van de wegen containers waar je min of meer gescheiden je afval in kunt deponeren. Omdat er toch nog veel mensen zijn die hun afval niet in deze containers stoppen, of zelfs in de natuur gooien, zijn de afvalscheidingsstations bedacht.

Maar ons restafval zat duidelijk niet in het schema van de bedenker van het afvalscheidingsstation en de arme medewerker brak zijn hoofd over het aanstaande probleem. Ik suggereerde dat het misschien beter zou zijn als we ons afval in een container langs de weg zouden deponeren. Uiteindelijk wordt het allemaal door dezelfde organisatie, de Cabildo, opgehaald. En zo konden we voorkomen dat ons ongesorteerde rommeltje in zijn nette winkeltje terecht zou komen. De man was zichtbaar opgelucht met deze uitkomst. Hij was zelfs zo blij dat we de zakken die we al leeggekieperd hadden mochten laten liggen, dat zou hij later vanmiddag wel sorteren. Het was toch niet druk.

Op de terugweg hebben we uiteindelijk alle overige zakken en andere rommel verspreid over een stuk of 6 containers weggegooid. En zo zie je maar weer, ook op La Palma komt altijd alles goed, al gaat het altijd anders dan je van tevoren had gedacht.

Dit is het dan

Blog van maandagavond.

Ons verleden ingepakt in een zeecontainer van 20 voet. Wij zijn alleen over met 5 koffers en elkaar. Onnodige dingen zijn weggeven of weggegooid. Een paar tastbare of dierbare herinneringen zijn met de zeecontainer mee, of opgeslagen in onze hoofden. Samen met wat praktische dingen die we nodig gaan hebben in onze toekomst. En wij zitten in ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Klaar om te vertrekken. Het voelt als een moment tussen ons verleden en onze toekomst.

Het overpeinzingsbankje in Voorthuizen

Een mooi moment om mijzelf te realiseren hoe dit allemaal zo gekomen is. En na te denken over wat belangrijk is in ons bestaan. Ik stel mij voor dat de container onderweg kwijt raakt. Achtergebleven in een onbekende haven of onderweg overboord geslagen. Een tastbaar deel van ons verleden weg. Zouden we het missen? Misschien. Maar het belangrijkste deel van ons verleden zit gelukkig niet in de container. Het zit in ons. En dat deel zullen we in ieder geval meenemen naar onze toekomst.

De reis die op het punt staat te beginnen, begon eigenlijk al een jaar of 4 geleden. We zaten comfortabel op onze bank in ons comfortabele huis in een van de mooiste dorpen van Nederland, Baarn. Het leven goed op de rails, geen spoken uit het verleden, beide een goede baan, huisje, boompje en beestje(s). “Moeten we niet eens een nieuwe bank?”. “Waarom?”. “Omdat we er geld genoeg voor hebben, en deze wordt al wat ouder”. En ik dacht: is het belangrijk om iets te doen omdat het kan? Zou het niet mooier zijn om iets te doen omdat je iets echt graag wilt. Het was makkelijk geweest om op een nieuwe bank door te leven. Gelukkig hadden we allebei meer ideeën voor onze toekomst.

De container is op weg naar La Palma. Ons lege huisje krijgt morgen een nieuwe bewoner. Zullen we het missen? ik denk het niet. Het was tijdelijk en zelfs ons mooie vorige huis in Baarn hebben we eigenlijk nooit gemist. Op de veiling in Hilversum zullen ze een nieuwe taxateur moeten zoeken. Of mijn oude werkplek wordt razendsnel opgevuld door één van de collega’s. Niemand is onmisbaar. Zullen ze me missen? ik hoop het stiekem wel. Zal ik de veiling missen, de collega’s, het gevarieerde werk? Ook het werk werd de laatste jaren standaard. De uitdaging was er een beetje af. En ik zag eigenlijk geen mogelijkheden dat te veranderen. En in de toekomst zal Anita mijn enige collega zijn, ik kon het slechter treffen. We gaan er vast prima uitkomen. En het project op La Palma zal zeker ook gevarieerd zijn. In ieder geval loopt het tot nu toe altijd anders dan gedacht. De toekomst gaat het leren.

De afstand tussen ons en familie, vrienden en collega’s zal soms wennen zijn. Maar La Palma is slechts 4,5 uur vliegen. Een aantal heeft al gezegd dat ze langs willen komen op ons prachtige eiland. Ze zijn van harte welkom. Zeker ook in de beginperiode als er nog veel geklust moet worden. Misschien zien we sommigen wel meer dan vroeger. Anderen zoeken we wel weer op in Nederland.

En de bank, we zitten er nog steeds op. Het is een van de laatste dingen die nog in ons tijdelijk huisje in Voorthuizen staat. Met uitzicht op 5 koffers. De bank blijft achter voor de volgende huurder. Ze vond het prima. En wij gaan verder. Over een paar uur komt Karin ons ophalen. Ze zal ons wegbrengen naar het vliegveld. Op naar een nieuw avontuur.

Het werk gaat door

We zijn al weer anderhalve week terug in Nederland. Na 5 dagen verplichte quarantaine gaat het oude leventje gewoon weer door. Ook op La Palma wordt flink doorgewerkt. Dat zijn we niet gewend. De laatste jaren was het telkens druk rondom ons project als we daar waren en werd het snel stil als we weer thuis waren.

Alexi is nog bezig met het grondwerk. Ik heb het idee dat hij er vooral in het weekend veel tijd in steekt. We hadden afgesproken dat hij veel foto’s zou maken van de voortgang van het werk, en daar houdt hij zich prima aan. Het is erg leuk om op deze manier op afstand betrokken te blijven. Eerst heeft Antonio de parkeerplaats afgemaakt.

Afgelopen weekend heeft de Pala de helling gebouwd naar het terras waar ons huis op komt te staan.

Vandaag is de Pala het terras opgestuurd om de dode bomen op ons huisterras weg te halen en om de grond een beetje vlak te maken. Morgen is het terras er onder aan de beurt. Dan is de Pala voorlopig klaar en gaat Alexi verder met het ontmantelen van de oude ijzeren waterleidingbuizen in het betonnen schuurtje.

Tijdens ons bezoek aan La Palma een paar weken geleden bleek dat de registratie van het grondstuk toch nog niet helemaal te zijn afgerond. Volgens de Duitse makelaar erweist sich das offensichtlich als schwierig. Het is voor het afgeven van de bouwvergunning belangrijk dat het grondstuk bij het kadaster goed staat ingeschreven. We gaven aan dat we toch wel een beetje bezorgd waren dat deze registratie onze tijdsplanning in de war zou gooien. Hij zei dat hij verder geen invloed op het kadaster kon uitoefenen en dat de registratie waarschijnlijk over een paar weken wel gereed zou zijn. Wij hebben de afgelopen 2 jaren gemerkt dat we zijn tijdsplanning met een flinke korrel zout moeten nemen en waren er nog niet gerust op. Maar, of de makelaar toch en beetje invloed heeft of niet, afgelopen week bleken er ineens een paar kavelgrenzen van ons grondstuk aangepast. Omdat we benieuwd zijn naar de voortgang van deze registratie houden we het kadaster wekelijks bij via de (prima) website van de gemeente. En een paar dagen later was er weer een stukje aangepast. Er was duidelijk iemand met ons project bezig. Eergisteren werd het laatste stukje volgens afspraak aangepast. Het grondstuk staat eindelijk goed geregistreerd op onze naam.

De voorbereidingen gaan door en binnenkort zijn we er klaar voor te beginnen met de bouw van de terrasmuren om ons huis. Intussen wachten wij op de offertes van de verschillende aannemers. Twee offertes zijn binnen, drie zijn nog in de maak. Als de offertes allemaal binnen zijn zullen we een keuze maken welke aannemer zal beginnen. Als de aanvraag van de bouwvergunning de planning niet in de war gooit…

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Ingebroken

Deze week zouden we een blog schrijven over de sneeuw van afgelopen week. Een positief blog, met foto’s van onze winterse wandeling van het weekend. Misschien wel de laatste winterse wandeling in Nederland. Jullie houden ‘m tegoed.

De eigendomssituatie van ons grondstuk op La Palma is de afgelopen 2 jaar een flinke kluif gebleken. Anderhalf jaar heeft het geduurd na de aankoop om het kadaster zo te wijzigen dat het grondstuk op onze naam kon worden overgeschreven. Tijdens het proces van de kadasterwijziging, bleek er een half jaar geleden een “Utopist” in het huisje-zonder-dak, op het grondstuk te verblijven. Het grondstuk was nog niet van ons en na aandringen bij de verkoper, werd de “Utopist” uit het huisje gezet. Dit was niet zonder slag of stoot gegaan, de man had er een zootje van gemaakt en had daarna zijn tijdelijke woonruimte verbrand achter gelaten. Maar goed, op afstand raakte ons dat niet zo, het huisje-zonder-dak was voor onze plannen niet zo belangrijk. En afgelopen december was de overdracht rond en werden we eindelijk de enige eigenaar van ons grondstuk aan de Camino La Planta in La Punta.

Op ons grondstuk staan 2 oude gebouwen. Het huisje-zonder-dak, met zijn deels verbrande interieur nauwelijks een huisje te noemen, en een grote watertank van ongeveer 350 kuub, met daarvoor een ruime stenen schuur waar de leidingen van de tank uitkomen. Deze schuur is nog in een redelijke staat. We willen er later een materialenhok van maken voor onze tuinspullen. Omdat we de komende tijd vaker naar La Palma gaan om dingen te regelen voor de bouw, willen we de schuur gebruiken om alvast dingetjes op te slaan.

Het schuurtje heeft vroeger een slot gehad. Omdat niemand daar meer een sleutel van had werd deze net voor onze eerste bezichtiging, nu bijna 2 jaar geleden, verwijderd. Toen wij eind vorig jaar het grondstuk definitief hadden gekocht, hebben we er op onze laatste vakantiedag onze werk- en zomerkleren achtergelaten. Ook konden we er mooi onze nieuw aangeschafte zagen, tangen en overige tuinspullen in kwijt. Bij de plaatselijke bouwmarkt hadden we in ons beste Spaans een slot gekocht, zodat onze spullen veilig zouden zijn tot ons volgende bezoek.

Gisteren kregen we van onze projectontwikkelaar bericht dat er mensen waren gesignaleerd op ons grondstuk. Vandaag kregen we er foto’s bij. Het slot dat wij zo netjes op de deur hadden gemaakt, was opengebroken. Vervangen door een ander slot. Op de deur was met de groene verf die wij binnen hadden bewaard voor het uitlijnen van de gebiedsgrenzen, de naam van de clandestiene bewoner geschreven. We vrezen het ergste voor de rest van onze spullen in de schuur.

Wij hebben altijd het rooskleurige idee gehad dat La Palma een beetje een paradijsje is. De bewoners zijn er erg aardig, iedereen leeft er op zijn eigen manier en mensen hebben respect voor de manier waarop anderen leven. Vrijheid, blijheid. Een bekende op La Palma vertelde ons eens dat criminaliteit op het eiland eigenlijk niet voorkwam. Dit sprak ons erg aan en heeft zeker een rol gespeeld in de overweging om naar dit prachtige eiland te emigreren.

Het afgelopen anderhalf jaar is ons rooskleurige idee al een paar keer flink op de proef gesteld. Vandaag worden we extra op de feiten gedrukt. Onze projectontwikkelaar heeft contact gezocht met de lokale politie om de clandestiene bewoner uit onze schuur te krijgen. Gisteren en vandaag waren het helaas alweer feestdagen in de regio en de politie had nog niet veel zin om iets te ondernemen. Hem werd de suggestie gedaan dat het mogelijk met een paar sterke mannen op eigen initiatief sneller en beter zou gaan…een weg die wij (zeker op afstand) liever niet willen bewandelen. Morgen gaat hij opnieuw contact opnemen met de lokale politie, en eventueel met de eilandpolitie.

Wij vinden het allemaal erg verontrustend. Het gemak waarop iemand inbreekt in een gebouw van een ander en er vervolgens doodleuk zegt te wonen, en de reactie van de politie op een dergelijk voorval. We vrezen voor onze persoonlijke dingen die we er hebben achtergelaten. Maar bovenal, vinden we het erg jammer dat ons geïdealiseerde eiland toch veel minder een paradijs lijkt dan gedacht.

D-Day op La Palma

Sinds zaterdag zijn wij op La Palma. We verblijven in een huisje in Arecida, niet ver van het grondstuk dat we na ongeveer anderhalf jaar eerst Plan A, later Plan B zijn gaan noemen. Onze gastheer, de eigenaar van het huisje, is Berto. We kennen Berto van een eerder bezoek aan La Palma. Berto is een aardige gast. Ook spreekt hij goed Engels, en dat is voor ons erg handig omdat Spaans toch nog lastig is. En heel belangrijk, hij is opgegroeid in deze buurt en kent de omgeving en de mensen in de regio. Het is niet toevallig dat wij weer bij hem zijn uitgekomen. Tijdens dit bezoek gaan wij een paar stevige keuzes maken. Misschien kan Berto ons hierbij helpen.

Dag van aankomst op La Palma

Voor onze reis had de verkopend makelaar ons verzekerd dat alle beren uit de weg waren geruimd en de konijnen de hoed hadden verlaten. Samen met onze aankoopmakelaar waren de laatste hobbeltjes glad gestreken, de handtekening onder plan B kon worden gezet.

Afspraken zijn op La Palma iets anders dan in Nederland. Dit hebben wij al vaak gemerkt. Net voor ons vertrek melde onze aankoopmakelaar dat hij verwachte dat alles maandag rond zou komen, maar dat hij de verkopend makelaar niet te pakken kon krijgen voor een bevestiging. Telkens als de communicatie met de aankoopmakelaar stroef verloopt, zit ergens een kink in de kabel. Wat nu weer? Wij hebben ons al vaak zorgen gemaakt over de voorgang van het project. We zijn dit proces inmiddels al een beetje gaan herkennen en geven onze kansen op het doorgaan van het project de laatste weken een cijfer. Het cijfer staat gelijk aan de kans dat Plan B door gaat.

1e avond, en weer droog

Vorige week was het percentage 90%. We hadden goede moed. We hebben de verkoper tot maandag de tijd gegeven om de zaken bij de notaris in orde te maken. De verkopend makelaar garandeerde ons dat de overdracht maandag rond zou komen.

Voor we naar het vliegveld gingen was het cijfer 30%. Roger, onze aankoopmakelaar had de dag voor vertrek een paar keer gebeld naar de verkoopmakelaar of de stukken al bij de notaris waren. Hij kreeg alleen geen gehoor… Hij heeft het idee dat we aan het lijntje worden gehouden en dat de verkoper de stukken helemaal niet voor elkaar heeft.

Dag van aankomst direct de verkopend makelaar gebeld. Wat onze aankoopmakelaar niet lukte, lukt mij in 1 keer. Volgens de verkopend makelaar was er geen probleem, alleen moest de verkoper de nieuwe kadasterinschrijving in het kadaster nog inleveren, en dat was vrijdag niet gelukt..maar dat zou maandag vast gebeuren. Het cijfer steeg naar 60%

Tot rust komen bij het vakantiehuisje in Arecida

Vanochtend was D-Day. Wij hadden de verkoper tot vandaag uitstel gegeven om de overdracht te regelen. Anders gaan we over op Plan C. We hebben nog geen plan C, maar we zijn dit keer ook op La Palma om na te denken over het scenario na Plan B. Het belangrijkste daarbij is: hoe bevalt het eiland ons nog na een jaar met zo veel onzekerheden, konijnen, beren en noem maar op. We waren er eigenlijk vrij snel uit. Rijdend vanaf het vliegveld, over de bergpas, door de kloof van de krater en over het platteland richting Tijarafe: het is hier prachtig. Plan C kan ook op een ander grondstuk op La Palma. Natuurlijk heb ik thuis al anderhalf jaar alle mogelijkheden en alternatieven bekeken, maar …. het grondstuk van Plan B blijft toch wel de mooiste keus. Gisteren natuurlijk even op het grondstuk gekeken. Na een jaar en alles wat we thuis hebben bedacht geeft het ons nog steeds een goed gevoel. Wel jammer dat de Utopist uit het huisje zonder dak zijn zaken deels verbrand heeft achter gelaten, maar het blijft toch de beste kanshebber.

Dus vanochtend contact gezocht met de verkopend makelaar. Zijn de paperassen van de verkoper aangekomen en wanneer kan de overdracht plaats vinden? Het blijkt een beetje moeilijk. De verkoper heeft de kadasterpapieren niet op orde. 40%. Dubben. Plan B of plan C? Hij wil uitleggen wat er mis is bij, hem op kantoor.

Vanochtend nog in alle rust aan de koffie

Aan het eind van de ochtend snel door naar Los LLanos, naar het kantoor van de verkopend makelaar. Als we aankomen is het complete kantoor in rep en roer. Iedereen schuift met papieren en is bezig met ons Plan B. De makelaar toont trots een stevig dossier met onze naam er op en neemt ons ‘gleich mit’ naar de notaris 2 deuren verder. Ook op haar bureau veel documenten van ons Plan B, blijkbaar houden wij de Palmeros wel bezig. Het lijkt er op dat de verkoper een vervelend foutje heeft gemaakt in de landmeting. Niet iets groots, en het kan waarschijnlijk vrij vlot worden rechtgezet. Maar ook de notaris is wel klaar met de stroeve werkwijze van de verkoper en is van plan om de zaken op korte termijn af te handelen. Als we de deur weer uit lopen geven we plan B een 90%. of eigenlijk een 99%. Morgen zullen de ontbrekende stukken worden aangeleverd en uiterlijk woensdag of donderdag kan de definitieve overdracht plaats vinden.

Op de terugweg komen we langs ons toekomstige grondstuk, Plan B. We zijn al vaker bij het grondstuk geweest, alleen dichter bij de realisering van onze plannen zijn we nog niet geweest. Nog een paar dagen. We bedenken al hoe we binnenkort Plan B uit gaan voeren. Eerst moet natuurlijk de bouwaanvraag worden ingediend. Daarover hebben we vanavond met Rogier, de projectontwikkelaar al contact gehad. Misschien kan Berto hierbij ook nog van pas komen. Misschien kent hij iemand die de ingestorte muren op het grondstuk kan repareren, of kent hij iemand die weet hoe het zit met de aansluiting van het bergwater. kortom: het lijkt er op of we in de volgende fase van ons project terecht gaan komen. of in de woorden van Roger, de aankoopmakelaar: “nu wordt het eindelijk leuk”.

Un mes

Nederland. Vandaag is voor het eerst in anderhalve week de dagtemperatuur onder de 30 graden gebleven. Overdag rustig aan het werk, ’s avonds loom buiten zitten en hopen dat het koel genoeg is om te slapen. Ik kan meestal goed tegen de warmte, maar 10 tropische dagen achter elkaar is wel veel van het goede. Daardoor is het blog ook een beetje versloft…

Wat niet versloft zijn onze pogingen om inzicht te krijgen in het stadium van Die Terminen (we communiceren nog steeds met onze verkopend makelaar in het Duits) over de aankoop van ons grondstuk. We appen elke week hoe de status is… En we krijgen zo eens in de 2 weken een update van Jeanette. Hierin meldt ze steevast dat alles Komplex is, dat alles bij de Notaris ligt en dat het allemaal binnenkort goed komt.

Ik heb het idee dat Jeanette er op dit moment ook niet veel aan doen kan. Zij hebben de stukken bij de notaris aangeleverd. De notaris heeft vervolgens de taak om contact op te nemen met alle omwonenden van het grondstuk. De omwonenden moeten dan aangeven of zijn bezwaar hebben tegen de registratie van het grondstuk (met de bijbehorende grenzen) op naam van de verkoper. Maar de molens draaien traag op La Palma en het is inmiddels augustus geworden. Augustus is de maand dat de Palmeros vakantie hebben. In ons geval betekent dat dat de molens nog iets trager draaien en dat ook de notaris niet alle buren te pakken kan krijgen om ze te vragen of zij bezwaar hebben. In Nederland zou je je afvragen waarom de notaris de buren niet voor augustus heeft gevraagd of zij bezwaar hebben, maar blijkbaar was dat er niet van gekomen.

Jeanette houdt ons op de hoogte van Die Terminen. Als de notaris namelijk alle buren heeft gecontacteerd, kunnen we de volgende fase van Die Terminen in: de publicatie. Als de Notaris eenmaal zeker weet dat de buren geen bezwaar hebben, wordt via het gemeentehuis aangekondigd dat, als iemand bezwaar heeft tegen de registratie op naam van de verkoper, hij zich binnen 1 maand moet melden. Wij kunnen ons niet voorstellen dat na zo’n grondig vooronderzoek, er nog iemand zal zijn die hierop bezwaar maakt.

Als de maand van de publicatie om is kan de overdracht van het grondstuk plaats vinden. Dan kunnen wij naar La Palma om te tekenen en is het grondstuk eindelijk van ons. Volgens het voorlopige koopcontract van alweer bijna een jaar geleden, heeft de verkoper tot eind oktober om te zorgen dat alles rond komt. Jeanette houdt dit voor ons in de gaten. We hopen dat het lukt.

Laatste loodjes?

Afgelopen week kreeg ik maar liefst 3 keer de vraag van bekenden en trouwe bloglezers hoe het er voor staat met de voortgang op La Palma. Tijd voor een update. Voor ons lijkt het alsof we al tijden in de wachtstand staan. De trage molens op la Palma draaien op hun eigen tempo door en het contact is beperkt, al zouden we dat graag anders willen.

Vóór onze vakantie schreef ik dat we contact zouden hebben met de verkopend makelaar om het gebiedsdeel in ieder geval op te delen in 3 delen. Dit levert voor ons veel voordelen op in de tijdsplanning. De pittige rekening die hij hiervoor voorstelde besloten we maar te boeken onder het kopje “aanvullende kosten” in onze begroting. Ergens verwacht ik dat er nog wel meer nota’s in deze categorie bij gaan komen. Ook besloten we toen dat het handig was geen aanvullende diensten van de verkopend makelaar meer te verwachten. Tot nu toe leverde dat eigenlijk alleen maar vertraging en ergernis op. Met dat idee gingen we op vakantie, het stond eindelijk allemaal weer op de rit.

Een geheel zorgeloze vakantie bestaat in dit stadium van de voorbereiding echter niet. Dat hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Dit keer was het de verkopend makelaar zelf die met een aantrekkelijk voorstel kwam. Als wij de overschrijving van het grondstuk, inclusief de opdeling in 3 delen, laten registreren bij het kadaster, dan kan dat binnen 2 maanden gerealiseerd zijn. De officiële registratie in het Registro kan dan wel later, na de overdracht. Op zich een mooi idee….kunnen we dan echt binnenkort naar La Palma om het grondstuk op onze naam te laten zetten? Eén addertje kwam na een gesprek met Rogier, onze projectontwikkelaar, onder het gras vandaan. In het voorlopige koopcontract stond de duidelijke afspraak dat alle kosten na het tekenen van het definitieve koopcontract voor onze rekening komen…dus ook de officiële registratie, als deze na de koop wordt uitgevoerd. Gezien onze moeilijke verstandhouding met zowel de verkoper als de verkopend makelaar hadden we al weer het idee dat de verkoper probeerde om de kosten bij ons neer te leggen.

Op de camping in de Provence belde en mailde ik een paar avonden om de zaken geregeld te krijgen. Ik geloof dat de verkopend makelaar intussen ook wel in de gaten krijgt dat wij de zaken ook op papier tot in de puntjes geregeld willen hebben, zodat we later niet weer voor verassingen komen te staan. We laten een extra bepaling in het definitieve koopcontract opnemen, waar in staat de de verkoper ook de kosten van de registratie voor z’n rekening zal nemen. Eigenlijk logisch, maar we willen voorkomen dat er meer rekeningen in de categorie “aanvullende kosten” terecht komen. En bij de officiële registratie hoort blijkbaar een flinke nota.

De telefoontjes over ons project bleven ook in de Provençaalse avondzon niet onopgemerkt. Een Nederlands stel uit Ede was wel benieuwd naar onze plannen. Het resulteerde al snel in een gezellige avond aan de Franse wijn en nieuwe volgers op dit blog. Als alles klaar is komen ze vast langs. Net als heel veel andere geïnteresseerden. Als alles klaar is… Zo ver is het naar ons idee nog lang niet. We zijn nog niet eens begonnen. Maar als het goed is komt daar binnenkort verandering in.