Aankomst op La Palma

We zijn er. Twaalf keer eerder waren we op het eiland. Telkens met meer ideeën om hier te blijven. Maar telkens ook met een ticket terug. Dit keer niet.

La Palma heeft een subtropisch klimaat. Dat betekent aangename temperaturen in de winter, veel zon en buiten leven. We gaan er van uit dat het in de zomer warmer zal zijn en we hebben gelezen dat het in de zomer tussen pakweg april en september eigenlijk nooit regent. Tenminste, zo was het de laatste jaren. Maar ze kennen Anita, Koningin van de regen nog niet.

Onze reis vanuit Nederland is prima verlopen. Businessclass, zodat we extra koffers met kleren voor de eerste weken konden meenemen. En een stoel vrij tussen ons in voor Poes. Maar Poes kon niet mee. De dierarts constateerde vorige week dat het arme beestje aan haar laatste dagen bezig was. We hadden haar een mooiere laatste reis gegund, maar het is goed zo, ze heeft een mooi leven gehad..

De dag voor ons vertrek was druk geweest. container inpakken, koffers mee en midden in de nacht naar de luchthaven van Düsseldorf.

Op de luchthaven van La Palma stond een huurauto voor ons klaar, waarmee we de eerste 2 weken kunnen rondrijden. Om te beginnen omhoog, bergop van de groenere en nattere oostkust naar de zonnige westkust waar wij gaan wonen.

De vochtige passaatwind vanuit het noordoosten had de vulkaanrug in het midden van het eiland in wolken gehuld. We reden zo de mist in en, jawel hoor, midden in de zomer ging onderweg de regen aan. De Palmeros zijn nu al blij met Anita. En we zijn er nog maar net. Ik schreef al in een eerder blog over de bijzondere ervaring van het rijden door de pas tussen het oostelijke en het westelijke deel van het eiland. We reden met regen en mist de tunnel in, om even later op een zonovergoten westelijk deel uit de tunnelbuis te komen.

Het is een uurtje rijden naar ons voorlopige huisje In La Punta. Aquate (uitspraak Agathe met de klemtoon op de 1e A, jaja) was net bezig de laatste plantjes in de tuin water te geven. Het huisje en ook de tuin liggen er prima bij. En vanuit het raam in onze slaapkamer kunnen we ons grondstuk zien. Daar gaan we de komende anderhalf jaar aan de slag. Geen vaste baan meer om naar terug te gaan, we realiseren het ons nog maar amper. Diezelfde slaapkamer ziet er trouwens deze eerste dag te aantrekkelijk uit. Door de lange nacht en de drukke laatste dagen ploffen we allebei snel in bed en is onze eerste dag op La Palma al snel om.

Dit is het dan

Blog van maandagavond.

Ons verleden ingepakt in een zeecontainer van 20 voet. Wij zijn alleen over met 5 koffers en elkaar. Onnodige dingen zijn weggeven of weggegooid. Een paar tastbare of dierbare herinneringen zijn met de zeecontainer mee, of opgeslagen in onze hoofden. Samen met wat praktische dingen die we nodig gaan hebben in onze toekomst. En wij zitten in ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. Klaar om te vertrekken. Het voelt als een moment tussen ons verleden en onze toekomst.

Het overpeinzingsbankje in Voorthuizen

Een mooi moment om mijzelf te realiseren hoe dit allemaal zo gekomen is. En na te denken over wat belangrijk is in ons bestaan. Ik stel mij voor dat de container onderweg kwijt raakt. Achtergebleven in een onbekende haven of onderweg overboord geslagen. Een tastbaar deel van ons verleden weg. Zouden we het missen? Misschien. Maar het belangrijkste deel van ons verleden zit gelukkig niet in de container. Het zit in ons. En dat deel zullen we in ieder geval meenemen naar onze toekomst.

De reis die op het punt staat te beginnen, begon eigenlijk al een jaar of 4 geleden. We zaten comfortabel op onze bank in ons comfortabele huis in een van de mooiste dorpen van Nederland, Baarn. Het leven goed op de rails, geen spoken uit het verleden, beide een goede baan, huisje, boompje en beestje(s). “Moeten we niet eens een nieuwe bank?”. “Waarom?”. “Omdat we er geld genoeg voor hebben, en deze wordt al wat ouder”. En ik dacht: is het belangrijk om iets te doen omdat het kan? Zou het niet mooier zijn om iets te doen omdat je iets echt graag wilt. Het was makkelijk geweest om op een nieuwe bank door te leven. Gelukkig hadden we allebei meer ideeën voor onze toekomst.

De container is op weg naar La Palma. Ons lege huisje krijgt morgen een nieuwe bewoner. Zullen we het missen? ik denk het niet. Het was tijdelijk en zelfs ons mooie vorige huis in Baarn hebben we eigenlijk nooit gemist. Op de veiling in Hilversum zullen ze een nieuwe taxateur moeten zoeken. Of mijn oude werkplek wordt razendsnel opgevuld door één van de collega’s. Niemand is onmisbaar. Zullen ze me missen? ik hoop het stiekem wel. Zal ik de veiling missen, de collega’s, het gevarieerde werk? Ook het werk werd de laatste jaren standaard. De uitdaging was er een beetje af. En ik zag eigenlijk geen mogelijkheden dat te veranderen. En in de toekomst zal Anita mijn enige collega zijn, ik kon het slechter treffen. We gaan er vast prima uitkomen. En het project op La Palma zal zeker ook gevarieerd zijn. In ieder geval loopt het tot nu toe altijd anders dan gedacht. De toekomst gaat het leren.

De afstand tussen ons en familie, vrienden en collega’s zal soms wennen zijn. Maar La Palma is slechts 4,5 uur vliegen. Een aantal heeft al gezegd dat ze langs willen komen op ons prachtige eiland. Ze zijn van harte welkom. Zeker ook in de beginperiode als er nog veel geklust moet worden. Misschien zien we sommigen wel meer dan vroeger. Anderen zoeken we wel weer op in Nederland.

En de bank, we zitten er nog steeds op. Het is een van de laatste dingen die nog in ons tijdelijk huisje in Voorthuizen staat. Met uitzicht op 5 koffers. De bank blijft achter voor de volgende huurder. Ze vond het prima. En wij gaan verder. Over een paar uur komt Karin ons ophalen. Ze zal ons wegbrengen naar het vliegveld. Op naar een nieuw avontuur.

Chaos

Ik ben al twee weken vrij. Twee weken om me in alle rust voor te bereiden op de reis. Tenminste, ik verwachte dat ik in deze periode een beetje tot rust kon komen. Maar dat wil nog niet echt lukken. Eigenlijk leef ik de hele tijd in een soort roes van chaos.

Chaos in mijn hoofd vanwege allerlei dingetjes die nog even geregeld moeten worden. Ik probeer de tijd goed in te delen en vooruit te bedenken hoe we alles in moeten inplannen, maar er moet toch veel op het laatste moment.

Chaos in mijn hoofd omdat ik me afvraag of alles wel in de container past. Volgens Jeroen geen probleem maar ik moet dat nog zien.

Chaos in het huis omdat ik al bezig ben om alles in te pakken waarvan ik denk dat we dat niet meer nodig gaan hebben. Inmiddels is ook alles ingepakt dat het huisje gezelligheid gaf, misschien had ik daar nog even mee moeten wachten, het is nu wel een kale boel.

Chaos in mijn hoofd vanwege alle afscheidsbezoekjes van de laatste weken. Iedereen zie ik voorlopig voor het laatst. Op zich erg leuk , maar ook (in)spannend. En ook wel emotioneel.

Chaos in mijn lijf van het inpakken en verplaatsen van allerlei dozen en kratten. Ons tijdelijke huisje is maar klein en ik heb het idee dat er tassen en kratten zijn die ik dagelijks meerdere keren verplaats. En als ik een krat of verhuisdoos zoek, is dat altijd de onderste op de stapel.

Chaos in mijn hoofd omdat ik best wel een perfectionist ben. Natuurlijk ontken ik dat, maar ik vind het wel belangrijk dat alles klopt en goed geregeld is.

Chaos in mijn hoofd omdat het moment van vertrek nu eindelijk daar is. Het is onwerkelijk en ook spannend omdat we nog niet weten of alle plannen die we de afgelopen jaren hebben gemaakt ook daadwerkelijk uitvoerbaar zijn.

Het ergste van alles is: Ik hou helemaal niet van chaos!

We proberen de chaos te ontlopen door af-en-toe een stukje te wandelen. De laatste jaren hebben we veel klompenpaden gelopen. Afwisselende wandelingen door het boeren-buitengebied, tussen de bosjes en de velden met mooie uitzichten. We genieten van de laatste vlakke wandelingen.

Heel binnenkort gaan we naar het steilste eiland van de wereld. We hopen dat daar alles een beetje op z’n plek gaat vallen. En dat langzaam de chaos wordt opgelost in de zeewind. Eerst verhuizen. Als de container eenmaal onderweg is, is dat gedeelte van mijn zorgen in ieder geval voorlopig weg. Ik hoop dat we er geen chaos voor terugkrijgen.

Afscheid en toekomst

Afgelopen weekend was het grote afscheidsfeest voor familie en vrienden. Het werd een gezellig afscheid met mooi weer, speeches en gezang. Bij de hilarische verloting werden de laatste dingen weggeven die we niet meer meenemen. Een gegeven paard mag je natuurlijk niet in de bek kijken, maar later werd er nog volop geruild. Anita verkocht haar auto en fiets al vlot binnen de familie, volgens mij hebben we binnenkort niets meer. Het huisje in Voorthuizen wordt steeds leger. Alleen de dozen voor La Palma blijven over en wachten op de vrachtwagen die ze naar onze toekomst zal brengen.

Nu van iedereen afscheid is genomen, komt ons vertrek steeds dichterbij. Nog 11 dagen. Anita is deze week al officieel zonder werk en is bezig de administratie op orde te brengen. Het verleden wordt afgerond, de toekomst kan beginnen. Het voelt vreemd en spannend.

De laatste weken hebben we niet veel tijd besteed aan de voortgang van ons project. Er waren hier gewoon te veel dingen die nog geregeld moesten worden. En op La Palma leek ons project ook weer onderop de stapel te liggen. Maar zoals de hele tijd: we komen weer in beeld als we daar zijn. De projectontwikkelaar op La Palma heeft de dag na aankomst om 9 uur ’s morgens al een afspraak met de aannemer geregeld om de bouw door te spreken. We blijven lekker bezig.

Helaas gaat poes toch niet mee. De laatste weken is ze haar eetlust verloren, ze heeft een vreemde dikke buik gekregen, maar wordt verder steeds magerder en het lopen gaat steeds lastiger. De oude dame geeft het op. Helaas geen salamanders voor haar om mee te spelen. Vanmiddag gaan we met haar naar de dierenarts. Ik denk dat het een enkele reis wordt. Ze heeft een mooi leven gehad, 15 jaar is ze bij ons geweest. We zullen haar missen.

In herinnering: Teunis

Dinsdagochtend kregen wij het bericht dat Teunis is overleden.

Teunis en Ruud hebben we leren kennen in de periode dat we bezig waren te ontdekken of het mogelijk was om op La Palma te gaan wonen. Al bij ons eerste contact, destijds nog in hun huis in Almelo, was duidelijk dat de plannen die zij hadden erg veel leken op onze plannen. Alleen was hun voorbereiding al twee jaar langer bezig. We hebben enorm veel gehad aan de gesprekken over hun en onze plannen. Zij hielpen ons waar nodig en de problemen waar zij tegen aan liepen, konden wij daardoor voorkomen. Elk volgend bezoek aan La Palma was een gelegenheid bij te praten over hun en ons project. Vaak waren de gesprekken uitgebreid en niet zelden eindigden ze bij de Belgische bierbrouwerij met een biertje en tapas. Teunis en Ruud zijn voor ons onlosmakelijk verbonden met La Palma.

Het zal vreemd en leeg zijn dat we Teunis niet meer zullen zien. We gaan hem missen. En we hopen dat het Ruud lukt om deze zware tegenslag een plek te geven en hun droom alsnog waar te maken.

Uitreiking van de prijs die we hadden gewonnen door de naam van de finca te raden. April 2021

Het gaat echt gebeuren

Het is een jaar of drie geleden dat we definitief besloten om naar La Palma te vertrekken om daar een nieuwe toekomst op te bouwen. Die eerste tijd rekenden we er op dat het nog wel een paar jaar ging duren voor we zouden vertrekken. Omdat Jeroen werkt op de veiling, en daar elke twee maanden een veiling wordt georganiseerd, rekenden we het aantal veilingen uit dat we nog moesten werken voordat we zouden gaan. Zes veilingen werden twaalf veilingen, werden weer zes veilingen en heel langzaam gingen we aftellen in maanden. Een paar weken geleden is de laatste veiling waar Jeroen aan werkt afgelopen en kunnen we tellen in weken. En ook het eind daarvan is in zicht. En dan gaan we echt.

De laatste maanden gingen langzaam. Het project op La Palma vordert traag, we hopen dat daar verandering in komt als we daar over een paar weken zijn. In Nederland is ondertussen het meeste wel geregeld. Jeroens auto is verkocht, ook zijn fiets kan binnenkort mee naar een collega op het werk. De antieke kast staat al op de veiling en de verhuurder van ons huisje heeft al een nieuwe huurder geregeld voor als wij er niet meer zijn. De meeste dingen zijn intussen geregeld. We proberen alles zo goed mogelijk te plannen. Echter niet alles is te plannen, ook al wil je nog zo graag. Dat werd afgelopen weken maar weer eens pijnlijk duidelijk toen één van onze vrienden erg slechte berichten kreeg over zijn gezondheid. Het ene moment zit je vol met mooie plannen, een volgend moment valt alles in duigen. Wat een klap, dat hakte er flink in. Het was voor ons een signaal om meer tevreden te zijn met de kans die wij krijgen om onze plannen uit te voeren. Ook al zit het soms even tegen en gaan dingen niet altijd zoals we willen. Het is zeker een goede reden om niet te wachten met onze plannen.

Afgelopen week was het tijd om weer wat extra energie te krijgen voor de laatste loodjes. Voor allebei werd op het werk een feestelijk afscheid georganiseerd. Anita ging lekker uit eten met de collega’s en kreeg een mand vol moestuinvoorbereidingen, inclusief persoonlijke afscheidswoorden, buena suerte. Met 21 jaar in dienst is zij een van de langst werkenden in de ziekenhuisapotheek. Er komen nog 3 werkdagen bij.

Het veilinghuis waarvoor Jeroen werkt is gewend aan royale feesten en dat was ook deze keer niet anders. In opperbeste stemming werden tijdens een boottocht en bij het kampvuur vergeten en onvergetelijke verhalen uit de oude doos getoverd. Collega’s zongen liederen en de avond eindigde met vakjargon en grote sigaren. De laatste 3 weken zullen geen straf zijn.

Komend weekend wacht ons nog een groot feest in de tuin in Voorthuizen met alle familie en vrienden. Het laatste feest voorlopig in Nederland. De laatste loodjes worden zo wel erg licht.

Aftellen

Jawel, het aftellen is nu echt begonnen. Het moment dat we gaan vertrekken komt steeds dichterbij, nog 7 weken en dan is het zover. Het gaat echt gebeuren. Na 2 en een half jaar spanning over de vraag of het voor ons mogelijk was om op La Palma te gaan wonen, komt langzaam een andere spanning: we gaan, maar lukt het om daar een nieuw leven op te bouwen en zal het ons daar bevallen? Eén ding hebben we de afgelopen 2 en een half jaar wel geleerd: het heeft betrekkelijk weinig zin om er over in te zitten hoe het allemaal gaat lopen. Een duidelijke constante in de hele voorbereiding is dat het in ieder geval anders gaat dan we vooraf bedenken. Eigenlijk moeten we helemaal niet bedenken hoe ons plan zal uitpakken. We gaan naar een prachtig eiland. Daar gaan we eerst eens van genieten en als het allemaal weer eens anders loopt, dan bedenken we een nieuw plan.

Omtrent onze bouwplannen is weinig nieuws te melden. We liggen weer onder op de stapel…. behalve bij de gemeente. Daar ligt onze aanvraag voor de bouwvergunning klaar om af te geven. Bijna klaar. Het wachten is alleen op de gegevens van het eigendomsregister. De registratie van ons grondstuk in dat register had al maanden geleden klaar moeten zijn, maar is blijkbaar ergens blijven liggen. En als ergens in de taaie ambtelijke keten iets blijft liggen, moet ook elke volgende stap even wachten. We wachten het af. Ondertussen zijn we nog steeds in overleg met één van de aannemers over de offerte voor de bouw van ons huis. We zitten nog niet helemaal op één lijn. Er moet nog het één en ander worden gewijzigd en geschrapt en we moeten kiezen welke delen van de bouw we uiteindelijk zelf gaan doen en welke delen de aannemer zal uitvoeren. Ook de architect werkt op een rustig tempo door en heeft inmiddels het basisproject voor de 2 vakantiehuisjes klaar. Met de bijpassende bouwsom, alleen…zonder de bijpassende bouwbegroting. Natuurlijk zullen we deze bouwbegroting eerst moeten doornemen voordat we dit basisproject indienen bij de gemeente. Maar ergens lijkt het heel moeilijk te zijn om de bijpassende bouwbegroting naar ons te sturen….we wachten af en vragen ons af waarom sommige dingen zo moeilijk zijn.

Vorig weekend zijn we er even lekker uit geweest. Afgelopen jaren gingen we rond het eerste weekend van juni samen met een gezellige groep familie en vrienden naar een muziekfestival in Emmen. Retropop of later Hello-festival. Helaas kon dit voor het 2e jaar niet doorgaan. Het alternatief was kamperen in festivalsfeer op stadslandgoed de Kemphaan in Almere. Met 4 stellen, hapjes en drankjes, livestream, festivalmuziek, blonde pruiken en grote verhalen.

Op zaterdag was er een bierproeverij. Het stadslandgoed heeft een eigen bierbrouwerij. Opgezet vanuit een gilde van bierbrouwers uit de buurt. Voor de enthousiaste rondbuikige en bier-liefhebbende vrijwilliger was het de eerste rondleiding dit jaar en ook hier waren de verhalen groot en de ingeschonken biertjes prima. We sliepen in onze tent. De tent die ons overal in Europa op vakanties onderdak heeft geboden is afgelopen weekend voorlopig voor het laatst gebruikt. De tent gaat niet mee naar La Palma, maar blijft achter in Nederland. Komt vast later nog een keer van pas. Als we komende jaren Nederland een keertje bezoeken en er is toevallig een festival….of als de plannen op La Palma zo drastisch anders lopen dan gedacht en we komen berooid terug vanuit La Palma…. We zullen de tent nog even houden. .

Dit weekend was het tijd om een oude belofte in te lossen. We hadden een klein jaar terug met de verhuurder van ons huisje in Voorthuizen afgesproken dat we de kozijnen aan de buitenkant netjes zouden schilderen. De tegenprestatie was een halve maand huur. Dat komt natuurlijk goed van pas tijdens ons project en een weekendje schilderen met mooi weer is wel in te passen. De vorige bewoner was ooit begonnen met het schilderwerk, maar na 1 kozijn had de verhuurder zijn conclusies al getrokken: de vorige huurder kon beter die extra halve maand huur betalen. We hebben geprobeerd het schilderwerk zo netjes mogelijk te maken. Ook al kunnen wij er maar kort van genieten….Nog 7 weken…

Esperar

Na het inleveren van het Project Basico, de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons huis, is het stil geworden rond onze plannen. Soms lijkt het wel of elke drukkere periode (in dit geval de laatste hand aan de aanvraag) wordt gevolgd door een periode van stilte. Alsof mensen rust nodig hebben en verder kunnen met al hun andere projecten. Afgelopen week was weer zo’n week. Terwijl wij dachten dat we eindelijk de aandacht weer hadden van de projectontwikkelaar en de architect en door wilden pakken met het regelen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes, bleef het stil aan de overkant van de oceaan.

We gaan naar het land waar wachten hetzelfde betekent als verwachten, hopen en verheugen. Espera-espera, rustig aan.

Net als poes. Zij heeft het rustig aan doen tot een ware kunst verheven. We weten niet of zij iets verwacht, ergens op hoopt of zich ergens op verheugt. In ieder geval wacht ze in alle rust af. Misschien heeft ze uit onze gesprekken wel opgemaakt dat we naar een eiland vol salamanders gaan, waar je lekker mee kunt spelen. Of denkt ze aan lekker in de zon zitten bij lenteachtige temperaturen. Misschien doet ze bewust rustig aan zodat ze over een poosje vol energie mee kan naar dat veelbesproken eiland. Ze wacht in ieder geval de toekomst in alle rust af. Misschien is zij in een vorig leven wel een spanjaard geweest.

En ineens, terwijl de maartse buien ons tijdelijke huisje in Voorthuizen geselen, kwam er gisteren weer een eind aan de stilte. In een uitgebreid gesprek met projectontwikkelaar Rogier, blijkt dat er wel degelijk voortgang zit ons het hele project. Wij zijn gewoon te ongeduldig. De architect staat klaar om de laatste hand te leggen aan de voorbereiding van de aanvraag voor de bouwvergunning voor de rest van het project. Komende week zullen we kijken of er nog wijzigingen moeten komen, dan kan hij de financiële doorrekening maken en kan ook dat gedeelte naar de gemeente en de eilandraad voor beoordeling. Ook gaat Rogier komende week langs bij ons grondstuk om te kijken of onze Utopist toch echt weg is (en hoe hij het heeft achtergelaten) en gaat hij samen met de bovenbuurman kijken het huisje dat boven ons terrein staat is in te passen binnen ons project. we hebben komende week weer van alles om over na te denken. Eigenlijk zouden we elke week met onze projectontwikkelaar moeten bellen over de voorgang. Vreemd genoeg komt het er vaak niet van…en zijn wij er na een week afwachten weer van overtuigd dat het project stil ligt.

En hoe het komt dat ik over die vertalingen van Esperar ben begonnen? Ik heb de lessen Spaans weer opgepakt. Dat kwam door Berto, onze goede kennis op La Palma, waarvan we de laatste keer het familiehuis hebben gehuurd. In onze laatste mailwisseling nodigde hij mij uit de volgende mail in het Spaans te schrijven. Dat gaat even verder dan de duolingo-app. Maar het is erg leerzaam en samen met Google-translate kom ik er aardig uit. En het is veel leuker dan woordjes stampen. Berto volgt inmiddels ook ons blog via diezelfde Google-translate. Hij vroeg me ook om een de blog te schrijven in het Spaans. Dat is zeker nog een brug te ver. Maar wie weet. Espero poder hacer eso en el futuro.

Laatste sneeuwpret?

Het is vreemd om een blog te schrijven over sneeuw van 10 dagen geleden, terwijl we het afgelopen weekend heerlijk in het zonnetje in de tuin konden zitten. De “ongenode gast” kwam tussendoor in ons vorige blog. De winterwandeling van anderhalve week stond nog in de wacht. Ook wij stonden afgelopen week weer in de wacht. Na de verontrustende berichten rond ons grondstuk waarbij wij elke dag hoopten op nieuws, is het stil gebleven…. de communicatie blijft lastig op afstand en na een paar mañana’s zijn we zo weer een week verder. Dit had ook een blog kunnen worden over de plotselinge lente van afgelopen weekend, maar ik heb zo het idee dat er nog een heleboel blogs met lente-weer gaan volgen. En die winter, ach misschien gaan we het over een tijdje nog missen ook.

Ineens was de winter dan toch ingetreden in Nederland. We moesten ons achter op het park uitgraven uit een verse laag sneeuw en gingen glibberend het park af.

Na een paar nachten strenge vorst kon er ineens weer geschaatst worden, ook het E-woord was alweer gevallen. We hadden er niet meer op gerekend. Anita had haar schaatsen vorig jaar al weggegeven en Jeroens schaatsen lagen al keurig opgeslagen op de zolder bij PaMa in Dronten. We besloten te gaan wandelen in plaats van te gaan schaatsen. Vanuit Loenen (bij Apeldoorn) volgden we een mooi klompenpad door het buitengebied.

Met onderweg een fijne stop met koffie-to-go en heerlijk warm appelgebak bij zorgboerderij De Groote Modderkolk. Met een glimlach gereserveerd en te nuttigen ergens in de boomgaard. Normaal het startpunt van de wandeling, nu een welkome tussenstop halverwege.

Met een warm gevoel van binnen en een koude wind om onze oren gingen we verder met de wandeling. Nederland op z’n mooist. Een prachtige wandeling op een prachtige dag.

Zou dit onze laatste wandeling in de sneeuw zijn geweest? Vast niet. Ook op La Palma kan het sneeuwen op de hoogste toppen. En een Hollandse winterwandeling kan ook vanuit La Palma prima passen in een weekje familiebezoek. Ik denk dat deze wandeling ook in het voorjaar, als de bomen uitlopen en alles nog meer kleur heeft, prachtig zal zijn. We komen later terug. Over een paar maanden. Het wordt nog puzzelen welke van de mooie wandelingen van de afgelopen tijd we in het voorjaar nog eens gaan doen. We hebben nog even. Mañana.

sneeuw, regen en mist

Vanochtend een vreemde vogel gespot in onze tuin in Voorthuizen. Een groene specht. We hadden ‘m nog nooit eerder gezien. De kleurrijke hemelbewoner kondigt een weersverandering aan. Vanavond gaat het sneeuwen en gaat de oostenwind aantrekken. Het wordt winter in Nederland. Met veel sneeuw en volgende week strenge vorst. Pak de schaatsen maar uit de kast. De specht kondigt met zijn kruin ook een weerswaarschuwing aan, vanavond code rood. We graven ons dit weekend in bij de kachel met hutspot, een winterbiertje en mappen vol oude vakantiefoto’s.

Ook op ons zomerse toekomstige eiland heeft de winter toegeslagen. Sneeuw op hoger gelegen toppen en temperaturen van maximaal 10 graden, dat hebben wij tijdens onze vakanties van afgelopen jaren nooit meegemaakt. In ons vorige blog schreef ik al dat het de laatste weken flink had geregend, waardoor het landschap langzaam groen is gekleurd. De aanhoudende subtropische lage drukgebieden die de sneeuw op de toppen brachten, hebben de afgelopen week ook weer flink regen gebracht op de hoogte van ons grondstuk. Toch kan alle regen van afgelopen tijd voor de oplettende Palmero geen verassing zijn. 18 december heeft Anita, koningin van de regen, in hoogsteigen persoon een stuk land gekocht op het eiland. En waar Anita komt, komt ook de regen. Dat wordt nog wat de komende jaren. We worden vast als vorsten onthaald.

foto Siepko Wenning, www.lapalma-oceaanzicht.nl

Regen is in deze tijd van het jaar op La Palma niet uitzonderlijk. In een gemiddeld jaar regent het aan de westkant van het eiland 4 a 5 perioden lang een dag of 4 achter elkaar flink. Dat telt op naar iets minder dan de helft van de jaarlijkse regenhoeveelheid die wij in Nederland gewend zijn. In het 2e jaar dat wij op La Palma op vakantie waren, ver voor wij plannen kregen om ons daar te vestigen, kregen wij ook bezoek van zo’n lage drukgebied. Twee-en-een-halve dag zaten we binnen op de oncomfortabele Spaanse bank in een klein vakantiehuisje in Los Llanos. Hoewel de aardige eigenaresse van het vakantiehuisje ons binnenverblijf zo aangenaam mogelijk probeerde te maken, waren we blij dat we op dag 3 weer naar buiten mochten. Naïef als wij waren dachten we dat we na dagen regen best een wandeling konden maken in de grote kloof die centraal op het eiland ligt. Op de weg er naartoe bleek al dat wij ons lelijk hadden vergist. De regen had zand en rotsblokken op de wegen achtergelaten, en de normaal zo rustieke droge kloof was veranderd in een woeste stroom bergwater.

Een dag later waren de meeste wegen weer toegankelijk. We besloten naar de nattere oostkant van het eiland te gaan voor een mooie wandeling langs de bronnen van Marcos en Cordero. Ook de oostkant van het eiland had een flinke plens regen meegekregen en het bezoekerscentrum aan het begin van de wandeling was nog dicht. Op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum stond nog 1 stel andere wandelaars en een taxi. Uit het gesprek met de taxichauffeur konden wij, met het hele kleine beetje Spaans dat wij kenden, opmaken dat de taxi ons een stuk omhoog kon brengen naar Casa del Monte, een huis aan de voet van de bronnen. Het was zijn eerste rit omhoog na de regen…

We hadden in onze reisgids al gelezen dat het mogelijk moest zijn om vanaf Casa del Monte terug te lopen naar het bezoekerscentrum. Een wandeling van 12 kilometer, maar met een daling van ongeveer 1.000 meter. Tijdens de bochtige rit omhoog, door de modder van de onverharde weg kwamen we alleen een boswachter tegen. Uit het gesprek begrepen wij dat de route deels toegankelijk zou zijn, maar het advies was eigenlijk om terug te keren. Bij Casa del Monte aangekomen, besloten onze medepassagiers direct met de taxi terug te rijden. Wij maakten ons op voor een wandeling, we zien wel hoe ver we komen.

De wandeling begint langs een irrigatiekanaal. Met wat klauterwerk kan je deze volgen door in totaal 13 tunnels die zijn uitgehakt in de bergwand. De wolken en de mist om de berg waren gelukkig nog niet verdwenen, zodat we geen idee hadden van de dieptes naast het pad. In één van de laatste tunneltjes stuiten we op een groep werklui met hamers en houwelen. Zij waren bezig geweest om het wandelpad vrij te maken en waren op de weg terug. Wij begrepen van hen dat het pad verderop begaanbaar was, maar dat de leuningen hier en daar waren weggespoeld. Als we voorzichtig waren moest het mogelijk zijn de wandeling te vervolgen.

Het werd een schitterende wandeling. Zonder vergezichten, langs volle watervallen, met enkele spannende passages en een glibberige afdaling door dicht laurierbos.

Toen wij jaren later deze wandeling nog eens maakten, zonder wolken en met vergezichten, waren we blij dat het de eerste keer zo mistig was geweest rond het pad. Hierdoor hadden we de duizelingwekkende dieptes naast het pad-zonder-relingen gemist en konden we zonder hoogtevrees de tocht in alle rust uitwandelen.