Project La Planta

Na onze werkvakantie afgelopen weken moet er flink worden geschaafd aan ons eerdere plan. Een plan is nog niet geschreven of er volgt al weer een gewijzigd plan, zeker als we weer contact hebben gehad met de projectleider, de architect, een aannemer of noem maar iemand op uit La Palma. Dat zal komend jaar niet anders zijn. Eén ding zal constant blijven. Het grondstuk waar ons plan op zal groeien is het veelbesproken grondstuk aan de Camino La Planta in het kleine dorpje La Punta aan de zonnige westkant van La Palma. Zevenduizend vierkante meter van het prachtige eiland voor ons. Daar gaat het gebeuren. Geen Plan A8 of B6 meer, vanaf nu Project La Planta.

De naam van de Camino past goed bij ons project. In het Spaans heeft La Planta meerdere betekenissen. Zo is een Planta een bedrijfsruimte, en zijn Plantas ook planten. Ook wordt met een Planta een verdieping of etage aangegeven. Dit past allemaal prima bij ons grondstuk. Een ruimte voor ons project omringd door groene tuinen op een uitkijkpunt, die als een etage boven het landschap uitsteekt. We hopen dat we die positieve invalshoek kunnen vasthouden als we verder gaan met de soms lastige aanpassingen in de plannen.

Als we de laatste plannen van de architect er bij pakken, met de veel hogere begroting die hij de laatste keer op heeft gesteld, moet er flink geschaafd worden. Daar hebben we de laatste dagen veel over nagedacht. En geschrapt is er.

We hebben nog steeds het idee dat we niet te veel concessies moeten doen aan de grootte en plek van ons eigen huis. Wel hebben we bezuinigd op de materialen voor de kozijnen en de grootte van het terras om het huis. ook is er 1 paar openslaande deuren van de tekening verdwenen. En van de overkapping boven het terras blijft maar de helft over. In ons laatste vakantiehuis-voor-9-personen waren verschillende overkappingen voor de vroegere appartementen gemaakt. We merkten daar dat een grote overkapping het huis binnen eigenlijk erg donker maakt. Daarnaast is zo’n overkapping best duur. We schrappen rustig door.

Het 3/4 persoons-huisje, dat we eerst bedacht hadden in één van de verhoogde bakken op het zuidelijke gedeelte van het kavel en dat vervolgens op het vlakke deel van het middenkavel naast het kleinere vakantiehuisje was gepland, blijkt financieel helaas niet haalbaar. Jammer, we hadden er het afgelopen half jaar op papier een mooi huisje van gemaakt. Met ruimte voor een gezelschap van 3 of 4 personen. Een mooie mogelijkheid voor als er een klein gezin bij ons zou verblijven.

Ook het extra zwembad komt te vervallen. We hebben afgelopen vakantie weer meegemaakt dat het niet makkelijk blijkt om het zwembadwater tot een aangename temperatuur op te warmen en warm te houden. Op onze hoogte boven zeeniveau ligt de temperatuur in december overdag rond de 20 en ’s nachts rond de 14 graden. Als je het zwembad niet verwarmd zal de temperatuur in de wintermaanden uitkomen rond de 17 graden. In een vorige vakantie hebben we al eens een onverwarmd zwembad gehad. Voor ons is een enkele duik dan voldoende voor de hele vakantie. In ons laatste vakantiehuisje betaalden we per dag een extra bedrag om het zwembad te verwarmen tot ongeveer 23 graden. Warm genoeg om 3 baantjes te trekken, maar naar ons idee wel erg koel voor een langer zwemavontuur. En voor die 2 a 3 keer 3 baantjes zwemmen per dag weegt het eigenlijk niet op tegen de kosten. Wij vinden het zeker in de wintermaanden eigenlijk te duur om een zwembad op temperatuur te houden. We gaan het eerst zonder zwembad proberen. Misschien later…en met verwarming op zonne-energie.

Na het schrappen houden we nu op het vlakke gedeelte van het bouwkavel 2 gelijke huisjes voor elk 2 personen over. Het zijn de huisjes uit ons eerste ontwerp. Bij beide huisje komt een jacuzzi of hottub in de tuin. Zeker in de wintermaanden is dat heerlijk als het ’s avonds afkoelt. Voor wie overdag wil zwemmen is een prima alternatief. Dat ligt om het hele eiland, is niet ver van ons vandaan en is meestal prima op temperatuur.

Rollercoaster

Gisteravond zijn we terug gekomen uit La Palma. De terugvlucht verliep prima. Het vliegtuig was nog niet voor een kwart gevuld. Van de vriendelijke stewardess mochten we zelfs verplaatsen naar een rij met meer beenruimte, uiteindelijk zaten we bij de nooduitgang met de stoel tussen ons vrij. Omdat we alleen met handbagage reizen waren we al snel de luchthaven Van Düsseldorf uit en zaten we in de auto terug naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Eindelijk mocht na een hele dag het mondkapje af, heerlijk… In Spanje is het verplicht om op openbare plaatsen een mondkapje te dragen….we kunnen geen mondkapjes meer zien. De komende 10 dagen moeten we in quarantaine omdat de Canarische eilanden tot oranje gebied zijn verklaard. Op buureilanden Tenerife en Gran Canaria liep het aantal besmettingen de laatste tijd weer wat op, op La Palma zijn bijna geen besmettingen. Jeroen is nog een dikke week vrij, Anita kan thuiswerken, de boodschappen zijn geregeld. Wij zijn klaar voor een rustige week. Samen met Poes op de bank of met de bouwtekeningen op de tafel. Vroeger was La Palma voor ons een vakantie-eiland, de laatste paar keer was het een reis vol met afspraken en begint het op werken te lijken.

Tijdens ons bezoek de afgelopen 2 weken is er veel gebeurd. We hebben geprobeerd uit te rusten en ook iets van een vakantiegevoel te krijgen maar dat was niet makkelijk. Omdat we in de buurt waren wilden we ook zoveel mogelijk regelen, op afstand is dat toch een stuk lastiger. Natuurlijk was onze belangrijkste reden om te gaan: het tekenen van het koopcontract en eigenaar worden van Ons stukje La Palma. Hoewel we vooraf verwachten dat dit al in de 1e dagen van onze reis zou gebeuren, duurde dit toch al met al de hele eerste week. Tussendoor kregen we eindelijk de laatste begroting van de architect voor de bouw van ons huis. En die viel flink tegen. De raming die we vorig jaar samen met hem hadden doorgenomen bleek te optimistisch. De begroting die hij nu had gemaakt viel bijna anderhalf keer zo hoog uit. Natuurlijk waren de huisjes op de tekening hier en daar aangepast, maar wij hadden juist het idee dat we de indeling logischer en voordeliger hadden gemaakt. Dit hadden we ook zo met de architect en de projectontwikkelaar doorgesproken. Gelukkig bleek dat in deze begroting soms gekozen was voor een ambitieuzere uitvoering dan eerder bedacht en bij het nader bestuderen bleek dat er nog wel het één en ander in geschrapt kon worden. Zo zien wij bijvoorbeeld het nut van luxe regenpijpen op een zonnig eiland niet zo in… Het grote Schrappen en Veranderen kan beginnen. Samen met Rogier, onze projectontwikkelaar. We gaan de komende weken opnieuw bekijken hoe we de begroting rond kunnen krijgen.

In de 2e week werd het tijd voor leuke zaken. Eindelijk verder met de uitwerking van Plan B. Afgelopen maandag nogmaals met Rogier naar Ons Grondstuk geweest om om precies uit te meten hoe de eigendomsgrenzen precies lopen en om door te spreken hoe we het plan het best vorm kunnen geven. Belangrijke eerste stap is het aanleveren van het Project Basico, voor het aanvragen van de bouwvergunning. Naast de tekeningen van de huisjes staat hierin hoe de indeling van Het Grondstuk precies zal zijn. We hebben hier al veel en lang over nagedacht, maar de plannen krijgen duidelijk meer vorm als je er staat. Rogier is een enthousiaste vent en er bleef die dag maar weinig tijd over voor onze andere geplande taak voor die dag: het snoeien van de amandelstruiken langs het toegangspad en het verwijderen van de dode avocado-bomen op de vlakke terrassen van de voormalige plantage. Ook zijn we al begonnen de oude buizen van het irrigatiesysteem weg te halen op het terras waar de 2 vakantiehuisjes gepland zijn. Zo kunnen de werktuigen van de huizenbouwer makkelijker het terrein op. We hopen ook dat we aan het eind van deze week nog enkele aannemers kunnen spreken voor een offerte en hebben het idee dat het scheelt als het gebied iets toegankelijker is. Aan het eind van de middag ziet het er al een stuk opgeruimder uit. Al was de rug van Jeroen niet zo blij met het gesjor aan alle dooie bomen.

Op donderdag zijn we met een eerste aannemer over het land gelopen. Het was een contact via Berto, de Palmese eigenaar van ons eerste vakantiehuisje. En Berto was gelukkig mee als tolk. Dit bezoek aan Het Grondstuk gaf weer stof tot nadenken. We hadden gedacht dat we 1 muur vlak onder de watertank moesten restaureren en 1 moesten verplaatsen om voldoende ruimte te maken voor ons huis op het middelste terras. De aannemer gaf aan dat ook de onderste muur moet worden meegenomen, nu kan je erbij en er is kans dat deze muur later verder kan instorten. Maar, muren bouwen is niet goedkoop… Schrappen en Veranderen.

Nadat de aannemer weg was kwam er iemand uit de buurt langs. Hij maakte op ons een slordige en drukke indruk. Hij bleef maar praten en we waren blij met Berto als tolk. Hij wist ons te vertellen dat de weg die wij als toegangsweg willen gaan gebruiken privé-eigendom is. Hij belde gelijk iemand die Berto wist te vertellen dat het volgens hem een privé-weg was en dat er ook aan de overkant van de weg niets aan ons verkocht kon zijn. Slikken… wat nu weer…hoe kan dit? We besloten eerst maar terug te gaan naar ons vakantiehuis om alles op een rijtje te zetten. Uit ons koopcontract blijkt toch duidelijk dat we een stuk aan de overkant van de weg hebben gekocht en dat daar een weg tussendoor loopt. Rogier gaat het voor ons uitzoeken, we hopen op goed bericht.

Zo gaat het de hele tijd. We krijgen een bericht, schrikken daarvan, maar bij nader inzicht blijkt het toch niet helemaal te kloppen. Dan weer is er reden om onze plannen drastisch te herzien, een andere keer lossen de problemen op in zwoele zeelucht. De enige constante is dat het altijd anders is dan gedacht. Dat maakt het plannen zo lastig. We zullen er mee moeten leven. Het ene moment weten we niet hoe het verder moet en het volgende moment beseffen we dat we hier echt iets moois kunnen opbouwen.

De laatste ochtend zijn we natuurlijk nog even over ons land gelopen en hebben we alvast spullen in het huisje van het waterverdeelstation gezet. Werk- en zomerkleren die we komende vakantie hier weer nodig gaan hebben. In Ons huisje. Er zit nu een hangslotje op, zodat niet iedereen er zo maar in kan. Het was nog vroeg op onze dag van vertrek. De zon kwam langzaam over de berg op Ons land. Wat een prachtig stukje land op een prachtig eiland. En wat een rust….of is het de stilte voor de volgende storm.

Een beetje vakantie

Voor onze 2e week in La Palma waren we op zoek gegaan naar een huisje dat iets meer richting zeeniveau lag. Lekker met een zwembad, in een iets warmere klimaatzone, zodat we deze week ook een beetje vakantie hebben. In de wintermaanden koelt het ’s avonds af, hoe hoger boven zeeniveau, hoe kouder. Het bleek nog best lastig te zijn. Huisjes op zeeniveau waren vaak al niet meer beschikbaar, iets hoger beginnen de bananen, daar willen we liever niet tussen zitten. Uiteindelijk wat gevonden in de buurt van, op dat moment nog, ons toekomstige grondstuk. Ok, een villa voor 6 personen, eventueel uit te breiden naar 9 is wel wat ruim voor ons tweetjes. We hebben 1 keuken met eetkamer, nog een eetkamer, 1 zitkamer, 2 badkamers, 3 slaapkamers en 4 veranda’s. Wel een mooie mogelijkheid om alle ruimtes eens op te meten en kijken wat de verhouding van de verschillende kamers is tot onze huisjes die alleen nog op tekening bestaan.

In de beschrijvingen van de villa bij de verschillende aanbieders was wat verschil over het 2e zwembadje. Op de ene website werd het een kinderzwembad genoemd, op de andere een jacuzzi. Van warm water was helaas geen sprake, het kleine badje was 10 graden kouder dan het grote zwembad.

Afgelopen weekend zijn we natuurlijk nog naar het grondstuk geweest en hebben we de aankoop nogmaals gevierd. Voor het eerst op het grondstuk als eigenaar. Het voelt als een grote hobbel die is genomen. Eindelijk kunnen we de plannen die we de laatste tijd hebben gemaakt verder uitwerken.

Nu de aankoop eindelijk is geregeld en we hier nog een week zijn, is het natuurlijk wel zo handig om zo veel mogelijk mensen te spreken over de voortgang van ons project. Dus hopen we in de komende dagen ’s ochtends op een beetje vakantie, en kunnen we ’s middags een beetje aan het werk.

Vandaag zijn we alvast op het grondstuk begonnen de toegang voor ons en voor de huizenbouwers meer toegankelijk te maken. Het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan….probeer Jeroen maar eens rustig een boek te laten lezen bij het zwembad. We hebben alvast wat materiaal gekocht om ons door het dode hout heen te werken.

En zo begint de 2e fase van ons project. Volgens Roger, de aankoopmakelaar, wordt het nu eindelijk leuk. De grootste hobbel is genomen, nu moeten we zelf aan de slag. Natuurlijk is er al veel getekend en bedacht. Maar hier moet het gebeuren, op dit stuk land. Werk zat!

Het ei is gelegd

612 dagen nadat de onderhandelingen over het grondstuk in La Palma waren afgerond, en de prijs was overeen gekomen, is het eindelijk gelukt. Gisteren hebben we bij de notaris getekend en zijn we grootgrondbezitters. Het was een hele bevalling, maar het ei is gelegd, de kogel is door de kerk, noem het maar zoals je wilt, maar de de 1e stap is gezet. Een belangrijke stap op weg naar La Palma.

Na een hectische week vol ups en downs en een “vakantie”-vrijdag die veel te vroeg begon, zaten we dan toch bij de notaris. Om 12:30u hadden we een afspraak. In het krappe trapportaal waar we moesten wachten was het een komen en gaan van mensen met paperassen. Een deel van de paperassen ging over ons grondstuk. Stemmen verhieven zich uit het kantoortje van de notaris en felle discussies moesten op de laatste dag nog worden gevoerd tussen de verkoper en de assistent van de makelaar. Rond 14;00u, met de mondkapjes nog steeds op, konden we naar binnen voor de ondertekening. Roger, onze makelaar was mee als tolk en het koopcontract werd in het Spaans verkort doorgenomen. Het tekenen zelf was in een mum van tijd gepiept.

Daarna moesten we blij zijn. Na maanden van toenemende spanning over de vraag of het allemaal wel door zou gaan, en alle wijzigingen op het laatste moment, was “eindelijk” een betere term voor onze stemming dan “blij”. Eigenlijk waren we allebei afgedraaid. De afgelopen nacht was kort geweest. Pas donderdagavond laat was de Borrador (het definitieve koopcontract) binnengekomen. En wij waren er niet gerust op dat alles er correct in zou staan. We sliepen er onrustig van en waren rond 5 uur beide weer op om de zaken nog eens goed door te nemen. Maar heel langzaam ging de knop om en langzaam komt het besef dat het nu echt gelukt is. Onze plannen kunnen doorgaan. Tijd om het te vieren en de bubbels open te trekken.

We hopen de komende week op wat meer rust. Dan kunnen we ook nog een paar blogjes schrijven. Zeker ook over de afgelopen week. En allerlei zorgwekkende en hoopgevende momenten. Wordt vervolgd..

D-Day op La Palma

Sinds zaterdag zijn wij op La Palma. We verblijven in een huisje in Arecida, niet ver van het grondstuk dat we na ongeveer anderhalf jaar eerst Plan A, later Plan B zijn gaan noemen. Onze gastheer, de eigenaar van het huisje, is Berto. We kennen Berto van een eerder bezoek aan La Palma. Berto is een aardige gast. Ook spreekt hij goed Engels, en dat is voor ons erg handig omdat Spaans toch nog lastig is. En heel belangrijk, hij is opgegroeid in deze buurt en kent de omgeving en de mensen in de regio. Het is niet toevallig dat wij weer bij hem zijn uitgekomen. Tijdens dit bezoek gaan wij een paar stevige keuzes maken. Misschien kan Berto ons hierbij helpen.

Dag van aankomst op La Palma

Voor onze reis had de verkopend makelaar ons verzekerd dat alle beren uit de weg waren geruimd en de konijnen de hoed hadden verlaten. Samen met onze aankoopmakelaar waren de laatste hobbeltjes glad gestreken, de handtekening onder plan B kon worden gezet.

Afspraken zijn op La Palma iets anders dan in Nederland. Dit hebben wij al vaak gemerkt. Net voor ons vertrek melde onze aankoopmakelaar dat hij verwachte dat alles maandag rond zou komen, maar dat hij de verkopend makelaar niet te pakken kon krijgen voor een bevestiging. Telkens als de communicatie met de aankoopmakelaar stroef verloopt, zit ergens een kink in de kabel. Wat nu weer? Wij hebben ons al vaak zorgen gemaakt over de voorgang van het project. We zijn dit proces inmiddels al een beetje gaan herkennen en geven onze kansen op het doorgaan van het project de laatste weken een cijfer. Het cijfer staat gelijk aan de kans dat Plan B door gaat.

1e avond, en weer droog

Vorige week was het percentage 90%. We hadden goede moed. We hebben de verkoper tot maandag de tijd gegeven om de zaken bij de notaris in orde te maken. De verkopend makelaar garandeerde ons dat de overdracht maandag rond zou komen.

Voor we naar het vliegveld gingen was het cijfer 30%. Roger, onze aankoopmakelaar had de dag voor vertrek een paar keer gebeld naar de verkoopmakelaar of de stukken al bij de notaris waren. Hij kreeg alleen geen gehoor… Hij heeft het idee dat we aan het lijntje worden gehouden en dat de verkoper de stukken helemaal niet voor elkaar heeft.

Dag van aankomst direct de verkopend makelaar gebeld. Wat onze aankoopmakelaar niet lukte, lukt mij in 1 keer. Volgens de verkopend makelaar was er geen probleem, alleen moest de verkoper de nieuwe kadasterinschrijving in het kadaster nog inleveren, en dat was vrijdag niet gelukt..maar dat zou maandag vast gebeuren. Het cijfer steeg naar 60%

Tot rust komen bij het vakantiehuisje in Arecida

Vanochtend was D-Day. Wij hadden de verkoper tot vandaag uitstel gegeven om de overdracht te regelen. Anders gaan we over op Plan C. We hebben nog geen plan C, maar we zijn dit keer ook op La Palma om na te denken over het scenario na Plan B. Het belangrijkste daarbij is: hoe bevalt het eiland ons nog na een jaar met zo veel onzekerheden, konijnen, beren en noem maar op. We waren er eigenlijk vrij snel uit. Rijdend vanaf het vliegveld, over de bergpas, door de kloof van de krater en over het platteland richting Tijarafe: het is hier prachtig. Plan C kan ook op een ander grondstuk op La Palma. Natuurlijk heb ik thuis al anderhalf jaar alle mogelijkheden en alternatieven bekeken, maar …. het grondstuk van Plan B blijft toch wel de mooiste keus. Gisteren natuurlijk even op het grondstuk gekeken. Na een jaar en alles wat we thuis hebben bedacht geeft het ons nog steeds een goed gevoel. Wel jammer dat de Utopist uit het huisje zonder dak zijn zaken deels verbrand heeft achter gelaten, maar het blijft toch de beste kanshebber.

Dus vanochtend contact gezocht met de verkopend makelaar. Zijn de paperassen van de verkoper aangekomen en wanneer kan de overdracht plaats vinden? Het blijkt een beetje moeilijk. De verkoper heeft de kadasterpapieren niet op orde. 40%. Dubben. Plan B of plan C? Hij wil uitleggen wat er mis is bij, hem op kantoor.

Vanochtend nog in alle rust aan de koffie

Aan het eind van de ochtend snel door naar Los LLanos, naar het kantoor van de verkopend makelaar. Als we aankomen is het complete kantoor in rep en roer. Iedereen schuift met papieren en is bezig met ons Plan B. De makelaar toont trots een stevig dossier met onze naam er op en neemt ons ‘gleich mit’ naar de notaris 2 deuren verder. Ook op haar bureau veel documenten van ons Plan B, blijkbaar houden wij de Palmeros wel bezig. Het lijkt er op dat de verkoper een vervelend foutje heeft gemaakt in de landmeting. Niet iets groots, en het kan waarschijnlijk vrij vlot worden rechtgezet. Maar ook de notaris is wel klaar met de stroeve werkwijze van de verkoper en is van plan om de zaken op korte termijn af te handelen. Als we de deur weer uit lopen geven we plan B een 90%. of eigenlijk een 99%. Morgen zullen de ontbrekende stukken worden aangeleverd en uiterlijk woensdag of donderdag kan de definitieve overdracht plaats vinden.

Op de terugweg komen we langs ons toekomstige grondstuk, Plan B. We zijn al vaker bij het grondstuk geweest, alleen dichter bij de realisering van onze plannen zijn we nog niet geweest. Nog een paar dagen. We bedenken al hoe we binnenkort Plan B uit gaan voeren. Eerst moet natuurlijk de bouwaanvraag worden ingediend. Daarover hebben we vanavond met Rogier, de projectontwikkelaar al contact gehad. Misschien kan Berto hierbij ook nog van pas komen. Misschien kent hij iemand die de ingestorte muren op het grondstuk kan repareren, of kent hij iemand die weet hoe het zit met de aansluiting van het bergwater. kortom: het lijkt er op of we in de volgende fase van ons project terecht gaan komen. of in de woorden van Roger, de aankoopmakelaar: “nu wordt het eindelijk leuk”.

Update

Na ons voorstel van vorige week was het weer bijna een week zonder berichten uit La Palma. Waar wij ongeduldig op een antwoord zitten te wachten, blijkt dat het nog steeds lastig is om ons op de hoogte te houden van de vorderingen.

Gisteren was ineens weer een dag van veel bellen en appen. Onze verkopend makelaar blijkt ineens geen contact meer op te nemen met Rogier maar met zijn collega en onze aankoopmakelaar Roger, die inmiddels al meer dan een jaar uit beeld was. Vreemde gang van zaken. Uit de update bleek dat de verkoper niet meer dan de helft van de koopprijs in mindering wil brengen op de grondprijs van het kleine stukje land boven de watertank. We hadden niet anders verwacht. En we maken ons er maar niet te druk over. Het is ook een stuk waar we nooit veel gebruik van gaan maken. Het volgende voorstel was om vanaf 12 december, als wij 2 weken op het eiland zijn, te kijken hoe we het verkoopproces gaan afronden. We zijn bang dat als wij hier niet meer vaart achter zetten, er ook tijdens ons komende verblijf weer weinig gebeurt, vooral omdat de 2e week de week voor Kerst is. (dan is de notaris vast vrij en moet het doorgeschoven worden naar het nieuwe jaar)

Omdat ook werd gezegd dat “in principe” alles verder was geregeld hebben we een duidelijke eis op tafel gelegd. We komen op zaterdag de 12e aan en op maandag de 14e zitten we bij de notaris voor de overdracht. Mocht dit niet door gaan, dan nemen we met pijn in ons hart afscheid van het grondstuk. We zijn het getouwtrek en de vertragingen inmiddels zat. We gaan niet nog meer energie steken in verder uitstel. Als het nu niet geleverd kan worden, kan dat over een week, over een maand of over een jaar ook niet. En dat hebben we zeer duidelijk laten blijken. Gelukkig had Roger dit ook al laten doorschemeren aan de verkopend makelaar. Er wordt een afspraak ingepland bij de notaris. Tekenen of opnieuw beginnen, veel meer keuzes zijn er niet. Iedereen zegt dat het goed gaat komen. We gaan er voor.

Hoe toepasselijk is het wijntje dat ik vandaag met boodschappen doen tegen kwam, ik kon deze fles niet laten staan.

Mucho mas = veel meer

In Nederland zijn we bezig met de voorbereiding van onze “noodzakelijke reis” naar La Palma en alles wat geregeld moet worden om ten tijde van corona te reizen. Ik was afgelopen week snotterig en had verhoging, dus alvast een testje om te oefenen. Toch wel spannend ondanks dat het aanvoelde als tegen een griepje aan zitten. Gelukkig was de uitslag negatief en kunnen we verder met de voorbereidingen. We hebben zin om te gaan kijken. Zien hoe het daar is. En hopelijk eigenaar te zijn van een stuk grond op het eiland van onze toekomst. Ik hoop dat de Noodzakelijke Reis toch ook voor een flink deel een vakantie is. Daar zijn we allebei flink aan toe. Op Jeroen zijn werk werd al gevraagd of hij ook een beetje vakantie ging houden. De conclusie was al snel getrokken: Na de noodzakelijke afspraakjes zet ik Jeroen af op het grondstuk, rij ik door naar het vakantiehuisje, pak een boek en ga rustig onder een palmboom uitrusten tot Jeroen terug is… We houden jullie op de hoogte.

Op zoek naar meer konijnen in de hoed

De verlengde termijn van de verkoper om het grondstuk definitief aan ons de verkopen loopt dit weekend af. Omdat er zeker de laatste tijd nogal wat tegenslagen in het verkoopproces zaten, leek het ons begin deze week een goed idee om aan onze projectontwikkelaar te vragen of hij nog laatste hobbels op de weg verwachtte.

De hoed is groot, en er is al veel uit gekomen. Rogier ging op zoek naar konijnen. De eerste was snel gevonden. In het vorige blog schreef ik dat we 3 opties hadden over het grondstukje boven de watertank. De verkoper is blijkbaar niet de eigenaar van dit stukje, maar hij heeft het in het voorlopige koopcontract wel aan ons verkocht. Nadat we deze onverwachte tegenslag te boven waren gekomen gingen wij voor de optie 2: wij hebben een prijs voor het grondstuk betaald per m2, hij rekent bij verkoop de m2 die hij niet heeft verkocht niet mee. Vrij coulant naar ons idee. Rogier kwam er achter dat optie 2 niet bestond. Verloren in de vertaling. De verkoper wil de helft van de m2 in mindering brengen op de koopprijs (optie 1)…zucht. Op één of andere manier lijken wij steeds degene te zijn die moeten buigen om de verkoop tot stand te brengen. Natuurlijk hebben we nog altijd de nucleaire optie achter de hand, optie 3. Maar we hebben eigenlijk geen zin om in dit stadium van het proces alles af te zeggen en helemaal opnieuw te beginnen. We vrezen dat de verkoper dat ook erg goed weet.

Helemaal onder in de hoed leek nog een flink konijn te zitten. Rogier belde in volledige verwarring dinsdag op. Hij had de hele dag gebeld naar de gemeente en zijn notaris en had uitgebreid overlegd met zijn collega, de aankoopmakelaar. Er was een probleem met de registratie van het grondstuk. Als op La Palma een grondstuk wordt overgeschreven wordt deze bij het kadaster op naam van de nieuwe eigenaar gezet. Dit gebeurt via de notaris bij de overdracht. Daarnaast moet het eigendom geregistreerd worden in een register van eigendomsacten. Hier ging de schoen wrikken. De verkoper heeft de aanvraag voor registratie van de verschillende grondstukken die hij aan ons gaat verkopen pas in oktober ingediend bij het register. Na onderzoek van Rogier bij de gemeente, bleek dat het hele proces van de registratie zo maar en jaar in beslag kan nemen. Dat zou betekenen dat wij pas in oktober volgend jaar zouden mogen beginnen met de bouw. Ook van ons eigen huis. Dit betekent dat ons hele project weer meer dan een half jaar uitstel oploopt. Na alles dat er al de laatste maanden was tegengevallen, zagen we het project voor het eerst echt verdampen. Moesten we na alles nu toch echt gaan voor de nucleaire optie 3?

Achteraf bleek het gelukkig toch anders te zijn. Na overleg op dinsdagavond, belde Rogier woensdag de verkopend makelaar. Gewoon om te overleggen hoe het nou precies zat, en waarom hij dit soort zaken niet eerder aan ons had gemeld. Hij is per slot van rekening wel de verkopend makelaar. En op La Palma wordt de verkopend makelaar voor de helft betaald door de koper. Hij mag ook wel een beetje aan ons belang gaan denken in dit proces. De verkopend makelaar, Volker, zat net bij zijn notaris om wat zaken te regelen. Meteen even duidelijk nagevraagd hoe het zat. Anders dan Rogier dacht, blijkt de registratie vooral een notariële aangelegenheid te zijn. En bij de notaris van Volker werd snel duidelijk dat de registratie van dit grondstuk al 3 maanden na de aanvraag geregeld zal zijn. Dit kan dan parallel lopen aan de aanvraag voor de bouwvergunning. Een schijnkonijn in de hoed.

Weer blijkt de afstand naar La Palma groot. En het opzetten van ons project is op afstand gewoon lastig. Iedereen zegt dat hij van goede wil is, maar telkens zijn er weer konijnen in de hoed, of schijnkonijnen, zoals de laatste. Het ene moment denk je weer dat alles op de rit is, een volgend moment staat het weer aan de rand van de afgrond. Het kost ons veel energie. We hebben beide het idee dat het proces makkelijker zou verlopen als je er dichter bij bent. Gewoon even langs gaan als je niet precies weet hoe het zit, eventueel samen met projectontwikkelaar of makelaar. Dat scheelt een boel konijnen en verkeerde verwachtingen. Een les voor het vervolg van het project. Want een vervolg gaat er komen. Nadat optie 3 opnieuw is af geserveerd, hebben we weer moed voor het vervolg. Volgens Rogier is de hoed verder leeg. Laten we daar maar vertrouwen in hebben.

We hebben afgelopen week bij de verkopend makelaar een oplossing aangeboden voor de compensatie voor de verloren vierkante meters. Omdat wij toch pas over 2 weken naar La Palma gaan om (hopelijk) het definitieve koopcontract te tekenen, hebben we de verkoper een weekje extra gegeven om de laatste dingen te regelen. Als teken van goede wil. En zodat hij akkoord zal gaan met ons laatste voorstel. Wij wachten weer af, nog 2 weken. Dan gaan we naar La Palma. Mocht er toch nog een konijn uit de hoed komen, dan zullen we die tijd gaan besteden om iets anders te zoeken. Als de hoed leeg blijkt, hebben we eindelijk de eerste hobbel genomen. Pfff

En weer een konijn…

We hadden de afgelopen week toch echt het idee dat het allemaal goed ging komen met de aankoop van het grondstuk. De openbare publicatie had een einddatum van 16 november en we zagen dat de 17e de publicatie van de site van de gemeente af was. Ok, nog bijna 14 dagen te gaan voor het aanpassen van het kadaster en het opmaken van de eigendomsakte, dat moest lukken. In de publicatie worden omwonenden opgeroepen hun eventuele bezwaren kenbaar te maken. Omdat alle omwonenden al uitgebreid waren bericht door de verkoper over de kavelgrenzen, zou de publicatie geen probleem zijn. Volgens onze verkopend makelaar had de verkoper alle eigendomspapieren aan de notaris overhandigd en zou de publicatie eigenlijk een “wassen neus” zijn. Deze melding van de verkopend makelaar bleek weer eens niet op waarheid te berusten maar een aanname te zijn, en dat was helaas niet de eerste. Op donderdagavond maar even een appje gestuurd naar de beste man en gevraagd wat nu de status was.

Op vrijdagavond werden we gebeld door Rogier, onze aankoopmakelaar/ projectontwikkelaar. Hij was gebeld door de verkopend makelaar omdat er een probleem was. Volgens de verkopend makelaar was het beter dat Rogier dit aan ons zou uitleggen, anders zou in de vertaling misschien een misverstand ontstaan. Wij hebben het idee dat hij ons zelf niet durfde te bellen. De hoed waar al veel konijnen en een beer uit waren gekomen, bleek groot genoeg voor nog een konijn. Rogier belde ons op met de mededeling dat de verkoper niet de eigenaar blijkt te zijn van alle stukjes land die hij aan ons verkocht heeft. Er is een smal stukje land net boven onze en de naastliggende watertank, waar volgens onderstaande tekening een recht van overpad op zou zitten. Het recht van overpad naar het waterverdeelstation bij de 2e watertank dat ons een maand geleden te koop werd aangeboden. Dat stukje dat een paar weken geleden eerst wel en later toch niet zo makkelijk in de verkoop betrokken kon worden. Ineens blijkt dat dit stuk niet van de verkoper is maar dat hij alleen het recht van overpad op dit stuk heeft. Wij hebben wel een idee waarom dit nu ineens op tafel komt, maar ook dat is slechts gebaseerd op een aanname. Zo blijkt in het hele aankoopproces elke keer weer dat wij ideeën hebben over wat gezegd wordt, maar dat de waarheid erachter vaak net iet anders ligt. De afstand tussen ons en La Palma blijkt hierbij elke keer een probleem, kortgezegd: als we in de buurt zouden zijn, dan gingen we gewoon langs om te horen wat er nou eigenlijk speelt. En hadden we al veel eerder in het proces gehoord dat de verkoper eigenlijk zijn zaakjes niet voor elkaar heeft. We hadden gehoopt dat we hiervoor een verkopend makelaar als tussenpersoon hadden. Weer een aanname…

Het smalle stukje land is in het voorlopige koopcontract (dat afloopt over 8 dagen, na bijna 13 maanden!) in donkergroen aangegeven. Het is het bovenste deel van gebiedje 5.

Het stuk dat wij niet in eigendom krijgen.

De verkoper, die natuurlijk door de situatie in het nauw gedreven is, kwam zelf met 2 mogelijke oplossingen voor zijn probleem. Wij zien 3 opties.

Optie 1: we kunnen recht van overpad houden op dat stukje en de helft van de prijs van de m2 meters die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 2: we zien helemaal af van dit stukje en de prijs van de m2 die we minder in eigendom krijgen wordt in mindering gebracht op de koopsom.

Optie 3: we zien helemaal af van de aankoop omdat de verkoper niet kan leveren wat ons in het voorlopige koopcontract heeft aangeboden en zetten de boeteclausule uit het voorlopige koopcontract in werking.

Nadat we eerst een half uurtje heel erg boos zijn geweest over weer een konijn… en we sterk neigden naar optie 3 kwamen we toch tot het besef dat optie 2 een betere optie was voor onze toekomst. Het stukje land is eigenlijk waardeloos voor ons als we het extra aangeboden stukje daaronder met de watertank niet aan kunnen kopen. Recht van overpad naar niets heeft ook geen toegevoegde waarde. Het enige punt bij optie 2 is dat er een nieuwe verdeling van de grondstukken moet komen. Anders grenst ons huiskavel bij de aanvraag voor een bouwvergunning, te weinig aan de weg. Een half jaar geleden is een tekening gemaakt met binnengrenzen van het grondstuk voor 3 deelgebieden. Omdat wij die indeling nodig hebben voor ons project hebben wij destijds de pittig geprijsde rekening voor de landmeter zelf betaald. Ruim 600 euro voor 2 lijntjes. Schande spraken we er van. Deze keer zijn de kosten voor aanpassing voor de verkoper. Dat is vast goedkoper voor hem dan optie 3.

En dan natuurlijk graag een rechte lijn..

Optie 3 is altijd nog een optie als 30 november niet gehaald wordt. Er zijn op dit moment geen andere grondstukken in de verkoop die voor ons geschikt zijn en als er nog een bedrag in mindering wordt gebracht op de koopsom hebben we zeker een mooi stuk voor een mooie prijs. We zijn er alleen verschrikkelijk klaar mee dat het allemaal zo lang moet duren. En dat we elke keer weer moeten nadenken over wijzigingen en ander gepruts.

Morgen, maandag de 23e zal Rogier contact opnemen met de verkopend makelaar en hem heel duidelijk maken dat wij klaar zijn met alle konijnen en extra tijd die nodig blijkt te zijn. Wij gaan akkoord met optie 2 en zijn benieuwd naar de prijs die de verkoper als compensatie aan zal bieden. Als laatste moet dit alles geregeld zijn op de datum die we afgesproken hebben in de verlenging. Dat betekent dat de verkoper en de verkopend makelaar nog 8 dagen hebben……

Beer uit de hoed: streep door plan A!

Ons huisje in Voorthuizen is bedoeld als tussenstop voor onze toekomst op La Palma. Het is ons plan hier in alle rust de voorbereidingen op ons project op de rails te krijgen. En vervolgens in de loop van volgend najaar definitief te vertrekken.

Een proces dat tot dusver zeker niet vlekkeloos is gegaan. Alweer anderhalf jaar geleden kochten we (met een voorlopig koopcontract) het grondstuk in La Punta. Het was zeker niet het eerste stuk dat we hebben bekeken. Al een half jaar hadden we verschillende grondstukken bekeken, soms onderzocht, en even vaak waren deze stukken ook weer afgevallen. Langzaam leerden we dat dat hoort bij het realiseren van een project op een vreemd eiland.

Het grondstuk in La Punta was vooral voor Anita direct een schot in de roos. Een prachtig plekje, groot genoeg om naast ons huis 3 vakantiehuisjes te bouwen en waarop residentieel bouwen is toegestaan. En nadat we de mogelijkheden grondig hadden doorgesproken met onze projectontwikkelaar Rogier en de verkopend makelaar van Palminvest, noemden we dit grondstuk: Plan A. Hier zou onze toekomst verrijzen. Het was april vorig jaar. De onderhandelingen over de prijs waren rond, en volgens de verkopend makelaar zou de definitieve overdracht een kwestie van enkele maanden zijn. We gingen direct aan de slag om samen met Rogier en de Canarische architect Manolo, het projectplan in te tekenen met zelfontworpen huisjes en een mooie indeling van het kavel.

Na een enthousiast begin bleek de overdracht toch iets gecompliceerder te verlopen dan gedacht, maar dat hoort erbij als je een project realiseert op een vreemd eiland. Toen in augustus vorig jaar bleek dat de oplevering van het grondstuk nog een jaar op zich zou laten wachten, zonk heel langzaam het eerste enthousiasme weg. Wil de verkoper het grondstuk echt wel aan ons verkopen/ en waarom duurt het allemaal zo lang? Maar ja, het inmiddels ontstane plan (A) zag er zo mooi uit, dat moest niet misgaan.

Een jaar wachten is lang. Het was wel een tijd waarin we tijd genoeg hadden om het financiële gedeelte van het plan goed uit te werken. Ook op een vreemd eiland is bouwen niet gratis, maar met een beetje kunst en vliegwerk, een gunstige verkoop van ons eigen huis en een beetje inzet (en geld) van de plaatselijke Caixa-bank, kan het precies. Maar tijdens het jaar kwamen er ook in plan A toch telkens weer kleine konijntjes uit de hoed, die we niet hadden verwacht. Dan weer moest er een extra meting worden gedaan om de zaken goed geregistreerd te krijgen, met andere woorden: er komt een aanvullende rekening aan, dan was er weer een vage reden om de zaakjes toch net niet op tijd af te krijgen. Het zal de gewoonte wel zijn op een vreemd eiland.

Wat er wel langzaam in begon te sluipen was het idee dat de romantiek en het enthousiasme dat we in het begin hadden, een beetje begon te slijten. Eigenlijk waren we gewoon toe aan een volgende stap. Maar bij elk alternatief (en geloof me, er zijn veel alternatieven de revue gepasseerd) kwam toch telkens Plan A als meest perfecte plan bovenaan de lijst te staan. Dus slikken maar, die tegenslagen die blijkbaar horen bij een project in een vreemd eiland, en de focus houden op het eindresultaat.

In de week voor onze verhuizing naar Voorthuizen leek het overschrijven toch te gaan lukken. De maand uitstel die we bovenop het jaar hadden verleend, moet genoeg zijn om het grondstuk te leveren. Zou het dan toch allemaal goed komen? We zetten snel de puntjes op de i, berichten Rogier en Manolo, de architect, dat het best zou kunnen zijn dat we toch eind november het grondstuk op onze naam hebben en dat de vergunningaanvraag kan beginnen. Met ander woorden: opstarten plan A! Maar een project op een vreemd eiland zou geen project op een vreemd eiland zijn als er niet een laatste konijn uit de hoed zou komen. En er kwam iets uit de hoed. Geen konijn dit keer maar een beer… Een flinke beer op de weg.

Afgelopen dinsdag kreeg ik bericht van Rogier, de projectontwikkelaar. Hij had contact gehad met Manolo en er was iets dat dringend besproken moest worden…

Volgens het algemene bestemmingsplan kunnen de huisjes die we hebben gepland worden gebouwd. Ze krijgen zelfs allemaal een bestemming voor zowel residentieel (je mag er wonen) als voor toeristische verhuur. Dit is volgens het algemene bestemmingsplan, dat wij intussen goed kennen en dat te vinden is op de website van de gemeente. Er blijkt een onderliggend bestemmingsplan te bestaan waarop op een kaart enkele locaties zijn aangewezen voor algemeen nut. Op deze locaties heeft de gemeente het recht om bijvoorbeeld een culturele locatie te realiseren, denk aan een monument of een uitkijkpunt, op een moment dat dat nodig wordt geacht. Dit gaat in samenspraak met de eigenaar, maar kan indien nodig worden afgedwongen door onteigening. Om kort te gaan, je mag er in ieder geval niet bouwen. En je raad het al: precies op het mooiste stukje met het mooiste uitzicht van ons kavel, het deel waardoor Anita in 1e instantie direct verliefd werd op dit grondstuk, is op het onderliggende bestemmingsplan blauw ingekleurd: daar mag je geen enkele constructie bouwen en het stuk kan eventueel op termijn worden onteigend.

Het was een lastig gesprek. Natuurlijk had de projectontwikkelaar of de architect dit eerder moeten zien, maar ja, dat is achteraf. Er was een beer uit de hoed gekomen, en deze blokkeerde Plan A definitief, het perfecte plan is door deze beer van tafel. De grens van het blauwgekleurde stuk op het bestemmingsplan liep precies dwars door het 3e vakantiehuisje. Het lot van het ontwikkelen van een project op een vreemd eiland.

We hadden 2 moeilijke dagen. De teleurstelling was groot. Anderhalf jaar hebben we geschaafd aan Plan A, de indeling van de huisjes en het grondstuk tot in detail de revue laten passeren en alle financiële registers opengetrokken, het paste precies. Het was ook dezelfde periode dat we alle alternatieve hebben gewogen en hebben verworpen, we kwamen steeds weer uit bij Plan A.

Wat doe je als na zo’n lange voorbereiding je mooiste toekomstplan wordt doorgestreept. Bij de pakken neer gaan zitten? Redden wat er te redden is? Of toch maar nadenken over alternatieven. Wat was ook weer de reden dat wij een project wilden ontwikkelen op dit vreemde eiland? Het idee was toch om daar te gaan wonen. En om er te wonen moest er iets verdiend worden. Dit kan door de verhuur van huisjes. Is het niet zo dat het laatste anderhalf jaar Plan A het doel op zich is geworden? Wonen op La Palma en huisjes verhuren kan toch ook wel zonder Plan A. Plan A was natuurlijk een prachtig plan, maar het was ook een plan dat ons zeker financieel, maar net paste. Perfectie heeft blijkbaar een prijs, misschien wel een te hoge prijs. En waarom een perfect plan, als het eerste idee om te emigreren niet plan A was, maar gewoon leven op La Palma.

Donderdagavond gingen we met nieuwe moed terug naar de tekentafel van onze toekomst. Wat waren ook al weer de alternatieven die we gaandeweg hebben weggestreept ten gunste van Plan A? Een project op een ander grondstuk: lastig. Doordat we de verkoper net genoeg uitstel hebben gegeven om de koop rond te maken, zullen we met een flinke kostenpost zitten als we de aankoop afblazen. Daarnaast moeten we dan echt helemaal opnieuw beginnen. En, dit grondstuk ging toch niet alleen om dat kleine blauwgekleurde vlakje van nog geen 700 vierkante meter, waar de gemeente misschien ooit iets kan gaan doen?

We hebben alle vorige versies van de plannen op dit grondstuk er nog eens bij gepakt, en kwamen eigenlijk vrij snel tot 2 conclusies: 1 het grondstuk voldoet eigenlijk prima en 2 het is financieel ook mogelijk op La Palma een bestaan op te bouwen als we het 3e huisje niet bouwen. Vooral dat laatste was eigenlijk een beetje een verrassing. In ons enthousiasme over het perfecte Plan A waren we financieel telkens een stapje verder gegaan. De consequentie van Plan A was hierdoor dat we met een ingewikkelde constructie bij de plaatselijke Caixa-bank een hypotheek nodig hadden. Dit was best een kwetsbare constructie: wat als op het laatste moment de Caixa-bank de financiering niet zou goedkeuren, of als ze veel tijd nodig hebben om de financiering te regelen? Het was een scenario waardoor we stiekem al een flinke marge hadden genomen op onze uiteindelijke emigratiedatum… Kortom: we hadden ons te veel toegelegd op Plan A.

Zo ontstond aan het eind van de vorige week een betere versie van Plan A. We noemen ‘m Plan B en met het denken over Plan B komt ook ons enthousiasme weer terug. In Plan B komen naast ons huis 2 huisjes voor de verhuur, 1 voor 2 personen en 1 voor 4 personen (dit is het huisje dat eerst gepland stond op het verhoogde terras). Over een paar weken tekenen we het definitieve koopcontract van het grondstuk. We vragen direct de vergunning aan voor de bouw van ons huis en proberen in december naar La Palma te reizen om de precieze plannen voor de 2 vakantiehuisjes te overleggen met Rogier en Manolo. In de tijd dat de vergunning daarvoor wordt aangevraagd kan ons huis worden gebouwd. Wij verwachten dat we in augustus volgend jaar kunnen verhuizen naar ons nieuwe huis. Dan kunnen we daar beginnen aan de bouw van 2 vakantiehuisjes. Zonder dat we ingewikkelde constructies nodig hebben van de plaatselijke Caixa-bank. En als we daar eenmaal wonen en de 2 huisjes zijn gebouwd, kunnen we altijd nog in alle rust zien of er mogelijkheden zijn voor de bouw van een volgend huisje. In alle rust. Daar ging het om. Zoals het de gewoonte is op een vreemd eiland. Soms heb je een beer nodig om dat te zien.

Eindelijk mañana?

Een jaar was blijkbaar niet genoeg voor de verkoper van ons grondstuk om zijn papierwerk rond te krijgen.

3 weken geleden belde de verkopend makelaar met de vraag of het goed was dat er een weekje bij zou komen. De verkoper was erg druk om de zaakjes rond te krijgen, maar er was een “positieve validatie”, wat eigenlijk betekent dat alle omwonenden hadden ingestemd met de kavelgrenzen van het grondstuk. Die week zou alles rond komen.

Over een jaar, over een week, mañana…, als de verkopend makelaar zijn afspraak niet nakomt, laat hij zijn medewerker Jeanette bellen. We hebben afgelopen anderhalf jaar veel contact gehad met Jeanette. Eind vorige week belde Jeanette. Het was nu toch echt bijna rond. Twee weekjes later, maar afgelopen vrijdag zou de verkoper dan toch zijn papierwerk inleveren bij de notaris…

Eergisteren (maandag) een bericht van Jeanette. Het was nog niet helemaal gelukt om alle handtekeningen van buren te verzamelen. Eén buurvrouw was op het laatste moment niet komen opdagen, zij komt dinsdag…

En gisteren (dinsdag) aan het eind van de dag kwam het verlossende bericht: de verkoper heeft de kadastercorrectie in gang gezet. De papieren zijn ingeleverd bij de notaris. Vanaf nu gaat de notaris over de verdere overdracht van het grondstuk. Hij zal de stukken bij de gemeente inleveren, waarna de periode van 30 dagen ter inzage begint. Als er geen bezwaren komen, zal het definitieve koopcontract aan het eind van november klaar zijn om te tekenen.

No más mañanas van de verkoper. Het voelt als een stap in de goede richting.