Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Laatste sneeuwpret?

Het is vreemd om een blog te schrijven over sneeuw van 10 dagen geleden, terwijl we het afgelopen weekend heerlijk in het zonnetje in de tuin konden zitten. De “ongenode gast” kwam tussendoor in ons vorige blog. De winterwandeling van anderhalve week stond nog in de wacht. Ook wij stonden afgelopen week weer in de wacht. Na de verontrustende berichten rond ons grondstuk waarbij wij elke dag hoopten op nieuws, is het stil gebleven…. de communicatie blijft lastig op afstand en na een paar mañana’s zijn we zo weer een week verder. Dit had ook een blog kunnen worden over de plotselinge lente van afgelopen weekend, maar ik heb zo het idee dat er nog een heleboel blogs met lente-weer gaan volgen. En die winter, ach misschien gaan we het over een tijdje nog missen ook.

Ineens was de winter dan toch ingetreden in Nederland. We moesten ons achter op het park uitgraven uit een verse laag sneeuw en gingen glibberend het park af.

Na een paar nachten strenge vorst kon er ineens weer geschaatst worden, ook het E-woord was alweer gevallen. We hadden er niet meer op gerekend. Anita had haar schaatsen vorig jaar al weggegeven en Jeroens schaatsen lagen al keurig opgeslagen op de zolder bij PaMa in Dronten. We besloten te gaan wandelen in plaats van te gaan schaatsen. Vanuit Loenen (bij Apeldoorn) volgden we een mooi klompenpad door het buitengebied.

Met onderweg een fijne stop met koffie-to-go en heerlijk warm appelgebak bij zorgboerderij De Groote Modderkolk. Met een glimlach gereserveerd en te nuttigen ergens in de boomgaard. Normaal het startpunt van de wandeling, nu een welkome tussenstop halverwege.

Met een warm gevoel van binnen en een koude wind om onze oren gingen we verder met de wandeling. Nederland op z’n mooist. Een prachtige wandeling op een prachtige dag.

Zou dit onze laatste wandeling in de sneeuw zijn geweest? Vast niet. Ook op La Palma kan het sneeuwen op de hoogste toppen. En een Hollandse winterwandeling kan ook vanuit La Palma prima passen in een weekje familiebezoek. Ik denk dat deze wandeling ook in het voorjaar, als de bomen uitlopen en alles nog meer kleur heeft, prachtig zal zijn. We komen later terug. Over een paar maanden. Het wordt nog puzzelen welke van de mooie wandelingen van de afgelopen tijd we in het voorjaar nog eens gaan doen. We hebben nog even. Mañana.

sneeuw, regen en mist

Vanochtend een vreemde vogel gespot in onze tuin in Voorthuizen. Een groene specht. We hadden ‘m nog nooit eerder gezien. De kleurrijke hemelbewoner kondigt een weersverandering aan. Vanavond gaat het sneeuwen en gaat de oostenwind aantrekken. Het wordt winter in Nederland. Met veel sneeuw en volgende week strenge vorst. Pak de schaatsen maar uit de kast. De specht kondigt met zijn kruin ook een weerswaarschuwing aan, vanavond code rood. We graven ons dit weekend in bij de kachel met hutspot, een winterbiertje en mappen vol oude vakantiefoto’s.

Ook op ons zomerse toekomstige eiland heeft de winter toegeslagen. Sneeuw op hoger gelegen toppen en temperaturen van maximaal 10 graden, dat hebben wij tijdens onze vakanties van afgelopen jaren nooit meegemaakt. In ons vorige blog schreef ik al dat het de laatste weken flink had geregend, waardoor het landschap langzaam groen is gekleurd. De aanhoudende subtropische lage drukgebieden die de sneeuw op de toppen brachten, hebben de afgelopen week ook weer flink regen gebracht op de hoogte van ons grondstuk. Toch kan alle regen van afgelopen tijd voor de oplettende Palmero geen verassing zijn. 18 december heeft Anita, koningin van de regen, in hoogsteigen persoon een stuk land gekocht op het eiland. En waar Anita komt, komt ook de regen. Dat wordt nog wat de komende jaren. We worden vast als vorsten onthaald.

foto Siepko Wenning, www.lapalma-oceaanzicht.nl

Regen is in deze tijd van het jaar op La Palma niet uitzonderlijk. In een gemiddeld jaar regent het aan de westkant van het eiland 4 a 5 perioden lang een dag of 4 achter elkaar flink. Dat telt op naar iets minder dan de helft van de jaarlijkse regenhoeveelheid die wij in Nederland gewend zijn. In het 2e jaar dat wij op La Palma op vakantie waren, ver voor wij plannen kregen om ons daar te vestigen, kregen wij ook bezoek van zo’n lage drukgebied. Twee-en-een-halve dag zaten we binnen op de oncomfortabele Spaanse bank in een klein vakantiehuisje in Los Llanos. Hoewel de aardige eigenaresse van het vakantiehuisje ons binnenverblijf zo aangenaam mogelijk probeerde te maken, waren we blij dat we op dag 3 weer naar buiten mochten. Naïef als wij waren dachten we dat we na dagen regen best een wandeling konden maken in de grote kloof die centraal op het eiland ligt. Op de weg er naartoe bleek al dat wij ons lelijk hadden vergist. De regen had zand en rotsblokken op de wegen achtergelaten, en de normaal zo rustieke droge kloof was veranderd in een woeste stroom bergwater.

Een dag later waren de meeste wegen weer toegankelijk. We besloten naar de nattere oostkant van het eiland te gaan voor een mooie wandeling langs de bronnen van Marcos en Cordero. Ook de oostkant van het eiland had een flinke plens regen meegekregen en het bezoekerscentrum aan het begin van de wandeling was nog dicht. Op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum stond nog 1 stel andere wandelaars en een taxi. Uit het gesprek met de taxichauffeur konden wij, met het hele kleine beetje Spaans dat wij kenden, opmaken dat de taxi ons een stuk omhoog kon brengen naar Casa del Monte, een huis aan de voet van de bronnen. Het was zijn eerste rit omhoog na de regen…

We hadden in onze reisgids al gelezen dat het mogelijk moest zijn om vanaf Casa del Monte terug te lopen naar het bezoekerscentrum. Een wandeling van 12 kilometer, maar met een daling van ongeveer 1.000 meter. Tijdens de bochtige rit omhoog, door de modder van de onverharde weg kwamen we alleen een boswachter tegen. Uit het gesprek begrepen wij dat de route deels toegankelijk zou zijn, maar het advies was eigenlijk om terug te keren. Bij Casa del Monte aangekomen, besloten onze medepassagiers direct met de taxi terug te rijden. Wij maakten ons op voor een wandeling, we zien wel hoe ver we komen.

De wandeling begint langs een irrigatiekanaal. Met wat klauterwerk kan je deze volgen door in totaal 13 tunnels die zijn uitgehakt in de bergwand. De wolken en de mist om de berg waren gelukkig nog niet verdwenen, zodat we geen idee hadden van de dieptes naast het pad. In één van de laatste tunneltjes stuiten we op een groep werklui met hamers en houwelen. Zij waren bezig geweest om het wandelpad vrij te maken en waren op de weg terug. Wij begrepen van hen dat het pad verderop begaanbaar was, maar dat de leuningen hier en daar waren weggespoeld. Als we voorzichtig waren moest het mogelijk zijn de wandeling te vervolgen.

Het werd een schitterende wandeling. Zonder vergezichten, langs volle watervallen, met enkele spannende passages en een glibberige afdaling door dicht laurierbos.

Toen wij jaren later deze wandeling nog eens maakten, zonder wolken en met vergezichten, waren we blij dat het de eerste keer zo mistig was geweest rond het pad. Hierdoor hadden we de duizelingwekkende dieptes naast het pad-zonder-relingen gemist en konden we zonder hoogtevrees de tocht in alle rust uitwandelen.

Haardhout work-out

We stoken er flink van in ons kleine maar koude vakantiehuisje. Van de stapel hout die we vol trots hadden meegenomen uit Baarn waren nog maar een paar blokjes over en het eind van de winter is nog niet in zicht. Het werd tijd om de voorraad een laatste keer aan te vullen, want de kachel moet wel branden. Vooral in het weekend. Maar wij zijn in dit jaargetijde natuurlijk niet de enige die openhaardhout willen bestellen. Zeker nu veel mensen thuis zitten blijkt het meeste haardhout uitverkocht. Kom over 3 tot 9 weken maar terug…. Dat is eind maart, we hopen dat de winter dan toch een beetje op zijn retour is. Na een uurtje rondsurfen op internet toch een leverancier gevonden die op korte termijn kon leveren. Niet los gestort maar ‘strak gestapeld’ op een pallet. Op de foto en volgens de vermelde afmetingen op de website van de leverancier kon de pallet zo het houthok in gereden worden. Goed geregeld.

Gisteravond begonnen de voortekenen van het ‘naderend onheil’. Volgens de track-en-trace code wordt de pallet tussen 6 en 10 uur in de ochtend gebracht.

De vrije dag zou vroeg beginnen, om 6 uur ging de wekker. Een pot thee en anderhalf uur na de wekker kwam het telefoontje dat de bezorger er over een kwartiertje zou zijn. Er was alleen wel een probleem, hij kwam met een grote oplegger en had al gezien dat hij het vakantiepark niet op kon. Nou ja, erop was denk ik niet het grootste probleem. Maar met deze combinatie kwam hij het park nooit meer af. We besloten dat het verstandiger was de pallet bij een van de vakantiehuisjes vóór op het park neer te zetten. In het 1e huisje links hebben we eigenlijk nog nooit iemand gezien, daar kon de pallet vast wel even staan. Nog even gevraagd of de chauffeur ook met de palletwagen naar ons huisje kon rijden, maar het stukje naar het 1e huisje was op deze weg al een flinke uitdaging. Tja, en toen stond de pallet bij huisje 1.

Eerst tijd voor een bakje koffie, het was tenslotte nog geen 8 uur. De dag was al even begonnen, maar de verwachte vrije dag zou het niet worden. Het hout moest nog naar ons huisje… Alle blokjes hout uit de pallet-in de auto-uit de auto-in het houthok.

Na 3 ritten en nog 3 bakken koffie was het hout over. het ging eigenlijk best snel. Gelijk een flinke work-out gehad. Het eindresultaat is een goed gevuld houthok, we kunnen weer stoken.

Deel 1 van de klus geklaard. Er stond alleen nog een pallet-met-opstand op de oprit van een ander vakantiehuisje voor op het park. En dat kon niet zo blijven. De pallet slopen was de enige mogelijkheid. Een taaie klus. Alle planken zaten met veel spijkers vast. Maar na het sjouwen met het hout had ik me voorgenomen dat ik ook deze strijd zou gaan winnen van de pallet. Samen met het breekijzer, brute kracht en mijn gewicht was de pallet in no-time geveld. Snel alle onderdelen in de auto, even vegen en bij huisje 1 was niets meer te zien van het lenen van de oprit. Waar de onderdelen van de pallet nu heen moeten weet ik nog niet, dat laat ik denk ik maar over aan Jeroen.

Nu alleen de achterbak van de auto nog stofzuigen en op naar een vrije middag.

Bad

We komen er best wel uit in ons tijdelijke huisje. Het is niet ruim maar knus en gezellig. De omgeving biedt veel mogelijkheden om lekker te wandelen en te fietsen. Als je tenminste uit de buurt blijft van het enorme aanbod van vakantieparken. Daar zijn we nog steeds verbaasd over, zoveel chalet/vakantieparken hadden we niet verwacht. Het lukt nog steeds om na een stukje rijden toch rustig te wandelen, zeker als je langere wandelingen maakt is het niet zo moeilijk om de massa te ontwijken. Na het wandelen of fietsen zijn we blij met de open haard in het huisje en met het hout dat we nog meegenomen hadden uit Baarn.

Zeker nu de winter steeds meer z’n intrede doet, merken we wel dat het een eenvoudig vakantiehuisje is. De muren zijn maar dun, de ramen zijn enkel glas en de schuifpui is van aluminium. Als we ’s avonds op de bank zitten merken we de koude luchtstromen achter ons. Daar kan zelf de openhaard niet tegen op. Maar het is tijdelijk. En…het geeft ons een extra reden om vlot door te pakken met ons project.

Het enige dat we echt missen is een warm bad. Wij zijn echte badmensen. In ons vorige huis hadden we zelfs een royale jacuzzi ensuite in onze slaapkamer staan, heerlijk. Vooral als de avonden kouder worden. Maar, ook zeker niet onbelangrijk, een dik uur in bad geeft ook ontspanning. En dat kunnen we in deze hectische tijd prima gebruiken. Ons huisje in Voorthuizen heeft geen bad. En dat missen we enorm. Natuurlijk wisten we dit toen we gingen verhuizen. We hadden gedacht dat we onze badverslaving wel konden oplossen door zo nu en dan bij familie of vrienden in bad te gaan (is toch niet zo ontspannen als thuis) en een keertje extra naar de sauna (helaas gesloten wegens Covid). Afgelopen week het internet rondgesurfd op zoek naar een oplossing.

En die is er gekomen. Uit China. Afgelopen jaar is er veel narigheid uit China gekomen, aan het begin van dit jaar komt uit China de oplossing van ons badprobleem. Vrijdag besteld, vanmiddag kwam hij binnen bij het post-ophaalpunt in het naburige Stroe. Een tijdelijke oplossing in ons even tijdelijke huisje.

En het is heerlijk. Kleiner dan de royale jacuzzi in Baarn, maar met een beetje lenigheid kun je je er prima in vouwen. warm water, badolie, bakje koffie en muziekje op de achtergrond, wij kunnen de koude en donkere winteravonden aan.

Quarantaine

Allereerst de beste wensen voor 2021. We hopen op een voorspoedig jaar voor iedereen.

Dit jaar begint voor ons met de laatste dagen van de verplichte quarantaine na onze La Palma-reis in december. We zitten in alle rust in ons tijdelijke huisje. Dan merk je toch wel dat het een klein huisje is. Tijdens het thuiswerken van Anita vluchtte Jeroen het huis uit om te wandelen of te fietsen. Ook op nieuwjaarsdag hebben we het huisje verlaten en verderop in de buurt van Garderen 14km gewandeld. Even lekker eruit en buiten bezig zijn, wij zijn niet gemaakt om lang binnen te zitten.

Vandaag zijn we toegekomen aan de laatste quarantainedag. En we kregen een kleine controle. Hans en Gerda kwamen even tot aan de voordeur gefietst met (eigen) koffie en stroopwafels om op afstand even gedag te zeggen. Ook 2021 is geen normaal jaar…

De laatste dagen van vorig jaar was het donker weer. Vandaag leek het wat lichter en was het tijd om naar buiten gegaan. In de tuin lagen nog genoeg overblijfselen van de herfst. Daar waren we afgelopen maand niet aan te gekomen. Anita kwam met de grashark, de bladeren en de eikels hadden geen schijn van kans. De tuin winterklaar…of al klaar voor komend voorjaar? Komend voorjaar, daar hebben we zin in. Licht in de tuin. En een jaar vol plannen… en, de tuin, die knapt er zeker van op.

Afgelopen week konden we ook de 2 weken La Palma op ons in laten werken. Alle drukte omtrent het wel of niet doorgaan van het koopcontract en daarna weer de eigendoms-situatie van de weg bovenlangs en de zorgen over de begroting, we hadden gewoon behoefte aan een weekje rust. Even geen afleiding, lekker uitslapen, potje Kolonisten en van afstand rustig naar de plannen kijken. Ook tijd om weer zin te krijgen in de plannen. Dat leek in alle hectiek van de reis een beetje weg. Pas eind vorige week zijn we begonnen met de begroting van de architect en hebben alles nog eens doorgerekend. De plannen zullen weer moeten worden aangepast. Zeker niet voor het eerst, en zeer waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Op naar plan B6?

Update

Na ons voorstel van vorige week was het weer bijna een week zonder berichten uit La Palma. Waar wij ongeduldig op een antwoord zitten te wachten, blijkt dat het nog steeds lastig is om ons op de hoogte te houden van de vorderingen.

Gisteren was ineens weer een dag van veel bellen en appen. Onze verkopend makelaar blijkt ineens geen contact meer op te nemen met Rogier maar met zijn collega en onze aankoopmakelaar Roger, die inmiddels al meer dan een jaar uit beeld was. Vreemde gang van zaken. Uit de update bleek dat de verkoper niet meer dan de helft van de koopprijs in mindering wil brengen op de grondprijs van het kleine stukje land boven de watertank. We hadden niet anders verwacht. En we maken ons er maar niet te druk over. Het is ook een stuk waar we nooit veel gebruik van gaan maken. Het volgende voorstel was om vanaf 12 december, als wij 2 weken op het eiland zijn, te kijken hoe we het verkoopproces gaan afronden. We zijn bang dat als wij hier niet meer vaart achter zetten, er ook tijdens ons komende verblijf weer weinig gebeurt, vooral omdat de 2e week de week voor Kerst is. (dan is de notaris vast vrij en moet het doorgeschoven worden naar het nieuwe jaar)

Omdat ook werd gezegd dat “in principe” alles verder was geregeld hebben we een duidelijke eis op tafel gelegd. We komen op zaterdag de 12e aan en op maandag de 14e zitten we bij de notaris voor de overdracht. Mocht dit niet door gaan, dan nemen we met pijn in ons hart afscheid van het grondstuk. We zijn het getouwtrek en de vertragingen inmiddels zat. We gaan niet nog meer energie steken in verder uitstel. Als het nu niet geleverd kan worden, kan dat over een week, over een maand of over een jaar ook niet. En dat hebben we zeer duidelijk laten blijken. Gelukkig had Roger dit ook al laten doorschemeren aan de verkopend makelaar. Er wordt een afspraak ingepland bij de notaris. Tekenen of opnieuw beginnen, veel meer keuzes zijn er niet. Iedereen zegt dat het goed gaat komen. We gaan er voor.

Hoe toepasselijk is het wijntje dat ik vandaag met boodschappen doen tegen kwam, ik kon deze fles niet laten staan.

Mucho mas = veel meer

In Nederland zijn we bezig met de voorbereiding van onze “noodzakelijke reis” naar La Palma en alles wat geregeld moet worden om ten tijde van corona te reizen. Ik was afgelopen week snotterig en had verhoging, dus alvast een testje om te oefenen. Toch wel spannend ondanks dat het aanvoelde als tegen een griepje aan zitten. Gelukkig was de uitslag negatief en kunnen we verder met de voorbereidingen. We hebben zin om te gaan kijken. Zien hoe het daar is. En hopelijk eigenaar te zijn van een stuk grond op het eiland van onze toekomst. Ik hoop dat de Noodzakelijke Reis toch ook voor een flink deel een vakantie is. Daar zijn we allebei flink aan toe. Op Jeroen zijn werk werd al gevraagd of hij ook een beetje vakantie ging houden. De conclusie was al snel getrokken: Na de noodzakelijke afspraakjes zet ik Jeroen af op het grondstuk, rij ik door naar het vakantiehuisje, pak een boek en ga rustig onder een palmboom uitrusten tot Jeroen terug is… We houden jullie op de hoogte.

Vooruit kijken

Inmiddels zitten we alweer een paar weken in ons tijdelijke huisje. Tijd voor rust en tijd om plannen te maken voor de toekomst. Tijd om te gaan werken aan plan B.

Het huisje bevalt ons prima, alles heeft uiteindelijk een plekje gekregen. We genieten van de rust en de omgeving, heerlijk zoveel ruimte om ons heen. Zoveel ruimte om ons heen geeft wel extra werk. Op het moment dat we de sleutel kregen merkte de verhuurder al op dat het gras eigenlijk nog gemaaid moest worden. Op onze miniboerderij van volgens mij wel 1.000 m2, had Anita een goed deel van de dag nodig voor het binnenhalen van het gras. Het lot van een grootgrondbezitter, al is het “bezit” dan gehuurd.. De wind van afgelopen weken heeft ook de meeste blaadjes van de bomen geschud. Het versgemaaide gazon lag al snel onder een laagje bruine bladeren. Net toen we vorige weekend de grashark wilden pakken, kwam de verhuurder langs om de dakgoten leeg te maken. Hij had ook een stoere bladblazer mee. Het gazon zag er in no-time weer groen uit. Ook Poes vind de grote tuin interessant. Vooral de randjes. Op een of andere manier is ze volgens mij steeds een op zoek naar een gaatje in het hek, om de rest van de wereld te zien. Is de tuin nog niet groot genoeg?

Het enige dat we echt missen in ons huisje is ons bad. Het bad is voor ons allebei een echt rustmomentje. Even een uur helemaal niets, muziekje aan, lekker. Het bad was in ons huis in Baarn langzaam deel van ons weekritme geworden, zeker als de dagen korter en kouder werden. We hebben in het weekend van de verhuizing afscheid genomen van ons heerlijke bad in Baarn. Nadat het huis op zondag helemaal leeg was (behalve de kledingkast van de nieuwe bewoners) was daar het laatste bad ritueel met een fles bubbels.

Ons volgende bad staat op La Palma. Sowieso een hele grote, om het hele eiland, maar heel waarschijnlijk ook één die vergelijkbaar is met die in Baarn. En het kan best dat het volgende bad niet binnen maar buiten staat. Kortom: Verder met plan B. Een belangrijk verschil tussen plan A en Plan B is dat we voorlopig niet afhankelijk zijn van de financiering van een bank op La Palma. We zijn daardoor ook vrij op te gaan wanneer wij willen. Plan B heeft een datum. En die datum is 1 augustus 2021. Vanaf 1 augustus 2021 wonen wij op La Palma! Tenminste, als er niet te veel konijnen meer uit de hoed gaan komen.

Het is fijn dat er een einddatum bekend is, dat geeft duidelijkheid en vooral rust. We kunnen nu aftellen en toewerken naar onze toekomst. Ons huis zal nog niet af zijn maar we kunnen daar vast ook tijdelijk wat huren, al wordt dat nog wel een uitdaging met Poes. Maar dat zien we dan wel weer, wie dan leeft wie dan zorgt. Nu we in alle rust hier zitten kunnen we weer vooruit kijken. Vooruit kijken betekent verder met de plannen, Spaans leren, nogmaals uitzoeken wat we mee willen nemen die kant op, container voor transport regelen en vooral weer plezier krijgen in de toekomst.

De eerste stap in Plan B is nog het tekenen van de definitieve koopovereenkomst van ons grondstuk. Daarvoor gaan we in december naar La Palma. Een “noodzakelijke reis” in 2 verschillende vakantiehuisjes. Vlak bij het grondstuk, maar ook met genoeg mogelijkheden voor een lekkere vakantie. De vlucht is geboekt. La Palma is code geel, bij terugkomst hoeven we niet in quarantaine. Voor we afreizen nog wel een (hopelijk negatieve) Covid-19 test ophalen. We kunnen niet wachten om die kant op te gaan om een heleboel zaken te gaan regelen. Eindelijk zijn we dan echt grootgrond bezitter en kunnen we verder werken aan onze toekomst. Nog tien dagen wachten op die lang uitgestelde definitieve koopovereenkomst. Stapje voor stapje, niet op de zaken vooruit lopen.

En als dan eind dit jaar de zaakjes allemaal lopen zoals we hopen, komt hopelijk voorlopig die rimpelloze vlakte van een vlekkeloos bestaan….of zijn we te enthousiast met al deze Nederlandse poëzie en gaat het toch weer stormen, ook al willen we daar niet aan. Het was de bedoeling om dit blog gisteravond al te schrijven maar ineens was daar weer een konijn…..

Tussenlanding

Afgelopen week is er veel gebeurd, teveel voor 1 blog. Laten we eerst maar eens beginnen met de verhuizing van Baarn naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. De afgelopen weken het laatste schilderwerk afgemaakt en is het huisje flink schoongemaakt. Alles verkeerswit, behalve de kleur op de schouw en in de hal. De kleur die we daarvoor met de kleurstaal van de bouwmarkt hadden uitgezocht, is in plaats van gebroken grijs knalpaars. Maar hopen dat het minder opvalt als de meubels er in staan. Als we langer zouden blijven hadden we er misschien een andere kleur overheen geschilderd. Voorlopig doen we het ermee.

Zaterdag de 31e stond in het teken van de verhuizing. Voordat de sterke mannen (Herman en Marcel) kwamen was Anita al vertrokken met de laatste auto vol onhandige en breekbare dingen. En natuurlijk Poes in het reismandje op de voorstoel. Poes houdt niet van een reismandje. En zeker ook niet van autorijden. Dat resulteerde in een goed gesprek onderweg. Bij aankomst in haar nieuwe huis kroop ze, zoals we Poes kennen, gelijk ergens onder. Als het spannend wordt heeft poes altijd het idee dat de hemel op haar hoofd zal vallen. Op het moment dat ze eindelijk onder de schouw vandaan kwam werd ze opgesloten in de kleine slaapkamer, de verhuiswagen was al onderweg.

In razend tempo werd alles uitgeladen en op creatieve wijze in de buurt van de juiste plek gezet. De spullen voor de kleine slaapkamer moesten even buiten blijven totdat de verhuismannen net na de middag vertrokken waren en we Poes weer konden bevrijden. Op onderstaande foto’s zag het er nog ruim uit maar uiteindelijk stond het hele huisje bomvol. Aan ons de uitdaging om alle spullen uit te pakken, op te bergen en er ondertussen ook nog een leuke inrichting van te maken. We zijn de hele week bezig geweest en sommige dingen hebben we heel vaak in onze handen gehad…

Vandaag hebben we de laatste klusjes afgemaakt. De laatste schilderijen hangen op hun plek, de lampjes hangen boven de tafel en de muziek komt uit de luidsprekers. De verhuizing was een flinke klus, maar we zijn blij met het resultaat, we hebben er een gezellig huisje van gemaakt. Omdat het mooi weer was mocht Poes vandaag voor het eerst naar buiten. Dat was nog wel even spannend, voor Poes maar ook voor ons. Heel voorzichtig liep ze een aantal rondjes door de tuin en even vaak ging ze even weer veilig naar binnen. Vanavond is ze zelfs in het donker al een aantal keer naar buiten geweest. Bijzonder hoe snel ze went aan haar nieuwe omgeving.

Gelukkig hebben we vanmiddag ook eindelijk de tijd gevonden om op de fiets de buurt te verkennen. Met uitzondering van de provinciale weg waar het park aan grenst, is het hier erg rustig. Als je de weg oversteekt fiets je tussen de boerderijen door het bos in. Morgen gaan we daar een mooi stuk wandelen. Vanavond voor het eerst deze week rust. Wijntje, open haard aan en samen met uitgetelde Poes op de bank. Het enige dat we echt missen uit ons vorige huis is het bad. Je kunt niet alles hebben.

Om nog even op het complot van het vorige blog terug te komen. Het was even oriënteren welke afslag we van de provinciale weg moesten nemen om bij de ingang van het park te komen. Het kon niet missen, afslaan bij het bordje: De Tussenlanding.

Tijdens deze drukke week was er ook een verrassende ontwikkeling in ons project op La Palma. Dinsdag kwam er een grote beer uit de hoed. Met grote gevolgen. Daarover morgen meer in een uitgebreid blog.

Ons tijdelijke huisje

Gisteren kregen we de sleutel van ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. We hadden al een keer in de buurt rond gekeken en een keer samen met de verhuurder binnen gekeken. Nu konden we in alle rust zelf kijken of het ons gaat bevallen. En het bevalt prima . Het huisje is veel kleiner dan ons huis in Baarn, maar alles zit erin. Een woonkamer met open keuken, anderhalve slaapkamer, een moderne badkamer en ook nog een zolder. Een meevaller. De zolder is groot genoeg voor alle dingen die we in Voorthuizen niet gebruiken, maar die wel meegaan naar La Palma. De tuin is veel groter dan de tuin in Baarn. En ook de omgeving voorbij de grens van de tuin lijkt veel ruimer. Van de kleine huisjes op de buurpercelen zien we alleen hier en daar een dak, en verder heel veel lucht.

Bij de bezichtiging zagen en roken we al dat de binnenboel wel een opfrisbeurtje kon gebruiken. Op zich was het huisje schoon achter gelaten, maar het rook muf en de muren waren flink vergeeld en er zaten vocht- en schimmelplekken op. Dus gisteren direct in de kluskleren op pad met in de auto gereedschap, verf en een sopje. En in een klein huisje kun je al snel een boel doen. Eerst maar eens de ladder op. Gelukkig bestaat het plafond voor het grootste gedeelte uit kunststof platen. Deze kunnen zeker een sopje hebben.

De roze muur met glitters in de kleine slaapkamer was nog wel even een uitdaging. De verf wou niet goed hechten. Maar de aanhouder wint en vandaag was het kamertje, na een 2e verflaag, helemaal wit. Toen we het tempo eenmaal flink te pakken hadden, was ook de grote slaapkamer in no-time wit. “Verkeerswit”. Wij kenden de term ook niet. Het ene wit is het andere blijkbaar niet en nadat we de oude emmer met “stralend” wit op hadden, volgde een volle emmer met …verkeerswit. Verkeerswit is een kleur tussen cremewit en spierwit. Hier zijn boeken over vol geschreven, het internet staat er vol mee en over het verschil zijn de geleerden al jaren aan het bakkeleien. Geleerden niet alleen uit Nederland, maar uit allerlei windstreken. Zo moeten wij deze kleur in de toekomst gaan onthouden als blanco trafico… (ik verzin dit echt niet). Het resultaat is in ieder geval prima, en wij vinden het verschil tussen de naast elkaar liggende muren verkeerswit en stralend wit overbrugbaar. Wij zien geen verschil!

Het klussen gaat ons eigenlijk best goed af samen. Eén op de trap, de ander eronder, beetje oppassen met smeren en tussendoor koffie met koekjes. Ook hier komen we samen prima uit. Volgend weekend zorgt de verhuurder voor een hoge ladder en kunnen we ons gaan uitleven op de woonkamer. Ik denk dat we na volgend weekend al kunnen beginnen met de inrichting. Best fijn een klein huisje.