Afscheid en toekomst

Afgelopen weekend was het grote afscheidsfeest voor familie en vrienden. Het werd een gezellig afscheid met mooi weer, speeches en gezang. Bij de hilarische verloting werden de laatste dingen weggeven die we niet meer meenemen. Een gegeven paard mag je natuurlijk niet in de bek kijken, maar later werd er nog volop geruild. Anita verkocht haar auto en fiets al vlot binnen de familie, volgens mij hebben we binnenkort niets meer. Het huisje in Voorthuizen wordt steeds leger. Alleen de dozen voor La Palma blijven over en wachten op de vrachtwagen die ze naar onze toekomst zal brengen.

Nu van iedereen afscheid is genomen, komt ons vertrek steeds dichterbij. Nog 11 dagen. Anita is deze week al officieel zonder werk en is bezig de administratie op orde te brengen. Het verleden wordt afgerond, de toekomst kan beginnen. Het voelt vreemd en spannend.

De laatste weken hebben we niet veel tijd besteed aan de voortgang van ons project. Er waren hier gewoon te veel dingen die nog geregeld moesten worden. En op La Palma leek ons project ook weer onderop de stapel te liggen. Maar zoals de hele tijd: we komen weer in beeld als we daar zijn. De projectontwikkelaar op La Palma heeft de dag na aankomst om 9 uur ’s morgens al een afspraak met de aannemer geregeld om de bouw door te spreken. We blijven lekker bezig.

Helaas gaat poes toch niet mee. De laatste weken is ze haar eetlust verloren, ze heeft een vreemde dikke buik gekregen, maar wordt verder steeds magerder en het lopen gaat steeds lastiger. De oude dame geeft het op. Helaas geen salamanders voor haar om mee te spelen. Vanmiddag gaan we met haar naar de dierenarts. Ik denk dat het een enkele reis wordt. Ze heeft een mooi leven gehad, 15 jaar is ze bij ons geweest. We zullen haar missen.

In herinnering: Teunis

Dinsdagochtend kregen wij het bericht dat Teunis is overleden.

Teunis en Ruud hebben we leren kennen in de periode dat we bezig waren te ontdekken of het mogelijk was om op La Palma te gaan wonen. Al bij ons eerste contact, destijds nog in hun huis in Almelo, was duidelijk dat de plannen die zij hadden erg veel leken op onze plannen. Alleen was hun voorbereiding al twee jaar langer bezig. We hebben enorm veel gehad aan de gesprekken over hun en onze plannen. Zij hielpen ons waar nodig en de problemen waar zij tegen aan liepen, konden wij daardoor voorkomen. Elk volgend bezoek aan La Palma was een gelegenheid bij te praten over hun en ons project. Vaak waren de gesprekken uitgebreid en niet zelden eindigden ze bij de Belgische bierbrouwerij met een biertje en tapas. Teunis en Ruud zijn voor ons onlosmakelijk verbonden met La Palma.

Het zal vreemd en leeg zijn dat we Teunis niet meer zullen zien. We gaan hem missen. En we hopen dat het Ruud lukt om deze zware tegenslag een plek te geven en hun droom alsnog waar te maken.

Uitreiking van de prijs die we hadden gewonnen door de naam van de finca te raden. April 2021

Het gaat echt gebeuren

Het is een jaar of drie geleden dat we definitief besloten om naar La Palma te vertrekken om daar een nieuwe toekomst op te bouwen. Die eerste tijd rekenden we er op dat het nog wel een paar jaar ging duren voor we zouden vertrekken. Omdat Jeroen werkt op de veiling, en daar elke twee maanden een veiling wordt georganiseerd, rekenden we het aantal veilingen uit dat we nog moesten werken voordat we zouden gaan. Zes veilingen werden twaalf veilingen, werden weer zes veilingen en heel langzaam gingen we aftellen in maanden. Een paar weken geleden is de laatste veiling waar Jeroen aan werkt afgelopen en kunnen we tellen in weken. En ook het eind daarvan is in zicht. En dan gaan we echt.

De laatste maanden gingen langzaam. Het project op La Palma vordert traag, we hopen dat daar verandering in komt als we daar over een paar weken zijn. In Nederland is ondertussen het meeste wel geregeld. Jeroens auto is verkocht, ook zijn fiets kan binnenkort mee naar een collega op het werk. De antieke kast staat al op de veiling en de verhuurder van ons huisje heeft al een nieuwe huurder geregeld voor als wij er niet meer zijn. De meeste dingen zijn intussen geregeld. We proberen alles zo goed mogelijk te plannen. Echter niet alles is te plannen, ook al wil je nog zo graag. Dat werd afgelopen weken maar weer eens pijnlijk duidelijk toen één van onze vrienden erg slechte berichten kreeg over zijn gezondheid. Het ene moment zit je vol met mooie plannen, een volgend moment valt alles in duigen. Wat een klap, dat hakte er flink in. Het was voor ons een signaal om meer tevreden te zijn met de kans die wij krijgen om onze plannen uit te voeren. Ook al zit het soms even tegen en gaan dingen niet altijd zoals we willen. Het is zeker een goede reden om niet te wachten met onze plannen.

Afgelopen week was het tijd om weer wat extra energie te krijgen voor de laatste loodjes. Voor allebei werd op het werk een feestelijk afscheid georganiseerd. Anita ging lekker uit eten met de collega’s en kreeg een mand vol moestuinvoorbereidingen, inclusief persoonlijke afscheidswoorden, buena suerte. Met 21 jaar in dienst is zij een van de langst werkenden in de ziekenhuisapotheek. Er komen nog 3 werkdagen bij.

Het veilinghuis waarvoor Jeroen werkt is gewend aan royale feesten en dat was ook deze keer niet anders. In opperbeste stemming werden tijdens een boottocht en bij het kampvuur vergeten en onvergetelijke verhalen uit de oude doos getoverd. Collega’s zongen liederen en de avond eindigde met vakjargon en grote sigaren. De laatste 3 weken zullen geen straf zijn.

Komend weekend wacht ons nog een groot feest in de tuin in Voorthuizen met alle familie en vrienden. Het laatste feest voorlopig in Nederland. De laatste loodjes worden zo wel erg licht.

Aftellen

Jawel, het aftellen is nu echt begonnen. Het moment dat we gaan vertrekken komt steeds dichterbij, nog 7 weken en dan is het zover. Het gaat echt gebeuren. Na 2 en een half jaar spanning over de vraag of het voor ons mogelijk was om op La Palma te gaan wonen, komt langzaam een andere spanning: we gaan, maar lukt het om daar een nieuw leven op te bouwen en zal het ons daar bevallen? Eén ding hebben we de afgelopen 2 en een half jaar wel geleerd: het heeft betrekkelijk weinig zin om er over in te zitten hoe het allemaal gaat lopen. Een duidelijke constante in de hele voorbereiding is dat het in ieder geval anders gaat dan we vooraf bedenken. Eigenlijk moeten we helemaal niet bedenken hoe ons plan zal uitpakken. We gaan naar een prachtig eiland. Daar gaan we eerst eens van genieten en als het allemaal weer eens anders loopt, dan bedenken we een nieuw plan.

Omtrent onze bouwplannen is weinig nieuws te melden. We liggen weer onder op de stapel…. behalve bij de gemeente. Daar ligt onze aanvraag voor de bouwvergunning klaar om af te geven. Bijna klaar. Het wachten is alleen op de gegevens van het eigendomsregister. De registratie van ons grondstuk in dat register had al maanden geleden klaar moeten zijn, maar is blijkbaar ergens blijven liggen. En als ergens in de taaie ambtelijke keten iets blijft liggen, moet ook elke volgende stap even wachten. We wachten het af. Ondertussen zijn we nog steeds in overleg met één van de aannemers over de offerte voor de bouw van ons huis. We zitten nog niet helemaal op één lijn. Er moet nog het één en ander worden gewijzigd en geschrapt en we moeten kiezen welke delen van de bouw we uiteindelijk zelf gaan doen en welke delen de aannemer zal uitvoeren. Ook de architect werkt op een rustig tempo door en heeft inmiddels het basisproject voor de 2 vakantiehuisjes klaar. Met de bijpassende bouwsom, alleen…zonder de bijpassende bouwbegroting. Natuurlijk zullen we deze bouwbegroting eerst moeten doornemen voordat we dit basisproject indienen bij de gemeente. Maar ergens lijkt het heel moeilijk te zijn om de bijpassende bouwbegroting naar ons te sturen….we wachten af en vragen ons af waarom sommige dingen zo moeilijk zijn.

Vorig weekend zijn we er even lekker uit geweest. Afgelopen jaren gingen we rond het eerste weekend van juni samen met een gezellige groep familie en vrienden naar een muziekfestival in Emmen. Retropop of later Hello-festival. Helaas kon dit voor het 2e jaar niet doorgaan. Het alternatief was kamperen in festivalsfeer op stadslandgoed de Kemphaan in Almere. Met 4 stellen, hapjes en drankjes, livestream, festivalmuziek, blonde pruiken en grote verhalen.

Op zaterdag was er een bierproeverij. Het stadslandgoed heeft een eigen bierbrouwerij. Opgezet vanuit een gilde van bierbrouwers uit de buurt. Voor de enthousiaste rondbuikige en bier-liefhebbende vrijwilliger was het de eerste rondleiding dit jaar en ook hier waren de verhalen groot en de ingeschonken biertjes prima. We sliepen in onze tent. De tent die ons overal in Europa op vakanties onderdak heeft geboden is afgelopen weekend voorlopig voor het laatst gebruikt. De tent gaat niet mee naar La Palma, maar blijft achter in Nederland. Komt vast later nog een keer van pas. Als we komende jaren Nederland een keertje bezoeken en er is toevallig een festival….of als de plannen op La Palma zo drastisch anders lopen dan gedacht en we komen berooid terug vanuit La Palma…. We zullen de tent nog even houden. .

Dit weekend was het tijd om een oude belofte in te lossen. We hadden een klein jaar terug met de verhuurder van ons huisje in Voorthuizen afgesproken dat we de kozijnen aan de buitenkant netjes zouden schilderen. De tegenprestatie was een halve maand huur. Dat komt natuurlijk goed van pas tijdens ons project en een weekendje schilderen met mooi weer is wel in te passen. De vorige bewoner was ooit begonnen met het schilderwerk, maar na 1 kozijn had de verhuurder zijn conclusies al getrokken: de vorige huurder kon beter die extra halve maand huur betalen. We hebben geprobeerd het schilderwerk zo netjes mogelijk te maken. Ook al kunnen wij er maar kort van genieten….Nog 7 weken…

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Laatste sneeuwpret?

Het is vreemd om een blog te schrijven over sneeuw van 10 dagen geleden, terwijl we het afgelopen weekend heerlijk in het zonnetje in de tuin konden zitten. De “ongenode gast” kwam tussendoor in ons vorige blog. De winterwandeling van anderhalve week stond nog in de wacht. Ook wij stonden afgelopen week weer in de wacht. Na de verontrustende berichten rond ons grondstuk waarbij wij elke dag hoopten op nieuws, is het stil gebleven…. de communicatie blijft lastig op afstand en na een paar mañana’s zijn we zo weer een week verder. Dit had ook een blog kunnen worden over de plotselinge lente van afgelopen weekend, maar ik heb zo het idee dat er nog een heleboel blogs met lente-weer gaan volgen. En die winter, ach misschien gaan we het over een tijdje nog missen ook.

Ineens was de winter dan toch ingetreden in Nederland. We moesten ons achter op het park uitgraven uit een verse laag sneeuw en gingen glibberend het park af.

Na een paar nachten strenge vorst kon er ineens weer geschaatst worden, ook het E-woord was alweer gevallen. We hadden er niet meer op gerekend. Anita had haar schaatsen vorig jaar al weggegeven en Jeroens schaatsen lagen al keurig opgeslagen op de zolder bij PaMa in Dronten. We besloten te gaan wandelen in plaats van te gaan schaatsen. Vanuit Loenen (bij Apeldoorn) volgden we een mooi klompenpad door het buitengebied.

Met onderweg een fijne stop met koffie-to-go en heerlijk warm appelgebak bij zorgboerderij De Groote Modderkolk. Met een glimlach gereserveerd en te nuttigen ergens in de boomgaard. Normaal het startpunt van de wandeling, nu een welkome tussenstop halverwege.

Met een warm gevoel van binnen en een koude wind om onze oren gingen we verder met de wandeling. Nederland op z’n mooist. Een prachtige wandeling op een prachtige dag.

Zou dit onze laatste wandeling in de sneeuw zijn geweest? Vast niet. Ook op La Palma kan het sneeuwen op de hoogste toppen. En een Hollandse winterwandeling kan ook vanuit La Palma prima passen in een weekje familiebezoek. Ik denk dat deze wandeling ook in het voorjaar, als de bomen uitlopen en alles nog meer kleur heeft, prachtig zal zijn. We komen later terug. Over een paar maanden. Het wordt nog puzzelen welke van de mooie wandelingen van de afgelopen tijd we in het voorjaar nog eens gaan doen. We hebben nog even. Mañana.

sneeuw, regen en mist

Vanochtend een vreemde vogel gespot in onze tuin in Voorthuizen. Een groene specht. We hadden ‘m nog nooit eerder gezien. De kleurrijke hemelbewoner kondigt een weersverandering aan. Vanavond gaat het sneeuwen en gaat de oostenwind aantrekken. Het wordt winter in Nederland. Met veel sneeuw en volgende week strenge vorst. Pak de schaatsen maar uit de kast. De specht kondigt met zijn kruin ook een weerswaarschuwing aan, vanavond code rood. We graven ons dit weekend in bij de kachel met hutspot, een winterbiertje en mappen vol oude vakantiefoto’s.

Ook op ons zomerse toekomstige eiland heeft de winter toegeslagen. Sneeuw op hoger gelegen toppen en temperaturen van maximaal 10 graden, dat hebben wij tijdens onze vakanties van afgelopen jaren nooit meegemaakt. In ons vorige blog schreef ik al dat het de laatste weken flink had geregend, waardoor het landschap langzaam groen is gekleurd. De aanhoudende subtropische lage drukgebieden die de sneeuw op de toppen brachten, hebben de afgelopen week ook weer flink regen gebracht op de hoogte van ons grondstuk. Toch kan alle regen van afgelopen tijd voor de oplettende Palmero geen verassing zijn. 18 december heeft Anita, koningin van de regen, in hoogsteigen persoon een stuk land gekocht op het eiland. En waar Anita komt, komt ook de regen. Dat wordt nog wat de komende jaren. We worden vast als vorsten onthaald.

foto Siepko Wenning, www.lapalma-oceaanzicht.nl

Regen is in deze tijd van het jaar op La Palma niet uitzonderlijk. In een gemiddeld jaar regent het aan de westkant van het eiland 4 a 5 perioden lang een dag of 4 achter elkaar flink. Dat telt op naar iets minder dan de helft van de jaarlijkse regenhoeveelheid die wij in Nederland gewend zijn. In het 2e jaar dat wij op La Palma op vakantie waren, ver voor wij plannen kregen om ons daar te vestigen, kregen wij ook bezoek van zo’n lage drukgebied. Twee-en-een-halve dag zaten we binnen op de oncomfortabele Spaanse bank in een klein vakantiehuisje in Los Llanos. Hoewel de aardige eigenaresse van het vakantiehuisje ons binnenverblijf zo aangenaam mogelijk probeerde te maken, waren we blij dat we op dag 3 weer naar buiten mochten. Naïef als wij waren dachten we dat we na dagen regen best een wandeling konden maken in de grote kloof die centraal op het eiland ligt. Op de weg er naartoe bleek al dat wij ons lelijk hadden vergist. De regen had zand en rotsblokken op de wegen achtergelaten, en de normaal zo rustieke droge kloof was veranderd in een woeste stroom bergwater.

Een dag later waren de meeste wegen weer toegankelijk. We besloten naar de nattere oostkant van het eiland te gaan voor een mooie wandeling langs de bronnen van Marcos en Cordero. Ook de oostkant van het eiland had een flinke plens regen meegekregen en het bezoekerscentrum aan het begin van de wandeling was nog dicht. Op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum stond nog 1 stel andere wandelaars en een taxi. Uit het gesprek met de taxichauffeur konden wij, met het hele kleine beetje Spaans dat wij kenden, opmaken dat de taxi ons een stuk omhoog kon brengen naar Casa del Monte, een huis aan de voet van de bronnen. Het was zijn eerste rit omhoog na de regen…

We hadden in onze reisgids al gelezen dat het mogelijk moest zijn om vanaf Casa del Monte terug te lopen naar het bezoekerscentrum. Een wandeling van 12 kilometer, maar met een daling van ongeveer 1.000 meter. Tijdens de bochtige rit omhoog, door de modder van de onverharde weg kwamen we alleen een boswachter tegen. Uit het gesprek begrepen wij dat de route deels toegankelijk zou zijn, maar het advies was eigenlijk om terug te keren. Bij Casa del Monte aangekomen, besloten onze medepassagiers direct met de taxi terug te rijden. Wij maakten ons op voor een wandeling, we zien wel hoe ver we komen.

De wandeling begint langs een irrigatiekanaal. Met wat klauterwerk kan je deze volgen door in totaal 13 tunnels die zijn uitgehakt in de bergwand. De wolken en de mist om de berg waren gelukkig nog niet verdwenen, zodat we geen idee hadden van de dieptes naast het pad. In één van de laatste tunneltjes stuiten we op een groep werklui met hamers en houwelen. Zij waren bezig geweest om het wandelpad vrij te maken en waren op de weg terug. Wij begrepen van hen dat het pad verderop begaanbaar was, maar dat de leuningen hier en daar waren weggespoeld. Als we voorzichtig waren moest het mogelijk zijn de wandeling te vervolgen.

Het werd een schitterende wandeling. Zonder vergezichten, langs volle watervallen, met enkele spannende passages en een glibberige afdaling door dicht laurierbos.

Toen wij jaren later deze wandeling nog eens maakten, zonder wolken en met vergezichten, waren we blij dat het de eerste keer zo mistig was geweest rond het pad. Hierdoor hadden we de duizelingwekkende dieptes naast het pad-zonder-relingen gemist en konden we zonder hoogtevrees de tocht in alle rust uitwandelen.

Haardhout work-out

We stoken er flink van in ons kleine maar koude vakantiehuisje. Van de stapel hout die we vol trots hadden meegenomen uit Baarn waren nog maar een paar blokjes over en het eind van de winter is nog niet in zicht. Het werd tijd om de voorraad een laatste keer aan te vullen, want de kachel moet wel branden. Vooral in het weekend. Maar wij zijn in dit jaargetijde natuurlijk niet de enige die openhaardhout willen bestellen. Zeker nu veel mensen thuis zitten blijkt het meeste haardhout uitverkocht. Kom over 3 tot 9 weken maar terug…. Dat is eind maart, we hopen dat de winter dan toch een beetje op zijn retour is. Na een uurtje rondsurfen op internet toch een leverancier gevonden die op korte termijn kon leveren. Niet los gestort maar ‘strak gestapeld’ op een pallet. Op de foto en volgens de vermelde afmetingen op de website van de leverancier kon de pallet zo het houthok in gereden worden. Goed geregeld.

Gisteravond begonnen de voortekenen van het ‘naderend onheil’. Volgens de track-en-trace code wordt de pallet tussen 6 en 10 uur in de ochtend gebracht.

De vrije dag zou vroeg beginnen, om 6 uur ging de wekker. Een pot thee en anderhalf uur na de wekker kwam het telefoontje dat de bezorger er over een kwartiertje zou zijn. Er was alleen wel een probleem, hij kwam met een grote oplegger en had al gezien dat hij het vakantiepark niet op kon. Nou ja, erop was denk ik niet het grootste probleem. Maar met deze combinatie kwam hij het park nooit meer af. We besloten dat het verstandiger was de pallet bij een van de vakantiehuisjes vóór op het park neer te zetten. In het 1e huisje links hebben we eigenlijk nog nooit iemand gezien, daar kon de pallet vast wel even staan. Nog even gevraagd of de chauffeur ook met de palletwagen naar ons huisje kon rijden, maar het stukje naar het 1e huisje was op deze weg al een flinke uitdaging. Tja, en toen stond de pallet bij huisje 1.

Eerst tijd voor een bakje koffie, het was tenslotte nog geen 8 uur. De dag was al even begonnen, maar de verwachte vrije dag zou het niet worden. Het hout moest nog naar ons huisje… Alle blokjes hout uit de pallet-in de auto-uit de auto-in het houthok.

Na 3 ritten en nog 3 bakken koffie was het hout over. het ging eigenlijk best snel. Gelijk een flinke work-out gehad. Het eindresultaat is een goed gevuld houthok, we kunnen weer stoken.

Deel 1 van de klus geklaard. Er stond alleen nog een pallet-met-opstand op de oprit van een ander vakantiehuisje voor op het park. En dat kon niet zo blijven. De pallet slopen was de enige mogelijkheid. Een taaie klus. Alle planken zaten met veel spijkers vast. Maar na het sjouwen met het hout had ik me voorgenomen dat ik ook deze strijd zou gaan winnen van de pallet. Samen met het breekijzer, brute kracht en mijn gewicht was de pallet in no-time geveld. Snel alle onderdelen in de auto, even vegen en bij huisje 1 was niets meer te zien van het lenen van de oprit. Waar de onderdelen van de pallet nu heen moeten weet ik nog niet, dat laat ik denk ik maar over aan Jeroen.

Nu alleen de achterbak van de auto nog stofzuigen en op naar een vrije middag.

Bad

We komen er best wel uit in ons tijdelijke huisje. Het is niet ruim maar knus en gezellig. De omgeving biedt veel mogelijkheden om lekker te wandelen en te fietsen. Als je tenminste uit de buurt blijft van het enorme aanbod van vakantieparken. Daar zijn we nog steeds verbaasd over, zoveel chalet/vakantieparken hadden we niet verwacht. Het lukt nog steeds om na een stukje rijden toch rustig te wandelen, zeker als je langere wandelingen maakt is het niet zo moeilijk om de massa te ontwijken. Na het wandelen of fietsen zijn we blij met de open haard in het huisje en met het hout dat we nog meegenomen hadden uit Baarn.

Zeker nu de winter steeds meer z’n intrede doet, merken we wel dat het een eenvoudig vakantiehuisje is. De muren zijn maar dun, de ramen zijn enkel glas en de schuifpui is van aluminium. Als we ’s avonds op de bank zitten merken we de koude luchtstromen achter ons. Daar kan zelf de openhaard niet tegen op. Maar het is tijdelijk. En…het geeft ons een extra reden om vlot door te pakken met ons project.

Het enige dat we echt missen is een warm bad. Wij zijn echte badmensen. In ons vorige huis hadden we zelfs een royale jacuzzi ensuite in onze slaapkamer staan, heerlijk. Vooral als de avonden kouder worden. Maar, ook zeker niet onbelangrijk, een dik uur in bad geeft ook ontspanning. En dat kunnen we in deze hectische tijd prima gebruiken. Ons huisje in Voorthuizen heeft geen bad. En dat missen we enorm. Natuurlijk wisten we dit toen we gingen verhuizen. We hadden gedacht dat we onze badverslaving wel konden oplossen door zo nu en dan bij familie of vrienden in bad te gaan (is toch niet zo ontspannen als thuis) en een keertje extra naar de sauna (helaas gesloten wegens Covid). Afgelopen week het internet rondgesurfd op zoek naar een oplossing.

En die is er gekomen. Uit China. Afgelopen jaar is er veel narigheid uit China gekomen, aan het begin van dit jaar komt uit China de oplossing van ons badprobleem. Vrijdag besteld, vanmiddag kwam hij binnen bij het post-ophaalpunt in het naburige Stroe. Een tijdelijke oplossing in ons even tijdelijke huisje.

En het is heerlijk. Kleiner dan de royale jacuzzi in Baarn, maar met een beetje lenigheid kun je je er prima in vouwen. warm water, badolie, bakje koffie en muziekje op de achtergrond, wij kunnen de koude en donkere winteravonden aan.

Quarantaine

Allereerst de beste wensen voor 2021. We hopen op een voorspoedig jaar voor iedereen.

Dit jaar begint voor ons met de laatste dagen van de verplichte quarantaine na onze La Palma-reis in december. We zitten in alle rust in ons tijdelijke huisje. Dan merk je toch wel dat het een klein huisje is. Tijdens het thuiswerken van Anita vluchtte Jeroen het huis uit om te wandelen of te fietsen. Ook op nieuwjaarsdag hebben we het huisje verlaten en verderop in de buurt van Garderen 14km gewandeld. Even lekker eruit en buiten bezig zijn, wij zijn niet gemaakt om lang binnen te zitten.

Vandaag zijn we toegekomen aan de laatste quarantainedag. En we kregen een kleine controle. Hans en Gerda kwamen even tot aan de voordeur gefietst met (eigen) koffie en stroopwafels om op afstand even gedag te zeggen. Ook 2021 is geen normaal jaar…

De laatste dagen van vorig jaar was het donker weer. Vandaag leek het wat lichter en was het tijd om naar buiten gegaan. In de tuin lagen nog genoeg overblijfselen van de herfst. Daar waren we afgelopen maand niet aan te gekomen. Anita kwam met de grashark, de bladeren en de eikels hadden geen schijn van kans. De tuin winterklaar…of al klaar voor komend voorjaar? Komend voorjaar, daar hebben we zin in. Licht in de tuin. En een jaar vol plannen… en, de tuin, die knapt er zeker van op.

Afgelopen week konden we ook de 2 weken La Palma op ons in laten werken. Alle drukte omtrent het wel of niet doorgaan van het koopcontract en daarna weer de eigendoms-situatie van de weg bovenlangs en de zorgen over de begroting, we hadden gewoon behoefte aan een weekje rust. Even geen afleiding, lekker uitslapen, potje Kolonisten en van afstand rustig naar de plannen kijken. Ook tijd om weer zin te krijgen in de plannen. Dat leek in alle hectiek van de reis een beetje weg. Pas eind vorige week zijn we begonnen met de begroting van de architect en hebben alles nog eens doorgerekend. De plannen zullen weer moeten worden aangepast. Zeker niet voor het eerst, en zeer waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Op naar plan B6?