Het werk gaat door

We zijn al weer anderhalve week terug in Nederland. Na 5 dagen verplichte quarantaine gaat het oude leventje gewoon weer door. Ook op La Palma wordt flink doorgewerkt. Dat zijn we niet gewend. De laatste jaren was het telkens druk rondom ons project als we daar waren en werd het snel stil als we weer thuis waren.

Alexi is nog bezig met het grondwerk. Ik heb het idee dat hij er vooral in het weekend veel tijd in steekt. We hadden afgesproken dat hij veel foto’s zou maken van de voortgang van het werk, en daar houdt hij zich prima aan. Het is erg leuk om op deze manier op afstand betrokken te blijven. Eerst heeft Antonio de parkeerplaats afgemaakt.

Afgelopen weekend heeft de Pala de helling gebouwd naar het terras waar ons huis op komt te staan.

Vandaag is de Pala het terras opgestuurd om de dode bomen op ons huisterras weg te halen en om de grond een beetje vlak te maken. Morgen is het terras er onder aan de beurt. Dan is de Pala voorlopig klaar en gaat Alexi verder met het ontmantelen van de oude ijzeren waterleidingbuizen in het betonnen schuurtje.

Tijdens ons bezoek aan La Palma een paar weken geleden bleek dat de registratie van het grondstuk toch nog niet helemaal te zijn afgerond. Volgens de Duitse makelaar erweist sich das offensichtlich als schwierig. Het is voor het afgeven van de bouwvergunning belangrijk dat het grondstuk bij het kadaster goed staat ingeschreven. We gaven aan dat we toch wel een beetje bezorgd waren dat deze registratie onze tijdsplanning in de war zou gooien. Hij zei dat hij verder geen invloed op het kadaster kon uitoefenen en dat de registratie waarschijnlijk over een paar weken wel gereed zou zijn. Wij hebben de afgelopen 2 jaren gemerkt dat we zijn tijdsplanning met een flinke korrel zout moeten nemen en waren er nog niet gerust op. Maar, of de makelaar toch en beetje invloed heeft of niet, afgelopen week bleken er ineens een paar kavelgrenzen van ons grondstuk aangepast. Omdat we benieuwd zijn naar de voortgang van deze registratie houden we het kadaster wekelijks bij via de (prima) website van de gemeente. En een paar dagen later was er weer een stukje aangepast. Er was duidelijk iemand met ons project bezig. Eergisteren werd het laatste stukje volgens afspraak aangepast. Het grondstuk staat eindelijk goed geregistreerd op onze naam.

De voorbereidingen gaan door en binnenkort zijn we er klaar voor te beginnen met de bouw van de terrasmuren om ons huis. Intussen wachten wij op de offertes van de verschillende aannemers. Twee offertes zijn binnen, drie zijn nog in de maak. Als de offertes allemaal binnen zijn zullen we een keuze maken welke aannemer zal beginnen. Als de aanvraag van de bouwvergunning de planning niet in de war gooit…

Anderhalve Pala

Juan la Barba heeft vorige week in een paar dagen korte metten gemaakt met de dode bomen op het terras waar de 2 vakantiehuisjes komen. Zijn grote Pala is voor het grovere werk. Dat past wel bij de grote man met baard. Afgelopen weekend werd hij afgewisseld door Antonio. Antonio mag niet op de grote Pala en heeft een kleinere uitvoering meegenomen. De kleinere Pala is voor de fijnere klusjes.

Antonio is een goedlachse Palmero met een eeuwig durend shaggie in zijn linker mondhoek. Hij heeft door-de-weeks een baan als conciërge op een school in het naburige Tazacorte. In het weekend rijdt hij graag op de kleine Pala. Zaterdagochtend reed hij bedreven zijn kleine Pala over ons grondstuk.

Antonio begon de dag met het aanleggen van een zijweg vanaf de weg boven ons grondstuk. Aan het eind net naast de watertank, maakt hij ruimte voor een parkeerplaats voor onze auto en een gastenauto.

Toen we zagen hoe bedreven hij bezig was op de helling aan de bovenkant van ons terrein, vroegen we of hij ook een voetpad kon maken vanaf ons terras naar één van de vrijstaande ommuurde plateaus aan de andere kant van het terrein. Het is het plateau waardoor met name Anita in eerste instantie viel op dit grondstuk. Een plateau met een prachtig uitzicht en door de muren rondom, toch met voldoende privacy. Het is ook het plateau waarop we één van de vakantiehuisjes wilden bouwen, maar waarvan later bleek dat hierop (voorlopig) niet gebouwd mag worden, omdat er vanuit de gemeente een culturele bestemming op zit. Wij vinden een groentetuin cultureel zeer verantwoord en Antonio deed in no-time de grondvoorbereiding.

In het schuine bovendeel van het terrein liggen verspreid rotsen en lossen steenblokken. Deze gaan we gebruiken om de muur rondom het terras van ons woonhuis opnieuw op te bouwen. De Duitse aannemer die vorige week kwam, had voor het bouwen van deze muren een offerte beloofd. De offerte kwam afgelopen vrijdag met een zeer Duitse prijs. De Duitse aannemers op La Palma hebben de naam dat zij prima werk afleveren. Hierdoor valt hun offerte over het algemeen rond de 25% hoger uit dan die van lokale aannemers. Wij denken dat er best lokale aannemers te vinden zijn die ook prima werk kunnen leveren. Na de Duitse offerte kwam Alexi met de suggestie van een lokale murenbouwer. Alexi blijkt weer een waardevol contact. Hij kent zoveel mensen die van alles kunnen, dat we het idee hebben dat iedereen op La Palma murenbouwer, aannemer, kraanmachinist of noem-het-maar-op is. Het komt ons op dit moment prima uit. De lokale murenbouwer heet Ciso, ziet er uit alsof hij de grote stenen zelfs zonder machine kan opstapelen en lijkt een prima alternatief voor de Duitse murenbouwer.

Maandag was onze laatste “werk”-dag op La Palma. Dinsdag vliegen we terug naar Nederland. Nog even een paar fotootjes maken. Antonio is na werktijd op zijn school nog even langs gekomen om de laatste losse stenen op te ruimen. Intussen is Alexi samen met één van zijn vrienden bezig de eerste ijzeren buizen van het land te verwijderen. Op de plek waar hij bezig is gaat Barba een helling maken naar het terras van ons woonhuis. Als Barba klaar is, komt Antonio terug om ook de 2 terrassen waar ons huis komt te staan op te schonen. Als daarna de bouwvergunning voor ons huis is afgegeven, kan de murenbouwer aan de slag. De vaart zit er goed in. Wat is er veel gebeurd de afgelopen 2 weken. Misschien begint de bouw van de muren al over een dikke maand. De komende weken zullen we de diverse offertes gaan vergelijken en de bouwvergunningen voor de vakantiehuisjes proberen rond te krijgen. Thuis gaan we de foto’s terug kijken, blogs schrijven en ons heel langzaam realiseren dat het nu echt is begonnen. Een paar maanden nog, en dan gaan we definitief. We zullen het nog druk genoeg krijgen.

De Pala van La Barba

Vanochtend in alle vroegte opgestaan. Alexi gaat om 8 uur aan de slag om het land op te schonen. Een paar dagen geleden kregen we van hem de kostenopgave voor het opruimen van de dode oude bomen, grondwerk en het verwijderen van de ijzeren buizen die op het land en in het schuurtje liggen. Blijkbaar weet hij wel een goed adres voor het oude ijzer, de offerte viel ons enorm mee.

Op het grondstuk komen we Juan tegen. Juan is een vriend van Alexi. Juan heeft een grote baard en een Pala, een machine die het midden houdt tussen een shovel en een kraantje. Juan is een grote man, spreekt erg rustig voor een Spanjaard en heeft een zeer gemoedelijke uitstraling. Omdat zijn naam, net als bij veel Spanjaarden, langer is dan alleen Juan, en we de rest van zijn naam eigenlijk niet goed konden verstaan, noemen we hem Juan La Barba. Juan is al begonnen met het uitgraven van de helling aan het begin van het terrein. Dit is de plek waar later de huizenbouwers ook langs naar boven gaan. De Pala wordt duidelijk ingezet voor het grovere werk. Maar Juan werkt netjes en graaft zich in no time naar boven, het niveau van de twee vakantiehuisjes.

Even later komt ook Alexi langs. Gelukkig neemt hij alle tijd en spreken we (samen met Travis) door wat Juan La Barba en de Pala deze week allemaal kunnen doen. Waarschijnlijk is aan het eind van de week het grove opruimwerk gedaan, zijn de bomen op een hoop geschoven en zijn er 2 hellingbanen gemaakt, 1 van beneden naar het terras van de vakantiehuisjes en 1 van dat niveau naar het niveau van ons huis. Alexi begint volgende week of de week daarna aan het verwijderen van de ijzeren buizen. Dit moet allemaal voorzichtig gebeuren en tijdens kantooruren. Officieel mag je natuurlijk wel je tuin opruimen, maar het afvoeren van een buizennetwerk komt wel erg dicht in de buurt van een begin van de bouw, en daarvoor is de vergunning nog niet verleend.

Alexi heeft ook de beschikking over een kleinere Pala en hij biedt aan om komend weekend een paar kleinere klussen op te pakken. Het is prettig werken met Alexi. Hij begrijpt goed wat wij willen, pakt snel door en kent veel mensen die weer andere klusjes voor ons kunnen regelen.

Als we later in de middag weer terug komen is Juan al gestopt. Het grote grondstuk waar de 2 vakantiehuisjes komen is al zo goed als kaal en schoon.

Zoals afgesproken heeft hij op dit stuk 2 oude avocadobomen laten staan. In de hoogtijdagen van de voormalige plantage stonden er misschien wel 100 bomen. De vorige eigenaar had de bomen al jaren geen water meer gegeven en bijna alle bomen zijn verdroogd en afgestorven. Maar avocadobomen zijn taai en een stuk of 8 bomen hebben nog een paar scheuten met bladeren waar, na de regen van afgelopen winter, toch weer leven in lijkt te komen. We kunnen deze bomen goed gebruiken om meteen al een groene uitstraling aan ons project te geven.

In de loop van de tijd zijn er ook een stuk of 10 kleine palmbomen opgekomen. De Palmeros vinden het onkruid, maar wij willen ze zo veel mogelijk laten staan. Midden op het terras van de vakantiehuisjes is een babypalmpje blijven staan, Juan heeft er liefdevol omheen gewerkt. Het begin van de tuin van één van de vakantiehuisjes is er.

Morgen komen er 2 aannemers om het grondstuk te bekijken voor het maken van een offerte. Rogier zal er bij zijn als tolk. Donderdag komt Juan terug om de Pala ons huiskavel op te sturen. En wij maken foto’s.

Goed bezig

De vaart zit er nog steeds flink in. We hebben ons zelf voorgenomen om deze 2 weken ook een beetje ontspannen vakantie te houden, en dat is maar goed ook. We hebben de eerste dagen al veel tijd besteed aan ons project. En er zijn veel mensen die willen helpen.

Afgelopen woensdag zijn we samen met Rogier, onze projectontwikkelaar, op het grondstuk geweest om even te overleggen wat we de komende tijd gaan doen. We hebben de plek van ons huis nog een keer goed doorgesproken, bekeken waar onze tuin en de vakantiehuisjes komen en gezien dat er op het terrein nog veel moet gebeuren voordat de huizenbouwer kan komen. We hadden ook nog even weer met Alexi afgesproken, de zoon van de eigenaar van de watertank naast die van ons. Onze buurman eigenlijk. Het is toch handiger communiceren als Rogier erbij is. We spreken af dat Alexi een offerte maakt voor het opruimen van de vlakke stukken op het terrein en dat hij nadenkt over het weghalen van de waterbuizen van het oude waterverdeelstation, die overal op het land liggen.

Volker is de makelaar die ons grondstuk in de verkoop had. We hebben een wisselende relatie met hem. Veel zaken zijn in het voortraject blijven liggen, trager gegaan dan voorspeld of heel anders gegaan dan we hadden afgesproken. Ondanks alles is de aankoop uiteindelijk goed gekomen, en, hoewel de makelaar zeker geen schoonheidsprijs verdient, kunnen we hem ook niet al te veel verwijten. En dat hebben we ook niet gedaan. We hadden donderdag een afspraak om even te horen hoe het ging met de registratie van het grondstuk. Alles blijkt eigenlijk zo goed als rond te zijn. Omdat hij een makelaardij heeft vroegen wij hem ook of hij niet een huisje wist waar wij vanaf augustus, tijdens de bouw van ons huis, kunnen verblijven. Hij gaf ons verschillende opties, waaronder zijn familiehuisje dat vanaf augustus niet meer verhuurd is. We zijn meteen gaan kijken. Het lijkt een serieuze optie al ligt het huisje wel een half uurtje rijden van het grondstuk.

Vrijdag was een vakantiedag. We zijn gaan wandelen in het gebied in de heuvels boven ons vakantiehuisje en ook boven het grondstuk waar we ons huis gaan bouwen. Het is een prachtig stukje eiland en van de wandeling zelf komt binnenkort een apart blog.

Terug in ons vakantiehuisje kwamen Berto en Yoya even langs. Gewoon om te horen hoe het met onze plannen gaat en natuurlijk om te horen of we al een beetje Spaans kunnen. We mailen al een tijdje met Berto, zoveel mogelijk in het Spaans, en we leren elkaar al aardig kennen. We kunnen Berto en Yoya gerust onze eerste Palmese vrienden noemen. En zij helpen ons niet alleen met ons project en de taal, maar hebben via een vriendin van de moeder van Yoya ook een huisje gevonden om tijdelijk te huren tijdens de bouw van ons huis. Ze bieden ook aan er direct even te gaan kijken, we mogen alleen niet binnen kijken. De vorige huurder was een jongen die de coronaperikelen in Madrid was ontvlucht en hij is pas een paar dagen geleden vertrokken. Het huisje is nog niet opgeruimd. Wat een mooi huisje, vlak bij het grondstuk, knus, maar groot genoeg en helemaal prima voor ons. Ook Poes mag mee, als zij belooft dat zij het interieur een beetje heel houdt. We gaan het vast doen, al hebben we het nog niet eens van binnen gezien. We zijn er nu al blij mee.

een streep door het huisje bij de watertank als tijdelijke woning

Het weer is de afgelopen dagen echt fantastisch. Vanuit ons vakantiehuisje kijken we uit over de zonovergoten landerijen om ons heen. Het is elke dag net even boven de 20 graden en als het zonnetje goed doorbreekt, zoeken we al snel een plekje in de tuin onder de bomen op.

Vakantiehuisje van Berto en Yoya

Natuurlijk zijn we afgelopen weekend een paar keer op ons grondstuk geweest. Soms alleen, om te zien hoe onze toekomst er uit gaat zien, soms met buren, kennissen en vrienden.

Maandag is weer een “werk”-dag. Vanochtend waren we op tijd op. We hadden zelf een afspraak geregeld met één van de bouwondernemingen voor het maken van een offerte. Zonder onze projectontwikkelaar. Deze aannemer is een Duitse aannemer, die we kennen via onze verkoopmakelaar. Tenminste, we dachten dat hij een Duitssprekende aannemer was. Hij blijkt slechts een paar woorden Duits te verstaan, en spreekt het zeker niet. Gelukkig had ook de Duitse verkoopmakelaar tijd gevonden om even mee te rijden. Overleggen in het Duits is voor ons toch veel makkelijker dan in het Spaans. Dat laatste gaat met een beperkte woordenschat, gebaren en Travis. Travis is een handig vertaalcomputertje dat wij al in Nederland hadden aangeschaft. Maar dit keer kon het gelukkig in het Duits. En we zijn blij dat we de relatie met de verkoopmakelaar in stand hebben gehouden.

Naast de aannemer is een murenbouwer meegekomen. Hij gaat een offerte maken voor de te bouwen muren rond ons woonhuis. Hij komt meteen met goede ideeën en we hebben het idee dat we hem vast terug zullen zien. Wel even afwachten tot we zijn offerte onder ogen krijgen natuurlijk.

Leuk

Nadat wij in december eindelijk het landstuk op onze naam hadden staan zei Roger, onze aankoopmakelaar: dit was het lastige stuk, nu gaat het leuk worden. Eenmaal thuis leek het wel alsof er maar heel traag af en toe iets gebeurde. De meeste tijd ging op aan het wachten op nieuws van de architect en wanneer hij nou eindelijk de aanvraag voor de vergunningen zou in leveren bij de gemeente. We hadden de hele tijd de hoop dat we meer vat op de situatie zouden krijgen en regelmatig zeiden we tegen elkaar: “nu is het blijkbaar leuk”, maar zo voelde het niet. We hadden vorig jaar al gemerkt dat er meestal pas echt iets gebeurde als we op La Palma waren. En afgelopen dinsdag is dat gelukt. We zijn weer op La Palma. En direct ging het project weer aan. En het wordt leuk. En in de drukte van de afgelopen dagen is er zo veel te doen dat zelfs een blog schrijven er bij in schiet. Weken is er vrijwel niets te melden, en afgelopen dagen is er elke dag genoeg voer voor meerdere blogs. Ik begin bij het begin.

We vlogen vanaf Düsseldorf. Twee dagen voor de vlucht allebei even snel een negatieve corona-test ophalen en dinsdagochtend op tijd op pad met een thermoskan koffie en koekjes voor onderweg. Het was ons bij het inchecken niet gelukt 2 stoelen naast elkaar te boeken. Tijdens het inleveren van de koffers bleek het toch mogelijk en kregen we 2 ruime stoelen bij de nooduitgang. We kregen gelijk het gevoel dat het tijdens deze werk-vakantie goed ging komen, zou het leuke gedeelte dan toch echt beginnen? De vlucht verliep soepel en ook het ophalen van de koffers en de auto ging in sneltreinvaart. Het vliegveld op La Palma ligt aan de vaak bewolkte oostkant van het eiland. Ons grondstuk en ook het huisje van Berto en Yoya, waar we ook deze keer verblijven, ligt aan de westkant. We vinden het altijd een wonderlijk verschijnsel als we de weg omhoog rijden naar de pas door de bergrug die het oosten en en westen van het eiland van elkaar scheiden. Als we de tunnel inrijden, is het donker en rijden we in de wolken, als we eruit rijden: “pling” daar is de zon.

We hopen deze vakantie eigenlijk 2 dingen voor elkaar te krijgen. Als het goed is gaan we contact hebben met 4 aannemers om onze plannen door te spreken en om offertes voor de bouw te krijgen. Daarnaast hopen we dat we een huurhuis kunnen regelen voor de periode dat ons huis wordt gebouwd. Het is een beetje afhankelijk van de planning van de aannemer, maar eigenlijk hebben we al besloten dat we per 1 augustus uit Nederland vertrekken.

Natuurlijk waren we benieuwd hoe ons grondstuk er bij lag. Het huisje van Berto en Yoya ligt vlak bij ons grondstuk. En nadat we onze koffers hadden weggebracht, zijn we gelijk even gaan kijken. Ongelofelijk wat er allemaal gegroeid was in de afgelopen maanden. Er was bijna geen doorkomen aan. Van het opruimen in onze vorige vakantie was niets meer terug te zien, het land was compleet overwoekerd. Dat betekent werk aan de winkel om het land weer enigszins begaanbaar te krijgen.

De zwerver had helaas bijna al onze spullen meegenomen. We hadden er al een beetje rekening mee gehouden. Natuurlijk was dat minder leuk, al viel het ons mee dat hij er niet een rommeltje van had gemaakt. Eigenlijk zag het er nog best netjes uit en was alleen het slot samen met onze spullen verdwenen. Alleen de Nederlandstalige reisboekjes waren achtergebleven. Op het moment dat wij daar rondliepen zagen we dat we in de gaten gehouden werden door 3 mannen die op het hoger gelegen grondstuk stonden. Toen wij naar hen toe liepen om ons, in ons beste Spaans, voor te stellen, bleek 1 van de mannen Vicente te zijn, de eigenaar van de weg boven ons. Het bleek meteen een leuk contact. Hij had nog een huisje boven de weg dat in de verkoop zou gaan, we konden gelijk wel even kijken. Eén van de wilde ideeën van Jeroen was om dit huisje met grondstuk erbij te kopen, het te verbouwen tot ons tijdelijke woonhuis en het daarna te verhuren als extra vakantiehuisje. Per telefoon werd een neef opgetrommeld die de sleutel kwam brengen. Het was al snel duidelijk dat het voor ons niet geschikt was, vanaf 1959 had er niemand meer gewoond, het moest volledig worden gerenoveerd en het bijbehorende land dat verkocht werd was meer dan 10.000m2. Vicente had er een flink bedrag voor in zijn gedachten. Goed om te zien, maar een mooi project voor iemand anders.

Vlak voordat we weg wilden gaan kwam nog iemand langs. Zijn familie bleek de eigenaar te zijn van de watertank naast onze watertank. Het is het stukje land dat aan het eind van ons aankoopproces eerst wel en later toch niet aan ons verkocht kon worden. Wederom in ons beste Spaans een gesprekje aangegaan. Alexi blijkt een aardige gast en hij biedt aan om te helpen met het schoonmaken en het opruimen van het grondstuk. Hij heeft een pala, een soort kraantje met shovel. Zijn broer blijkt in de oud ijzerhandel te zitten en samen kunnen zij helpen met het verwijderen van de ijzeren buizen die overal nog op het land liggen. We spreken af dat hij een offerte maakt en dat we later deze week elkaar weer treffen om de planning af te stemmen. Als we terug rijden naar ons vakantiehuisje is de zon al een heel eind richting de horizon vertrokken. Zo ben je thuis aan het afwachten wat er allemaal nog moet gebeuren en binnen 1 dag op het eiland gebeurt er te veel om op te noemen. En dat voelt goed. We kunnen vooruit, we hebben er zin in, het wordt leuk.

Wilde ideeën

Al vanaf het begin van onze plannen op La Palma komt Jeroen steevast met de wildste ideeën aan. Als hij uit bed komt, terugkomt van een wandeling of heerlijk in bad heeft liggen nadenken hoor ik regelmatig: ik heb nog wat bedacht….. dan houd ik mijn hart alweer vast, wat heeft hij nu weer bedacht? Met veel enthousiasme legt hij mij dan het nieuwste idee uit en duikt meteen achter de computer om op internet zijn idee uit te werken en uit te zoeken hoe het laatste idee kan passen in ons plan. Ik heb al wel geleerd om het idee eerst even te laten bezinken voordat ik commentaar heb en af te wachten wat het resultaat van zijn uitzoekwerk is. De uitkomst van de ideeën wisselt en niet zelden wordt het idee al in een vroeg stadium weer naar de prullenbak verwezen.

Het laatste lumineuze idee gaat over de plek waar we kunnen gaan wonen op La Palma als ons huis nog niet af is. Omdat we hebben besloten om in augustus te vertrekken zullen we, tijdens de bouw van ons huis, tijdelijk in een huurwoning zitten. En het vinden van een huurwoning blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Er worden vooral appartementen te huur aangeboden en als we een leuk huisje zien staat er meestal bij: no mascottas. Dat betekent: geen huisdieren. En Poes gaat natuurlijk ook mee. Dus weer verder zoeken. Vanuit bad kwam ineens het idee om dan maar tijdelijk in het waterverdeelstation bij de watertank te gaan wonen! Dat knappen we eerst een beetje op en als de water- en elektra-aansluiting op het grondstuk is aangelegd dan moet dat toch kunnen! Het voordeel hiervan is ook nog dat we dan alvast op ons landstuk zijn en daar lekker aan de gang kunnen.

Een achterliggend idee is dat wij prima basic kunnen leven als het nodig is en we sparen hiermee ook nog een leuke som geld uit. Zo vinden we het heerlijk om in de zomervakantie met de tent op pad te gaan, dus wat is het probleem…

Ik zie daar nog wel wat uitdagingen. In de zomer zoeken we het mooie weer op, op een camping staan we nooit langer dan 3 weken en daar heb je bijvoorbeeld een toiletgebouw… Om meerdere maanden zo basic te moeten leven, ik weet het nog niet. Mij lijkt het een beter idee om toch maar een huisje te zoeken waar Poes ook mee mag.

En dan heb ik het nog niet over het idee van het huisje boven de weg gehad….met grondstuk, vervallen pajero en 3 grotten….

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Proyecto Básico

Of op zijn Nederlands: het stuk dat is geschreven om de bouwvergunning voor ons huis aan te vragen. We kregen 2 weken geleden het document per mail toegestuurd met de vraag om hier even doorheen te gaan en te kijken of we nog op- of aanmerkingen hadden. Dit document bestond uit 222 pagina’s Spaanse tekst, makkie.

Gelukkig hebben we (Jeroen) de laatste tijd alle begrotingen al grondig doorgespit en de tekeningen van ons huis tot in “perfectie” aangepast, voor zover de begroting dat toe liet. Het kleine deel van de 222 pagina’s dat over de daadwerkelijke bouw van ons huis ging, was zodoende al uitvoerig doorgenomen en goedgekeurd door de architect. We hadden eigenlijk alleen nog wat opmerkingen over de plaats van ons huis, de jacuzzi en de materialen van de kozijnen. Blijkbaar is de vergunningaanvraag zo algemeen dat we hier later altijd nog wat wijzigingen in aan kunnen brengen. De meeste tekst ging over de bestemming van het terrein en de normen waaraan moet worden voldaan om überhaupt te bouwen. Daar hadden we gelukkig voor de aankoop van het grondstuk al uitvoerig over na gedacht. Het was destijds één van de redenen om juist dit stuk te kopen.

Op La Palma gaan ze ook met de tijd mee en het was mogelijk om het stuk digitaal aan te leveren. Dat scheelde weer een reis, onze architect hoefde niet vanaf Gran Canaria in te vliegen om het persoonlijk in te leveren. Even een volmacht tekenen en het was zo gepiept.

Hieronder het bewijs van aanmelding:

Volgens planning gaat de goedkeuring zo’n 3 maanden in beslag nemen, we kunnen alleen maar afwachten. Nu wordt het tijd om met een aannemer in gesprek te gaan. Het is alleen lastig om op dit moment naar La Palma te gaan. De vlucht vanuit Nederland die we geboekt hadden op de 28e is helaas geannuleerd. Of de vlucht een week later wel doorgaat moeten we nog zien. Voor alle zekerheid hebben we ook maar een vlucht geboekt vanuit Düsseldorf. Op die manier hebben we dubbel zoveel kans dat we op pad kunnen. De overgebleven vlucht stellen we dan uit voor een volgend bezoek.

Ook gaan we de komende tijd met de architect om tafel om het Proyect Básico voor de 2 vakantiehuisjes af te maken. Hoewel de tekeningen in ons hoofd al klaar zijn, dateert de laatste versie van de architect van een paar maanden geleden. Omdat we zo snel mogelijk de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons eigen huis af wilden hebben, was dit even blijven liggen. We willen ook niet te veel vragen tegelijk via projectontwikkelaar Rogier aan de architect stellen. We hebben gemerkt dat vragen of opmerkingen dan nogal eens blijven liggen. Het werkt beter om telkens één vraag te stellen en daarvan het antwoord af te wachten. Beetje bij beetje, Poco a poco.

Ingebroken

Deze week zouden we een blog schrijven over de sneeuw van afgelopen week. Een positief blog, met foto’s van onze winterse wandeling van het weekend. Misschien wel de laatste winterse wandeling in Nederland. Jullie houden ‘m tegoed.

De eigendomssituatie van ons grondstuk op La Palma is de afgelopen 2 jaar een flinke kluif gebleken. Anderhalf jaar heeft het geduurd na de aankoop om het kadaster zo te wijzigen dat het grondstuk op onze naam kon worden overgeschreven. Tijdens het proces van de kadasterwijziging, bleek er een half jaar geleden een “Utopist” in het huisje-zonder-dak, op het grondstuk te verblijven. Het grondstuk was nog niet van ons en na aandringen bij de verkoper, werd de “Utopist” uit het huisje gezet. Dit was niet zonder slag of stoot gegaan, de man had er een zootje van gemaakt en had daarna zijn tijdelijke woonruimte verbrand achter gelaten. Maar goed, op afstand raakte ons dat niet zo, het huisje-zonder-dak was voor onze plannen niet zo belangrijk. En afgelopen december was de overdracht rond en werden we eindelijk de enige eigenaar van ons grondstuk aan de Camino La Planta in La Punta.

Op ons grondstuk staan 2 oude gebouwen. Het huisje-zonder-dak, met zijn deels verbrande interieur nauwelijks een huisje te noemen, en een grote watertank van ongeveer 350 kuub, met daarvoor een ruime stenen schuur waar de leidingen van de tank uitkomen. Deze schuur is nog in een redelijke staat. We willen er later een materialenhok van maken voor onze tuinspullen. Omdat we de komende tijd vaker naar La Palma gaan om dingen te regelen voor de bouw, willen we de schuur gebruiken om alvast dingetjes op te slaan.

Het schuurtje heeft vroeger een slot gehad. Omdat niemand daar meer een sleutel van had werd deze net voor onze eerste bezichtiging, nu bijna 2 jaar geleden, verwijderd. Toen wij eind vorig jaar het grondstuk definitief hadden gekocht, hebben we er op onze laatste vakantiedag onze werk- en zomerkleren achtergelaten. Ook konden we er mooi onze nieuw aangeschafte zagen, tangen en overige tuinspullen in kwijt. Bij de plaatselijke bouwmarkt hadden we in ons beste Spaans een slot gekocht, zodat onze spullen veilig zouden zijn tot ons volgende bezoek.

Gisteren kregen we van onze projectontwikkelaar bericht dat er mensen waren gesignaleerd op ons grondstuk. Vandaag kregen we er foto’s bij. Het slot dat wij zo netjes op de deur hadden gemaakt, was opengebroken. Vervangen door een ander slot. Op de deur was met de groene verf die wij binnen hadden bewaard voor het uitlijnen van de gebiedsgrenzen, de naam van de clandestiene bewoner geschreven. We vrezen het ergste voor de rest van onze spullen in de schuur.

Wij hebben altijd het rooskleurige idee gehad dat La Palma een beetje een paradijsje is. De bewoners zijn er erg aardig, iedereen leeft er op zijn eigen manier en mensen hebben respect voor de manier waarop anderen leven. Vrijheid, blijheid. Een bekende op La Palma vertelde ons eens dat criminaliteit op het eiland eigenlijk niet voorkwam. Dit sprak ons erg aan en heeft zeker een rol gespeeld in de overweging om naar dit prachtige eiland te emigreren.

Het afgelopen anderhalf jaar is ons rooskleurige idee al een paar keer flink op de proef gesteld. Vandaag worden we extra op de feiten gedrukt. Onze projectontwikkelaar heeft contact gezocht met de lokale politie om de clandestiene bewoner uit onze schuur te krijgen. Gisteren en vandaag waren het helaas alweer feestdagen in de regio en de politie had nog niet veel zin om iets te ondernemen. Hem werd de suggestie gedaan dat het mogelijk met een paar sterke mannen op eigen initiatief sneller en beter zou gaan…een weg die wij (zeker op afstand) liever niet willen bewandelen. Morgen gaat hij opnieuw contact opnemen met de lokale politie, en eventueel met de eilandpolitie.

Wij vinden het allemaal erg verontrustend. Het gemak waarop iemand inbreekt in een gebouw van een ander en er vervolgens doodleuk zegt te wonen, en de reactie van de politie op een dergelijk voorval. We vrezen voor onze persoonlijke dingen die we er hebben achtergelaten. Maar bovenal, vinden we het erg jammer dat ons geïdealiseerde eiland toch veel minder een paradijs lijkt dan gedacht.

Project La Planta

Na onze werkvakantie afgelopen weken moet er flink worden geschaafd aan ons eerdere plan. Een plan is nog niet geschreven of er volgt al weer een gewijzigd plan, zeker als we weer contact hebben gehad met de projectleider, de architect, een aannemer of noem maar iemand op uit La Palma. Dat zal komend jaar niet anders zijn. Eén ding zal constant blijven. Het grondstuk waar ons plan op zal groeien is het veelbesproken grondstuk aan de Camino La Planta in het kleine dorpje La Punta aan de zonnige westkant van La Palma. Zevenduizend vierkante meter van het prachtige eiland voor ons. Daar gaat het gebeuren. Geen Plan A8 of B6 meer, vanaf nu Project La Planta.

De naam van de Camino past goed bij ons project. In het Spaans heeft La Planta meerdere betekenissen. Zo is een Planta een bedrijfsruimte, en zijn Plantas ook planten. Ook wordt met een Planta een verdieping of etage aangegeven. Dit past allemaal prima bij ons grondstuk. Een ruimte voor ons project omringd door groene tuinen op een uitkijkpunt, die als een etage boven het landschap uitsteekt. We hopen dat we die positieve invalshoek kunnen vasthouden als we verder gaan met de soms lastige aanpassingen in de plannen.

Als we de laatste plannen van de architect er bij pakken, met de veel hogere begroting die hij de laatste keer op heeft gesteld, moet er flink geschaafd worden. Daar hebben we de laatste dagen veel over nagedacht. En geschrapt is er.

We hebben nog steeds het idee dat we niet te veel concessies moeten doen aan de grootte en plek van ons eigen huis. Wel hebben we bezuinigd op de materialen voor de kozijnen en de grootte van het terras om het huis. ook is er 1 paar openslaande deuren van de tekening verdwenen. En van de overkapping boven het terras blijft maar de helft over. In ons laatste vakantiehuis-voor-9-personen waren verschillende overkappingen voor de vroegere appartementen gemaakt. We merkten daar dat een grote overkapping het huis binnen eigenlijk erg donker maakt. Daarnaast is zo’n overkapping best duur. We schrappen rustig door.

Het 3/4 persoons-huisje, dat we eerst bedacht hadden in één van de verhoogde bakken op het zuidelijke gedeelte van het kavel en dat vervolgens op het vlakke deel van het middenkavel naast het kleinere vakantiehuisje was gepland, blijkt financieel helaas niet haalbaar. Jammer, we hadden er het afgelopen half jaar op papier een mooi huisje van gemaakt. Met ruimte voor een gezelschap van 3 of 4 personen. Een mooie mogelijkheid voor als er een klein gezin bij ons zou verblijven.

Ook het extra zwembad komt te vervallen. We hebben afgelopen vakantie weer meegemaakt dat het niet makkelijk blijkt om het zwembadwater tot een aangename temperatuur op te warmen en warm te houden. Op onze hoogte boven zeeniveau ligt de temperatuur in december overdag rond de 20 en ’s nachts rond de 14 graden. Als je het zwembad niet verwarmd zal de temperatuur in de wintermaanden uitkomen rond de 17 graden. In een vorige vakantie hebben we al eens een onverwarmd zwembad gehad. Voor ons is een enkele duik dan voldoende voor de hele vakantie. In ons laatste vakantiehuisje betaalden we per dag een extra bedrag om het zwembad te verwarmen tot ongeveer 23 graden. Warm genoeg om 3 baantjes te trekken, maar naar ons idee wel erg koel voor een langer zwemavontuur. En voor die 2 a 3 keer 3 baantjes zwemmen per dag weegt het eigenlijk niet op tegen de kosten. Wij vinden het zeker in de wintermaanden eigenlijk te duur om een zwembad op temperatuur te houden. We gaan het eerst zonder zwembad proberen. Misschien later…en met verwarming op zonne-energie.

Na het schrappen houden we nu op het vlakke gedeelte van het bouwkavel 2 gelijke huisjes voor elk 2 personen over. Het zijn de huisjes uit ons eerste ontwerp. Bij beide huisje komt een jacuzzi of hottub in de tuin. Zeker in de wintermaanden is dat heerlijk als het ’s avonds afkoelt. Voor wie overdag wil zwemmen is een prima alternatief. Dat ligt om het hele eiland, is niet ver van ons vandaan en is meestal prima op temperatuur.