Gezinsuitbreiding

We zijn poezenliefhebbers. In Nederland hadden we altijd één of twee poezen. De laatsten waren Muis en Poes. Het was de bedoeling om Muis en Poes mee te nemen naar La Palma. Maar beide dames hebben de verhuizing niet gehaald. Natuurlijk zou op La Palma een poesje welkom zijn, maar het leek ons verstandig te wachten totdat we ons eigen huis af hadden. Een dikke maand geleden kwam er een berichtje langs op een La Palma-forum op Facebook. Er werd een thuis gezocht voor een jong poesje. Deze was aan komen lopen na de vulkaanuitbarsting bij Arie in Las Manchas. Las Manchas ligt net aan de zuidelijke rand van de lavastromen. Arie had al 3 oudere katers en het klikte niet goed samen. Wij hoefden elkaar alleen maar even aan te kijken en het besluit was al snel genomen, ze was welkom bij ons. De poes zou het vast geen probleem vinden dat we nog in het huisje van Agathe wonen. We zijn bij Arie langs gegaan om kennis te maken met Chica. Chica is een ondeugende dondersteen die houdt van aaien over haar bol. We spreken met Arie af dat we haar over een paar weken komen ophalen. We zijn dan terug van een bezoekje aan Nederland.

Dat bezoek aan Nederland was in de eerste helft van juni. Voor Jeroen de eerste keer terug op Nederlandse bodem sinds ons vertrek in augustus vorig jaar. Het werd een mooi weerzien met familie, vrienden, oud-collega’s, oud-dartvrijwilligers en een festival met retromuziek waar we met familie en vrienden al jaren kwamen. En natuurlijk met de feestelijke viering van de 80-jarige verjaardag van Anita’s moeder.

Gisteren hebben we Chica opgehaald bij Arie. Arie is een lieve en emotionele man en het afscheid ging hem zichtbaar aan het hart. Maar het is duidelijk dat het voor alle vier katten beter is als Chica mee gaat met ons.

De laatste avond bij Arie

De terugweg bracht ons over de nieuwgevormde lavastromen. Sinds een paar weken is er een verbindingsroute gemaakt over de lava. Een paar keer per dag kunnen auto’s in colonne over de nieuwe weg rijden. Ruim 3 kilometer door en over de lava. We rijden door een volledig verwoest en verwrongen landschap dat eerder een mooie omgeving was van kleine dorpjes en vakantiehuizen. Nu is het een hobbelige rit tussen muren van gestolde lava en gruis. Het landschap is onvoorstelbaar vernietigd. Zelfs Chica is er van onder de indruk en miauwt het hele stuk.

Bij aankomst had Chica niet veel tijd nodig om zich thuis te voelen. Bijgekomen van de hobbelige rit moest er een boel aandacht komen. Ons huis is inmiddels helemaal onderzocht en er werd al enthousiast met de nieuwe speeltjes gespeeld. Ze blijft nog een paar dagen binnen om goed aan ons en haar nieuwe omgeving te wennen. Daarna mag ze ook buiten spelen. Ze gaat er vast uitkomen.

Bezoek

Afgelopen week kregen we bezoek uit Nederland. Anita’s zus Karin en vriend Armando kwamen klussen. En natuurlijk willen ze ook zien hoe het met ons en ons bouwproject gaat en stonden er verschillende uitstapjes op het programma. Op de terugweg vanaf het vliegveld wacht hun al de eerste attractie van formaat. De vulkaan. Het blijft een indrukwekkend gezicht. De groengeel verkleurde kegel steekt nog nawalmend van zijn vernietigende actie af tegen de zwarte stromen van de lava eronder.

In La Punta belanden we bij één van de plaatselijke barretjes waar ook de bananenplukkers nog nagenieten van hun vrijdagmiddagborrel. Wij hebben het altijd prettig gevonden om te belanden in de gemoedelijke dorpse sfeer. Ook Karin en Armando vermaken zich prima, ondanks hun Amsterdamse achtergrond.

Natuurlijk gaan we ook al snel naar ons grondstuk. Onze gasten kijken hun ogen uit. Ze volgen ons blog op de voet, maar hadden niet verwacht dat het uitzicht vanaf het kavel zo mooi en uitgestrekt was. Later in de week gaan we aan het werk in de tuin naast ons huis. Voorlopig geven we de planten water en kijken we rond op de bouwplaats.

Natuurlijk lopen we ook vanaf ons grondstuk even door voor een prachtig uitzicht over de westkust van het eiland met de kloof van de Caldera de Taburiente en de nieuwe vulkaan. Allemaal in onze toekomstige achtertuin.

De dagen erna is er veel tijd om het eiland te ontdekken. Ook na het weekend zijn er door een plotseling opkomend regenfront geen arbeiders op de bouwplaats. We maken van de gelegenheid gebruik om hun het uitgestrekte noorden van het eiland te laten zien. Als het op ons grondstuk regent, schijnt in het noorden vaak de zon. We wandelen door donkere kloven, zwemmen in de zee en eten elke dag in leuke restaurantjes aan de kust.

Vrachtwagenchauffeur Armando geniet van de bochtige wegen en als we door een kleine en onverlichte tunnel rijden kan zijn vakantie niet meer stuk.

Het wordt een bijzonder leuke week. Zij genieten van ons mooie eiland en begrijpen goed waarom wij hier graag willen wonen en wij genieten ervan om ons mooie plekje aan hun te laten zien. ’s Avonds komen tijdens een welverdiend biertje de gesprekken over vroeger op gang. Over Karin en Anita en hun jeugd in Dronten en over Armando en Jeroen die jarenlang in hetzelfde voetbalteam hebben gespeeld. De verhalen worden sterker en de avonden eindigen steevast pas als de zon al lang onder is.

Tijd voor het Noorden

De bouw van ons woonhuis loopt prima. We hebben regelmatig overleg met aannemer Oscar over de voortgang en zeker de laatste maanden gaat het eigenlijk helemaal volgens plan. Jorge en Angel zijn op het dak bezig met het leggen van de eerste dakpannen en volgende week komt de elektricien voor de leidingen. Intussen is het grote waterbassin achter Casa Gerard gereed en zijn we met het aanleggen van de tuinen zo ver dat we de bouwvakkers moeten aanmoedigen hun materalen verderop neer te leggen. De verkoop van het zuidelijke grondstuk is ook afgerond en Alexi is deze week begonnen met de nieuwe oprit en het voorbereiden van het bouwterrein voor onze nieuwe buren.

Natuurlijk zijn we nog steeds dagelijks op ons grondstuk om te rommelen in de tuinen en om te overleggen met de verschillende bouwlui, maar de laatste tijd blijft er ook tijd over voor andere dingen. Al voordat ons project begon hadden we met elkaar afgesproken dat we naast de bouw ook voldoende tijd wilden hebben om meer van het eiland te zien.

Het hele eiland is prachtig. Wij kennen geen plek op de wereld waar de landschappen op zo’n klein stuk zo afwisselend zijn. Waar we tijdens onze eerste bezoeken voornamelijk te vinden waren in de drogere gebieden aan de westkant, hebben we de laatste tijd steeds meer de voorkeur voor het rustige, vrijwel onbewoonde en veel groenere noorden van het eiland. Niet om te wonen, de natuur is daar niet voor niets zo groen, maar wel om doorheen te wandelen.

We proberen elke week minstens één dag vrij te houden om er op uit te trekken. Dat bracht ons afgelopen weken zoals gezegd vaak in het noorden. We maakten wandelingen in de kloven boven Puntagorda en Las Tricias en door de bossen met eeuwenoude pijnbomen in de stille omgeving van Roque del Faro. Het is er in dit jaargetijde extra groen en tijdens onze wandelingen komen we vrijwel geen andere wandelaars tegen. In het noorden van het eiland zijn de wandelingen misschien niet zo spectaculair als tijdens de top-3 wandelingen van La Palma door de centrale krater of over de hoogste vulkaantoppen, maar de rust en stilte zijn zeker indrukwekkend.

Op La Palma leven in het wild weinig grote zoogdieren. De enige wilde dieren die we tijdens wandelingen zien zijn vogels, insecten en hagedissen. De planten in het noordelijke deel beginnen we al aardig te herkennen. Er is één zeldzame plant met een prachtige bloeiwijze die we nog niet eerder tijdens onze vakanties hadden gezien. De tajinaste (Echium wildpretii) is een plant die alleen groeit op de Canarische eilanden Tenerife en La Palma en alleen op een hoogte boven de 2.000 meter. De plant bloeit uitbundig in mei.

Een goede reden om vorige week een bochtige rit via het noorden van het eiland in de richting van de hoogste toppen van het eiland te maken. Net op de rand van de boomgrens werden we verwelkomd door honderden manshoge paarse pilaren van bloemen. Het eiland op z’n mooist en wij als enige toeschouwer.

Andreas, Ulrike en de vier afspraken-regel

Afgelopen week stond in het teken van het bezoek van onze nieuwe buren. Het is het eerste bezoek aan La Palma sinds zij twee maanden geleden een deel van ons grondstuk kochten. Tijdens hun bezoek is de belangrijkste afspraak bij de notaris om het definitieve koopcontract te tekenen. Daarnaast hadden zij ons gevraagd om contacten te leggen met verschillende bouwondernemingen voor offertes voor de bouw van hun toekomstige huis.

In Spanje heb je voor het kopen van een grondstuk een NIE-nummer nodig. Dit is vergelijkbaar met het Nederlandse BSN-nummer. Hoewel de aanvraag daarvoor al ruime tijd liep, werd het voor hun bezoek toch nog even spannend of het registratienummer op tijd zou arriveren. Hierdoor hadden we het officiële bezoek aan de notaris maar zo laat mogelijk in hun vakantie gepland. Gelukkig kwam het NIE-nummer op tijd en er bleef in de eerste dagen van hun verblijf voldoende tijd over voor overleg met architect, bouwbedrijven en natuurlijk met ons. Door de vele telefoon en videogesprekken die we de laatste tijd hebben gevoerd, zijn wij natuurlijk erg goed op de hoogte van hun plannen. Daarnaast hebben wij de afgelopen jaren tijdens de voorbereiding van de bouw van ons project de nodige kennis opgedaan over instanties, de bouw zelf en hoe dingen op La Palma zijn geregeld.

Andreas en Ulrike hebben een aardig idee hoe hun project er uit moet gaan zien. Het is de bedoeling dat hun architect helpt met de randvoorwaarden en de bouwtekeningen. Zij is ook degene die de aanvraag zal indienen voor de bouwvergunning bij de gemeente. Maar, hoewel zij Duits is en de communicatie dus geen bezwaar hoeft te zijn, lopen de gesprekken vaak stroef. Ook zijn de regels rondom de bouw lang niet altijd duidelijk. En dat is jammer, want als de eerste bouwbedrijven komen voor een offerte ligt er nog geen duidelijk plan voor de bouw van hun huis, de buitenruimte en het zwembad. Maar je moet ergens beginnen en we hebben op één dag vier afspraken voor hun ingepland. Rogier zal als eerste langs komen om de details rond de koopacte door te nemen. Hij zal ook zijn meetapparatuur meenemen om de hoogteverschillen op hun grondstuk in kaart te brengen. Daarnaast zullen er zullen twee bouwbedrijven komen om een offerte voor de bouw voor te bereiden en zal de architecte nog even langs komen om samen met buurman Alexi door te spreken hoe het grondvlak van het huis er uit komt te zien. Omdat de (Spaanse) taal voor onze Duitse buren nog erg lastig is, zal Jeroen de hele dag meelopen voor vragen en als tolk.

Wij hebben tijdens ons verblijf op La Palma geleerd dat het niet verstandig is te veel afspraken per dag in te plannen. Zeker niet als het belangrijke afspraken zijn en je hebt weinig tijd. Dingen lopen op La Palma eigenlijk altijd anders dan je van tevoren verwacht en voor je het weet loopt je schema in de soep. Wij proberen per dag niet meer dan vier afspraken in te plannen. We noemen het de vier afspraken-regel. En omdat je zeker weet dat het anders gaat lopen dan je van tevoren hebt bedacht, is onze ervaring dat je ervan uit moet gaan dat van de 4 afspraken er 2 doorgaan als gepland, 1 afspraak gaat deels door en je moet hier later nog een keer voor langs en 1 gaat helemaal niet door. De vier afspraken-regel geeft rust. Als de eerste afspraak namelijk niet lukt weet je al dat de kans fors is toegenomen dat de rest van je afspraken vrijwel helemaal volgens planning zullen verlopen.

Die dag dus 4 afspraken. Na Rogier kwam als eerste een aannemer die destijds ook bij ons een offerte had uitgebracht. Hij was bij ons een goede kanshebber en uiteindelijk onze tweede keus. Het wordt een prettig gesprek en Andreas en Ulrike geven zijn bedrijf een goede kans. Ook spreken ze af een huis dat hij heeft gebouwd te gaan bekijken. Met het tweede bouwbedrijf heb ik alleen contact gehad via de WhatsApp. De man is bezig met een fraai bouwproject iets verderop, waar ook Andreas en Ulrike van onder de indruk zijn. Als de man een half uur na de afgesproken tijd nog niet komt opdagen, concluderen we dat we de “afspraak-die-niet-doorgaat” hebben gehad. Gelukkig komt onze aannemer Oscar langs op de bouwplaats. We zouden met hem pas later die week een afspraak hebben, maar hij heeft natuurlijk tijd om zijn afspraak te vervroegen. Het is voor hem vanzelfsprekend erg aantrekkelijk hun huis te bouwen omdat hij dan bouwvakkers en materiaal tussen ons en hun project kan uitwisselen op ongeveer dezelfde locatie. Wij zijn de laatste tijd erg tevreden met de aanpak van onze aannemer. De bouw vlot lekker en de afspraken worden duidelijk doorgesproken. Maar we hebben ons voorgenomen geen voorkeur naar Andreas en Ulrike uit te spreken. Hun huis wordt hun project, wij leveren als neutrale tussenpersonen alleen de opties aan. Ook dit wordt een prima gesprek en ook met Oscar gaan ze later in hun vakantie huizen bekijken die al min of meer af zijn.

De laatste afspraak is met de architecte en Alexi. Eén van de belangrijkste onderwerpen die aan bod komen is de toegangsweg vanaf de weg naar hun toekomstige huis. Een deel van die weg zullen wij ook gaan gebruiken voor onze gasten. Hiervoor gaan we bij de notaris ook een afspraak maken. De architecte wil het grondvlak van hun bouwkavel zo groot mogelijk maken en heeft telkens weer de neiging de toegangsweg zo te beperken, dat het voor de auto’s, maar ook voor de vrachtwagens tijdens de bouw, wel erg lastig wordt om boven te komen. Daarnaast kan zij nog steeds niet duidelijk maken wat de regels zijn rond de verplichte afstanden tot de kavelgrenzen. En dat is natuurlijk erg belangrijk voor de bepaling van de plek voor hun huis. We hebben geen hoge pet van haar op en Alexi, die is gekomen om het grondvlak voor hun huis en ook de toegangsweg te bouwen, schudt zijn hoofd en wacht gelaten de uitkomst af.

Andreas en Ulrike zullen zeker op een later moment met de architecte weer naar de tekentafel moeten. De vier-afspraken-regel blijkt weer feilloos op te gaan en we zijn allen blij met Oscar als stand-in voor de afspraak die niet doorging.

De rest van de week hebben we samen met onze nieuwe buren elke dag gesprekken over hun plannen. We bespreken uitvoerig wat volgens ons kan en mag en hoe het voor hun zo mooi mogelijk zal worden.

Gisteren was de afspraak bij de notaris. Eén afspraak op één dag in Santa Cruz. Gedetailleerd doorgesproken en zorgvuldig voorbereid door Rogier die ons ook al tijdens ons hele proces rond ons project heeft geholpen. Nadat de papieren bij de notaris op de juiste volgorde waren gelegd en de afgesproken prijs voor het grondstuk was overgemaakt was de ondertekening vlot gebeurd. Eén afspraak op één dag. Dat gaat vaak wel goed.

Maar stiekem hadden we die dag nog een afspraak. Na de afspraak bij de notaris gingen Andreas en Ulrike enkele huizen bekijken die Oscar wilde laten zien. Dat gaf ons mooi de tijd voor de voorbereiding van de tweede afspraak. We kochten een mooie fles bubbels en zochten een parasol, butlertray en picknickkleedje bij elkaar. We plukten een vers bosje bloemetjes uit de tuin van de trotse nieuwe eigenaren en er ontstond op een hoekje van het land een mooi zitje voor 2 personen, waar onder de parasol een warm welkom wachtte. Een welkomstproost als verrassing voor de nieuwe eigenaren van het deel van ons grondstuk dat sinds vanochtend niet meer van ons is. Twee afspraken op één dag. En dat kwam zeker goed.

Tuin om ons huis

Deze week is er op de bouwplaats niet gewerkt aan ons woonhuis. Jorge en Angel konden nog niet verder omdat het beton van het platte dak en de corona moet drogen en werken verder aan het eerste vakantiehuisje. De timmerman werkt in zijn werkplaats aan de voorbereidingen van de schuine houten daken.

Dat gaf ons deze week de tijd om na te denken over de tuinen rondom ons huis. Ons huiskavel is echt gigantisch. Samen met de watertank erboven meet het huiskavel een kleine 2.000 m2.

dronefoto genomen toen wij in 2020 het grondstuk kochten (de dronebestuurder staat op punt 9 van de kaart)
bouwtekening Proyect Basico. (1=watertank, 2=Casa Gerard, 3=ons huis)

Op het hoogste terras staan de watertank en Casa Gerard. In de tuin van Gerard staan 4 oude avocadobomen waar we langzaam wat nieuw leven in proberen te krijgen. Tussen de avocadobomen staan 3 mooie palmbomen en allerlei groen gebladerte. We kennen de groene struikjes die overal staan niet bij naam, maar de schapen schijnen er gek op te zijn. Wij hebben geen schapen en ook de schapen van bovenbuurman Adriaan zullen we na ons laatste gesprek over hun eetgedrag niet terug zien. We vinden de struikjes wel mooi en ze geven een mooie frisgroene kleur. Omdat het de laatste tijd regelmatig heeft geregend en omdat we de inhoud van de watertank langzaam over dit terras hebben verdeeld, komt overal onder de boompjes en struiken een groen tapijt van gras op. We vinden dit gedeelte van de tuin voorlopig prima zo.

Aan de vrije noordkant van de Tuin van Gerard ligt onze tuin-met-een zitje. We hebben inmiddels royaal fruitbomen ingeslagen en de eerste exemplaren zijn geplant op dit deel en het terras eronder. Over een paar jaar hopen we er sinaasappels, mandarijnen, granaatappels en misschien zelfs pruimen te kunnen oogsten.

verse boompjes beschut in eigen kwekerij

Op de vrije noordelijke zijkant van het huis, onder de tuin van Gerard en naast de hoger gelegen tuin-met-een-zitje, willen we onze jacuzzi bouwen. Het eerste idee is een tuin in Japanse sfeer, helemaal zen…

Op het lage terras onder ons huis komt een rij mangobomen. De oude natuurstenen scheidingsmuur is naast ons huis nog intact. Op de plek van ons huis was de scheidingsmuur ingestort. Dat kun je zien op de dronefoto’s uit 2020. De architect had op de bouwtekening een nieuwe muur vóór ons huis bedacht. Maar samen met Oscar hadden we destijds besloten om alleen op de hoek richting de vakantiehuisjes de muur te herstellen. Op de plek van de ingestorte muur vóór ons huis hebben de bouwvakkers in de loop van de bouw hun kapotte stenen en ander materiaal gedumpt. Als zij klaar zijn willen we de helling bekleden met kleine stenen. We zagen een voorbeeld hiervan in het naburige dorpje Arecida. Wij hebben kleine en grote stenen genoeg. Dat wordt vast mooi.

Omdat we geen muur plaatsen tussen ons en het lager gelegen terras, blijft het uitzicht naar beneden behouden. De mangoboompjes moeten het kleine beetje zicht dat onderbuurman Godon heeft op ons huis beperken. Aan de zijkant van de helling-met-steentjes komt een trap, zodat we vanaf ons huis makkelijk naar de mangoboomgaard kunnen lopen.

Wisselende tuin-ideeën

We willen graag beginnen met het aanleggen van de tuinen. Even groene vingers in plaats van de grijze vingers van de voorbereiding. Maar dat is niet makkelijk. De meeste tuinen die we bedacht hebben zijn in de omgeving van ons huis en de 2 vakantiehuisjes. En daar zijn de mannen van Oscar druk bezig met de bouw. Met alle rondslingerende bouwmaterialen zal het nog wel even duren voordat we daar met groene vingers aan de slag kunnen.

Op het zuidelijke stuk hadden we tot voor kort nog geen bouwplannen. Wel hadden we daar verschillende tuin ideeën, van moestuin tot boomgaard. Maar het zuidelijke stuk is een paar weken geleden verkocht.

Het eerste alternatief voor de moestuin van Anita was dichter bij ons huis. In het verlengde van de tuin van Gerard ligt een mooi vlak stukje terrein met een prachtig uitzicht over de landerijen ten noorden van ons grondstuk. Omdat we er geen bestemming voor hadden, konden daar mooi onze toekomstige groentes groeien. Maar terwijl we daar rond liepen kwamen er al weer allerlei andere tuin-ideeën naar boven. Het bovenste noordelijkste terras is eigenlijk best een mooi plekje om te zitten met een drankje, genietend van het uitzicht in de late avondzon. Paar leuke bloeiende struiken en fruitboompjes er omheen, zitje in het midden, grasveldje eromheen, barbecue ernaast….. de moestuin werd in gedachten al weer verplaatst. Misschien het onderste terras, onder ons toekomstige huis. Daar hebben we een rij mangobomen gepland. En achter die rij mango’s willen de groentes vast ook best groeien. In de tuin van Gerard, die ongeveer het hele bovenste terras boven ons huis beslaat, is de grond heel vruchtbaar. We denken dat er tijdens het planten van de toenmalige avocadoplantage veel goede grond is opgebracht voor de boompjes. Door die goede grond en met alle regen van de laatste tijd, ziet de tuin van Gerard er op dit moment mooi groen uit.

We zien wel dat er in de loop van de tijd overal kleine steentjes naar boven komen. Zonde van de mooie tuinen en lastig met maaien. Steentjes over en een zitje midden op de voormalige groentetuin? Eén en één is twee, alle steentjes kunnen we mooi gebruiken om een cirkelvormig terras te maken. Met uitzicht op de late avondzon en de landerijen in het noorden.

Zo gezegd, zo gedaan. Met alle andere stenen die we de laatste maanden al verzameld hadden ontstond er al snel een mooi rondje. Stoeltjes erin, wat plantjes erom heen, biertje erbij en genieten van het uitzicht.

Maar de stoelen zaten toch niet zo lekker tussen alle ongelijke steentjes. We waren het er al snel over eens dat we liever met de stoelen gewoon in het gras zaten. Meteen was er een nieuw idee geboren. We kunnen natuurlijk ook van alle verzamelde steentjes aan de zijkanten een border maken. Daar kunnen dan mooi de ficussen in staan die we al aan de rand hadden gepoot. We rapen alle steentjes nogmaals op en maken een border van de grootste exemplaren. Het ziet er zo leuk uit dat we direct besluiten om de nieuwe borders nog wat voller te zetten met extra plantjes uit onze eigen kwekerij.

Ondertussen probeert Jeroen de noordelijke muur die is ingestort weer een beetje op te bouwen. Het resultaat ziet er prima uit, een mooi stukje tuin in wording. Het gras in de cirkel moet nog wel weer gaan groeien. We zullen het regelmatig water geven.

Afgelopen week hebben we geprobeerd om fruitbomen te kopen. We willen achter ons voormalige stenencirkel in een halve ronding citrus-bomen neerzetten. Bij de kwekerij was er op dit moment niet veel keuze in verschillende fruitbomen. Over 2 weken gaan we nogmaals langs, dan is de verwachting dat er weer meer op voorraad is.

Nieuwe plannen

Anita is een week naar Nederland. Tijd om de contacten met Nederlandse vrienden en onze familie te onderhouden. En natuurlijk om de verjaardag van zus Karin te vieren. De afgelopen weken waren hectisch en een weekje er tussenuit kwam wel goed uit.

Omdat er de laatste tijd rondom de bouw van alles gebeurt bleef ik op La Palma. Niet om zo veel mogelijk te werken, maar om de lopende zaken in de gaten te houden. We hebben de afgelopen weken gemerkt dat het goed is om af en toe te overleggen met Oscar en Jorge en Angel. De tekeningen van de architect worden soms met zo’n korrel zout genomen, dat we graag de voortgang meerdere keren per week vergelijken met wat we destijds bedacht hadden.

Nog maar een week geleden hebben we een deel van ons grondstuk verkocht aan Andreas en Ulrike. Dit geeft ons financieel veel meer armslag. En met extra budget voor zwembad, jacuzzi en tuin werden al snel de eerste plannen gesmeed.

Eergisteren maakte ik alleen een wandeling in de buurt. De wandeling ging langs ons grondstuk, door het verlaten gebied erboven en terug langs het hoger gelegen deel van La Punta en het naastgelegen Arecida. Ik begin het gebied inmiddels aardig te kennen.

Boven Arecida staan een paar grotere landhuizen met luxe tuinen. Deels voor de verhuur, deels bewoond door voornamelijk Duitse eigenaren, die er slechts een deel van het jaar wonen. Ik liep over een weg waar ik eigenlijk nog niet eerder was geweest. Ik herkende een huis waar wij in de beginfase van onze zoektocht naar een grondstuk belangstelling voor hadden gehad. Destijds stond er alleen een ruwbouw huis. De nieuwe eigenaar had er een mooi huis van gemaakt. Ook het naastgelegen perceel kwam mij bekend voor. Ik had het al eens op foto’s voorbij zien komen bij een makelaar. Vooral de tuin was me bijgebleven. Prachtig. En waar ik op basis van de foto’s had gedacht dat het een enorm complex moest zijn, leek het in het echt prettig bescheiden. Met zwembad en losstaande pergola. Als ik die afmetingen goed inschat, kan die tuin eigenlijk niet veel groter zijn dan de tuinen die wij hebben bij onze vakantiehuisjes…

In gedachten zie ik zo’n luxe tuin al voor me. Na de wandeling meteen de afmeting van de tuin opgezocht met behulp van de prima website van de Spaanse overheid. De afmeting van de tuin zijn zo’n 17 bij 20 meter. En dat scheelt heel weinig met de afmetingen van de tuin die elk van onze vakantiehuisjes heeft.

Vanochtend nog even nagemeten. Het kan prima. Eén huisje met zo’n zwembad en één met een jacuzzi, beide met zo’n pergola omgeven door een grasveld. Paar palmen op de hoeken en een rijtje cipressen op de rand. Ik ben om. Nu afwachten wat Anita zegt. Misschien heeft zij in Nederland hele andere ideeën gekregen over de inrichting van de tuinen. Maar ik denk het niet. Dat wordt weer budgetteren.

Plan B

Vorige week vrijdag spraken we onze vriend Ruud. Ruud woont in het naburige Puntagorda en zijn project heeft veel gelijkenis met de onze. Hij weet ook uit zijn project hoe het is om budgettair krap te zitten en herhaalde iets dat hij ook al eens eerder tegen ons zei: heb een plan B. Als je je teveel hecht aan je eerste plan en het zit tegen (wat altijd gebeurt) dan zie je binnen dat plan op een gegeven moment geen mogelijkheden meer en raakt de energie om door te gaan op. Met een Plan B heb je altijd een extra keuze.

Ons Plan B ligt al een tijdje te verstoffen onderin een la. Ons grondstuk is opgedeeld in 3 delen. Op het noordelijke deel wordt op dit moment ons huis gebouwd. Op het middelste gedeelte is de aannemer bezig met de funderingen van de 2 vakantiehuisjes. In ons eerste plan was het zuidelijke kavel bestemd voor een derde vakantiehuisje. Dit zou een huisje voor 4 gasten worden. Het huisje was gepland op of net naast een hoger ommuurd terrein dat boven de oprit ligt. De architect was destijds al begonnen aan de bouwtekeningen. Maar doordat we in de loop van de tijd moesten schaven aan het budget werd dit derde vakantiehuisje afgeslankt tot een vakantiehuisje voor 2 personen. Toen we hoorden dat het een hele toer zou worden om de financiering bij een Spaanse bank voor dit huisje te regelen, werd het derde vakantiehuisje uiteindelijk helemaal uit de planning geschrapt. Eigenlijk paste het plan waarin 2 vakantiehuisjes staan ons veel beter en ook met 2 huisjes komen we er financieel prima uit. We hadden nog geen bestemming voor het laatste gebiedsdeel. Mogelijk konden we dit deel later verkopen als we er financieel toch niet uit zouden komen. We noemden het Plan B.

Toen we ruim een half jaar geleden op La Palma aankwamen, bleek al snel dat we ons hele project ook zonder het derde vakantiehuisje maar net konden betalen. In overleg met Oscar de aannemer hebben we net zo lang geschaafd tot we een werkbaar plan hadden om toch ons huis en de 2 vakantiehuisjes te kunnen bouwen. Maar het plan was flink afgeslankt. Zo waren het zwembad en de jacuzzi’s gesneuveld en moesten we de tuinen en de huisjes toch iets minder luxe inrichten dan we eerder van plan waren. Maar we waren eruit en de plannen gingen door.

De laatste maanden kwamen er toch een paar tegenslagen bij. Hoewel we proberen de kosten zo goed mogelijk af te stemmen op het beschikbare budget, kwamen we vaker iets tekort dan dat we overhielden. Daarnaast zitten we nog steeds met de kwestie rond de registratie van het gebiedsdeel van de vakantiehuisjes. Het is best mogelijk dat hierdoor de bouwvergunning flink langer op zich zal laten wachten. En als we pas veel later met de verhuur kunnen beginnen, kan daar best een financieel probleem ontstaan. Omdat ons budget dit soort problemen nauwelijks meer kan opvangen, hadden we de afgelopen tijd toch langzaam wat zorgen.

Toen we afgelopen zaterdag net klaar waren met het opruimen van de weggewaaide delen van ons bouwterrein kwamen 2 Duitse wandelaars het terrein op lopen. Andreas en Ulrike blijken een leuk stel en het klikt eigenlijk meteen. Zij zijn zich aan het oriënteren op de aankoop van een vakantiehuis of een grondstuk waarop zij dit huis kunnen bouwen. Het is op La Palma de laatste jaren niet makkelijk om een huis of een stuk bouwgrond te kopen. Na de vulkaanuitbarsting is dat alleen maar lastiger geworden. Ze vragen zich ook af hoe zij het proces van de aankoop precies moeten aanpakken. Ze zijn al meerdere keren bij makelaars binnengestapt en op één of andere manier lukt het hen niet om er tussen te komen. Of wij misschien nog andere makelaars weten. Of een grondstuk kennen dat buiten die kanalen te koop is.

Ik leg hen uit dat ook bij ons de zoektocht lang heeft geduurd en vertel ook van ons plan om eventueel in de toekomst een stuk van ons grondstuk te verkopen. Ze zijn meteen dolenthousiast. Als het aan hen ligt moeten we direct gaan voor plan B. We nemen een dag om het op ons in te laten werken. Eigenlijk zijn we nog niet serieus bezig geweest met Plan B. Maar nu het zich in de vorm van deze 2 aardige mensen aandient zetten we de voor- en nadelen eens goed op een rijtje. Plan B betekent wel wat extra financiële armslag. En dat zwembad. En die 2 jacuzzi’s. En een eind aan veel van de zorgen die de laatste tijd steeds meer opdoken. En de nadelen? Als we er goed over nadenken zijn dat er eigenlijk weinig. Anita is haar voormalige groentetuin kwijt. Die had zij eerst bedacht op het hooggelegen terrein boven de oprit. Het was het deel van het terrein waardoor vooral Anita al in een vroeg stadium verliefd werd op het grondstuk. Maar de groentetuin was op papier al verplaatst richting ons huis en vervangen door een paar fruitbomen. En dat geplande kippenhok kan vast ook wel ergens anders…..We gaan in gesprek.

Andreas en Ulrike blijken na ons eerste gesprek nog veel enthousiaster geworden. Ze zijn zondag nog meerdere keren op het grondstuk geweest en hebben in hun hoofd het zuidelijke gebiedsdeel al ingericht met hun toekomstige huis. We bespreken maandag hun ideeën en komen er al vlot achter dat hun idee als een puzzelstukje past binnen ons project. Zij willen een mooi vakantiehuis bouwen in Canarische stijl, waar ze de eerste jaren een paar maanden per jaar verblijven. De rest van het jaar zal het vakantiehuis verhuurd moeten worden en zal iemand het onderhoud moeten verzorgen. Dat kan alleen als er een buurman woont die hun huis in de gaten houdt. Wij zien die samenwerking helemaal zitten. Eigenlijk is deze optie geen Plan B, maar lijkt het verdacht veel op ons allereerste plan met 3 vakantiehuisjes, waarbij het laatste vakantiehuisje geschikt is voor 4 personen en met een groot zwembad. Zij vullen in wat wij niet konden maken. En omdat we alle vier het idee hebben dat we al direct zo goed met elkaar kunnen opschieten is de vaststelling van een prijs zonder onderhandelen vlot bepaald. Een overeenkomst waarmee we allen dik tevreden zijn. Alle volgende dagen van die week treffen we hen op ons land en bespreken we uitgebreid hun en onze plannen.

Gisteren hebben we samen met Rogier het voorlopige koopcontract getekend. Officieel, maar gewoon bij ons op het terras met een kop koffie. Voor beide partijen zekerheid dat het doorgaat en voor hen net op tijd voordat ze vanochtend terugvlogen naar Duitsland.

Er zal nog een hoop te bespreken zijn de komende tijd en we verwachten dat we hen binnenkort al weer terug zien. Ondertussen zijn de eerste contacten voor hun bouwproject gelegd met mensen die wij in de loop van de tijd hebben leren kennen. Het wordt een mooi project dat precies past binnen ons plan. En wij gaan samen bezig met een project waar we de eerder afgeschaafde stukken weer in kunnen passen. Zonder de financiële zorgen van de afgelopen tijd. En dat geeft een boel rust. Precies wat Ruud zei. Nog maar een week geleden.

Een dag vol verrassingen

Afgelopen week stopte het wagentje van een emotionele achtbaan voor onze deur. Het doel was om het proces rond de bouwvergunningen van onze vakantiehuisjes vlot te trekken. Het werd een hobbelige rit met tussenstops bij projectontwikkelaar en vertaler Rogier, aannemer Oscar, de architect, en de verkopend makelaar. De meningen waren verdeeld en aan ons de schone taak als leken om te kiezen. Bij een foute keuze is de kans groot dat de bouw van de vakantiehuisjes een enorme vertraging gaat oplopen. Daar zijn de aannemer en wij natuurlijk helemaal niet blij mee. Het wagentje van de emotionele achtbaan stopte uiteindelijk bij de notaris, waar we hebben afgesproken verschillende processen tegelijk op te pakken. Nu maar hopen dat het allemaal goed afloopt en we op tijd de juiste stempeltjes krijgen.

Ondertussen zijn we gestart met het opknappen en waterdicht maken van onze grote watertank. Na een berichtje op facebook hierover bleken wij niet de enigen op La Palma met een overjarige watertank. Na enkele mailwisselingen spraken we af om vanochtend bij ons op het land te laten zien hoe wij dit tot nu toe hebben opgepakt. Bij aankomst op het land stond ons de eerste verrassing te wachten. Overal zagen we witte platen isolatiemateriaal liggen. Op het land van onze buren, in de bomen en op de toegangsweg. Het hele gebied was versierd met schuimige platen afkomstig van onze bouwplaats. Gisteravond was er een stevige wind opgestoken en het resultaat lag overal. Voor ons de schone taak om overal de stukken te verzamelen. Onze bezoeker kon direct de handen uit de mouwen steken. De watertank moest nog even wachten.

Aangekomen bij ons huis kwam de volgende verrassing. Een aantal van de net gebouwde muren van ons huis waren gisterenavond omgewaaid. Het geheel zag er uit als enorme chaos. Wat vorige week in een paar dagen was opgebouwd was door de wind in een mum van tijd weer vlak gemaakt, een heleboel werk voor niets. Nadat we de aannemer gisteren blij hadden gemaakt met de procedures bij de notaris, hebben we hem vandaag een stuk minder blij gemaakt met de melding dat meerdere buitenmuren opnieuw opgebouwd moeten worden. En dat de bouwvakkers maandag kunnen beginnen met het opruimen van de puinhoop.

De rest van de ochtend spraken we samen met de watertank-bezoeker over het dichtmaken van de water tank en het leven op een prachtig eiland. Net op het moment dat we zaten te bedenken of we de rest van de middag nog aan het werk zouden gaan of dat het weekend was begonnen, zagen we twee wandelaars ons bouwterrein op lopen. Het wandelpad onder ons huiskavel gaat duidelijk niet ons terrein op, hier moest meer aan de hand zijn. Bij navraag bleek het Duitse koppel niet alleen aan het wandelen te zijn, zij waren eigenlijk op zoek naar een geschikte plaats om een huis te bouwen en ze hadden gezien dat er bij ons op dat gebied het een en ander gebeurde. Het werd een leuk gesprek dat eindigde in een grote rondleiding rond ons grondstuk met een mogelijk verrassende ontknoping voor ons allen. We gaan er volgende week op terug komen. Wat begon als een werkdag onder in de watertank werd een dag vol verrassingen.

Tenerife

Afgelopen week zijn we een paar dagen naar Tenerife geweest. Het was goed om er even tussenuit te gaan en de perikelen rond de bouw los te laten. Daarnaast moesten we op zoek naar keukens voor ons toekomstige huis en de 2 vakantiehuisjes. En op Tenerife staat een hele grote blauwe winkel waar dat kan. Op La Palma staat van hetzelfde soort ook een kleine vestiging, maar zonder showroom en eigenlijk alleen geschikt om gekochte keukenspullen op te halen. Dus op pad voor een combinatie van werk en ontspanning.

Naar Tenerife vanuit La Palma kan op 2 manieren. Met het vliegtuig in een half uur en met de veerboot in dik 2 uur. Het leek ons deze keer wel handig onze auto mee te nemen. Je weet maar nooit welke keukendingen we allemaal tegen gaan komen. Als ingezetene van Spanje krijg je ruime korting op binnenlandse reizen met het vliegtuig of de boot. En gelukkig hebben wij een tijd geleden het Padronschap van Tijarafe gekregen, we zijn officieel ingeschreven als ingezetene van de gemeente Tijarafe op La Palma. De prijs van de overtocht met de auto op de veerboot leek enorm mee te vallen. Woensdagochtend voor dag en dauw kwamen we aan bij de veerboot van Santa Cruz de La Palma naar de haven van Los Cristianos in Tenerife. In de haven moesten we alleen nog even het gestempelde formulier van onze inschrijving in de gemeente Tijarafe laten zien. Tot onze verbazing bleek dat we niet het juiste formulier hadden, er stond niet op vermeld dat deze ook geschikt was voor reizen. Wij wisten niet eens dat er verschillende formulieren waren of dat ons formulier niet geschikt was. De dame achter de balie vond het erg vervelend voor ons maar we mochten alleen mee als we de resterende reissom bijbetaalden. Een stroef begin van onze avontuur naar Tenerife. We boeken het maar onder het kopje integratiekosten en gaan komende week nog even naar het gemeentehuis om na te vragen hoe we de aanvulling voor reizen op het formulier kunnen krijgen.

Ons hotel staat in het centrum van Puerto de la Cruz in het noorden van Tenerife. Een oude havenplaats met een historisch centrum. Ons hotel zit midden in het centrum in een koloniaal pand met houten balkons, galerijen en een prachtige binnentuin. Vanuit onze kamer hadden we uitzicht op een groen parkje en de oude kerk. Met bijbehorende kerkklokken, die elk kwartier hun bellen uitbundig luiden….

Net als op La Palma is het ook in het noorden van Tenerife in de winter vaker bewolkt met kans op een flinke bui. Voor zonnig vakantieweer is het zuiden van Tenerife meer geschikt. Wij hadden dit keer bewust het groenere noorden uitgezocht omdat we geen trek hadden in het overvolle toeristische zuiden en omdat we vanaf hier vlotter bij de grote blauwe winkel konden zijn. Maar degenen die Anita goed kennen weten dat het beter was geweest als we dat risico niet hadden genomen. Ondanks de regen zijn we er toch regelmatig te voet op uit gegaan. Een mooie wandeling maakten we vrijdag vanuit het centrum langs de kust naar het zuidwesten. De stad liep over in kleine baaitjes met strandjes en al snel stonden we aan het begin van een weelderig groene baai. Op het pad stond dat de wandelroute was afgesloten. Maar eerdere wandelaars hadden de provisorische afrastering al opengemaakt en verderop liepen meer mensen. We volgden de route en het bleek een fraai pad langs een diepe kloof met aan het eind een mooi uitzichtpunt.

Tijdens het lopen zagen we al mannen in gele hesjes de afrastering achter ons weer dichtmaken. Dat duurde niet lang, al snel werd door wandelaars de afrastering weer open gemaakt. Nadat we het “afgesloten” stuk uit de route waren gepasseerd kwam ook aan deze kant een man met een geel hesje de afrastering herstellen. We vroegen ons af hoe vaak ze dit werkje al hadden gedaan. Vandaag, afgelopen dagen, weken, jaren…? Het zag er allemaal erg geroutineerd uit. Zou het niet veel handiger geweest zijn om die kleine lastige passage in het begin te herstellen en het pad gewoon weer te openen. Maar dan hebben de mannen in de gele hesjes vast geen werk meer.

We vervolgden onze wandeling met onder ons de grote golven die op de rotsen sloegen. Aan de grillige kust stond op een verlaten punt een gebouw dat ooit dienst had gedaan als waterpompstation. In het half ingestorte gebouw moeten vroeger de stoommachines hebben gestaan die water omhoog pompten naar de bananenplantages. Op de terugweg hebben we niet het risico genomen om voor een dichte afrastering te staan en hebben we de alternatieve route genomen.

En die grote blauwe winkel? We zijn er na 2 bezoekjes in geslaagd een mooi deel van onze toekomstige keukens bij elkaar te sprokkelen. Van de keukens die we bedacht hadden met behulp van een digitale keukenplanner, was bijna de helft in de aanbieding met een flinke korting. We spraken met de verkoopster af dat we de rest bestellen als ook dat deel in de aanbieding is. En dat kon nog net voordat we zaterdagmiddag terug naar huis gingen met de veerboot. Het eind van een paar drukke dagen met veel mensen in een grote stad, snelwegen en een blauwe winkel die op zaterdag wel lijkt op een pretpark voor gezinnen. De veerboot bracht ons na een stormachtige overtocht weer terug op ons rustige eiland. Hier gelukkig geen grote steden en snelwegen maar wel een kleine blauwe winkel waar we volgende week het eerste deel van onze keukens kunnen ophalen.