Familie op afstand

Afgelopen week kregen we een paar stevige tegenvallers te verwerken. Ook het leven op een prachtig subtropisch eiland is geen aaneensluiting van goed nieuws. Helaas. De week werd gedomineerd door de plotselinge achteruitgang van de gezondheid van de vader van Anita. Toen we een jaar geleden naar La Palma verhuisden wisten we dat het kon gebeuren dat de gezondheid van een van onze (6) ouders zo ver achteruit kon gaan, dat we eigenlijk zo snel mogelijk richting Nederland moesten vertrekken. Zo’n moment kwam donderdagochtend ineens erg dichtbij en dan ben je toch ver weg. Gelukkig konden we via alle familie meeleven. We hopen er op afstand het beste van en realiseren ons maar al te goed dat we nu en ook in de toekomst niet zo makkelijk kunnen schakelen als vroeger.

The unusual suspect

Het is al weer dik twee-en-een-halve maand geleden dat Poes bij ons kwam wonen. Eind juni haalden we haar op bij Arie uit Las Manchas, aan de andere kant van de gestolde lavastromen. Ze voelde zich al snel thuis en de naam Chica die Arie haar had gegeven werd ingeruild voor Poes. Onze Poes.

Poes is een ondernemend type en al snel leerde ze onze buurt kennen. En al even snel kwam er aandacht van andere katten. Poes is erg op zich zelf en wimpelt de aandacht van verwilderde buurtkatten vaak af met een beetje gebrom en af en toe een knauw. Poes is nog jong en heeft in haar korte leventje meer ervaring met overleven dan met spelen. En er waren al vrij vlot meerdere poezen en vooral katers die wel met haar wilden spelen. En misschien ook wel meer…. Maar Poes houdt ze op een gepaste afstand.

Rond ons huis lopen verschillende poezen en katers. De meeste hebben volgens ons wel een vast stekkie, maar zijn het gewend om vrij rond te lopen. Hier en daar krijgen ze vast wat eten en de rest van de tijd scharrelen ze zelf hun kostje bij elkaar. Niet alleen Poes was voor de buurtkatten interessant, maar ook haar voerbakjes. Zo kwamen wij in aanraking met 4 regelmatige bezoekers. Zo is daar een bruin-beige lapje dat schichtig zijn kop om de deur steekt. We denken dat het een “zij” is. Ze kwam voornamelijk om af en toe een paar brokjes uit Poes haar bak te peuzelen en was daarna snel weer weg. We hebben haar voornamelijk in het begin gezien. Ze heeft een broertje (althans we denken dat dat een mannetje is) die vaker langs komt. Poes gromt vaak wat maar dit beige lapje is daar duidelijk niet van onder de indruk en is vooral uit op meer brokjes. Door de kleur van zijn vacht noemen wij hem “Jaren ’90-poes”. Jaren 90-poes en Poes zijn geen vrienden en de indringer heeft al een paar keer een emmertje water over zich heen gekregen.

Dan is daar een zwart-witte poes. Beetje in de kleurstelling van de Felix-reclames. Het lijkt een ouder beestje. Ze hoort vast bij onze buren en is erg schichtig. Meestal ligt ze op de hoek van een natuurstenen muur te suffen. Af-en-toe lijkt ze een beetje de weg kwijt en ergens zal ze wel een klap van de molen gehad hebben. Als ze op de hoek ligt te zonnen loopt er vaak een draad slijm uit haar mond, wat haar suffige uiterlijk nog meer lijkt te onderstrepen. We noemen haar oneerbiedig “het Kwijlende Monster”.

De schrik van de buurt is een bijna witte jonge kater met een leuke dikke kop. Het beestje heeft vooral toen Poes net bij ons was veel toenadering gezocht. We denken dat het katertje wel zin had in meer dan alleen spelen en in de eerste weken vulden de nachten zich regelmatig met urenlang gejoel. De emmers water konden haar niet bij Poes weghouden. Maar Poes is nog zo jong, we hadden niet het idee dat ze de leeftijd had bereikt om moeder te worden. Toen het nachtelijke gekrijs aanhield bedachten we dat het misschien beter was om poes te laten steriliseren voordat we een al te grote bijdrage gaan leveren aan het toch al ruime kattenaanbod op ons eiland.

Maar voor we de eerste stap richting de dierenarts wilden zetten werd Poes dikker en dikker en begonnen haar tepeltjes op te zetten. Er was duidelijk iets aan de hand en wij waren te laat om daarop in te grijpen.

De draagtijd voor poezen is tussen de 65 en 70 dagen en omdat het bezoek van de buurtkaters (en speciaal het bijna witte katertje) waarschijnlijk al in de eerste weken raak was, konden we ergens rond de 2e week van september kleintjes verwachten. Maar wie was de dader? Met het dikker worden van Poes werd het een serieuze “Who dunnit?”. Natuurlijk stond de witte kater hoog op de lijst. We maakten al grapjes over de kleur van de kittens en hoe goed deze zou staan bij onze meubels en de nieuw te kopen bank.

En gisteravond, of eigenlijk vannacht begon het. De eerste weeën werden moeizaam gezucht tussen ons in op het dekbed. Daarna kwam op een oud stoelkussen op het dekbed het eerste kleintje tevoorschijn. Een beige humpje met tijgerprint. Zou best een mix kunnen zijn van het lichte katertje en Poes. Helaas heeft het eerste humpje het niet gehaald. De tweede was duidelijk een broertje/zusje van de eerste en dit humpje ging direct op zoek naar Moeders borst. We waren er nog steeds niet uit van welke vader de eerste 2 kittens waren. Het witte katertje kon….maar ook één van de beige Jaren ’90 katten die het liefst kwamen voor Poes haar brokjes was een mogelijkheid. Het derde en laatste humpje gaf uitsluitsel. Ineens lag daar op moeders buik een kleine uitvoering van een poesje uit de Felix-reclame! Het Kwijlende Monster had blijkbaar zijn kans gezien en heeft Poes haar familie uitgebreid.

En Poes is er maar wat blij mee. Na een paar uur drentelen om het doodgeboren jong is de aandacht nu volledig gericht op de 2 kleintjes en op het herstellen van een indrukwekkende en vermoeiende nacht.

En nu maar hopen dat de kleintjes niet zo kwijlen en dat ze geen tik van de molen hebben meegekregen.

Paradijsvogelbloem

De paradijsvogelbloem of strelitzia is een grootbladerige plant die fraaie kleurrijke bloemen heeft. De plant groeit van oorsprong in Zuid-Afrika. In Nederland moet de plant in de winter naar binnen, op La Palma kan de plant jaarrond buiten blijven. De plant komt op La Palma vrij veel voor en onze kennismaking dateert al van een jaar of vier geleden. Toen we een bouwkavel bezochten in het naburige Arecida stond onder een al jaren overlopende watertank een enorm en prachtig exemplaar.

strelitzia

Natuurlijk willen wij in onze toekomstige tuinen ook graag dergelijke mooie bloeiende planten en deze stond hoog onze “to-hoard-list” als wij planten verzamelend door verlaten tuinen struinen.

Een poos geleden kwamen wij via een klein paadje vanaf ons grondstuk langs een oude watertank met daarnaast een onbewoond huisje. In de tuin naast het huisje stonden wel 100 royaal uitgegroeide Strelitzia-struiken. Waarschijnlijk een overblijfsel van een vroegere kwekerij. Het huisje en de tuin lijken al jaren geleden verlaten. Het idee was om een keertje langs te gaan om er een paar exemplaren uit te steken. Maar de grond was hard en rotsig en de kluiten van de planten erg omvangrijk. Daarnaast blijkt het erg lastig om de stengels met wortel uit de grond te trekken. Ze breken vrij makkelijk net boven de grond af en stengels zonder wortels willen vast niet zo goed groeien. Onbegonnen werk, misschien kwam er een betere mogelijkheid.

Anderhalve week geleden was er opeens reuring op het oude tuintje met de strelitzia’s. Er stond een kleine graafmachine en het grondstuk naast het oude huisje werd samen met de tuin ontdaan van planten om er iets anders mee te doen. Er worden vast avocado-bomen op gezet. De prijs van de avocado’s is momenteel zo hoog dat iedereen op het eiland avocado-bomen wil planten. Wij hebben ook een paar oude avocado-bomen op ons grondstuk staan maar hebben er voor gekozen geen nieuwe boompjes bij te planten. Sowieso is het op dit moment erg lastig om aan jonge avocado-boompjes te kopen en daarnaast denken we dat het best mogelijk is dat als de boompjes eenmaal groot zijn, de prijzen weer zo ver gedaald zijn dat we net zo goed fruitboompjes hadden kunnen planten met vruchten die we zelf lekkerder vinden.

Maar goed, de tuin met de oude strelitzia’s werd omgeploegd en de afgedankte planten waren aan de kant op een bult geschoven. Bewapend met een takkenknipper en een stapel zamuro’s (Canarische naam voor emmers van 42 liter, een klein model cementkuub) gingen wij in de late uurtjes op pad. Na 2 avonden sjouwen (de oude tuin ligt een stuk lager aan een ongebruikt oud wandelpad) en 12 volle zamuro’s verder hebben we een mooi aantal strelitzia’s van een verdrogingsdood kunnen redden. We hebben ze meteen uitgeplant in ruimere bakken. Een paar planten hadden zulke grote wortelkluiten dat we ze direct in onze tuin hebben gezet. Eén bij casa Gerard en twee in de Karmando, onze toekomstige Japanse tuin. We hopen dat ze het naar hun zin hebben en dat we de rest levend en misschien in bloei kunnen planten in de tuinen van de vakantiehuisjes.

ITV

De ITV (uitspraak ie, té, oeba) is de periodieke keuring voor auto’s in Spanje, vergelijkbaar met de Nederlandse APK. Bij de keuring zelf worden ongeveer dezelfde veiligheidsonderdelen van de auto nagelopen. Een nieuw bewijs van goedkeuring is geldig voor één of twee jaar. Een groot verschil met de Nederlandse situatie is dat de ITV niet wordt geregeld door een willekeurige garage, maar dat je zelf naar het keuringsinstituut moet voor de keuring.

Afgelopen week was het tijd voor de ITV. Het dichtstbijzijnde keuringsstation staat in El Paso, een half uur rijden van ons. Het was al de tweede keer dat we er kwamen. Afgelopen mei waren we er om onze Peugeot Partner te laten keuren. We waren niet zo tevreden over onze eerste auto op La Palma. We waren al een paar keer naar de garage geweest voor dure reparaties en er waren al best wat onderdelen vervangen. Daarnaast had de auto erg weinig vermogen (en dat is beslist lastig op zo’n steil eiland) en had de auto vaak problemen met starten. We hoopten dat het na de keuring beter zou gaan. Helaas werd het oude bakje na een kritische inspectie op 6 punten afgekeurd en wachtte ons wederom een stevige reparatie. Terug bij de garage vertelde ik de behulpzame garage-eigenaar Juan dat we de auto eigenlijk wel zat waren. De man kent onze auto inmiddels goed en zei dat hij er wel een koper voor wist, mogelijk zelfs voor de prijs waarvoor wij de auto destijds hadden gekocht en exclusief de reparatiekosten. Dat leek ons natuurlijk wel wat. We hadden alleen wel een andere auto nodig, liefst één die minder problemen gaf, meer vermogen had en altijd startte. Ook hier wist de garagehouder wel wat op en hij introduceerde ons bij een collega die ons onze huidige Dacia Sandero verkocht. De 8-jaar oude auto zou qua merk wellicht niet mijn eerste keus zijn, maar het moet gezegd, hij voldoet aan alle wensen. Juan verkocht ons oude bakje aan een bananenboer uit de buurt, iedereen blij.

Zoals gezegd was het afgelopen week weer tijd voor de ITV, ditmaal met de Dacia. In de 4 maanden dat we in de auto rijden hebben we veel gemak van de auto. Hij doet het prima. De ITV voor deze auto moet elke 2 jaar en gisteren was hij aan de beurt. Ondanks dat de auto in prima staat verkeert en veel nieuwer is dan het vorige bakje, waren we er na onze ervaring in mei toch niet helemaal gerust op dat de auto er moeiteloos door zou komen.

De keuring bij de ITV is eigenlijk heel eenvoudig. Je maakt op de prima website van de keuringsinstantie een afspraak en aangekomen op de afspraak betaal je de kosten voor de keuring. Een kleine 40 euro lichter neem je plaats in de aangewezen rij en het wachten begint totdat ook jou auto aan de beurt is. Vorige keer was dat een half uur, deze keer een kleine anderhalf uur. Het geeft je ruim de tijd om alle woorden die met de auto te maken nog eens door te nemen. Frenos voor remmen, luz voor licht, neumaticos voor banden etc. In de hal mag je zelf als bestuurder samen met een medewerker je hele auto nalopen. En als je zegt dat je uit Nederland komt, krijg je natuurlijk ook een keurmeester mee die houdt van Formule 1 en Max Verstappen. Na een kwartier sta je weer buiten en krijg je direct de uitslag van de keuring te horen. Gelukkig was er zoals verwacht dit keer niets op de auto aan te merken en kwam een keurige keurmeester het oude ITV-stickertje vervangen door een fraaie nieuwe. Hij kan er qua veiligheid weer twee jaar tegen.

Achteruit en vooruit kijken met veel foto’s

Het is een jaar geleden dat we ons tijdelijke huisje in Voorthuizen achterlieten en definitief naar La Palma vertrokken. Het was een onrustige tijd waarin nog veel moest worden geregeld en waarin nog veel onduidelijk was. Op La Palma hadden we natuurlijk na veel gehannes ons felbegeerde grondstuk inmiddels gekocht en de eerste voorbereidingen voor de bouw waren door Alexi reeds in gang gezet. We wisten ook dat we in ieder geval voorlopig in het leuke huisje van Aguate mochten wonen. De container met spullen was onderweg, evenals de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons toekomstige woonhuis. Maar of de plannen die we in de loop van de jaren hadden gesmeed wel te realiseren waren, we waren er nog niet zeker van. Zou het ons gaan lukken om Finca Las Prinsas neer te zetten zoals we het in onze gedachten en op papier al klaar hadden? In het voortraject was ons één ding wel duidelijk geworden: het ging vast anders lopen dan gepland. Bewust hadden we gewacht met het aanvragen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes. Eerst maar eens in gesprek met de aannemer om te kijken of we voldoende spaarcentjes hadden meegenomen, en om uit te zoeken of er niet nog meer rare hobbels op de weg zaten of konijnen in hoeden. Toch waren we vol goede moed. Ons mooie plan moest toch kunnen slagen.

Zeker het eerste half jaar was het soms een emotionele achtbaan. Maar het mooie eiland maakte veel goed en stukje bij beetje kreeg ons plan steeds meer vorm en werd het steeds leuker. Nu we terugkijken op ons eerste jaar is de tijd omgevlogen. Veel dingen zijn anders gelopen dan we hadden verwacht. Uit de hoge hoed kwamen allerlei leuke, lastige, bijzondere en indrukwekkende gebeurtenissen. Het leven is het afgelopen jaar hectischer en intensiever geweest dan we gewend waren.

Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. De brand dwars door El Paso, die al vlot werd overvleugeld door de vulkaanuitbarsting, veel vegen en vluchten voor de aswolken, akkoord met de aannemer zodat we zijn begonnen met de bouw van ons huis en stiekem ook alvast met het eerste vakantiehuisje, registratieperikelen, formulieren met veel stempeltjes, tuinen bedenken en aanleggen, soms met de hulp van familie, een deel van het grondstuk verkopen waardoor we overgaan naar plan B, dat vervolgens bijzonder veel op een vroege versie van Plan A blijkt te lijken en wat ons naast leuke nieuwe buren ook de welkome extra financiële armslag geeft om het project af te maken zoals we in de beste versies hadden gehoopt, en het langzaam inburgeren op een eiland waar de mensen dit soort zaken met wat meer afstand en geduld bekijken.

Het is leuk om te zien hoe veel er is veranderd in de korte tijd dat we hier zitten. Met ons, maar vooral ook op ons grondstuk. Vandaar een uitgebreide fotoreportage met de verschillen tussen het moment dat we aankwamen (aangevuld met een paar foto’s die al iets eerder waren genomen) en nu. Dit keer alle foto’s onderaan het blog. Voor en na.

De toekomst

We kijken heel enthousiast vooruit. Het leven bevalt ons hier prima en we raken steeds beter thuis in de gewoonten van ons nieuwe land. Aan de lange periode van onzekerheid tijdens de voorbereiding lijkt langzaam een eind te komen. Binnenkort zal ons huis af zijn en kunnen we verhuizen naar ons eigen grondstuk. En vandaar verder met de bouw van de 2 vakantiehuisjes, het zwembad, de jacuzzi’s en de tuinen. Het zal nog wel een jaartje duren voordat alles af is en we de eerste gasten kunnen ontvangen. De onzekerheid waarmee ons jaar begon wordt langzaam ingewisseld voor een vastomlijnde toekomst. Of passen we ons aan aan de gebruiken van het eiland? En wachten we de dingen vaker gelaten af, maken we ons minder druk om zaken waar we toch geen invloed op kunnen hebben en zien we wel hoe het allemaal loopt? Uiteindelijk gaat het toch weer anders dan we nu verwachten, maar uiteindelijk komt het zeker goed. En daar hebben we zin in.

Cumpleaños

Vandaag hebben we wat te vieren. 3 Augustus. We wonen één jaar op La Palma. Ons eerste jaar is omgevlogen en er zullen er nog wel een paar bij komen. Een dag om terug te blikken op wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar en om te bedenken wat we allemaal nog van plan zijn. En natuurlijk met afspraakjes op het land, telefoontjes, dingen regelen, een auto vol met Ikea-spullen ophalen aan de andere kant van het eiland, nog meer regelen en pas laat terug voor een blog vol foto’s. Maar wel op tijd terug om alvast met een lekkere fles bubbels terug en vooruit te denken. Met z’n tweetjes. En die terug- en vooruitblik met veel foto’s? Die komt morgen. Vandaag is het feest. We zijn jarig. El primer cumpleaños.

Vreugdedansje

Afgelopen week was een drukke week vol afspraken. Jorge en Angel zijn begonnen aan de binnenkant van ons woonhuis. Wij hebben een vrij gedetailleerd beeld hoe het er binnen uit gaat zien, maar als de heren de maten van de keuken en de badkamer aan het uitzetten zijn blijkt er ineens een boel te regelen. De eerste helft van de week stond in het teken van bezoekjes aan de grote blauwe winkel, badkamer- en meubelzaken en de plaatselijke tegelhandel voor de tegels in de keuken. Het is goed dat we in de buurt zijn om te kunnen overleggen. Elk detail wordt doorgesproken en wat we in de loop van de tijd hebben bedacht krijgt langzaam vorm. En het wordt mooi.

De tweede helft van de week hadden we tijd om de tuin naast ons huis verder in te richten. De zomer is losgebarsten en dat heeft zijn weerslag op de plantjes die we de laatste maanden hadden opgekweekt en gekocht. Door de felle zon van de laatste tijd zag de kwekerij er een beetje mistroostig uit. Zeker de sinaasappelboompjes die nog geen plekje in de tuin hadden gekregen, begonnen onheilspellend veel bladeren te verliezen. We besloten dat het beter was om ze zo veel mogelijk uit te poten en de rest, ook van de overige plantjes uit de kwekerij, in ruimere bakken te verpotten en een plekje te geven uit de volle zon, onder één van de avocadobomen.

Vier sinaasappelbomen komen in de Karmando, achterin de Japanse tuin, naast onze hottub. We maken het terrein vlak en de boompjes komen in een nette lijn voor een lelijke cementmuur. Weer zijn we een stapje dichter bij de bouwvakkers. Langzaam jagen we ze voor ons uit.

Het werken in onze toekomstige tuin in de subtropische zon is heerlijk. We zien de Karmando vorm krijgen en ook dit wordt mooi. Tijdens het planten krijgen we bericht van de architect. Alhoewel Oscar alvast is begonnen om ons eerste vakantiehuisje te bouwen, hebben we hiervoor officieel nog geen bouwvergunning. Het is een al langer lopend verhaal over de registratie van dit deel van ons grondstuk. En hoewel we het idee hebben dat we in de afrondende fase van dit proces zitten, is het daarna nog zaak om toestemming te krijgen van de Cabildo, zeg maar de eilandregering, afdeling toerisme. En wat schetst onze verbazing? Zonder dat zij eerst hebben gewacht totdat alle papieren bij het Registro voor elkaar zijn, hebben ze alvast doorgewerkt aan de vergunningaanvraag. En de architect meldt dat we alvast een voorlopige goedkeuring hebben. Als de overige stukken zullen worden aangeleverd, kan de gemeente de bouwvergunning afgeven. Weer een stapje dichterbij het verwezenlijken van het project. Reden voor een vreugdedansje.

Gezinsuitbreiding

We zijn poezenliefhebbers. In Nederland hadden we altijd één of twee poezen. De laatsten waren Muis en Poes. Het was de bedoeling om Muis en Poes mee te nemen naar La Palma. Maar beide dames hebben de verhuizing niet gehaald. Natuurlijk zou op La Palma een poesje welkom zijn, maar het leek ons verstandig te wachten totdat we ons eigen huis af hadden. Een dikke maand geleden kwam er een berichtje langs op een La Palma-forum op Facebook. Er werd een thuis gezocht voor een jong poesje. Deze was aan komen lopen na de vulkaanuitbarsting bij Arie in Las Manchas. Las Manchas ligt net aan de zuidelijke rand van de lavastromen. Arie had al 3 oudere katers en het klikte niet goed samen. Wij hoefden elkaar alleen maar even aan te kijken en het besluit was al snel genomen, ze was welkom bij ons. De poes zou het vast geen probleem vinden dat we nog in het huisje van Agathe wonen. We zijn bij Arie langs gegaan om kennis te maken met Chica. Chica is een ondeugende dondersteen die houdt van aaien over haar bol. We spreken met Arie af dat we haar over een paar weken komen ophalen. We zijn dan terug van een bezoekje aan Nederland.

Dat bezoek aan Nederland was in de eerste helft van juni. Voor Jeroen de eerste keer terug op Nederlandse bodem sinds ons vertrek in augustus vorig jaar. Het werd een mooi weerzien met familie, vrienden, oud-collega’s, oud-dartvrijwilligers en een festival met retromuziek waar we met familie en vrienden al jaren kwamen. En natuurlijk met de feestelijke viering van de 80-jarige verjaardag van Anita’s moeder.

Gisteren hebben we Chica opgehaald bij Arie. Arie is een lieve en emotionele man en het afscheid ging hem zichtbaar aan het hart. Maar het is duidelijk dat het voor alle vier katten beter is als Chica mee gaat met ons.

De laatste avond bij Arie

De terugweg bracht ons over de nieuwgevormde lavastromen. Sinds een paar weken is er een verbindingsroute gemaakt over de lava. Een paar keer per dag kunnen auto’s in colonne over de nieuwe weg rijden. Ruim 3 kilometer door en over de lava. We rijden door een volledig verwoest en verwrongen landschap dat eerder een mooie omgeving was van kleine dorpjes en vakantiehuizen. Nu is het een hobbelige rit tussen muren van gestolde lava en gruis. Het landschap is onvoorstelbaar vernietigd. Zelfs Chica is er van onder de indruk en miauwt het hele stuk.

Bij aankomst had Chica niet veel tijd nodig om zich thuis te voelen. Bijgekomen van de hobbelige rit moest er een boel aandacht komen. Ons huis is inmiddels helemaal onderzocht en er werd al enthousiast met de nieuwe speeltjes gespeeld. Ze blijft nog een paar dagen binnen om goed aan ons en haar nieuwe omgeving te wennen. Daarna mag ze ook buiten spelen. Ze gaat er vast uitkomen.

Bezoek

Afgelopen week kregen we bezoek uit Nederland. Anita’s zus Karin en vriend Armando kwamen klussen. En natuurlijk willen ze ook zien hoe het met ons en ons bouwproject gaat en stonden er verschillende uitstapjes op het programma. Op de terugweg vanaf het vliegveld wacht hun al de eerste attractie van formaat. De vulkaan. Het blijft een indrukwekkend gezicht. De groengeel verkleurde kegel steekt nog nawalmend van zijn vernietigende actie af tegen de zwarte stromen van de lava eronder.

In La Punta belanden we bij één van de plaatselijke barretjes waar ook de bananenplukkers nog nagenieten van hun vrijdagmiddagborrel. Wij hebben het altijd prettig gevonden om te belanden in de gemoedelijke dorpse sfeer. Ook Karin en Armando vermaken zich prima, ondanks hun Amsterdamse achtergrond.

Natuurlijk gaan we ook al snel naar ons grondstuk. Onze gasten kijken hun ogen uit. Ze volgen ons blog op de voet, maar hadden niet verwacht dat het uitzicht vanaf het kavel zo mooi en uitgestrekt was. Later in de week gaan we aan het werk in de tuin naast ons huis. Voorlopig geven we de planten water en kijken we rond op de bouwplaats.

Natuurlijk lopen we ook vanaf ons grondstuk even door voor een prachtig uitzicht over de westkust van het eiland met de kloof van de Caldera de Taburiente en de nieuwe vulkaan. Allemaal in onze toekomstige achtertuin.

De dagen erna is er veel tijd om het eiland te ontdekken. Ook na het weekend zijn er door een plotseling opkomend regenfront geen arbeiders op de bouwplaats. We maken van de gelegenheid gebruik om hun het uitgestrekte noorden van het eiland te laten zien. Als het op ons grondstuk regent, schijnt in het noorden vaak de zon. We wandelen door donkere kloven, zwemmen in de zee en eten elke dag in leuke restaurantjes aan de kust.

Vrachtwagenchauffeur Armando geniet van de bochtige wegen en als we door een kleine en onverlichte tunnel rijden kan zijn vakantie niet meer stuk.

Het wordt een bijzonder leuke week. Zij genieten van ons mooie eiland en begrijpen goed waarom wij hier graag willen wonen en wij genieten ervan om ons mooie plekje aan hun te laten zien. ’s Avonds komen tijdens een welverdiend biertje de gesprekken over vroeger op gang. Over Karin en Anita en hun jeugd in Dronten en over Armando en Jeroen die jarenlang in hetzelfde voetbalteam hebben gespeeld. De verhalen worden sterker en de avonden eindigen steevast pas als de zon al lang onder is.

Tijd voor het Noorden

De bouw van ons woonhuis loopt prima. We hebben regelmatig overleg met aannemer Oscar over de voortgang en zeker de laatste maanden gaat het eigenlijk helemaal volgens plan. Jorge en Angel zijn op het dak bezig met het leggen van de eerste dakpannen en volgende week komt de elektricien voor de leidingen. Intussen is het grote waterbassin achter Casa Gerard gereed en zijn we met het aanleggen van de tuinen zo ver dat we de bouwvakkers moeten aanmoedigen hun materalen verderop neer te leggen. De verkoop van het zuidelijke grondstuk is ook afgerond en Alexi is deze week begonnen met de nieuwe oprit en het voorbereiden van het bouwterrein voor onze nieuwe buren.

Natuurlijk zijn we nog steeds dagelijks op ons grondstuk om te rommelen in de tuinen en om te overleggen met de verschillende bouwlui, maar de laatste tijd blijft er ook tijd over voor andere dingen. Al voordat ons project begon hadden we met elkaar afgesproken dat we naast de bouw ook voldoende tijd wilden hebben om meer van het eiland te zien.

Het hele eiland is prachtig. Wij kennen geen plek op de wereld waar de landschappen op zo’n klein stuk zo afwisselend zijn. Waar we tijdens onze eerste bezoeken voornamelijk te vinden waren in de drogere gebieden aan de westkant, hebben we de laatste tijd steeds meer de voorkeur voor het rustige, vrijwel onbewoonde en veel groenere noorden van het eiland. Niet om te wonen, de natuur is daar niet voor niets zo groen, maar wel om doorheen te wandelen.

We proberen elke week minstens één dag vrij te houden om er op uit te trekken. Dat bracht ons afgelopen weken zoals gezegd vaak in het noorden. We maakten wandelingen in de kloven boven Puntagorda en Las Tricias en door de bossen met eeuwenoude pijnbomen in de stille omgeving van Roque del Faro. Het is er in dit jaargetijde extra groen en tijdens onze wandelingen komen we vrijwel geen andere wandelaars tegen. In het noorden van het eiland zijn de wandelingen misschien niet zo spectaculair als tijdens de top-3 wandelingen van La Palma door de centrale krater of over de hoogste vulkaantoppen, maar de rust en stilte zijn zeker indrukwekkend.

Op La Palma leven in het wild weinig grote zoogdieren. De enige wilde dieren die we tijdens wandelingen zien zijn vogels, insecten en hagedissen. De planten in het noordelijke deel beginnen we al aardig te herkennen. Er is één zeldzame plant met een prachtige bloeiwijze die we nog niet eerder tijdens onze vakanties hadden gezien. De tajinaste (Echium wildpretii) is een plant die alleen groeit op de Canarische eilanden Tenerife en La Palma en alleen op een hoogte boven de 2.000 meter. De plant bloeit uitbundig in mei.

Een goede reden om vorige week een bochtige rit via het noorden van het eiland in de richting van de hoogste toppen van het eiland te maken. Net op de rand van de boomgrens werden we verwelkomd door honderden manshoge paarse pilaren van bloemen. Het eiland op z’n mooist en wij als enige toeschouwer.