Cerveza de las tejas

We wonen op een eiland vol tradities. Net als in de rest van Spanje worden vooral de Christelijke Heiligen vereerd met een ruime hoeveelheid aandacht en bijpassend aantal vrije dagen. In Nederland is het vieren van tradities veel beperkter. Naast een handje vol Christelijke traditionele feestdagen gaat alleen voor de verjaardag van de Koning of de bevrijding de vlag van zolder.

Maar tijdens de bouw van een huis gaat in Nederland steevast de vlag uit als het hoogste punt van het dak is bereikt. De vlag gaat aan de hoogste balk en de opdrachtgever komt langs met drankjes. Pannenbier. Een fraaie traditie, die wij ook en misschien wel juist omdat we hier zijn in ere willen houden. En vandaag was het zo ver. Timmerman Juan Carlos heeft samen met Jorge en Angel de balkenconstructie voor het eerste Canarische houten dak voor ons huis gemaakt. Een ingewikkelde houten constructie die hij in de werkplaats op maat had voorbereid.

Pannenbier kennen de bouwvakkers hier eigenlijk niet. Maar toen we vanmiddag aankwamen met bier en hapjes was de nieuwe traditie direct welkom. De vlag moeten we er maar bij bedenken, maar het eerste dak op ons huis krijgt duidelijk vorm. En weer ziet het bouwwerk er meer uit als een woonhuis. Terwijl de bouwvakkers zich de biertjes goed laten smaken, fantaseren wij alvast hoe het zal worden als beide daken af zijn.

De mannen verwachten al deze week beide Canarische daken dicht te hebben. Daarna zullen Jorge en Angel de pannen er op leggen. Maar eerst is het feest. Cerveza de las Tejas. Pannenbier.

Watertank

We wonen al weer meer dan 9 maanden op La Palma. Toen we in augustus vorig jaar aankwamen was de voorbereiding van ons project al in volle gang. Eén van de dingen die we naast de voorbereiding van het terrein en de afspraken met Oscar zo snel mogelijk wilden regelen, was het repareren van het grote oude waterbassin. Het waterbassin staat op het hoogste deel van ons huiskavel, achter Casa Gerard. Het is een enorm ding van ongeveer 16 meter lang, 10 meter breed en zeker 2 en een halve meter diep. Er kan ongeveer 400 kuub water in. Genoeg voor de helft van onze jaarlijkse benodigde hoeveelheid gietwater voor de tuin.

dronefoto uit 2020 van grondstuk met boven Casa Gerard de lege watertank

Aan het eind van het droge seizoen, tegen de winter, wordt water schaarser en vaak duurder. Het is de bedoeling om elk jaar voor die tijd het bassin vol te hebben, zodat we ook in de droge maanden gietwater hebben voor de tuinen.

Maar in augustus was er al snel veel ander werk aan de winkel. De ingestorte muren werden opgeknapt, er was veel contact met Oscar over de begroting en met alle dingen er omheen, kwam de watertank laag op de to-do-lijst. Daarnaast gooide de vulkaan letterlijk roet in het eten. Met een constante toevoer van nieuwe as was het schoonvegen van het bassin onbegonnen werk.

Maar toen de vulkaan eindelijk gestopt was en aannemer Oscar begin dit jaar aan de slag ging met de bouw, kwam het project Watertank weer hoog op de lijst te staan. In februari begonnen we met het leegruimen van het bassin. In de loop van de tijd was er allerlei rommel ingewaaid en gegooid. De vulkaan had het daarna bedekt met een flinke laag as. Dus we konden aan de slag met de bezem en de schep.

De bodem en de zijkanten moesten zorgvuldig worden schoongemaakt. Daarna konden we bezig met Morcem Dry. Een middel dat het meest wegheeft van een mengsel tussen gips en cement. Het zorgt ervoor dat de scheuren en de kieren die in de loop van de tijd in het bassin zijn ontstaan worden afgedicht. Volgens buurjongen Alexi, die vaker met het goedje heeft gewerkt, moet het voldoende zijn om het bassin waterdicht te krijgen. Zijn familie heeft het bassin naast de onze. De bassins zijn gebouwd op de ongelijke rotsige ondergrond, zonder dat er een stevige betonconstructie onder zit. We moeten er daarom vanuit gaan dat de muren nog steeds een beetje werken. Ook het aanbrengen van de Morcem Dry zal niet helemaal voorkomen dat het waterbassin in de toekomst langzaam een beetje water zal verliezen.

Om de grootste barsten te dichten, adviseerde hij een duurdere versie te nemen, die flexibeler is. Na het schoonmaken maken we eerst de grootste gaten dicht met cement en vervolgens dichten we alle kieren met het goedje. We mengen 2 componenten en smeren de scheuren vol met een grote blokkwast.

Als de grote scheuren dicht zijn beginnen we het bassin helemaal wit dicht te schilderen met de gewone Morcem Dry. We mengen de zakken met water en kunnen voor het mengen een grote mixer gebruiken van Oscar. Op advies van Alexi en de leverancier schilderen we ook deze pasta op de muren met een grote blokkwast. De eerste keer horizontaal en 2-4 uur later moet hier een tweede laag verticaal overheen. Hierdoor worden ook de kleinere kieren stevig volgedrukt. Het is zwaar werk, maar het gaat heel aardig en na een dag hebben we een mooi vlakje wit gemaakt. De tank is alleen erg groot, en in dit tempo zijn we zeker 2 a 3 weken aan het schilderen.

Na nog een dagje met de blokkwast komt bouwvakker Jorge kijken wat we precies aan het doen zijn. Hij vindt dat het anders en sneller kan. Hij vraagt ons waarom we de pasta niet spuiten. Hij heeft wel een spuit en we kunnen een compressor van Oscar lenen.

Het gaat inderdaad veel sneller met de spuit en ook op deze manier is het geen probleem de kieren goed dicht te krijgen. Al snel hanteert Anita de spuit als een volleerde schilder en mixt Jeroen ondertussen de zakken met water. Het gaat zelfs zo snel dat Jeroen moeite heeft Anita bij te houden en al snel komt het eind van de eerste lading zakken Morcem Dry in zicht.

Het blijkt de laatste tijd erg lastig te zijn om aan bouwmaterialen te komen. Dat hadden we ook al begrepen van Oscar en van de bouwvakkers. Het blijkt ook een hele klus om extra Morcem Dry te bestellen. Afgelopen week kwam eindelijk een palet nieuwe zakken binnen. 16 Zakken, waar we op 20 hadden gehoopt. Meer was er echt niet te krijgen.

We gingen er afgelopen woensdag meteen vroeg mee aan de slag. In 2 dagen is vrijwel het hele bassin strak wit van binnen. Zo stralend wit dat we vrijdag met een zonnebril de vloer hebben afgemaakt.

We hadden dit blog graag af willen sluiten met een foto van een helemaal witte watertank. Het kleine stukje dat nog moet zijn precies de 4 zakken die we misten in de bestelling.

Tuin om ons huis

Deze week is er op de bouwplaats niet gewerkt aan ons woonhuis. Jorge en Angel konden nog niet verder omdat het beton van het platte dak en de corona moet drogen en werken verder aan het eerste vakantiehuisje. De timmerman werkt in zijn werkplaats aan de voorbereidingen van de schuine houten daken.

Dat gaf ons deze week de tijd om na te denken over de tuinen rondom ons huis. Ons huiskavel is echt gigantisch. Samen met de watertank erboven meet het huiskavel een kleine 2.000 m2.

dronefoto genomen toen wij in 2020 het grondstuk kochten (de dronebestuurder staat op punt 9 van de kaart)
bouwtekening Proyect Basico. (1=watertank, 2=Casa Gerard, 3=ons huis)

Op het hoogste terras staan de watertank en Casa Gerard. In de tuin van Gerard staan 4 oude avocadobomen waar we langzaam wat nieuw leven in proberen te krijgen. Tussen de avocadobomen staan 3 mooie palmbomen en allerlei groen gebladerte. We kennen de groene struikjes die overal staan niet bij naam, maar de schapen schijnen er gek op te zijn. Wij hebben geen schapen en ook de schapen van bovenbuurman Adriaan zullen we na ons laatste gesprek over hun eetgedrag niet terug zien. We vinden de struikjes wel mooi en ze geven een mooie frisgroene kleur. Omdat het de laatste tijd regelmatig heeft geregend en omdat we de inhoud van de watertank langzaam over dit terras hebben verdeeld, komt overal onder de boompjes en struiken een groen tapijt van gras op. We vinden dit gedeelte van de tuin voorlopig prima zo.

Aan de vrije noordkant van de Tuin van Gerard ligt onze tuin-met-een zitje. We hebben inmiddels royaal fruitbomen ingeslagen en de eerste exemplaren zijn geplant op dit deel en het terras eronder. Over een paar jaar hopen we er sinaasappels, mandarijnen, granaatappels en misschien zelfs pruimen te kunnen oogsten.

verse boompjes beschut in eigen kwekerij

Op de vrije noordelijke zijkant van het huis, onder de tuin van Gerard en naast de hoger gelegen tuin-met-een-zitje, willen we onze jacuzzi bouwen. Het eerste idee is een tuin in Japanse sfeer, helemaal zen…

Op het lage terras onder ons huis komt een rij mangobomen. De oude natuurstenen scheidingsmuur is naast ons huis nog intact. Op de plek van ons huis was de scheidingsmuur ingestort. Dat kun je zien op de dronefoto’s uit 2020. De architect had op de bouwtekening een nieuwe muur vóór ons huis bedacht. Maar samen met Oscar hadden we destijds besloten om alleen op de hoek richting de vakantiehuisjes de muur te herstellen. Op de plek van de ingestorte muur vóór ons huis hebben de bouwvakkers in de loop van de bouw hun kapotte stenen en ander materiaal gedumpt. Als zij klaar zijn willen we de helling bekleden met kleine stenen. We zagen een voorbeeld hiervan in het naburige dorpje Arecida. Wij hebben kleine en grote stenen genoeg. Dat wordt vast mooi.

Omdat we geen muur plaatsen tussen ons en het lager gelegen terras, blijft het uitzicht naar beneden behouden. De mangoboompjes moeten het kleine beetje zicht dat onderbuurman Godon heeft op ons huis beperken. Aan de zijkant van de helling-met-steentjes komt een trap, zodat we vanaf ons huis makkelijk naar de mangoboomgaard kunnen lopen.

Ons huis krijgt vorm

Inmiddels zijn Jorge en Angel een kleine 3 maanden bezig met de bouw van ons huis. Na een stroef begin zijn de mannen van Oscar de laatste weken flink op stoom gekomen. De stenen van de buitenmuur zijn vakkundig op elkaar gestapeld en vormen samen met de pilaren op de hoeken en de betonnen bovenrand al een duidelijke omlijsting van wat ons huis gaat worden. Boven de badkamer en de werkkamer is al een plat dak gemaakt. Afgelopen week zijn de timmermannen in hun werkplaats bezig geweest de 2 houten daken voor te bereiden. Ik verwacht dat ze komende week beginnen met de balken en de plankenopbouw voor de schuine daken op onze woonkamer/keuken en onze slaapkamer.

Maar je kunt de contouren van het huis al zien. Niet alleen van dichtbij, maar ook als we ’s avonds in de buurt wandelen steekt het nog ruwe bouwwerk al af tegen de steile heuvel boven het dorpje La Punta. En zelfs vanuit ons tijdelijke huisje kunnen we de rand van het dak zien. Soms zien we zelfs de bouwvakkers aan het werk op het dak.

Hoewel het interieur van het huis een wirwar is van ijzeren steunen, zijn de verschillende ruimtes al duidelijk te herkennen. Het bevalt ons allemaal prima. Het huis is zeker ruim genoeg en in alle ruimtes is het prettig licht. Als we door onze toekomstige ramen en deuren kijken, krijgen we al een aardig idee hoe onze toekomst eruit gaat zien. We krijgen zin om te beginnen met de inrichting en de tuinen om het huis. Nog even wachten totdat de eerste ruwe bouwfase is afgelopen. Zeker de tuinen zien er op dit moment nog uit als een opslag voor bouwmaterialen.

Ik geef een kleine compilatie van de bouw tot nu toe. Natuurlijk kunnen de bouwliefhebbers ook meer foto’s en beschrijvingen vinden in ons speciale bouwblog (zie bovenaan in het menu of volg de volgende link: De bouw van Las Prinsas).

Gezien vanuit het noorden:

Vanuit het zuiden:

Nieuwe plannen

Anita is een week naar Nederland. Tijd om de contacten met Nederlandse vrienden en onze familie te onderhouden. En natuurlijk om de verjaardag van zus Karin te vieren. De afgelopen weken waren hectisch en een weekje er tussenuit kwam wel goed uit.

Omdat er de laatste tijd rondom de bouw van alles gebeurt bleef ik op La Palma. Niet om zo veel mogelijk te werken, maar om de lopende zaken in de gaten te houden. We hebben de afgelopen weken gemerkt dat het goed is om af en toe te overleggen met Oscar en Jorge en Angel. De tekeningen van de architect worden soms met zo’n korrel zout genomen, dat we graag de voortgang meerdere keren per week vergelijken met wat we destijds bedacht hadden.

Nog maar een week geleden hebben we een deel van ons grondstuk verkocht aan Andreas en Ulrike. Dit geeft ons financieel veel meer armslag. En met extra budget voor zwembad, jacuzzi en tuin werden al snel de eerste plannen gesmeed.

Eergisteren maakte ik alleen een wandeling in de buurt. De wandeling ging langs ons grondstuk, door het verlaten gebied erboven en terug langs het hoger gelegen deel van La Punta en het naastgelegen Arecida. Ik begin het gebied inmiddels aardig te kennen.

Boven Arecida staan een paar grotere landhuizen met luxe tuinen. Deels voor de verhuur, deels bewoond door voornamelijk Duitse eigenaren, die er slechts een deel van het jaar wonen. Ik liep over een weg waar ik eigenlijk nog niet eerder was geweest. Ik herkende een huis waar wij in de beginfase van onze zoektocht naar een grondstuk belangstelling voor hadden gehad. Destijds stond er alleen een ruwbouw huis. De nieuwe eigenaar had er een mooi huis van gemaakt. Ook het naastgelegen perceel kwam mij bekend voor. Ik had het al eens op foto’s voorbij zien komen bij een makelaar. Vooral de tuin was me bijgebleven. Prachtig. En waar ik op basis van de foto’s had gedacht dat het een enorm complex moest zijn, leek het in het echt prettig bescheiden. Met zwembad en losstaande pergola. Als ik die afmetingen goed inschat, kan die tuin eigenlijk niet veel groter zijn dan de tuinen die wij hebben bij onze vakantiehuisjes…

In gedachten zie ik zo’n luxe tuin al voor me. Na de wandeling meteen de afmeting van de tuin opgezocht met behulp van de prima website van de Spaanse overheid. De afmeting van de tuin zijn zo’n 17 bij 20 meter. En dat scheelt heel weinig met de afmetingen van de tuin die elk van onze vakantiehuisjes heeft.

Vanochtend nog even nagemeten. Het kan prima. Eén huisje met zo’n zwembad en één met een jacuzzi, beide met zo’n pergola omgeven door een grasveld. Paar palmen op de hoeken en een rijtje cipressen op de rand. Ik ben om. Nu afwachten wat Anita zegt. Misschien heeft zij in Nederland hele andere ideeën gekregen over de inrichting van de tuinen. Maar ik denk het niet. Dat wordt weer budgetteren.

Plan B

Vorige week vrijdag spraken we onze vriend Ruud. Ruud woont in het naburige Puntagorda en zijn project heeft veel gelijkenis met de onze. Hij weet ook uit zijn project hoe het is om budgettair krap te zitten en herhaalde iets dat hij ook al eens eerder tegen ons zei: heb een plan B. Als je je teveel hecht aan je eerste plan en het zit tegen (wat altijd gebeurt) dan zie je binnen dat plan op een gegeven moment geen mogelijkheden meer en raakt de energie om door te gaan op. Met een Plan B heb je altijd een extra keuze.

Ons Plan B ligt al een tijdje te verstoffen onderin een la. Ons grondstuk is opgedeeld in 3 delen. Op het noordelijke deel wordt op dit moment ons huis gebouwd. Op het middelste gedeelte is de aannemer bezig met de funderingen van de 2 vakantiehuisjes. In ons eerste plan was het zuidelijke kavel bestemd voor een derde vakantiehuisje. Dit zou een huisje voor 4 gasten worden. Het huisje was gepland op of net naast een hoger ommuurd terrein dat boven de oprit ligt. De architect was destijds al begonnen aan de bouwtekeningen. Maar doordat we in de loop van de tijd moesten schaven aan het budget werd dit derde vakantiehuisje afgeslankt tot een vakantiehuisje voor 2 personen. Toen we hoorden dat het een hele toer zou worden om de financiering bij een Spaanse bank voor dit huisje te regelen, werd het derde vakantiehuisje uiteindelijk helemaal uit de planning geschrapt. Eigenlijk paste het plan waarin 2 vakantiehuisjes staan ons veel beter en ook met 2 huisjes komen we er financieel prima uit. We hadden nog geen bestemming voor het laatste gebiedsdeel. Mogelijk konden we dit deel later verkopen als we er financieel toch niet uit zouden komen. We noemden het Plan B.

Toen we ruim een half jaar geleden op La Palma aankwamen, bleek al snel dat we ons hele project ook zonder het derde vakantiehuisje maar net konden betalen. In overleg met Oscar de aannemer hebben we net zo lang geschaafd tot we een werkbaar plan hadden om toch ons huis en de 2 vakantiehuisjes te kunnen bouwen. Maar het plan was flink afgeslankt. Zo waren het zwembad en de jacuzzi’s gesneuveld en moesten we de tuinen en de huisjes toch iets minder luxe inrichten dan we eerder van plan waren. Maar we waren eruit en de plannen gingen door.

De laatste maanden kwamen er toch een paar tegenslagen bij. Hoewel we proberen de kosten zo goed mogelijk af te stemmen op het beschikbare budget, kwamen we vaker iets tekort dan dat we overhielden. Daarnaast zitten we nog steeds met de kwestie rond de registratie van het gebiedsdeel van de vakantiehuisjes. Het is best mogelijk dat hierdoor de bouwvergunning flink langer op zich zal laten wachten. En als we pas veel later met de verhuur kunnen beginnen, kan daar best een financieel probleem ontstaan. Omdat ons budget dit soort problemen nauwelijks meer kan opvangen, hadden we de afgelopen tijd toch langzaam wat zorgen.

Toen we afgelopen zaterdag net klaar waren met het opruimen van de weggewaaide delen van ons bouwterrein kwamen 2 Duitse wandelaars het terrein op lopen. Andreas en Ulrike blijken een leuk stel en het klikt eigenlijk meteen. Zij zijn zich aan het oriënteren op de aankoop van een vakantiehuis of een grondstuk waarop zij dit huis kunnen bouwen. Het is op La Palma de laatste jaren niet makkelijk om een huis of een stuk bouwgrond te kopen. Na de vulkaanuitbarsting is dat alleen maar lastiger geworden. Ze vragen zich ook af hoe zij het proces van de aankoop precies moeten aanpakken. Ze zijn al meerdere keren bij makelaars binnengestapt en op één of andere manier lukt het hen niet om er tussen te komen. Of wij misschien nog andere makelaars weten. Of een grondstuk kennen dat buiten die kanalen te koop is.

Ik leg hen uit dat ook bij ons de zoektocht lang heeft geduurd en vertel ook van ons plan om eventueel in de toekomst een stuk van ons grondstuk te verkopen. Ze zijn meteen dolenthousiast. Als het aan hen ligt moeten we direct gaan voor plan B. We nemen een dag om het op ons in te laten werken. Eigenlijk zijn we nog niet serieus bezig geweest met Plan B. Maar nu het zich in de vorm van deze 2 aardige mensen aandient zetten we de voor- en nadelen eens goed op een rijtje. Plan B betekent wel wat extra financiële armslag. En dat zwembad. En die 2 jacuzzi’s. En een eind aan veel van de zorgen die de laatste tijd steeds meer opdoken. En de nadelen? Als we er goed over nadenken zijn dat er eigenlijk weinig. Anita is haar voormalige groentetuin kwijt. Die had zij eerst bedacht op het hooggelegen terrein boven de oprit. Het was het deel van het terrein waardoor vooral Anita al in een vroeg stadium verliefd werd op het grondstuk. Maar de groentetuin was op papier al verplaatst richting ons huis en vervangen door een paar fruitbomen. En dat geplande kippenhok kan vast ook wel ergens anders…..We gaan in gesprek.

Andreas en Ulrike blijken na ons eerste gesprek nog veel enthousiaster geworden. Ze zijn zondag nog meerdere keren op het grondstuk geweest en hebben in hun hoofd het zuidelijke gebiedsdeel al ingericht met hun toekomstige huis. We bespreken maandag hun ideeën en komen er al vlot achter dat hun idee als een puzzelstukje past binnen ons project. Zij willen een mooi vakantiehuis bouwen in Canarische stijl, waar ze de eerste jaren een paar maanden per jaar verblijven. De rest van het jaar zal het vakantiehuis verhuurd moeten worden en zal iemand het onderhoud moeten verzorgen. Dat kan alleen als er een buurman woont die hun huis in de gaten houdt. Wij zien die samenwerking helemaal zitten. Eigenlijk is deze optie geen Plan B, maar lijkt het verdacht veel op ons allereerste plan met 3 vakantiehuisjes, waarbij het laatste vakantiehuisje geschikt is voor 4 personen en met een groot zwembad. Zij vullen in wat wij niet konden maken. En omdat we alle vier het idee hebben dat we al direct zo goed met elkaar kunnen opschieten is de vaststelling van een prijs zonder onderhandelen vlot bepaald. Een overeenkomst waarmee we allen dik tevreden zijn. Alle volgende dagen van die week treffen we hen op ons land en bespreken we uitgebreid hun en onze plannen.

Gisteren hebben we samen met Rogier het voorlopige koopcontract getekend. Officieel, maar gewoon bij ons op het terras met een kop koffie. Voor beide partijen zekerheid dat het doorgaat en voor hen net op tijd voordat ze vanochtend terugvlogen naar Duitsland.

Er zal nog een hoop te bespreken zijn de komende tijd en we verwachten dat we hen binnenkort al weer terug zien. Ondertussen zijn de eerste contacten voor hun bouwproject gelegd met mensen die wij in de loop van de tijd hebben leren kennen. Het wordt een mooi project dat precies past binnen ons plan. En wij gaan samen bezig met een project waar we de eerder afgeschaafde stukken weer in kunnen passen. Zonder de financiële zorgen van de afgelopen tijd. En dat geeft een boel rust. Precies wat Ruud zei. Nog maar een week geleden.

Een dag vol verrassingen

Afgelopen week stopte het wagentje van een emotionele achtbaan voor onze deur. Het doel was om het proces rond de bouwvergunningen van onze vakantiehuisjes vlot te trekken. Het werd een hobbelige rit met tussenstops bij projectontwikkelaar en vertaler Rogier, aannemer Oscar, de architect, en de verkopend makelaar. De meningen waren verdeeld en aan ons de schone taak als leken om te kiezen. Bij een foute keuze is de kans groot dat de bouw van de vakantiehuisjes een enorme vertraging gaat oplopen. Daar zijn de aannemer en wij natuurlijk helemaal niet blij mee. Het wagentje van de emotionele achtbaan stopte uiteindelijk bij de notaris, waar we hebben afgesproken verschillende processen tegelijk op te pakken. Nu maar hopen dat het allemaal goed afloopt en we op tijd de juiste stempeltjes krijgen.

Ondertussen zijn we gestart met het opknappen en waterdicht maken van onze grote watertank. Na een berichtje op facebook hierover bleken wij niet de enigen op La Palma met een overjarige watertank. Na enkele mailwisselingen spraken we af om vanochtend bij ons op het land te laten zien hoe wij dit tot nu toe hebben opgepakt. Bij aankomst op het land stond ons de eerste verrassing te wachten. Overal zagen we witte platen isolatiemateriaal liggen. Op het land van onze buren, in de bomen en op de toegangsweg. Het hele gebied was versierd met schuimige platen afkomstig van onze bouwplaats. Gisteravond was er een stevige wind opgestoken en het resultaat lag overal. Voor ons de schone taak om overal de stukken te verzamelen. Onze bezoeker kon direct de handen uit de mouwen steken. De watertank moest nog even wachten.

Aangekomen bij ons huis kwam de volgende verrassing. Een aantal van de net gebouwde muren van ons huis waren gisterenavond omgewaaid. Het geheel zag er uit als enorme chaos. Wat vorige week in een paar dagen was opgebouwd was door de wind in een mum van tijd weer vlak gemaakt, een heleboel werk voor niets. Nadat we de aannemer gisteren blij hadden gemaakt met de procedures bij de notaris, hebben we hem vandaag een stuk minder blij gemaakt met de melding dat meerdere buitenmuren opnieuw opgebouwd moeten worden. En dat de bouwvakkers maandag kunnen beginnen met het opruimen van de puinhoop.

De rest van de ochtend spraken we samen met de watertank-bezoeker over het dichtmaken van de water tank en het leven op een prachtig eiland. Net op het moment dat we zaten te bedenken of we de rest van de middag nog aan het werk zouden gaan of dat het weekend was begonnen, zagen we twee wandelaars ons bouwterrein op lopen. Het wandelpad onder ons huiskavel gaat duidelijk niet ons terrein op, hier moest meer aan de hand zijn. Bij navraag bleek het Duitse koppel niet alleen aan het wandelen te zijn, zij waren eigenlijk op zoek naar een geschikte plaats om een huis te bouwen en ze hadden gezien dat er bij ons op dat gebied het een en ander gebeurde. Het werd een leuk gesprek dat eindigde in een grote rondleiding rond ons grondstuk met een mogelijk verrassende ontknoping voor ons allen. We gaan er volgende week op terug komen. Wat begon als een werkdag onder in de watertank werd een dag vol verrassingen.

Beton

Aannemer Oscar is begonnen met de bouw van de drie huizen. Na de voorbereiding die voor ons vooral draaide om het woord Piedras, zijn we in de fase Hormigon en Cemento aangekomen. Afgelopen week stond in het teken van beton. En dat zal de komende weken wel zo blijven.

Dinsdag kwamen er zes vrachtwagens met beton om de fundering van ons huis te storten. Vorige week hadden we al een hoek uit de muur naast de oprit gehaald zodat ze naar boven konden komen. In de vroege ochtend waren de eerste vier wagens zonder probleem boven gekomen. Toen wij halverwege de ochtend kwamen kijken stonden er twee betonwagens voor de oprit. Een lege wagen nummer 4 klaar voor de terugweg en een volle wagen nummer 5 met een probleem. De chauffeur van wagen nummer 5 had al een paar keer geprobeerd om de wagen over de steile oprit naar boven te rijden, maar de duidelijk minder ervaren man kon het niet voor elkaar krijgen. De helling lukte nog wel, maar de bocht daarna zag hij niet zitten. Terwijl de vorige 4 chauffeurs nog maar even daarvoor toch echt dezelfde route hadden afgelegd. En volgde druk overleg tussen de chauffeurs van de beide vrachtwagens en de mannen van Oscar. Na veel gebaren, rap Spaans en veel telefoontjes moest uiteindelijk Oscar, die na de eerste 4 vrachtwagens verder was gegaan naar een volgende klus, terugkomen om de chauffeur te vertellen dat hij toch echt naar boven moest. Na heel veel aanwijzingen, gehannes, heen en weer steken, schade aan de bumper en beton op de oprit en de weg lukte het uiteindelijk om de wagen op de bouwplaats te krijgen.

De chauffeur was duidelijk aangedaan door de hele situatie en wou het liefst zo snel mogelijk weg. Het hielp allemaal niet bij het storten van het beton. Jorge en Angel, de betonmannen, stonden er hoofdschuddend bij terwijl Oscar alles vanaf een afstandje in de gaten hield. We verwachten dat deze chauffeur de volgende keer niet meer komt. En dat vindt niemand erg.

Gelukkig kwam de chauffeur van wagen nummer 6 probleemloos boven en kon het karwei netjes worden afgemaakt. Het was mooi om te zien hoe het beton door Jorge en Angel werd verdeeld binnen de bekisting en het resultaat ziet er indrukwekkend uit.

Nadat de 6e vrachtwagen zijn beton had gelost en de bekisting was gevuld, volgde nog een lastig klusje. De chauffeur van wagen nummer 5 had aan het begin van de oprit zo zitten hannesen dat een deel van zijn lading onderaan de toegangsweg was achtergebleven. Het gemorste beton begon al aardig uit te harden toen we samen met Jorge en Angel de resten van de weg onder ons kavel afschraapten. We vullen er de gaten op de oprit maar een beetje mee op. Door de zware vrachtwagens van de laatste tijd begint het oude deel van de oprit hier en daar flinke gaten te vertonen. Daar moeten we later vast nog meer beton voor draaien.

De betonwagens hadden niet alleen op de oprit flinke sporen achtergelaten. Ook in de hoek waar we een deel van de muur hadden afgebroken konden we aan de badensporen precies zien waar we de muur opnieuw moesten opbouwen. Omdat ze er vlak langs hadden gereden leek het ons beter de hoek nog iets verder weg te graven. Een stevig klusje voor ons tweeën. Erg leuk, tijdens deze klus hadden we regelmatig aanspraak van wandelaars. Ze lopen onder ons terrein langs, over de weg waarover ook de betonwagens reden. Deze weg is ook onderdeel van één van de grote wandelroutes over het eiland, het Koningspad de GR130. We merken dat er weer meer toeristen op het eiland zijn en dat we steeds meer wandelaars langs zien komen.

De volgende dagen hebben Tibor en Jeroen de muur weer met een mooie bocht opgebouwd. Het was een goed besluit om de muur af te breken en op deze manier op te bouwen. De oprit was een lastige hoek en niet overzichtelijk. Met de afgeronde entree zal het ook in de toekomst makkelijker zijn voor gasten om het terrein in te rijden. We hebben zelfs besloten de ronding door te zetten tot in het hoge deel van het terrein, waar de vakantiehuisjes staan. Het begint er al steeds mooier uit te zien.

Een muur meer of minder

Oscar houdt het tempo dat vorige week werd ingezet op de bouwplaats hoog. Het cement van ons huis is nog nauwelijks droog of dat van het eerste vakantiehuisje wordt al gestort. Drie collega’s van Jorge en Angel hebben ondertussen het betonijzer in de bekisting gevlochten. Het was de bedoeling om ook deze week de eerste vrachtwagens met beton te laten komen. In de voorbereiding hierop was de chauffeur van de betonwagen eerder deze week langs gekomen. Een inspectie of hij met zijn zware wagen het terrein wel op kan. En daar zit een probleempje. De toegang naar het bouwterrein vanaf de weg is steil en vrij smal. En hoewel de vrachtwagens met grava en betonijzer tot nu toe geen probleem hadden om boven te komen, wil hij toch geen risico nemen met zijn volle betonwagen. Zijn voorstel is om één van de natuurstenen hoeken naast de inrit af te schuinen. Het alternatief is dat Jorge en Angel al het beton zelf op de bouwplaats maken. Oscar durfde het ons amper te vertellen. Maar ook wij willen natuurlijk dat het werk zo snel mogelijk doorgaat. En tijdens een gesprekje met Jorge en Angel waren we er snel uit. Die vrachtwagen moet naar boven kunnen. En wij hebben weer twee Spaanse woorden geleerd: Espalda en Dolor

Het maken van het beton onder de huisjes valt onder het budget van Oscar. Het scheelt Oscar veel tijd als het beton kan worden gebracht met de vrachtwagen. En omdat we blij zijn met het vlotte tempo van de bouw, doen we Oscar een voorstel. Wij zullen de sloop en de opbouw van deze muur voor onze rekening nemen. Als tegenprestatie zal Oscar de cementpaden op het gedeelte van de vakantiehuisjes voor zijn rekening nemen. Zij het beton, wij de natuurstenen muren. Ieder zijn vak ;).

Met z’n tweeën begonnen we nog diezelfde dag met de bovenste stenen van de muur. Bij het afbreken van de hoek zien we dat de muur even verderop ook niet erg sterk is. Vroeger werden dergelijke muren alleen opgebouwd uit losse stenen. Als je de losse stenen op de juiste manier in elkaar puzzelt, dan kan de muur jaren blijven staan. Maar als in de loop van de tijd stenen verschuiven, dan raakt de stevigheid er snel uit en valt de constructie uit elkaar. Tegenwoordig worden de muren verstevigd met cement. Als we de muur ook weer stevig willen opbouwen, zullen we een flink stuk uit de muur moeten halen.

Helaas is er op zo’n korte termijn via Alexi geen pala beschikbaar om ons te helpen met het afbreken van de muur. Gelukkig kan Tibor een dagje komen helpen. Tibor is een kennis van Alexi en hij heeft ons al eerder geholpen met het bouwen van de muren op ons huiskavel.

De dag is nog niet halverwege als de muur is gesloopt. Volgende week woensdag komt Tibor terug. Dan zullen we samen de muur weer opbouwen. Iets verder naar achter en met een ronde hoek. Goed genoeg voor de chauffeur van de betonwagen en zeker beter voor de ruggen van Jorge en Angel.

Bewogen week

Afgelopen week was een week vol ups en downs. Net als het weer. Het was de ene dag prachtig weer met voorjaarstemperaturen en een heerlijk zonnetje, de volgende dag was het kil en onstuimig met donker weer en af en toe een buitje.

Afgelopen maandag zijn de mannen van Oscar begonnen met de fundering van ons huis. Wij hoeven daar niet bij te helpen, de hele bouw van de drie huisjes hebben we uitbesteed aan de aannemer. Voorlopig geen gesleep met stenen. Onze lichamen zijn wel blij met de rust. Zeker de eerste dagen van de week zijn we alleen op het terrein geweest om te overleggen met Oscar over de volgorde van de werkzaamheden en natuurlijk om de opbouw van ons huis te zien. Jorge en Angel zijn ervaren bouwvakkers en na een week komen de contouren van ons huis al in zicht. Op onze webpagina De bouw van Finca Las Prinsas vind je in februari hiervan meer foto’s.

We willen de komende weken de omgeving van het bouwterrein verder inrichten. Deze week konden we er ons slecht toe zetten. Dat kwam natuurlijk aan de ene kant door het weer. Maar toen het zonnetje in de loop van de week vaker ging schijnen, waren er plotseling weer wat andere dingen die roet in het eten gooiden. Eerst kwam daar het bericht van de makelaar die ons het terrein heeft verkocht. Er bleek voor de zoveelste keer toch nog een probleem te zijn met de correcte registratie van het terrein. Wij begrepen echt niet wat er nu weer mis was, de uitleg van de makelaar gaf ook geen duidelijkheid. Maar de wijziging die nog moest worden doorgevoerd kwam wel met een pittig prijskaartje. En we waren zo blij dat we eindelijk van dit langdurige traject af waren. En we hadden ook wel gehoopt dat we eindelijk van de makelaar af waren. En als de makelaar contact opneemt kost het geld en tijd.

Diezelfde dag kwam er mail van Rogier. Rogier is onze contactpersoon tussen veel instanties en de architect. En de architect had bericht gekregen van de gemeente over de aanvraag van de bouwvergunning. Het kavel waarop de vakantiehuisjes komen is bij het register ondergebracht in 2 verschillende geregistreerde kavels. En hoewel deze beide van ons zijn, is het voor de vergunning nodig dat ze beide op één registraal kavel staan. Dat betekent dat we naast de perikelen met de makelaar ook zelf nog naar het register moeten voor een aanpassing. En van het Registro weten we inmiddels één ding: alle trajecten zijn langdurig en kostbaar. Daarom zijn we bang dat dit voor veel vertraging gaat zorgen terwijl de bouw al is begonnen. Op een verder hemelsblauwe dag begonnen de wolken zich toch in rap tempo samen te pakken. We waren er niet gerust op. In een poging om er even op uit te gaan om de zinnen te verzetten bleek ook nog eens dat de auto ernstige problemen begon te vertonen bij het starten. Met de auto voor de derde maal in korte tijd voor een grote reparatie bij de garage kwam de derde tegenvaller van de dag voorbij. Een driekoppig monster uit de wet van Murphey? We sliepen er slecht van.

Maar gelukkig was het ook de volgende dag stralend weer en losten een deel van de problemen zoals vaker weer op in de zilte zeewind. Anita was vroeg op en had eigenlijk in no-time het probleem van de makelaar opgelost. Het blijkt niet ons probleem maar iets dat de verkoper eigenlijk al eerder had moeten oplossen. Het zal ons wat tijd kosten, maar de pittige rekening gaat niet naar ons. Het registratieverhaal voor de gemeente zullen we zelf moeten oplossen, maar Rogier probeert het zo vorm te geven dat de aanvraag voor de vergunning niet te veel vertraging op gaat leveren. Op de bouwplaats was Oscar niet erg onder de indruk van de vertraging bij de gemeente. Er is altijd wel wat. Hij past het wel in in zijn planning en gaat toch gewoon verder met de bouw van de huisjes. Ook al komt de vergunning voor de vakantiehuisjes wat later.

En aan het eind van de week staat ook de auto weer op de oprit. Met de onderdelen die vorige eigenaar Olmo in de auto had achtergelaten is het startprobleem waarschijnlijk verholpen.

Af en toe is het leven bij ons een emotionele achtbaan. Het ene moment is het traject rustig en lijkt het wel of we op vakantie zijn. Een volgend moment staan we voor vrijwel onmogelijke uitdagingen en zakt de moed ons in de schoenen. Zo gaat dat blijkbaar tijdens zo’n groot project in een vreemd land. Maar makkelijk is het zeker niet altijd. Makkelijk was ook niet de reden waarom we hieraan zijn begonnen. Makkelijk was om in Nederland door te leven met ons oude leventje. Maar kijk ons nou toch eens. We wonen op een prachtig eiland, waar even verderop een huis wordt gebouwd dat wij zelf hebben bedacht. Voor ons. Met in de tuin nog 2 prachtige huisjes. En wij mogen helpen te bouwen aan een toekomst waar we zin in hebben. Zeker de moeite waard.