Schapen

Het gevaar komt van boven!

Onze bovenbuurman Adriaan heeft schapen, die lopen dagelijks los op zijn terrein en de verlaten weides van onze buurlanden. Omdat er al jaren niets meer gebeurde op ons terrein hebben de schapen zich ook dit terrein toegeëigend. En schapen vinden het heerlijk om overal de verse groene blaadjes op te peuzelen. Het is fijn dat ze hier en daar het gras bijhouden, maar sinds we nadenken over het aanleggen van de tuinen, zijn we steeds bezorgder over de schapen van Adriaan. De nieuwe scheuten van één van onze avocadobomen zijn tot onze schrik al opgepeuzeld. De schapen zelf zijn zich van geen kwaad bewust. Rustig peuzelen ze aan de jonge palmboom die op de bovengrens van ons land groeit. We hadden rondom de palm flink gesnoeid, zodat de palm vrij kan groeien, maar blijkbaar hielden de onderste dode palmbladeren en de weggesnoeide struiken de schapen op afstand. En nu zien de schapen hun kans.

Vorige week zijn we naar het tuincentrum geweest en hebben we verschillende boompjes en planten gekocht, waaronder 4 olijfbomen die we op Terra Marcellis willen planten. Maar hoe krijgen we de schapen zo ver dat ze er vanaf blijven? Adriaan heeft al plechtig beloofd dat hij de schaapjes terecht zal wijzen. We hebben maar besloten even te wachten met het poten van de olijfboompjes om te zien of de schaapjes hebben geluisterd.

We hebben ook een aantal verschillen passiebloemen gekocht om alvast op te kweken. Aan de passiebloemen konden we al snel zien dat de schapen niet de enige tegenstanders zijn waar we rekening mee moeten gaan houden. Na 2 dagen missen de plantjes al de helft van hun blaadjes. Aan de onderkant. We verdenken de hagedissen van het brute geknaag. De plantjes moeten voorlopig maar even binnen blijven om aan te sterken.

We kochten ook nog een aantal planten die in Nederland bekend zijn als kamerplanten maar die hier prima buiten kunnen groeien.

De medewerker van het tuincentrum adviseerde ons om zoveel mogelijk planten te kopen die van nature ook op de Canarische eilanden of in ieder geval in de subtropen voorkomen. We hadden in tuinen onderweg al eens gezien dat ficussen hier prima groeien. De struik kan flink uitgroeien en kan op zonnige dagen zorgen voor een beetje schaduw in de tuin. We kochten er een paar. Bij thuiskomst bleek echter dat de plant helemaal niet zo exotisch was als we eerst dachten. Met de groeten uit Drenthe.

We hopen maar dat de schapen van Adriaan de Nederlandse ficussen niet herkennen en dat ze er vanaf blijven.

De vulkaan definitief in slaap

Gisteren op 1e Kerstdag kwam het verlossende woord. De vulkaan is 10 dagen rustig en is daarmee officieel gestopt. Na ruim 85 dagen kwam er een einde aan het brullende monster.

We herinneren ons de dag dat de vulkaan tot uitbarsting kwam. We waren aan het wandelen in de regio en zagen “een rare wolk”. Op de weg terug naar huis stonden we, net als veel anderen, langs de kant van de weg met verwondering naar een vulkaanuitbarsting te kijken. Op dat moment wisten we nog niet hoe verwoestend deze uitbarsting zou worden. Iedereen ging ervan uit dat de lava, net als bij vorige uitbarstingen, snel een weg naar zee zou vinden om daar nieuw land te maken. Het liep dit keer anders.

In 85 dagen zijn hele woonwijken verdwenen. Tot in de laatste week van de uitbarsting verdwenen huizen onder de metershoge lavastroom. Het verlies is enorm, veel mensen zijn alles kwijtgeraakt wat in jaren was opgebouwd. Huizen, tuinen met zwembaden, wegen, plantages, alles begraven onder een grillige laag zwarte steen van soms tientallen meters dik.

Foto ElTime

In het begin spraken we lacherig over de duur van de vulkaan. Het gemiddelde op La Palma was 55 dagen, dus voor de Kerst zou de vulkaan zeker slapen. Hoe langer het duurde hoe meer we daarover gingen twijfelen. Zou de vulkaan ooit stoppen? We volgden het nieuws dagelijks. Rustige momenten werden gevolgd door oplevingen van geweld en stof, waarna het weer even rustiger werd. En zomaar ineens is het dagenlang stil. 10 dagen. En dat betekent dat de vulkaan officieel slaapt.

Wat is het heerlijk dat het stil is. Geen gebulder en geen aswolken meer. Langzaam wordt het ook helderder in de lucht. De grauwe nevel die al maanden op de zee hing is langzaam opgelost. En we genieten weer van mooie zonsondergangen.

Ons mooie rustige eiland komt terug. Maar het zal een tijd duren voordat het eiland er weer bovenop zal zijn. Er zal altijd een zwarte vlek blijven op de plek waar vroeger huizen en wegen waren. Het zal een poos duren om op te bouwen wat verloren is gegaan. Maar de Palmeros zijn gewend om om te gaan met tegenslagen en de solidariteit is groot. Deze tegenslag komen ze te boven. De plannen liggen al klaar. En als we het mogen geloven staan morgen, de eerste werkdag na de verklaring dat de vulkaan officieel slaapt, de bulldozers al klaar om een begin te maken. Puin ruimen en kijken wat de schade is. Nieuwe wegen maken. Nieuwe waterleidingen en elektriciteit, huisvesting voor mensen zonder huis, het zal nog de nodige tijd kosten. Maar nu de vulkaan slaapt kan het eiland weer verder. En wij ook.

Het is stil op La Palma

Het is vreemd hoe je kunt wennen aan een vulkaan. De wolk boven de bergrichel, het gerommel in de verte, ons huis dat af en toe schudt en een ochtend die steevast begint met het opvegen van de as. En sinds afgelopen dinsdag is het stil. Alsof de vulkaan niet bestaat.

We lopen op kousenvoeten door het huis. Op onze tenen. Als het huis een beetje schudt, kijken we snel naar buiten om gerust vast te stellen dat het een vrachtwagen was die voor ons huisje langs rijdt. We willen de rustende vulkaan niet wakker maken.

In de vallei naast ons staat het monster. Ook daar is het oorverdovend stil. Zaterdag hebben we er een stukje gewandeld. Een vallei in de zon. Zonder as en rook in de lucht. Een klein beetje damp komt nog uit de kegel die als een puist boven het landschap uitsteekt. Met aan zijn voeten een grillig zwart maanlandschap. Ook de vulkaan houdt zijn adem in.

Gisteren kwam de wind uit het zuiden. Dat was de afgelopen maanden een teken om alle ramen en deuren te sluiten. De vulkaan blies dan zijn rook en as onze kant op. Gisteren niet. De wind bracht alleen een beetje regen. En als de regen uit het zuiden komt, is het in het noorden vaak mooi weer. Zonder lawaai te maken gingen we op weg. Pas in het uiterste noordoosten, op een strandje zo ver mogelijk van de vulkaan, durfden we weer wat geluid te maken. Lunchen op de boulevard en zwemmen in zee. Dat zal de vulkaan toch wel goed vinden.

6 dagen is de vulkaan inmiddels aan het uitrusten. We mogen niet te vroeg juichen. Volgens de wetenschappers moet de vulkaan minstens 10 dagen in rust zijn voordat ze definitief durven te bevestigen dat hij slaapt. Nog 4 dagen. Een cadeau voor de Kerst. Eigenlijk gaat iedereen ervan uit dat de vulkaan gaat slapen. Alleen durft niemand dat hardop te zeggen. Stel je voor dat de vulkaan er wakker van wordt.

Bouwvergunning

We hebben een goede week. Dat begon natuurlijk vorige week al toen Oscar de aannemer aankondigde dat hij vaart wil zetten op de bouw. Je kunt ons niet blijer maken.

Gisterochtend hadden we met hem afgesproken op het bouwterrein. Volgens ons loopt hij qua planning erg hard van stapel. Op zich helemaal prima, maar we zijn een beetje bezorgd over de volgorde van de werkzaamheden. En of dat allemaal wel kan zoals hij heeft uitgedacht. Maar op het terrein bleek dat Oscar er goed over had nagedacht en dat het moet lukken om tegelijkertijd met zowel ons huis als met de 2 vakantiehuisjes te beginnen. De aanpassingen die nodig zijn neemt hij op de koop toe. Ook daar werden we blij van. We zullen later deze week de omlijning van de vakantiehuisjes op het terrein intekenen, zodat de Pala ook deze kan uitgraven als hij klaar is op het deel van ons huis.

Toen we terug kwamen voor de lunch kregen we bericht van Rogier. De gemeente heeft de de bouwvergunning voor ons huis afgegeven! Natuurlijk is Oscar erg enthousiast en wil hij snel gaan bouwen, maar met de bouwvergunning geeft dat toch een veel rustiger gevoel. Het volgende stadium van ons project kan nu ook met toestemming beginnen. Je kunt ons niet blijer maken.

En nog geen uur later was Rogier weer aan de telefoon. Manolo heeft de laatste aanpassingen in het plan voor de twee vakantiehuisjes verwerkt en hij heeft ook direct de aanvraag voor de bouwvergunning van deze huisjes bij de gemeente aangeleverd. Zowel Manolo als Oscar hebben goede contacten bij de afdeling bouwzaken bij de gemeente en zij zijn er beiden van overtuigd dat het geen bezwaar zal zijn als Oscar al gaat beginnen met de bouw van de vakantiehuisjes voor de vergunning daarvoor definitief is verleend.

Ineens lijkt het wel of het project echt aan is gegaan. Blijkbaar zijn we geslaagd voor de voorbereidingsfase en kunnen we nu vol gas door met de uitvoering. Daar worden we erg blij van. En dat is natuurlijk een goede reden voor een proost op de komende periode.

En dat alles gebeurt in een week waarin de vulkaan, die het nieuws hier natuurlijk al maanden bepaald, tot rust lijkt te komen. We horen geen gerommel meer, de wolk aan de horizon is weg en we hebben ook al dagen geen aardbevingen meer gevoeld. Zou het monster stoppen? Niet nog een keer het terras vegen? Vandaag zijn we langs het monster gereden. Een kegel zonder rook, as en lava. We zagen voor het eerst in tijden de naastgelegen vallei weer in de zon liggen. En daar wordt iedereen blij van.

Foto El Time

Groene tuin

Oscar laat er geen gras over groeien. Sinds het tekenen van het contract voor de bouw van de huisjes is ons contact met de aannemer erg goed. Oscar heeft er zin in en kan niet wachten om te beginnen met bouwen. En gisteren was het zo ver. Oscar had een Pala geregeld met een picar, een hydraulische pikhouweel. Op de plek waar we samen een paar weken geleden de contouren van ons huis hebben omlijnd, gaat hij een egaal terras hakken. Daarop komt de fundering van ons huis. Ook is hij al bezig om een gat te graven voor de septic tank.

Oscar heeft goede contacten bij het gemeentehuis. En blijkbaar heeft hij zo veel vertrouwen in de aanvraag voor de bouwvergunning dat hij ook zonder vergunning alvast is begonnen. Hij wil zelfs al vast gaan beginnen met de funderingen van de vakantiehuisjes. En hiervoor zal de vergunning zeker nog wel even duren. Maar we vallen met beide projecten ruim binnen de normen en Oscar heeft gelukkig een erg positieve instelling. En het hele project van onze huisjes staat hem wel aan. Ik denk en hoop stiekem dat hij ons project wil gebruiken als reclame voor toekomstige huisjes, met mooie foto’s van het eindresultaat. En dat vinden wij beslist niet erg.

Afgelopen maanden was de voorbereiding voor de bouw op het bouwterrein wel klaar. Rondom het bouwterrein is voor ons echter nog veel te doen. Vooral de randen van het terrein waren flink overwoekerd. Een paar weken geleden hebben we voor de tuinen onze eerste grote investering gedaan: een bosmaaier. Een leuk klusje voor voormalig bosbouwer Jeroen. Maar al snel moest hij zijn speeltje inleveren en was het Anita die de verdorde struikjes te lijf ging. Stoer wijf.

We willen op veel plekken tuinen gaan aanleggen. En daar willen we het liefst snel mee beginnen, zodat de planten en bomen alvast wat kunnen groeien. Bij het tuincentrum wisten ze te melden dat we met het poten van boompjes het best konden wachten tot januari. Dan is het niet zo warm, een beetje vochtiger en dan hebben zij weer ruime keus in vooral fruitbomen. De voorraad boompjes die ze nu hadden staan zagen er, zeker door het as van de vulkaan, een beetje armoedig uit. We komen begin volgend jaar terug.

Voorlopig moeten we het doen met de planten en bomen die we al hebben en die we langs de weg vinden. De wandelingen die we in de buurt maken zijn hierdoor wel veranderd. Overal waar we langs de paden en in oude verlaten tuinen leuke plantjes zien staan proberen we stekjes of zaailingen mee te nemen. We worden echte planten-hoarders. Onze vensterbank lijkt wel een kwekerij. Als de stekjes na een poosje zijn aangeslagen mogen ze mee naar het land om verder te groeien. En het lukt ons zo al aardig om een deel van de tuin bij elkaar te verzamelen.

Op één van de onderste terrassen staan verspreid enkele palmen. Tijdens het stukzagen van de dode avocadobomen vonden we een groepje van 5 kleine palmen. Met de houweel waren ze er vrij goed uit te halen. We hebben ze verplaatst. Twee naar onze parkeerplaats en drie in de tuin van Casa Gerard. Zo, die kunnen alvast groeien voordat de huisjes klaar zijn.

En dan was er nog het dak van Casa Gerard. Om ervoor te zorgen dat Casa Gerard waterdicht was hadden we een tijd geleden al de kieren en de scheuren zo veel mogelijk gedicht. Ook op dak leek alles dicht. Twee weken geleden kregen we een flinke regenbui en in Casa Gerard bleek dat ons werk toch niet helemaal voldoende was geweest. Het water lekte naar binnen langs het plafond.

Het dak van Casa Gerard liep vroeger af in de naastgelegen watertank. Nu is Casa Gerard iets verzakt, dat hadden we al gemerkt aan de scheuren in de muren. Ook het water blijkt niet meer af te lopen naar de watertank, maar blijft staan aan de binnenkant van de borstwering. En dan sijpelt het langzaam naar binnen. Er zat niets anders op dan een gat te maken in de borstwering, om het water te laten weglopen. En natuurlijk een tuitje maken aan de rand, zodat het water niet langs de muur naar binnen kon stromen. Een mooie gelegenheid om ook te kijken of de afvoer van de watertank die door Casa Gerard loopt, nog goed functioneert. Een waterballet. Met als eindresultaat veel volle kuubs water en hopelijk een droge schuur.

Door die flinke bui hebben we niet alleen voorlopig genoeg water voor de nieuwe plantjes in de tuin, ook in de rest van de tuin en op het hele terrein begint van alles te groeien. Na een half jaar droogte schiet overal gras de grond uit. Een groen tapijt waarop Oscar de huisjes gaat bouwen. Als hij er niet te veel gras over laat groeien.

Vulkaan – Vulkuit?

Op dit moment zitten we in de 12e week van de vulkaanuitbarsting en alles wijst erop dat we het oude record gaan overtreffen. De recordhouder ligt in hetzelfde gebied van de Cumbre Vieja. Rond 1585 spoot de vulkaan Tajuya destijds 84 dagen zijn lava en as over het eiland uit. Niemand op La Palma hoopt op een nieuwe recordhouder, maar het is de realiteit. Vorige maand leek de vulkaan wat rustiger te worden, het gebrul werd minder en het aantal aardbevingen nam af. Nadat de vulkanologen voorzichtig opperden dat de activiteit afnam en misschien wel zou stoppen, volgde een dag met de meeste aardbevingen tot nu toe. Er worden op dit moment geen voorspellingen meer gedaan.

Inmiddels heeft de vulkaan al een grote hoofdkegel opgebouwd. De laatste dagen is het boven op deze kegel vrij rustig. De meeste activiteit komt uit telkens weer nieuwe kleine scheuren en gaten waaruit de lava blijft stromen.

Soms levert zo’n nieuwe uitbraak een fraai plaatje op.

Het is elke keer weer afwachten waar de lava heen stroomt en of het in zijn pad weer meer huizen vernietigd. We volgen het nieuws hierover op de voet. Nog steeds worden er huizen verwoest en bedolven. Voor ons blijft het indrukwekkend om te zien hoe snel de lava uit de scheuren stroomt. Soms verdwijnt de lava in een ondergrondse buis, om vervolgens op een veel lager niveau weer aan de oppervlakte te komen. Meestal zien we dat de lava in het begin heel snel stroomt maar na verloop van tijd stroperiger wordt en dat de stroom dan weer stopt. Wat overblijft is een bizar, verwrongen en zwart landschap.

Foto El Time

Dit alles gebeurt bij ons om de hoek. Het dal van Aridane ligt van ons uit gezien achter een hoge rug die is ontstaan bij een veel oudere uitbarsting. Wij zien alleen de beelden op de nieuwszenders en de rookpluim boven de bergrand. Zeker de laatste weken merken we weinig van de vulkaan. Voor ons gaat het leven gewoon door. Zelfs het onophoudelijke gebulder van de eerste weken nam de laatste weken zo ver af dat we alleen werden herinnerd aan het monster door wat lichte aardbevingen. Met dank aan de Noordoost passaat wind zagen we de kleiner wordende aswolk van ons af de zee op drijven. We krijgen zelfs bijna geen as meer om op te vegen. Daarnaast hebben de regenbuien van 1,5 week geleden de bomen en het land weer schoongespoeld en alles ziet er weer een stuk groener uit. Bijna leek het ook voor ons op het einde van de uitbarsting. Maar de laatste dagen lijkt het monster weer wat op te leven. Al 2 dagen brult de vulkaan harder. Het geluid van straaljagers in de verte. Gaan we voor een afscheidsconcert voor de Kerst? Of gaan we nog even door om het record definitief te vestigen?

Ons leven op La Palma

Begin augustus zijn we vertrokken vanuit Nederland naar onze toekomst op La Palma. Inmiddels is het eind november en wonen we hier al weer bijna 4 maanden. We maken veel mee en de tijd vliegt. Nederland lijkt al lang geleden. En wij raken gewend aan het leven hier op het eiland. We genieten van het mooie klimaat en al het mooie wat het eiland ons biedt.

Het is heerlijk dat er ’s morgens geen wekker meer gaat. We staan op als we wakker worden. Geen haast meer om op tijd in de auto te zitten, niet meer in de file naar het werk. En geen baan meer tussen 9 en 5. Elke ochtend begint rustig aan op de veranda. Langzaam komt ook de zon over de berg kijken en is het warm genoeg om zonder trui en in de korte broek te zien hoe het eiland ontwaakt. Tijdens de koffie bespreken we de planning van de komende dag. Vaak is de dag al een tijdje onderweg als we in actie komen. Het voelt alsof we ’s morgens vakantie hebben en dat we alleen ’s middags aan het werk gaan. En dat was ook het plan. Veel afleveringen van Ik Vertrek hebben we bekeken voordat we zelf deze stap namen. En bijna even vaak hebben we ons verbaasd over de onhandig strakke planning die mensen er op na hielden. Op voorhand hadden wij al afgesproken: het moet wel leuk blijven. En het hele proces van ons project hoort daar ook bij. Niet alleen het resultaat is het doel, ook de reis daarheen. En daar hebben we gelukkig anderhalf jaar voor uitgetrokken.

En soms hebben we even geen werk of geen zin om te klussen en gaan we gewoon naar ons grondstuk om in de tuin te zitten. Genieten van het uitzicht op de zee en de omgeving, wat is het hier mooi en rustig.

Niet alleen ons leefritme is anders dan vroeger. Ook het leefritme van de Palmeros is anders dan wij vanuit Nederland kennen. De Palmero begint de ochtend met een eenvoudig ontbijt. In de loop van de ochtend, rond een uur of 11 volgt een tweede ontbijt. Tussen 2 en 4 wordt er uitgebreid gegeten, in het weekend vaak met de hele familie samen. ’s Avonds rond 9 uur staan alleen nog wat kleinere hapjes of tapas op het menu. We passen ons al prima aan, alleen valt ons ontbijt vaak samen met hun 2e ontbijt om 11 uur. Tijdens het werk op ons grondstuk is het vervolgens geen probleem om een stevige lunch te nuttigen. Vaak klussen we net iets te lang door en lunchen we pas tussen 3 en 4 uur. Met als resultaat dat we na de werkdag (heel Palmees) rond 8 uur nog wat hapjes eten. Als we langer doorwerken of als we samen met de bouwlui een zware klus oppakken, gaan we tussen de middag terug naar ons tijdelijke huis om een stevige warme lunch te maken. En dat ritme past ons wel. Genoeg energie voor de hele dag en geen vol gevoel als je ’s avonds op bed ligt.

We beginnen ook de winkels te ontdekken waar we het beste onze boodschappen kunnen halen. Ons dorpje kent 2 kleine supermarktjes voor de eenvoudige dagelijkse boodschappen. Voor wat ruimere keus gaan we naar een van de grotere dorpen op het eiland. We vinden al aardig uit welke grote boodschappen we bij welke supermarkt kunnen halen. En omdat we ook hebben geleerd niet te veel afspraken per dag in te plannen, blijft er vaak wel tijd over voor een bakje Cortado op een terras.

Afgelopen vrijdag heeft Anita na 4 maanden voor het eerst een kapper opgezocht. Best spannend. Het resultaat biedt ruimte voor verbetering. De kapster had de boodschap “kort en uitdunnen” wel heel letterlijk opgevat. Vrouwelijk stond blijkbaar minder hoog op de lijst. De volgende keer toch het handige vertaalapparaatje maar weer mee. Of een kapper zoeken die een vrouwelijke touch heeft. We zullen jullie de foto besparen…

In de weekenden hebben we vaak wat meer tijd om het eiland verder te verkennen. We proberen dit zeker op de zondagen vaak te combineren met een wandeling. En telkens vinden we weer stukjes eiland waar we nog niet eerder waren geweest. Het eiland is niet heel groot, maar bijzonder divers. Er blijft ook de komende jaren nog voldoende over voor ons om te ontdekken.

En als we dan ’s avonds na een dagje werken, winkelen, wandelen of wat dan ook terug komen bij ons tijdelijke huisje, hebben we van ons terras uitzicht op de ondergaande zon. Bijna elke avond, het klimaat is hier werkelijk fantastisch. Zelfs nu in november is het overdag warm genoeg voor alleen een t-shirt. We kunnen ons al geen ander leven meer voorstellen.

Nieuw land

Sinds we hier wonen zijn we bezig met het opruimen van ons terrein. Afgelopen week waren de randen van het perceel aan de beurt. Op veel plekken staan verwilderde amandelbomen begroeid met mos en klimplanten. Het hoekje naast de watertank was een warboel van struiken en dood hout. We konden eigenlijk niet eens zien hoe het kavel er daar uitzag. We hebben nog geen plannen met het stukje perceel, maar het ligt op een mooie plek. Een flinke klus en broer Marcel kwam ingevlogen voor hulp.

foto april 2021

Met Jeroen aan de kettingzaag hadden de amandelbomen en de struikjes geen schijn van kans. De dikke stukken hout zagen we in stukken om later in de kachel op te branden. De rest wordt door Marcel en Anita verzameld. Marcel is al snel zo bedreven in het breken van de kleinere takken dat een hakselaar het werk niet beter had kunnen doen. Misschien kunnen we de fijngemaakte takjes later ook wel gebruiken om rond de bomen te strooien.

Langzaam komt het terrein tevoorschijn. Een mooi plateau waar we prima een paar boompjes kunnen planten. Op de hellingen rond het plateau liggen veel losse stenen die we later goed kunnen gebruiken voor de bouw van een muur achter de vakantiehuisjes.

Ons grondstuk is groot. 7000 vierkante meter. Om de verschillende plekken op het terrein aan te duiden geven we ze de namen van de mensen die er iets mee van doen hebben. Zo hebben we Casa Belg, Casa Gerard met de Tuin van Gerard en Antonio’s paadje, het paadje dat Antonio met de kleine Pala heeft gemaakt boven de vakantie huisjes, naar Anita’s groentetuin. Natuurlijk moet ons nieuw ontdekte terrein naast de watertank worden genoemd naar haar ontdekker. Omdat we samen met Marcel veel verhalen ophaalden over ontdekkingsreizigers die vroeger de wereldzeeën overzeilden, en omdat Marcel een voorliefde heeft voor Latijnse talen, noemen we ons nieuw ontdekte terrein Terra Marcellis.

Natuurlijk kwam Marcel niet alleen om te werken. We hebben afgelopen week veel van het eiland gezien. Natuurlijk is de vulkaan een attractie van formaat. Van dichtbij, vanaf de rand van de Caldera, bij nacht, het blijft natuurlijk een bijzonder fenomeen. Acht weken is de uitbarsting aan de gang. En heel langzaam begint het ergste gebulder wat af te nemen. Wij hopen dat het stofmonster zo snel mogelijk stopt. Marcel kan er geen genoeg van krijgen.

Een paar keer heeft de wind de as van de vulkaan onze kant op geblazen. Een mooie gelegenheid om Marcel iets meer van het eiland te laten zien. Vooral van het uitgestrekte en dunbevolkte noorden. Het zuiden van het eiland is door de vulkaan vrijwel onbereikbaar geworden. Een mooie rit brengt ons op de hoogste toppen van het eiland. Boven de wolken zien we in het zuiden de wolk die de vulkaan uitblaast.

Om La Palma echt te ontdekken werd er afgelopen week natuurlijk ook gewandeld. Een mooie wandeling waarvan wij tot nu toe alleen stukjes hadden gewandeld bracht ons aan de rand van de Caldera. We klauterden omhoog met rechts uitzicht op de vulkaan en links het landschap met bos, boerderijtjes en kleine dorpjes waarin wij wonen. En onderweg natuurlijk een gevaarlijke hindernis: Cerveceria Isla Verde, de Belgische bierbrouwerij.

Afgelopen woensdag was het niet de vulkaan zelf, maar een kennis van Aguate die ons wegjoeg met as en stof. Het dak van ons huis werd schoon geblazen. Een mooie gelegenheid om een wandeling te maken in het vochtige noorden van het eiland. We parkeren bij La Zarza en lopen door dichtbegroeide kloven. Een groter contrast met het droge landschap aan de westkant en de kale bergen bovenop is nauwelijks denkbaar. Het is een wandeling die wij al vaker hebben gemaakt. In de kloof is het stil en meestal erg rustig. Ook dit keer komen we slechts een paar andere wandelaars tegen. Het is sowieso erg rustig op La Palma. Veel vakantiegangers hebben hun vakantie uitgesteld tot de vulkaan er mee stopt.

Gisteren is broer weer terug gevlogen naar Nederland. Hij begon al aardig te wennen. Broer houdt van vegen. In het begin was er elke dag voldoende as en kon hij zich met de bezem prima vermaken. De laatste dagen kwam de wind uit het noorden en hadden we bijna geen as en stof. Vandaag is de wind weer gedraaid en hangt de aswolk weer boven ons. Dat wordt weer vegen. We missen broer nu al.

Integreren via Tráfico

Wij hoeven geen Spanjaarden te worden. Maar we wonen op La Palma en we willen wel mee kunnen doen met de normale sociale processen. Belangrijk daarbij is natuurlijk dat we een woordje Spaans kunnen meepraten. Dat gaat gelukkig steeds beter. In het begin hadden we bij bijna elk gesprek de hulp van ons handige vertaalapparaatje nodig, dat hoeft bijna niet meer. Met een beperkte woordenschat, handen en voeten en een beetje goede wil komen we er vaak wel uit. Daarnaast gaan wij ons aanpassen aan de gewoontes van de mensen die hier wonen. En die zijn soms anders dan in Nederland. Een prima voorbeeld kregen we bij het overschrijven van onze auto.

In Nederland hadden we allebei een auto. De auto van Jeroen ging naar broer Marcel, voor de auto van Anita werd op ons afscheidsfeest een nieuwe eigenaar gevonden. In Nederland gingen de auto’s mee met de nieuwe eigenaars en na het uitwisselen van wat codes was de overschrijving digitaal binnen 5 minuten geregeld. Dat was hier op La Palma anders.

We kochten onze auto in de derde week na aankomst, een week of negen geleden. De vorige eigenaar is Olmo. Olmo is een vriend van Alexi. Olmo vindt het leuk om ons te helpen met de overschrijving van de auto. Hij heeft vaker een auto overgeschreven en hij spreekt een aardig woordje Engels. Omdat wij geen idee hebben hoe we een auto moeten overschrijven, komt dat goed van pas.

Hacienda

Voor het overschrijven van een auto in Spanje is een Formulier 620 nodig. Dit kan je ophalen bij de Hacienda, het kantoor van waaruit de overheid op La Palma zijn zaken regelt. Gelukkig wist Olmo dat je dit formulier ook kon downloaden via het internet. En omdat Olmo wist dat wij geen ervaring hadden met de overschrijving had hij niet alleen het formulier uitgeprint en ingevuld, maar hij had ook aangeboden om samen met Jeroen op pad te gaan om de overschrijving te regelen. Hiervoor had hij bij de Hacienda en bij Tráfico een afspraak geregeld. Met ruime tijd ertussen, want, dingen duren op La Palma nog wel eens iets langer dan gepland.

Onze eerste afspraak was om 11 uur bij de Hacienda. De vestiging van de Hacienda is in Santa Cruz, aan de andere kant van het eiland, op ongeveer een uur rijden vanaf ons huis. Ik pik Olmo op in Los Llanos en samen rijden we naar de andere kant van het eiland. Olmo weet uit een vorige overschrijving dat je bij de Hacienda een bewijs moet tonen dat je de leges hebt betaald. Deze leges mag je niet bij de Hacienda betalen, maar moeten vooraf worden betaald via de bank. Wij stoppen onderweg in El Paso bij de plaatselijke Caixa-bank om de betaling te voldoen. We vullen de rest van de gegevens op Olmo’s formulier in en gaan naar de balie voor de betaling. Daar blijkt er iets mis: de betaling wordt om een onduidelijke reden niet geaccepteerd. Ook de directeur van de bank begrijpt het niet, de formulieren voor de overboeking lijken hem in orde. We moeten het maar navragen bij de Hacienda.

Door het oponthoud bij de bank halen we de afspraak bij de Hacienda maar net. Bij de entree staat een forse en strenge beveiliger. Hij controleert of wij wel een afspraak hebben en als blijkt dat onze namen op de lijst voorkomen, krijgen wij zijn goedkeuring en verwijst hij mij naar de wachtbankjes. Er mag maar 1 persoon tegelijk naar binnen. Olmo mag 2 stoelen verder wachten totdat we aan de beurt zijn. Voor ons is een buitenlandse dame met een beperkte Spaanse woordenschat, bezig met eenzelfde kwestie als de onze. Ze komt er duidelijk niet uit, al heeft ze mappen vol paperassen bij zich. Gelukkig kan Olmo haar een beetje op weg helpen, zodat zij op weg kan om bij een bank haar leges te betalen. En op die manier zijn wij natuurlijk sneller aan de beurt om ons probleem met de betaling van de leges voor te leggen. We blijken bij de bank het verkeerde Formulier 620 te hebben getoond. Voor de Canarische Eilanden geldt namelijk een Formulier 620A. Dat is exact hetzelfde formulier, maar: geschikt voor de Canarische Eilanden. Wij krijgen het formulier mee voor 50 cent (kopieerkosten) en kunnen op weg naar de dichtstbijzijnde bank om de leges te voldoen. Gelukkig kent Olmo iemand die op het kantoor van de Hacienda werkt. Hij regelt tussen de regeltjes door dat wij na betaling van de leges bij de bank, direct terug kunnen komen zonder afspraak.

Snel rijden we Santa Cruz in om bij de plaatselijke Caixa-bank onze leges te betalen. Het is gelukkig rustig bij de bank en we kunnen snel worden geholpen. Het inmiddels ingevulde Formulier 620A is helemaal in orde, maar de betaling van de leges kan bij de Caixa-bank natuurlijk alleen vanaf een Caixa-bankrekeningnummer. Wij hebben in de voorbereiding van ons project bij de Caixa-bank een rekening geopend, maar met die rekening hebben we tot dat moment niets gedaan. We hebben nog niet eens een pasje van die rekening. Maar in overleg en met mijn paspoort en NIE-nummer (in Nederland het Burgerservicenummer) blijkt het geen enkel bezwaar om de rekening te gebruiken voor het betalen van de leges. We krijgen een stempel op het Formulier 620A. En dat is belangrijk.

Snel terug naar het kantoor van de Hacienda. Met het bewijsje van de Caixa-bank dat de leges zijn betaald. Al snel blijken alle ingevulde papieren perfect in orde en we krijgen ook van de beambte van de Hacienda een stempel op ons formulier. En dat is belangrijk. De eerste horde is genomen.

Tráfico

Nu snel naar het kantoor van Tráfico voor de overschrijving van de auto. De Hacienda blijkt alleen te gaan over de belasting voor de overschrijving, Tráfico gaat over de daadwerkelijke overschrijving op naam. We halen onze afspraak bij Tráfico maar net. Ook hier moeten we eerst langs het hokje van de beveiliging. De beveiliger controleert onze naam en de afspraak en we krijgen een nummertje, en dat is belangrijk, zodat we kunnen worden opgeroepen als we aan de beurt zijn. We zijn de enige aanwezigen en we worden meteen aan de balie geroepen. De papieren van de auto en het betalingsbewijs van de Hacienda zijn allemaal in orde. Er is echter één probleem. Ons Spaanse adres. Want wij kunnen wel zeggen dat wij wonen in het huisje van Aguate in La Punta, maar de beste man wil daar wel een bewijs van zien…. en dat hebben we natuurlijk niet. Met onze huurbazin hebben we alleen een mondelinge overeenkomst en verder hebben we alleen een grondstuk waarop we een huis gaan bouwen. En de registratie daarvan zit nog deels vast in de ambtelijke molen. Maar de man bij Tráfico lijkt erg medelevend, als we het een bewijs kunnen overleggen dat wij een grondstuk hebben waarop wij binnenkort een huis gaan bouwen, dan zal hij dat accepteren als adres. Olmo zal een nieuwe afspraak regelen en wij zullen de papieren van het koopcontract, het kadaster en de gedeeltelijke registratie bij het Registro bij elkaar zoeken.

Twee weken later is de nieuwe afspraak ingepland en gaan we zonder Olmo naar Santa Cruz. Alle documenten die we samen met Olmo hadden verzameld zijn mee, inclusief de eigendomspapieren van ons grondstuk. De beveiliger controleert onze afspraak, we krijgen een volgnummer, dat is belangrijk en we kunnen wederom direct doorlopen naar dezelfde man aan de balie die ons de vorige keer ook heeft geholpen. Ter controle van de eigendomspapieren haalt hij nog even zijn chef erbij. Is dit voldoende voor een adresvermelding? Van achter de balie zien wij hoofden schudden. Blijkbaar waren de documenten onvoldoende. Maar de behulpzame beambte is gelukkig niet snel uit het veld geslagen en geeft ons twee opties om de auto toch geregistreerd te krijgen. Optie één is om een huurcontract te laten zien van het huis dat wij zonder contract huren van Aguate. De tweede optie is om bij de gemeente waar wij wonen, Tijarafe, een bewijs te krijgen van inwoning in de gemeente. Omdat de eerste optie lastig wordt, zullen we langs het gemeentehuis van Tijarafe moeten.

Ayuntamiento

Er zijn twee manieren om je in te schrijven als inwoner van een gemeente. De eerste is Residencia. Je schrijf je in als resident van Spanje en je kiest Tijarafe als je nieuwe woonplaats. Voor ons heeft dat op dit moment fiscaal nogal wat nadelen en niet onbelangrijk, het aanvragen van een Residencia is een ingewikkeld proces. We kiezen voorlopig voor een tweede optie en dat is het Empadronamiento. Om Padron te worden in een gemeente is het niet nodig Resident te zijn. Ingezetene of Padron zijn, kan ook door het tonen van bijvoorbeeld het eigendomsbewijs van een huis of een huurcontract. Hoe gaan we hiermee om? Op advies van Olmo vragen we Aguate of zijn met ons mee wil naar het gemeentehuis, de Ayuntamiento. We kunnen daar samen een formulier ophalen om aan te geven dat we wel in haar huisje wonen, maar dat we, als goede vrienden, daarvoor geen huur betalen en dus geen huurcontract hebben. Als bewijs dat we de woning daadwerkelijk gebruiken, is een rekening van de nutsvoorzieningen voldoende. Met stempels, dat is belangrijk. We krijgen Aguate zo ver dat zij met ons mee wil om onze Empadronamiento te regelen. Gelukkig kent Aguate vrijwel iedereen die we tegenkomen op het gemeentehuis en is het invullen van de benodigde formulieren een fluitje van een cent. We mogen de volgende week terugkomen om het Padronschap te bevestigen.

Als we de volgende week terug komen bij dezelfde beambte voor het Padronschap, blijkt dat we beiden zijn ingeschreven als Padron van de gemeente Tijarafe. Om hiervan een bewijs te krijgen moeten we een formulier invullen met een sollicitatie naar het bewijs van Padronschap. Natuurlijk vullen we ook dit formulier netjes in. De volgende dag kan het bewijs worden opgehaald. Met de stempels van de gemeente, dat is belangrijk. Helaas hadden we op het formulier alleen ingevuld dat Jeroen het bewijs kwam ophalen. Voor ieder persoon die komt solliciteren om een bewijs op te halen van Padronschap, moet natuurlijk een apart formulier worden ingevuld. We vulden ook voor Anita een formulier in. En zo lag ook de volgende dag het bewijs van Anita’s Padronschap klaar. Ook weer met de juiste stempels van de gemeente, dat is belangrijk.

Tráfico

Afgelopen week hadden we, wederom via Olmo, een afspraak geregeld bij Tráfico. Gewapend met de autopapieren, het overschrijvingscontract, het bewijs dat we de leges hadden betaald bij de Hacienda (met stempels), onze bewijzen van het Empadroniamento met de stempels van de gemeente Tijarafe, onze paspoorten en onze NIE-nummers, zorgvuldig bij elkaar gebracht in een mapje met de naam “Tráfico” kwamen we voor de derde keer aan bij Tráfico in Santa Cruz, op ongeveer en uur rijden vanaf ons huis. De beveiliger controleerde onze afspraak en we kregen wederom een nummertje (dat is belangrijk) waarmee Jeroen (ook hier mocht dit keer slechts één persoon per afspraak naar binnen) aan mocht sluiten met één wachtende voor hem. Omdat de eerste wachtende blijkbaar een fout volgnummertje had gekregen, en de beveiliger onverbiddelijk was, mocht Jeroen vrijwel direct naar de balie doorschuiven. Het was dezelfde beambte van de vorige twee keer. Dit keer waren de formulieren tot in de puntjes compleet en correct. Binnen 5 minuten was de inschrijving gelukt en na betaling van de inschrijfkosten werden de eigendomspapieren afgestempeld en zijn we officieel de eigenaar van onze auto.

Seguro

Het is gelukt. De auto is overgeschreven. We zullen binnenkort even bij Olmo langs gaan om hem te bedanken voor alle hulp. Volgens mij is het zonder hulp en met een beperkte beheersing van de Spaanse taal vrijwel onmogelijk om dit traject te doorlopen. Gelukkig mocht de auto de afgelopen 9 weken op Olmo zijn naam blijven staan. Evenals de verzekering. Die kunnen we niet zo maar doorzetten. Daar was de dame van zijn verzekeringskantoor zeer resoluut in. Op internet hebben we geprobeerd op verschillende manieren via vergelijkingssites een verzekering af te sluiten. Dit blijkt op één of andere manier lastig. Telkens moeten aanvullende gegevens worden verstrekt die vervolgens op een vage manier verdwijnen in digitale mist. Ik denk dat we onze autoverzekering moeten regelen via één van de vele verzekeringskantoren in Los Llanos. We kregen alweer een tijd geleden en goede tip van een kennis over een betrouwbare bemiddelaar. Toen we er echter gisteren kwamen bleek de vestiging gesloten. We gaan het volgende week weer proberen.

Integratiestempelkaart

We raken er al aardig aan gewend. Tranquilo is een Spaans woord. In een rustig tempo worden de zaken afgewerkt. In de juiste volgorde en met de juiste stempeltjes. Hierdoor duurt het vaak langer dan gedacht. In onze ogen is het soms erg omslachtig en zijn we alleen tijd kwijt om stempeltjes op te halen. Maar de meeste dingen komen uiteindelijk goed op La Palma. Ik denk dat we met deze instelling wel een stempeltje kunnen zetten in onze integratiestempelkaart.

Het Monster wordt volwassen

Vandaag gingen we naar de andere kant van het eiland. We hadden 2 tuincentra gevonden om plantjes te kopen voor in de toekomstige tuinen. Een mooie gelegenheid om bij 2 grotere supermarkten te stoppen voor “grote boodschappen”. En we moesten nog iets regelen voor de auto, waarover in later blog meer. Als we naar de andere kant van het eiland gaan, komen we langs Het Monster. De vulkaan ligt op slechts een paar kilometer van El Paso, de pas tussen het oosten en het westen van het eiland. Het Monster brulde ons van afstand tegemoet.

Gisteren was de vulkaankegel met veel geweld ingestort en had een U-vormige mond in de bovenkant van de vulkaan gemaakt. Vanaf de weg naar El Paso keken we recht in de roodgloeiende bek van Het Monster. Uit een kleinere krater achter zijn mond stroomde een vuile aswolk omhoog. Het is de as die wij af en toe ook rond ons huisje ’s ochtend opvegen. Het Monster, dat in het begin een mooi vulkaantje leek, is uitgegroeid tot een volwassen demon.

Het was ook gisteren dat een feestdag gepland stond op La Palma. Dit keer niet voor de zoveelste Heilige, maar ter gelegenheid van de laatste vulkaanuitbarsting op La Palma. De Tenequía barste precies 50 jaar geleden uit aan de zuidrand van de Cumbre Vieja in de buurt van Fuencaliente. Op onze plaatselijke nieuws-website lazen we dat de herinneringen aan deze vulkaan vooral mooie herinneringen zijn. Destijds sliepen de wetenschappers gemoedelijk naast de lavastroom in hun meegebrachte slaapzakken. De vulkaan lag in een verder verlaten kustgebied, de bevolking had er verder weinig hinder van en het leverde mooie toeristenfoto’s op. Ook maanden geleden toen het toerisme op het eiland wel een opkikker kon gebruiken, werd er gesproken hoe interessant het zou zijn om een “toeristische” uitbarsting zoals de Tenequía te hebben. Dat zou La Palma weer op de kaart zetten om meer toeristen te trekken. Maar de natuur liep uit de hand en de vulkaanuitbarsting kwam waar niemand hem wilde hebben. Het is 5 weken verder en de kracht van Het Monster heeft de vorige uitbarsting ver overtroffen. Inmiddels is een gebied van een kleine 3 kilometer breed bedolven onder een dikke zwarte laag. Lava-stromen gaan als vingers naar de oceaan en verwoesten alles op hun weg. Telkens als een vinger de zee bijna bereikt, kiest Het Monster weer een ander pad van verwoesting en worden meer gebouwen, bananenplantages en wie weet wat begraven. Het is duidelijk: geen gemarchandeer met de wensen van de duivel, want ze komen altijd vol slechte bedoelingen.

Als wij bij ons huisje zitten of op terrein aan het werk zijn, zien wij de vulkaan niet. Tussen ons deel van het eiland en het deel waar Het Monster woont, liggen 10 kilometer. En een flinke kloof van 400 meter naar beneden en ook iets meer dan 500 meter weer omhoog. En hoewel het pad dat de lava-stromen nemen telkens onvoorspelbaar blijkt, verwachten we niet dat een vinger die lastige weg zal kiezen. Wij zien alleen de pluim rook en as die Het Monster uitbraakt boven de bergkam.

En af en toe braakt die een beetje onze kant op en moeten we ons terras vegen. 10 kilometer. Een wereld van verschil. Het Monster heeft ons prachtige eiland flink toegetakeld.