Bad

We komen er best wel uit in ons tijdelijke huisje. Het is niet ruim maar knus en gezellig. De omgeving biedt veel mogelijkheden om lekker te wandelen en te fietsen. Als je tenminste uit de buurt blijft van het enorme aanbod van vakantieparken. Daar zijn we nog steeds verbaasd over, zoveel chalet/vakantieparken hadden we niet verwacht. Het lukt nog steeds om na een stukje rijden toch rustig te wandelen, zeker als je langere wandelingen maakt is het niet zo moeilijk om de massa te ontwijken. Na het wandelen of fietsen zijn we blij met de open haard in het huisje en met het hout dat we nog meegenomen hadden uit Baarn.

Zeker nu de winter steeds meer z’n intrede doet, merken we wel dat het een eenvoudig vakantiehuisje is. De muren zijn maar dun, de ramen zijn enkel glas en de schuifpui is van aluminium. Als we ’s avonds op de bank zitten merken we de koude luchtstromen achter ons. Daar kan zelf de openhaard niet tegen op. Maar het is tijdelijk. En…het geeft ons een extra reden om vlot door te pakken met ons project.

Het enige dat we echt missen is een warm bad. Wij zijn echte badmensen. In ons vorige huis hadden we zelfs een royale jacuzzi ensuite in onze slaapkamer staan, heerlijk. Vooral als de avonden kouder worden. Maar, ook zeker niet onbelangrijk, een dik uur in bad geeft ook ontspanning. En dat kunnen we in deze hectische tijd prima gebruiken. Ons huisje in Voorthuizen heeft geen bad. En dat missen we enorm. Natuurlijk wisten we dit toen we gingen verhuizen. We hadden gedacht dat we onze badverslaving wel konden oplossen door zo nu en dan bij familie of vrienden in bad te gaan (is toch niet zo ontspannen als thuis) en een keertje extra naar de sauna (helaas gesloten wegens Covid). Afgelopen week het internet rondgesurfd op zoek naar een oplossing.

En die is er gekomen. Uit China. Afgelopen jaar is er veel narigheid uit China gekomen, aan het begin van dit jaar komt uit China de oplossing van ons badprobleem. Vrijdag besteld, vanmiddag kwam hij binnen bij het post-ophaalpunt in het naburige Stroe. Een tijdelijke oplossing in ons even tijdelijke huisje.

En het is heerlijk. Kleiner dan de royale jacuzzi in Baarn, maar met een beetje lenigheid kun je je er prima in vouwen. warm water, badolie, bakje koffie en muziekje op de achtergrond, wij kunnen de koude en donkere winteravonden aan.

Quarantaine

Allereerst de beste wensen voor 2021. We hopen op een voorspoedig jaar voor iedereen.

Dit jaar begint voor ons met de laatste dagen van de verplichte quarantaine na onze La Palma-reis in december. We zitten in alle rust in ons tijdelijke huisje. Dan merk je toch wel dat het een klein huisje is. Tijdens het thuiswerken van Anita vluchtte Jeroen het huis uit om te wandelen of te fietsen. Ook op nieuwjaarsdag hebben we het huisje verlaten en verderop in de buurt van Garderen 14km gewandeld. Even lekker eruit en buiten bezig zijn, wij zijn niet gemaakt om lang binnen te zitten.

Vandaag zijn we toegekomen aan de laatste quarantainedag. En we kregen een kleine controle. Hans en Gerda kwamen even tot aan de voordeur gefietst met (eigen) koffie en stroopwafels om op afstand even gedag te zeggen. Ook 2021 is geen normaal jaar…

De laatste dagen van vorig jaar was het donker weer. Vandaag leek het wat lichter en was het tijd om naar buiten gegaan. In de tuin lagen nog genoeg overblijfselen van de herfst. Daar waren we afgelopen maand niet aan te gekomen. Anita kwam met de grashark, de bladeren en de eikels hadden geen schijn van kans. De tuin winterklaar…of al klaar voor komend voorjaar? Komend voorjaar, daar hebben we zin in. Licht in de tuin. En een jaar vol plannen… en, de tuin, die knapt er zeker van op.

Afgelopen week konden we ook de 2 weken La Palma op ons in laten werken. Alle drukte omtrent het wel of niet doorgaan van het koopcontract en daarna weer de eigendoms-situatie van de weg bovenlangs en de zorgen over de begroting, we hadden gewoon behoefte aan een weekje rust. Even geen afleiding, lekker uitslapen, potje Kolonisten en van afstand rustig naar de plannen kijken. Ook tijd om weer zin te krijgen in de plannen. Dat leek in alle hectiek van de reis een beetje weg. Pas eind vorige week zijn we begonnen met de begroting van de architect en hebben alles nog eens doorgerekend. De plannen zullen weer moeten worden aangepast. Zeker niet voor het eerst, en zeer waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Op naar plan B6?

Update

Na ons voorstel van vorige week was het weer bijna een week zonder berichten uit La Palma. Waar wij ongeduldig op een antwoord zitten te wachten, blijkt dat het nog steeds lastig is om ons op de hoogte te houden van de vorderingen.

Gisteren was ineens weer een dag van veel bellen en appen. Onze verkopend makelaar blijkt ineens geen contact meer op te nemen met Rogier maar met zijn collega en onze aankoopmakelaar Roger, die inmiddels al meer dan een jaar uit beeld was. Vreemde gang van zaken. Uit de update bleek dat de verkoper niet meer dan de helft van de koopprijs in mindering wil brengen op de grondprijs van het kleine stukje land boven de watertank. We hadden niet anders verwacht. En we maken ons er maar niet te druk over. Het is ook een stuk waar we nooit veel gebruik van gaan maken. Het volgende voorstel was om vanaf 12 december, als wij 2 weken op het eiland zijn, te kijken hoe we het verkoopproces gaan afronden. We zijn bang dat als wij hier niet meer vaart achter zetten, er ook tijdens ons komende verblijf weer weinig gebeurt, vooral omdat de 2e week de week voor Kerst is. (dan is de notaris vast vrij en moet het doorgeschoven worden naar het nieuwe jaar)

Omdat ook werd gezegd dat “in principe” alles verder was geregeld hebben we een duidelijke eis op tafel gelegd. We komen op zaterdag de 12e aan en op maandag de 14e zitten we bij de notaris voor de overdracht. Mocht dit niet door gaan, dan nemen we met pijn in ons hart afscheid van het grondstuk. We zijn het getouwtrek en de vertragingen inmiddels zat. We gaan niet nog meer energie steken in verder uitstel. Als het nu niet geleverd kan worden, kan dat over een week, over een maand of over een jaar ook niet. En dat hebben we zeer duidelijk laten blijken. Gelukkig had Roger dit ook al laten doorschemeren aan de verkopend makelaar. Er wordt een afspraak ingepland bij de notaris. Tekenen of opnieuw beginnen, veel meer keuzes zijn er niet. Iedereen zegt dat het goed gaat komen. We gaan er voor.

Hoe toepasselijk is het wijntje dat ik vandaag met boodschappen doen tegen kwam, ik kon deze fles niet laten staan.

Mucho mas = veel meer

In Nederland zijn we bezig met de voorbereiding van onze “noodzakelijke reis” naar La Palma en alles wat geregeld moet worden om ten tijde van corona te reizen. Ik was afgelopen week snotterig en had verhoging, dus alvast een testje om te oefenen. Toch wel spannend ondanks dat het aanvoelde als tegen een griepje aan zitten. Gelukkig was de uitslag negatief en kunnen we verder met de voorbereidingen. We hebben zin om te gaan kijken. Zien hoe het daar is. En hopelijk eigenaar te zijn van een stuk grond op het eiland van onze toekomst. Ik hoop dat de Noodzakelijke Reis toch ook voor een flink deel een vakantie is. Daar zijn we allebei flink aan toe. Op Jeroen zijn werk werd al gevraagd of hij ook een beetje vakantie ging houden. De conclusie was al snel getrokken: Na de noodzakelijke afspraakjes zet ik Jeroen af op het grondstuk, rij ik door naar het vakantiehuisje, pak een boek en ga rustig onder een palmboom uitrusten tot Jeroen terug is… We houden jullie op de hoogte.

Vooruit kijken

Inmiddels zitten we alweer een paar weken in ons tijdelijke huisje. Tijd voor rust en tijd om plannen te maken voor de toekomst. Tijd om te gaan werken aan plan B.

Het huisje bevalt ons prima, alles heeft uiteindelijk een plekje gekregen. We genieten van de rust en de omgeving, heerlijk zoveel ruimte om ons heen. Zoveel ruimte om ons heen geeft wel extra werk. Op het moment dat we de sleutel kregen merkte de verhuurder al op dat het gras eigenlijk nog gemaaid moest worden. Op onze miniboerderij van volgens mij wel 1.000 m2, had Anita een goed deel van de dag nodig voor het binnenhalen van het gras. Het lot van een grootgrondbezitter, al is het “bezit” dan gehuurd.. De wind van afgelopen weken heeft ook de meeste blaadjes van de bomen geschud. Het versgemaaide gazon lag al snel onder een laagje bruine bladeren. Net toen we vorige weekend de grashark wilden pakken, kwam de verhuurder langs om de dakgoten leeg te maken. Hij had ook een stoere bladblazer mee. Het gazon zag er in no-time weer groen uit. Ook Poes vind de grote tuin interessant. Vooral de randjes. Op een of andere manier is ze volgens mij steeds een op zoek naar een gaatje in het hek, om de rest van de wereld te zien. Is de tuin nog niet groot genoeg?

Het enige dat we echt missen in ons huisje is ons bad. Het bad is voor ons allebei een echt rustmomentje. Even een uur helemaal niets, muziekje aan, lekker. Het bad was in ons huis in Baarn langzaam deel van ons weekritme geworden, zeker als de dagen korter en kouder werden. We hebben in het weekend van de verhuizing afscheid genomen van ons heerlijke bad in Baarn. Nadat het huis op zondag helemaal leeg was (behalve de kledingkast van de nieuwe bewoners) was daar het laatste bad ritueel met een fles bubbels.

Ons volgende bad staat op La Palma. Sowieso een hele grote, om het hele eiland, maar heel waarschijnlijk ook één die vergelijkbaar is met die in Baarn. En het kan best dat het volgende bad niet binnen maar buiten staat. Kortom: Verder met plan B. Een belangrijk verschil tussen plan A en Plan B is dat we voorlopig niet afhankelijk zijn van de financiering van een bank op La Palma. We zijn daardoor ook vrij op te gaan wanneer wij willen. Plan B heeft een datum. En die datum is 1 augustus 2021. Vanaf 1 augustus 2021 wonen wij op La Palma! Tenminste, als er niet te veel konijnen meer uit de hoed gaan komen.

Het is fijn dat er een einddatum bekend is, dat geeft duidelijkheid en vooral rust. We kunnen nu aftellen en toewerken naar onze toekomst. Ons huis zal nog niet af zijn maar we kunnen daar vast ook tijdelijk wat huren, al wordt dat nog wel een uitdaging met Poes. Maar dat zien we dan wel weer, wie dan leeft wie dan zorgt. Nu we in alle rust hier zitten kunnen we weer vooruit kijken. Vooruit kijken betekent verder met de plannen, Spaans leren, nogmaals uitzoeken wat we mee willen nemen die kant op, container voor transport regelen en vooral weer plezier krijgen in de toekomst.

De eerste stap in Plan B is nog het tekenen van de definitieve koopovereenkomst van ons grondstuk. Daarvoor gaan we in december naar La Palma. Een “noodzakelijke reis” in 2 verschillende vakantiehuisjes. Vlak bij het grondstuk, maar ook met genoeg mogelijkheden voor een lekkere vakantie. De vlucht is geboekt. La Palma is code geel, bij terugkomst hoeven we niet in quarantaine. Voor we afreizen nog wel een (hopelijk negatieve) Covid-19 test ophalen. We kunnen niet wachten om die kant op te gaan om een heleboel zaken te gaan regelen. Eindelijk zijn we dan echt grootgrond bezitter en kunnen we verder werken aan onze toekomst. Nog tien dagen wachten op die lang uitgestelde definitieve koopovereenkomst. Stapje voor stapje, niet op de zaken vooruit lopen.

En als dan eind dit jaar de zaakjes allemaal lopen zoals we hopen, komt hopelijk voorlopig die rimpelloze vlakte van een vlekkeloos bestaan….of zijn we te enthousiast met al deze Nederlandse poëzie en gaat het toch weer stormen, ook al willen we daar niet aan. Het was de bedoeling om dit blog gisteravond al te schrijven maar ineens was daar weer een konijn…..

Tussenlanding

Afgelopen week is er veel gebeurd, teveel voor 1 blog. Laten we eerst maar eens beginnen met de verhuizing van Baarn naar ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. De afgelopen weken het laatste schilderwerk afgemaakt en is het huisje flink schoongemaakt. Alles verkeerswit, behalve de kleur op de schouw en in de hal. De kleur die we daarvoor met de kleurstaal van de bouwmarkt hadden uitgezocht, is in plaats van gebroken grijs knalpaars. Maar hopen dat het minder opvalt als de meubels er in staan. Als we langer zouden blijven hadden we er misschien een andere kleur overheen geschilderd. Voorlopig doen we het ermee.

Zaterdag de 31e stond in het teken van de verhuizing. Voordat de sterke mannen (Herman en Marcel) kwamen was Anita al vertrokken met de laatste auto vol onhandige en breekbare dingen. En natuurlijk Poes in het reismandje op de voorstoel. Poes houdt niet van een reismandje. En zeker ook niet van autorijden. Dat resulteerde in een goed gesprek onderweg. Bij aankomst in haar nieuwe huis kroop ze, zoals we Poes kennen, gelijk ergens onder. Als het spannend wordt heeft poes altijd het idee dat de hemel op haar hoofd zal vallen. Op het moment dat ze eindelijk onder de schouw vandaan kwam werd ze opgesloten in de kleine slaapkamer, de verhuiswagen was al onderweg.

In razend tempo werd alles uitgeladen en op creatieve wijze in de buurt van de juiste plek gezet. De spullen voor de kleine slaapkamer moesten even buiten blijven totdat de verhuismannen net na de middag vertrokken waren en we Poes weer konden bevrijden. Op onderstaande foto’s zag het er nog ruim uit maar uiteindelijk stond het hele huisje bomvol. Aan ons de uitdaging om alle spullen uit te pakken, op te bergen en er ondertussen ook nog een leuke inrichting van te maken. We zijn de hele week bezig geweest en sommige dingen hebben we heel vaak in onze handen gehad…

Vandaag hebben we de laatste klusjes afgemaakt. De laatste schilderijen hangen op hun plek, de lampjes hangen boven de tafel en de muziek komt uit de luidsprekers. De verhuizing was een flinke klus, maar we zijn blij met het resultaat, we hebben er een gezellig huisje van gemaakt. Omdat het mooi weer was mocht Poes vandaag voor het eerst naar buiten. Dat was nog wel even spannend, voor Poes maar ook voor ons. Heel voorzichtig liep ze een aantal rondjes door de tuin en even vaak ging ze even weer veilig naar binnen. Vanavond is ze zelfs in het donker al een aantal keer naar buiten geweest. Bijzonder hoe snel ze went aan haar nieuwe omgeving.

Gelukkig hebben we vanmiddag ook eindelijk de tijd gevonden om op de fiets de buurt te verkennen. Met uitzondering van de provinciale weg waar het park aan grenst, is het hier erg rustig. Als je de weg oversteekt fiets je tussen de boerderijen door het bos in. Morgen gaan we daar een mooi stuk wandelen. Vanavond voor het eerst deze week rust. Wijntje, open haard aan en samen met uitgetelde Poes op de bank. Het enige dat we echt missen uit ons vorige huis is het bad. Je kunt niet alles hebben.

Om nog even op het complot van het vorige blog terug te komen. Het was even oriënteren welke afslag we van de provinciale weg moesten nemen om bij de ingang van het park te komen. Het kon niet missen, afslaan bij het bordje: De Tussenlanding.

Tijdens deze drukke week was er ook een verrassende ontwikkeling in ons project op La Palma. Dinsdag kwam er een grote beer uit de hoed. Met grote gevolgen. Daarover morgen meer in een uitgebreid blog.

Ons tijdelijke huisje

Gisteren kregen we de sleutel van ons tijdelijke huisje in Voorthuizen. We hadden al een keer in de buurt rond gekeken en een keer samen met de verhuurder binnen gekeken. Nu konden we in alle rust zelf kijken of het ons gaat bevallen. En het bevalt prima . Het huisje is veel kleiner dan ons huis in Baarn, maar alles zit erin. Een woonkamer met open keuken, anderhalve slaapkamer, een moderne badkamer en ook nog een zolder. Een meevaller. De zolder is groot genoeg voor alle dingen die we in Voorthuizen niet gebruiken, maar die wel meegaan naar La Palma. De tuin is veel groter dan de tuin in Baarn. En ook de omgeving voorbij de grens van de tuin lijkt veel ruimer. Van de kleine huisjes op de buurpercelen zien we alleen hier en daar een dak, en verder heel veel lucht.

Bij de bezichtiging zagen en roken we al dat de binnenboel wel een opfrisbeurtje kon gebruiken. Op zich was het huisje schoon achter gelaten, maar het rook muf en de muren waren flink vergeeld en er zaten vocht- en schimmelplekken op. Dus gisteren direct in de kluskleren op pad met in de auto gereedschap, verf en een sopje. En in een klein huisje kun je al snel een boel doen. Eerst maar eens de ladder op. Gelukkig bestaat het plafond voor het grootste gedeelte uit kunststof platen. Deze kunnen zeker een sopje hebben.

De roze muur met glitters in de kleine slaapkamer was nog wel even een uitdaging. De verf wou niet goed hechten. Maar de aanhouder wint en vandaag was het kamertje, na een 2e verflaag, helemaal wit. Toen we het tempo eenmaal flink te pakken hadden, was ook de grote slaapkamer in no-time wit. “Verkeerswit”. Wij kenden de term ook niet. Het ene wit is het andere blijkbaar niet en nadat we de oude emmer met “stralend” wit op hadden, volgde een volle emmer met …verkeerswit. Verkeerswit is een kleur tussen cremewit en spierwit. Hier zijn boeken over vol geschreven, het internet staat er vol mee en over het verschil zijn de geleerden al jaren aan het bakkeleien. Geleerden niet alleen uit Nederland, maar uit allerlei windstreken. Zo moeten wij deze kleur in de toekomst gaan onthouden als blanco trafico… (ik verzin dit echt niet). Het resultaat is in ieder geval prima, en wij vinden het verschil tussen de naast elkaar liggende muren verkeerswit en stralend wit overbrugbaar. Wij zien geen verschil!

Het klussen gaat ons eigenlijk best goed af samen. Eén op de trap, de ander eronder, beetje oppassen met smeren en tussendoor koffie met koekjes. Ook hier komen we samen prima uit. Volgend weekend zorgt de verhuurder voor een hoge ladder en kunnen we ons gaan uitleven op de woonkamer. Ik denk dat we na volgend weekend al kunnen beginnen met de inrichting. Best fijn een klein huisje.

Nazomeren

Afgelopen weekend was het heerlijk nazomerweer. Over een paar weken gaan we ons mooie huisje inruilen voor de tijdelijke recreatiewoning. Het wordt langzaam wel tijd om onze verhuisdozen te vullen, maar het voelt nog erg raar om een begin te maken met de verhuizing. Op weg naar ons nieuwe leven, al weten we nog niet wat de toekomst gaat brengen. Dus eerst nog even van het nazomerweer genieten.

De laatste tijd lopen we wat meer klompenpaden. Klompenpaden zijn wandelingen door het boerenland. “Klompen aan, rugzak op en gaan” door het Utrechts en Gelderse platteland. De afwisseling in het landschap bevalt ons beter dan het wandelen in de bossen bij ons in de buurt. Zeker met rustig nazomerweer.

Deze route beloofde veel afwisseling met weilanden vol schaapjes waar we tussendoor mochten wandelen. Het was zeker een leuke afwisselende route alleen de schapen zijn we niet tegen gekomen. In het gebied rondom dit klompenpad geldt zondagsrust, misschien mochten ze niet buitenspelen.

Komend weekend gaan we dan echt uitzoeken en inpakken. Dit is het laatste weekend voordat we de sleutel van onze tijdelijke woning krijgen. Dan kunnen we daar alles opfrissen met een nieuw verfje voordat we gaan verhuizen eind oktober.

Vanuit La Palma hebben we geen nieuws meer gehad. De laatste weken begint de onzekerheid ons steeds meer op te breken. We horen niets en weten eigenlijk nog steeds niet of de aankoop van het grondstuk wel door zal gaan. Doordat het allemaal zo lang duurt raken we het enthousiasme en het plezier dat we in het begin hadden steeds meer kwijt. De reden waarom we al weer 2 en een half jaar geleden begonnen aan het hele project, was dat we iets moois willen maken voor ons zelf en voor bezoekers op een prachtige plek waar we allebei graag komen. Natuurlijk is alle begin moeilijk, en we hadden ook wel op tegenslagen gerekend, maar we hebben beiden erg onderschat dat zelfs de periode voor het begin al zo lang zou duren. Inmiddels hebben we ook een plan B, C en eventueel D gemaakt voor het geval de aankoop toch niet door zal gaan, al durven we daar eigenlijk nog niet aan te denken. Voordeel van nieuwe plannen is wel dat het wat positieve energie oplevert…en dat we niet hoeven na te denken over het niet doorgaan van plan A.

Plan A: in ons voorlopige koopcontract dat wij ongeveer een jaar geleden afsloten via de verkopend makelaar met de verkoper van het grondstuk, staat dat het grondstuk uiterlijk 31 oktober 2020 aan ons moet zijn overgeschreven. Op La Palma is het nodig dat, als je een grondstuk verkoopt, je zorgt dat deze bij het kadaster is geregistreerd op je naam. Nadat met de buren overeenstemming is over de grenzen, de landmeter zijn werk heeft gedaan, en de notaris heeft beslist dat de registratie door mag gaan, zal de aanvraag 30 dagen gepubliceerd moeten worden bij de gemeente. Zodat iedereen die bezwaar heeft zijn zegje kan doen. De notaris controleert dit proces. Volgens ons heeft de verkoper het grondstuk nog niet op zijn naam staan. We houden de (prima) website van Tijarafe, de gemeente waar ons grondstuk onder valt, elke dag in de gaten. Nog 7 nachtjes slapen, dan is het 1 oktober. Dat is 30 dagen voor het eind van het voorlopige koopcontract. Als er dan nog geen publicatie is, zal de verkoper de einddatum van het koopcontract niet halen. Nog 7 nachtjes slapen voor plan A. Doorpakken, uitstel of afstel. We gaan het zien. Vamos a ver.

Volgende fase

Ons huis is verkocht per 2 november en we hebben een tijdelijk onderkomen gevonden. In Voorthuizen kunnen we een leuk vakantiehuisje huren om de periode te overbruggen voordat we definitief weggaan. Het huisje ligt op een klein park en heeft een hele ruime omheinde tuin. Dat is zeker voor Poes erg fijn, al zal ze vast wel weer het gaatje vinden om de tuin uit te komen. Mooie omgeving met allerlei mogelijkheden om te wandelen en te fietsen.

Dat betekent dat we de komende tijd selectief door ons huis moeten gaan. Wat gaat mee naar de tijdelijke woning, wat gaat mee naar La Palma, wat gaat niet mee maar willen we wel bij familie opslaan, wat gaat niet mee en mag weg of verkocht worden. Het is wel een stap naar de volgende fase. De eerste serie boeken hebben we al op marktplaats gezet. Als er iemand interesse heeft, geef maar een seintje.

Ook de trouwjurk die ik ruim 13 jaar geleden met veel plezier heb gedragen moet eraan geloven, en staat op marktplaats. De jurk hangt al jaren ongebruikt in de kast en ik denk niet dat ik deze nog ga dragen in de toekomst. Dan heb ik het nog niet over de kilootjes die er in de loop van de jaren zijn bijgekomen. Ik hoop en verwacht dat die extra kilootjes weer zullen verdwijnen als wij Op La Palma aan het klussen gaan.

De komende 2 maanden zullen we veel dingen moeten regelen voor de 1e verhuizing. Het liefst ga ik gelijk al dozen inpakken. Dan kunnen we weer door. Zo snel mogelijk van deze fase naar de volgende. Op weg naar La Palma.

woning gezocht

Afgelopen week hebben we getekend. Ons huis in Baarn is definitief verkocht en we hebben afgesproken dat we uiterlijk 2 november verhuizen. Zo snel kan dat gaan. 2 maanden stond ons huis op Funda. We zijn blij dat de verkoop is gelukt en moeten nu op zoek naar een tijdelijke woonruimte.

Hoe tijdelijk, dat ligt natuurlijk aan de voortgang op La Palma. We verwachten dat we ongeveer 9 maanden in onze tijdelijke woning zullen wonen. In eerste instantie leek het ons een goed idee om op een vakantiepark een klein vakantiehuisje te huren. In de regio rond Nijkerk/Ermelo staan verschillende parken waarop huisje ook voor langere periodes worden verhuurd. De kosten hiervoor leken in eerste instantie best mee te vallen. Helaas hadden we niet gerekend op alle bijkomende parkkosten en blijkt deze optie misschien toch niet de beste keuze. En dan is er nog onze Poes… In de periode dat we tijdelijk ergens wonen zullen we af en toe naar la Palma gaan voor de voorbereiding van het project en de bouw van onze eigen woning. Kunnen we Poes wel alleen laten op een vreemd park? Of is het misschien beter een huis te zoeken dichterbij mensen die op haar kunnen passen als wij er niet zijn. We hebben ons zoekgebied voor een tijdelijk huis uitgebreid naar de Flevopolder. Misschien gaan we wel terug naar Dronten. Voor we in Baarn woonden, hebben we jaren in Dronten gewoond, en de ouders van beide kanten wonen er nog steeds. Dan is er altijd iemand in de buurt om voor Poes te zorgen als wij er niet zijn.

Natuurlijk houden we regelmatig contact over de vorderingen op La Palma . We hopen dat we inmiddels in de afrondende fase van de aankoop van ons grondstuk zitten, en dat de notaris binnenkort overgaat tot publicatie bij de gemeente. Dit, samen met de definitieve registratie van het eigendom van de verkoper, zou de laatste stap zijn voordat we het grondstuk op onze naam kunnen zetten. Helaas, ook afgelopen week geen update over de gang van zaken, alleen de melding dat ze binnenkort waarschijnlijk meer nieuws hebben over de voortgang… We moeten nog even geduld hebben. Dan merk je weer hoe groot het cultuurverschil is tussen Nederland en La Palma. April vorig jaar spraken we met de verkoper af dat we zijn grondstuk gingen kopen. Het voorlopige koopcontract dateert al weer van bijna een jaar geleden. Hoewel we wel het idee hebben dat we in de laatste fase van het aankoopproces zitten, hebben we nog steeds geen definitief koopcontract getekend.

Wel melde Jeanette dat er werk is gemaakt van de “bewoner” van het “huisje-zonder-dak”. Ze hebben de verkoper zo ver gekregen dat hij zelf ter plekke is gaan kijken. Ook hij zag dat er echt iemand woont. Met de juiste contacten kunnen dingen soms heel snel gaan. Samen met de lokale policía is direct de bewoner “zusamen mit sein sachen” uit zijn “huisje” gezet. We krijgen binnenkort foto’s dat het huisje leeg wordt opgeleverd. Ook hij zal op zoek moeten naar een nieuwe woning.

Dakkapel

Toen wij 10 dagen geleden terug kwamen van vakantie was hij er ineens. Niet een klein uitgebouwd Velux dakraampje, maar over bijna de volle breedte van het dak van de achterburen leek een extra verdieping te verschijnen. Een forse glazen pui steekt schril af tegen de blauwe lucht. Omlijst door stemmig groen, dat wel.

Wij kennen de achterburen eigenlijk niet zo goed. Ze zijn een klein jaar geleden achter ons komen wonen en omdat wij geen achterom hebben, komen we ze weinig tegen. We zagen ze eigenlijk ook nooit. Vanuit onze tuin kun je alleen hun dak zien. Het is ook zo’n beetje het enige dak dat wij vanuit de tuin kunnen zien.

En ineens staat daar die extra verdieping. En zien wij vanuit de tuin hoe de klussende achterbuurman zijn uitbouw aan het aftimmeren is. Wij zien hem….en hij ziet ons. En we waren altijd zo trots dat we eigenlijk geen inkijk hadden. Maar goed, we zwaaien een keer, steken een duim op dat hij goed bezig is en kunnen nog steeds bijna privé in de achertuin zitten.

Boven wringt de schoen echter iets meer. Mensen die al eens bij ons geweest zijn weten dat onze slaapkamer aan de achterkant van het huis ligt en dat wij een extra kamer bij de slaapkamer hebben aangetrokken om een royale jacuzzi in te plaatsen. Heerlijk badderen met uitzicht op de lucht, de bomen en….het schuine dak van de achterburen, zonder ramen. Tot vorige week. Nu kijken we vanuit bad zo bij de achterburen naar binnen….en zij bij ons. Dag klussende buurman.

Ik denk dat wij eerdaags maar een rolgordijntje moeten kopen. Dan maar ietsje minder lucht en bomen…. of moeten we het juist niet doen, en zoals de strenge styliste destijds zei: “zoveel mogelijk ruimte en licht in huis voor de verkoop”. We zien wel, maar allemaal: mondje dicht tegen de 8 kijkers die we al voor het huis hebben gehad en die misschien binnenkort willen gaan onderhandelen.