Vulkaan bij nacht

Na het schrijven van het vorige blog zijn we nog even op pad gegaan. Met de auto naar de rand van de grote centrale vulkaankrater die een paar minuten van ons is verwijderd. Vanaf het terras van Mirador del Time heb je een mooi uitzicht over het gebied van de zuidelijke vulkanen. Het vuurspuwende schouwspel was ook bij nacht erg indrukwekkend. Inmiddels zijn er 7 of 8 verschillende plekken waar het lava naar buiten komt, allemaal vlak bij elkaar. De meeste lava komt samen in één lava-rivier die heel langzaam bergafwaarts gaat.

Hoewel het gebied waar de lava-stroom doorheen gaat dunbevolkt is, verwacht ik dat er vannacht heel wat mensen zijn die slecht zullen slapen omdat hun huizen worden bedreigd. Gelukkig zitten wij op ruime en veilige afstand.

Vulkaanuitbarsting

Het heeft niet lang geduurd. De vulkaan op La Palma is uitgebarsten. Het was wereldnieuws. Wij zijn gelukkig veilig.

Op ons blog van gisteren schreef ik dat het rustiger geworden was rond de vulkaan. Al weken had het flink gerommeld, maar het ergste leek achter de rug. Vanochtend las ik meerdere berichten dat het wel eens de stilte voor de storm kon zijn. Er waren al weer een paar stevige schokken gevoeld en de geleerden hadden berekend dat het magma langzaam omhoog kwam. Er werden voor vandaag waarschuwingen uitgegeven en iedereen die in het gebied van de aardschokken woonde moest rekening houden met een evacuatie.

We proberen de zondagen zo veel mogelijk vrij te houden. Geen werk op het land en geen geregel met plannen en financiën. Vandaag stond een wandeling op de planning naar het gebied boven El Paso, vlak bij de tunnel naar de andere kant van het eiland. Het bijzondere aan dit gebied is dat het vrij vlak is, waardoor er in kleine ommuurde weitjes koeien en schapen lopen. De achterkant van het gebied wordt gevormd door de steile hellingen van de Cumbre Nueva, de bergrug die de oude krater verbindt met de nieuwere vulkanen van de Cumbre Vieja. Het is ook het gebied van de wolkenwaterval, waar de wolken met moeite aan de andere kant tegen de bergrug klimmen om vervolgens hier tijdens het afdalen weer helemaal oplossen. Een bijzonder fenomeen.

We parkeerden de auto bij het Centro de Visitantes en liepen bergop tussen de muurtjes door naar de wolken. Het was een erg rustige wandeling en al snel werden we omgeven door wolken en hadden we af en toe uitzicht op de zonnige westkant van het eiland met de zee.

Halverwege de wandeling leek het wel of de wind door de bomen steeds meer lawaai maakte, hoewel het eigenlijk niet waaide. Het was ook niet echt wind die we hoorden, eerder het geluid van een ruwe zee die op de rotsen slaat. Toen er even een gat in de wolken van de wolkenwaterval kwam zagen we niet de blauwe lucht die we verwachten, maar een enorme kolkende geel/witte wolk die hoog de lucht in schoot. We realiseerden ons direct dat het gebulder dat we hadden gehoord de uitbarsting van de vulkaan moest zijn.

Onze wandeling bracht ons even later weer op een lager gedeelte en onder de wolken uit was duidelijk te zien hoe ongeveer 4 kilometer bij ons vandaan een vuile kolom rook en damp opsteeg. We maakten foto’s van het schouwspel onder toeziend oog van de heilige maagd Maria van de dennenbomen, Virgin del Pino, waarvoor langs ons pad een kleine kerk was gebouwd.

De terugweg met de auto bracht ons nog dichter bij de plek van de uitbarsting. Overal stonden mensen langs de weg om te zien hoe de aarde even verderop uit meerdere gaten vuur spuwde en hoe er zich langzaam een breed zwart/rood spoor van lava vormde dat langs de berg naar beneden liep. Langs het spoor vlogen bomen in brand en een huis dat in de baan van de lava stond werd in no-time weggevaagd.

We weten niet hoe lang de uitbarsting gaat duren. Vorige uitbarstingen duurden soms wel weken. Gelukkig was er vooraf een uitgebreid evacuatieplan gemaakt, zodat de mensen die in het gebied wonen weg konden komen. Maar als ik het spoor naar beneden volg, zullen er waarschijnlijk nog wel meer huizen verloren gaan. Totdat de lava-rivier uiteindelijk de zee bereikt en uiteindelijk een extra stukje aan ons eiland vastplakt.

Wij zijn intussen weer terug gereden naar ons huisje aan de noordwest kant van het eiland. Een kilometer of 10 van de vuurspuwende vulkaan. Onderweg staan nog veel mensen van afstand naar het schouwspel te kijken. Voor het eerst van hun leven. Net als wij. In de korte periode van anderhalve maand dat we hier zijn is er al veel gebeurd. Vandaag maakte veel indruk. Zeker nu we bij ons huisje de foto’s van ons en van de diverse nieuwsmedia bekijken. La Palma is wereldnieuws.

Contenedor

Eén ding is constant op La Palma: alles gaat anders dan je van te voren hebt gepland.

Voor de eerste periode van ons verblijf op La Palma stonden drie belangrijke dingen op de agenda. We moesten contact opnemen met alle betrokkenen om te zorgen dat ons bouwproject op de rails komt. Hier zijn we vrijwel dagelijks mee bezig en ik heb het idee dat we vat krijgen op dat deel. Daarnaast moest er een autootje komen. Ook dat is gelukt. Eén heet hangijzer bleef nog over: de container die we in Nederland hadden volgepakt met onze spullen moest nog aankomen op ons adres.

En in de aanloop van het proces bleek al dat dit best een probleem kon worden. Vier weken geleden hadden we ons al lelijk verkeken over de bereikbaarheid van ons tijdelijke huisje op het vakantiepark in Voorthuizen. Ondanks pogingen van de chauffeur, kwam de vrachtwagen maar tot halverwege het park, en mochten we ons gelukkig prijzen dat Simon die dag meehielp en dat hij zijn bestelbus had meegenomen.

De container zou ongeveer 3 weken later bij ons huisje op La Palma worden bezorgd. Er bleken echter wat probleempjes te zijn bij de douane met het vrijgeven van de container. We hebben al geleerd dat als op La Palma gesproken wordt over problemen, de zaken voornamelijk wat meer tijd in beslag gaan nemen. Meestal komt het daarna uiteindelijk wel goed. We besloten maar dat we daar niet over in moesten zitten. De dame van het vervoerbedrijf voorzag echter wel een ander probleem. Ons huisje zit niet aan de hoofdweg. En de kortste weg naar ons huisje is niet toegankelijk voor een zware vrachtwagen. In overleg met het bedrijf dat de vrachtwagen regelt op La Palma, werd al snel de suggestie gedaan om de container te lossen op een parkeerplaats langs de grote weg. Die parkeerplaats is op de kaart dichtbij, maar op dit steile eiland is een rechte lijn vrijwel nooit een optie. Vanaf de parkeerplaats is het zowel linksom als rechtsom een paar honderd meter rijden. En dit maal hebben we geen Simon en ook geen extra bestelbus…

Natuurlijk was er ook wel een andere mogelijkheid om bij ons voor de deur te komen. Een brede weg gaat iets eerder de hoofdweg af en komt met een paar bochten uiteindelijk precies uit bij ons. Maar of de chauffeur daar zin in had… we moesten dat ter plekke maar overleggen. O, ja en of we vlot konden uitladen, want de vrachtwagen mocht eigenlijk niet te lang stilstaan op de openbare weg omdat er geen parkeervergunning was aangevraagd. Daarbij kwam dat net de laatste weken aan het begin van de toegangsweg een rijbaan was afgesloten, omdat er een muur langs de rijbaan wordt gebouwd. Veel te veel mitsen en maren voor een goede nachtrust.

Ik had er een hard hoofd in toen eergisteren de vrachtwagen aan kwam. Als wij met z’n tweeën de vrachtwagen op de parkeerplaats moesten uitladen, overpakken in ons bestelautootje, uitladen bij ons huis, één van ons achterblijven om de spullen in de gaten te houden….dit kon wel eens een hele lange dag worden.

Maar zoals gezegd: op La Palma gaat alles altijd anders dan gepland. De vrachtwagen kwam keurig op tijd aangereden. Jeroen hield de vrachtwagen tegen voordat hij door kon rijden naar de parkeerplaats en met een klein beetje overleg wou de chauffeur wel proberen de route onderlangs in te rijden. Bij de afsluiting van de rijbaan bleek het geen enkel bezwaar dat de grote vrachtwagen passeerde, het overige verkeer moest maar even wachten. De chauffeur manoeuvreerde zijn wagen keurig achteruit tot vlak bij onze oprit. Toen hij zag dat wij slechts met z’n tweeën waren om de container uit te laden, en de vrouw des huizes in haar eentje in de vrachtwagen de dozen stond aan te geven, stak hij ook de handen uit de mouwen. En toen bleek dat mevrouw er een flink tempo op nahield, liet hij zich niet kennen en schakelde hij een tandje bij, zodat de container een dik uur later leeg was.

De ochtend waar we zo tegen op hadden gezien was nog maar half om en de vrachtwagen reed al weer terug naar de haven. Overal op de oprit en in de tuin stonden onze spullen en wij konden maar niet geloven dat het was gelukt. Toen we daarna contact opnamen met de dame van het vervoersbedrijf was zij hoogst verbaasd dat de chauffeur had meegeholpen met uitladen. Dat had zij nog niet eerder meegemaakt. Vaak gaan de dingen anders dan gepland, maar even vaak lossen problemen vanzelf op in de zilte zeewind van ons mooie eiland.

Coche

Vier dagen hebben we zonder auto gezeten. De lege plek op de oprit is weer opgevuld. We hebben een auto!!

Veel mensen die we kennen op La Palma waren intussen voor ons op zoek of er ergens een geschikt autootje voor ons te koop was. Het was uiteindelijk via Alexi dat we in contact kwamen met Olmo. Olmo is de chef van de haven in het dichtbijgelegen dorpje Puerto de Tazacorte. Hij kent Alexi van hun gezamenlijke hobby: oude auto’s. Liefst Duitse vintage modellen uit de jaren ’70 en ’80. Olmo had ook nog een oude Peugeot Partner staan. Het is precies wat voor ons. Motorisch goed en met een nieuwe keuring voor het komende jaar. En, mooi voor ons, de auto ziet er van buiten niet zo netjes uit. Er zitten wat kleine deukjes in en de lak is verbleekt en deels door de zon weggeschroeid. Hierdoor was de prijs heel redelijk. Omdat we toch flink aan het schaven zijn in onze bouwbegroting, komt ons dit goed van pas.

Die schroeiplekken in de lak van auto’s zie je op La Palma wel meer. Blijkbaar is de zon zo fel dat de lak er niet altijd tegen is opgewassen. De meeste Palmeros zetten daarom hun nieuwe auto’s liever onder een afdak. Maar voor ons is het zeker de eerste jaren prima. Eigenlijk hebben we in dit stadium van ons project ook liever een wat oudere auto. Het grondstuk is nog ruig en een deukje is zo gemaakt. Dat zal bij deze auto niet erg opvallen. Ook heeft de auto een neerklapbare achterbank waardoor we wel gasten kunnen ophalen vanaf de luchthaven, maar ook, als dat nodig is, bouwmateriaal kunnen aanvoeren op het grondstuk.

Voor de geschikte prijs kregen we er ook nog een paar minpunten bij. Zo is het vermogen van de auto beperkt. Dat hadden we liever anders gezien. Met de soms steile bergwegen hier is een beetje extra trekkracht wel handig. Maar zo’n lager tempo past ook wel weer bij het eiland, en we hebben de concessie er voor over. Wel een puntje van aandacht is de stroeve stuurbekrachtiging. Olmo had al besloten dat hij deze zou restaureren, maar het was er nog niet van gekomen. Nu gaat Alexi dat voor ons oplossen met de onderdelen die Olmo alvast had gekocht. Tijdens de proefrit waren we al even bij de garage in het naburige Arecida langs gegaan voor een second opinion. We kennen de chef van de werkplaats omdat hij ook samen met ons het autootje van Aguate heeft bekeken. Hij wou wel even mee met de proefrit. Ook hij constateerde het probleempje met het stuurwiel en kan ons ook helpen als Alexi er niet uitkomt. In die paar weken dat hier nu zitten bouwen we al een aardig netwerk op.

Warm en autoloos

De eerste twee weken op La Palma hadden we de beschikking over een huurauto. Vanwege de hoge prijzen op dit moment van de huurauto’s is het geen optie om opnieuw een auto te huren. De huurauto hebben we tot nu toe amper gebruikt. Vanaf ons huisje kunnen we lopend naar ons grondstuk en als we naar het strand, een wandeling of een stadje willen, is vlakbij een bushalte. En we lopen vast binnenkort wel tegen een leuke tweede hands auto aan die we kunnen kopen.

Afgelopen dinsdag zijn we naar de Luchthaven gegaan om onze huurauto in te leveren. We vertrokken vroeg. Het was bijzonder warm afgelopen week en die ochtend om 9 uur stond de thermometer al op 37 graden. Vanaf ons huisje is het ongeveer een uur rijden naar de luchthaven. Het eerste stuk gaat bergafwaarts door het Dal van Aridane. Hier liep de temperatuur op naar 42 graden. Het waaide flink, en ook de wind was heet. We waren blij met de airco van het huurautootje. Eenmaal door de bergpas, ontdekten we dat het weer aan de andere kant van het eiland een stuk aangenamer was. Op een raadselachtige manier stond hier bijna geen wind en was de temperatuur net boven de 30 graden. Vanaf de luchthaven namen we de bus eerst naar de hoofdstad van La Palma, Santa Cruz de La Palma. Omdat het weer zoveel beter was dan aan de warme westkust, besloten we om de toerist uit te hangen en de historische binnenstad te bekijken. Helaas moesten we van de polizia wel een mondkapje dragen vanwege de drukte in de straten. Op La Palma worden op straat nog veel mondkapjes gedragen. Dat waren we al een tijdje niet meer gewend. Zelfs bij ons in het rustige La Punta lopen sommige mensen nog continu met een mondkapje op als ze naar buiten gaan, zelf als ze helemaal alleen zijn. En wij waren zo blij dat we van die dingen af waren.

Nadat we wat rond gewandeld hadden was het tijd voor lekkere lunch met een koel biertje, we hadden zeker geen haast om terug te gaan naar de hitte van “onze” kant van het eiland.

In de bus terug naar Los Llanos zaten we heerlijk relaxed om ons heen te kijken tot we uit de tunnel kwamen. In de bus zagen we al mensen ongerust naar buiten kijken. Er leek ergens brand te zijn. Zeker in deze droge tijd van het jaar komen bosbranden op La Palma vaak voor. Op het moment dat we dichter bij de brand kwamen zagen we dat door de stevige wind de brand zich enorm snel uitbreidde. En het was geen bosbrand, maar de brand trok dwars door het dorp El Paso, in de richting van het grotere Los Llanos. Overal was rook. Het was heftig om te zien hoe iemand uit de bus stapte en de sprint inzette richting de brand. We zagen mensen met waterslangen die hun huizen nat probeerden te houden. Bij een volgend stuk stonden mensen in een rij om met emmers water uit een watertank het vuur onder controle te houden. Boven ons meerdere helikopters met bluswater en een blusvliegtuigje. Er was alleen geen houden aan.

De bus waarin we zaten kon niet verder en is via allemaal omwegen richting het busstation gereden. Onderweg konden we zien tot hoe ver de brand al gevorderd was en kwamen we een file aan auto’s tegen die probeerden Los Llanos uit te komen. We dachten aan de mensen die we hebben leren kennen en die in de buurt van het gebied wonen waar de brand was, We konden alleen maar hopen dat het goed was met ze.

Op weg naar boven het dal uit zagen we nogmaals hoe groot het gebied was dat in brand stond. Een spoor van vernieling dwars door bebouwd gebied, aangewakkerd door de stormachtige warme droge wind. We hopen niet dat we zelf ooit in zo’n situatie terecht zullen komen. Op het plaatselijke nieuws lazen we dat er zeker 50 huizen waren verbrand en dat veel tuinen en gewassen waren vernietigd. Wonderwel raakte niemand gewond.

Ook gisteren was nog een bijzonder warme dag met temperaturen boven de 40 graden. De warme wind van afgelopen dagen nam gelukkig langzaam af. Ook zagen we dat de blushelikopters, die nog steeds aan het nablussen waren, steeds minder vaak langs komen. Vandaag daalde de temperatuur gelukkig weer tot een normale Palmese zomertemperatuur van net onder de 30 graden. Gewoon weer buiten zitten en ademhalen.

Calima

Het beloofde warme weer is in volle hevigheid losgebarsten. Gistermiddag begon de temperatuur op te lopen tot ruim boven de 25 graden, vandaag komt het boven de 30 graden uit. Morgen nog een paar graden erbij.

Een hittegolf zoals we nu hebben wordt hier een Calima genoemd. De normale noordoosten wind veranderd van richting naar oost of zuidoost en warme wind uit de Sahara daalt neer over de eilanden. De wind neemt ook woestijnzand en stof mee, waardoor de lucht er heiig uitziet.

Gisteren hebben we tapas gegeten bij de Belgische bierbrouwer. De afspraak stond nog open voor Anita’s verjaardag en het leek ons mooi weer om bij hen op het terras te zitten met een zelfgebrouwen biertje. De bierbrouwerij is iets meer dan 4 kilometer van ons vandaan en het wandelpad waaraan zowel Aquates huisje als ons grondstuk grenzen, loopt ook langs de brouwerij. Altijd een gevaarlijke combinatie. Omdat de temperatuur gistermiddag al aardig begon op te lopen, gingen we op tijd op pad, zodat we onderweg in de schaduw af en toe een pauze in konden lassen. De wandeltocht die normaal een dik uur in beslag neemt, duurde bijna 2 uur. Drijfnat van het zweet kwamen we aan. Maar de tapas en de bijbehorende biertjes smaakten wederom prima en we koelden langzaam af op het terras met uitzicht op de ondergaande zon. Omdat we geen zin hadden om terug te gaan met de bus, begon onze terugtocht al in de schemering en eindigde bij het licht van een halfvolle maan en de sterren.

Vandaag is het loom warm weer. Om een beetje af te koelen had ik bedacht om 2 cementkuubs te vullen met water, kunnen de voetjes mooi in. Dat deden we in Nederland ook vaak als het zomers heet was. Het huisje van Aquate is aangesloten op 2 watersystemen. Eén voor drinkwater en één voor gietwater voor de tuin. Dit is bij de meeste Canarische huizen zo, en wordt ook zo aangelegd bij ons toekomstige huis en de vakantiehuisjes. De eenvoudige manier om de cementkuub te vullen is met gietwater, de slang ligt in de tuin. Drinkwater wordt aangevoerd in ondergrondse leidingen, hierdoor schommelt de temperatuur van het aangevoerde water niet veel. Gietwater loopt via een groot en ondoorzichtig netwerk van bovengrondse leidingen. En die waren in de zon behoorlijk opgewarmd. Het voetenbad was meer dan 40 graden.

Met het ontwerpen van de huisjes had ik bedacht dat het mogelijk moest zijn om bergwater te gebruiken voor verwarming van de vloer in de winter. Via een zonnepaneel kan het water overdag opwarmen om de vloer ook ’s avonds warm te houden. Ik had ook bedacht dat ik hetzelfde systeem wel kon gebruiken om in de zomer de vloer te koelen, voor een omgekeerd effect. Dat laatste kan ik met gietwater uit de bergen geloof ik wel vergeten.

Schrappen

Vandaag is het weer omgeslagen en komt de zomer eraan. Sinds we in het huisje van Aquate wonen was het de meeste dagen bewolkt, we hebben zelfs een beetje regen gehad. Gelukkig bleef de verwachte regen van eergisteren uit. Jeroen was die dag met Alexi op ons grondstuk en met regen wordt de kale grond al snel een roodbruine blubber.

De afgelopen anderhalve week verliep eigenlijk een beetje hetzelfde als de laatste vakanties die we hier waren. Echt veel fysiek werk kunnen we nog niet doen en we zijn vooral bezig met het regelen van afspraken en het doorspreken van de plannen. Voor Alexi is er het nodige werk bijgekomen. Aannemer Oscar vond de oprithelling naar het kavel te steil voor de toelevering van bouwmateriaal, daar zal wat grond verplaatst moeten worden. Ook de toerit naar ons huiskavel moet worden veranderd. We hebben definitief besloten dat ons huis niet op het hoge gedeelte van het huiskavel te zetten. Hierdoor kunnen we ons een hoge nieuwe muur tussen ons en de onderbuurman besparen. We laten het niveau van het huis een meter zakken en restaureren de oude grensmuur een beetje.

We zijn de laatste tijd met de aannemer sowieso flink aan het schaven aan het project. Nu ons budget bekend is, weten we hoeveel we kunnen besteden aan het project. En natuurlijk blijken we hier en daar een beetje te optimistisch geweest te zijn.

Ruud is een vriend van ons op La Palma. Hij heeft een zelfde soort project op het eiland, ongeveer 15 kilometer noordelijker, in het dorpje Puntagorda. Zijn project loopt ongeveer anderhalf jaar op ons voor. Hij werkt met dezelfde aannemer en architect als wij. Toen we vorige week bij hem waren, drukte hij ons op het hart vooral goed te kijken of de architect alle kosten van het project wel heeft begroot. In zijn project kwamen er nogal wat meer kosten bij. Samen met projectontwikkelaar en vertaler Rogier kwamen we er al snel achter dat ook bij ons enkele posten niet of slechts half op de begroting voorkwamen. Dat beloofde vanochtend een lastig gesprek te worden met Oscar, de aannemer.

Maar Oscar is niet snel uit het veld geslagen en hij denkt de gaten in de begroting te kunnen dichten. We gingen er op voorhand vanuit dat we zowel de jacuzzi bij één van de vakantiehuisjes, als het zwembad voor beide huisjes, moesten schrappen. Hij is echter wel tevreden over de tekeningen tot nu toe en vindt een royale infinity-pool belangrijk genoeg om te houden. Hij gaat een overzicht maken van meerdere kleine te schrappen posten, gaat ook wat schrappen in zijn calculatie en geeft aan dat deze manier van werken eigenlijk vrij gebruikelijk is. Heel langzaam schrappen we van beide kanten naar elkaar toe, tot we tot een werkbaar uitvoeringsplan komen. En hij heeft daar vertrouwen in. We hopen dat hij gelijk heeft en wachten zijn overzicht af.

Komend weekend is er weer een feestdag. De meeste christelijke gebeurtenissen worden hier minimaal vereerd met één feestdag. En als een feestdag in het weekend valt, wordt deze moeiteloos doorgeschoven naar de maandag en schrappen ze een werkdag. Omdat we verder niet veel kunnen doen, sluiten wij ons maar bij het tempo van het eiland aan. Het is er wel weer voor.

vrijdagmiddagborrel met het hele personeel

Het weer is van slag

Jaren geleden, toen wij weer eens op vakantie gingen naar ons subtropische eiland, zei een vriend tegen ons: “het weer op La Palma wordt zwaar overschat”. Hij had gelijk. We waren hier begin december en hadden 3 dagen noodweer.

Het is nu augustus en het zou stralend mooi zomerweer moeten zijn met veel zon en temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Niets is minder waar. Al dagen is er veel bewolking, laaghangende mist, zo nu en dan motregen. Slechts af en toe breekt de zon even door. Morgen wordt er zelfs 10mm regen verwacht. En ’s avonds zitten we onder de pergola met een lange broek en een trui aan. Zelfs tijdens onze wintervakanties was het vaak warmer weer. Deze week passeert de Perseidenzwerm. Een sterrenregen die normaal gesproken prachtig zichtbaar moet zijn in de heldere lucht boven La Palma. We hopen maar dat later deze week de bewolking zal oplossen. Zodat we overdag van de zon kunnen genieten en ’s nachts de sterren kunnen zien vallen.

De Palmeros begrijpen er niets van, zulk weer hebben ze nooit in augustus. Ze geven de schuld aan de klimaatverandering, wij weten wel beter…..

Gisteravond tussen de buien door toch nog even genieten van een schitterende zonsondergang.

Zomervakantie

Er zijn een paar dingen die we de komende weken willen regelen. Natuurlijk is het belangrijk om ons project zo snel mogelijk op de rails te krijgen. Vanuit Nederland hadden we de laatste tijd weer het gevoel dat we onderaan de stapel terecht waren gekomen. In onze vorige vakanties hebben we gemerkt dat het veel scheelt als we hier zijn. Voor de eerste dag staat er al een gesprek gepland met Rogier, projectontwikkelaar en vertaler, en Oscar, de aannemer die waarschijnlijk onze huizen gaat bouwen. De gesprekken verlopen voorspoedig en we hebben het idee dat Oscar wel zin heeft in de klus. De komende 2 weken gaan we samen met hem de plannen tot in detail doorspreken en gaan we kijken of we ons budget kunnen laten aansluiten op de bouwkosten. Er zal nog het één en ander moeten worden geschaafd, maar Oscar vindt de plannen op papier te mooi om grote concessies te doen en komt met bruikbare tips om de bouwkosten binnen de perken te houden. We hebben ook het idee dat dit voor Oscar wel een welkome klus is. Door Covid is de bouw van nieuwe toeristische projecten min of meer stil komen te liggen. Als hij de huisjes gaat bouwen schat hij in dat hij al over een maand kan beginnen en dat de klus over ongeveer anderhalf jaar klaar kan zijn.

Daarvoor hebben we wel eerst de vergunningen nodig voor de bouw. Bij de gemeente zijn ze zo goed als klaar met het afgeven van de vergunning voor de bouw van ons woonhuis. Er is nog een klein probleem met de registratie van het grondstuk. Een traject dat al langer loopt, en dat volgens de verkopend makelaar binnenkort is opgelost. Om de lijnen kort te houden gaan we meteen maar even langs. Hier lijkt ons dossier letterlijk onderop de stapel te liggen. Het is wel het dikste dossier van de stapel en de assistente die ons helpt weet direct waar het over gaat. Ze gaat via de notaris proberen het proces te versnellen. Komende weken, maar zeker deze maand moet alles zijn geregeld. Dat zou mooi aansluiten op de planning van Oscar, de aannemer.

Naast het regelen van het project zijn er nog een paar dingen die we de komende weken willen regelen. Allereerst moeten we ergens een auto zien te kopen. Normaal gesproken is de huur van een auto tijdens onze vakanties erg goedkoop. We dachten daarom niet veel haast te hebben met het kopen van een auto. Door Covid zijn er echter veel auto’s uit de verhuur gegaan, waardoor er weinig auto’s beschikbaar zijn. De prijzen zijn ongeveer vervijfvoudigd. Haast dus om zelf een auto te hebben. We vragen het aan alle bekenden die we de eerste week al tegenkomen, en gaan zelf ook op bezoek bij tweedehands-autoverkopers. Het wordt nog een hele klus.

Daarnaast komt de container die we maandag in Voorthuizen hebben ingepakt al over 2 weken aan bij ons huisje in La Punta. We hadden gedacht dat we misschien het betonnen huisje naast de watertank op ons grondstuk al klaar zouden hebben voor opslag. Dat gaat op deze termijn niet lukken. We gaan Aquate, de eigenares van ons huurhuisje, vragen of we de spullen in het naastgelegen deel van het huisje of in de garage mogen opslaan tot we zelf ruimte hebben op ons grondstuk.

En tussen het regelen van alle dingen door, zitten we ook lekker uit te rusten op de veranda van ons huisje. Casa del Pintor. Het huisje van de schilder. De man van Aquate was kunstschilder. En fruitteler. De pintor is een paar jaar geleden overleden. Wat rest van hem zijn een paar schilderijen aan de muur. Ik hoop dat hij beter was in het bijhouden van de boomgaard. Die boomgaard, of tenminste de resten daarvan, bevinden zich op het kavel boven ons huis. Aquate geeft de bomen geen water. Hierdoor hebben we vrij uitzicht op ons toekomstige bouwterrein. Aquate houdt de tuin rondom het huisje een beetje bij. We hebben beide het idee dat ze niet zulke groene vingers heeft en dat ze het werk in de tuin ook niet zo leuk vindt. Volgens Berto, één van onze Palmese vrienden, heeft Aquate, die al aardig op leeftijd is en geen familie heeft, misschien wel zin het huisje te verkopen. Nog een project? Ik hoop maar dat we ook af en toe aan een beetje vakantie toekomen.

Aankomst op La Palma

We zijn er. Twaalf keer eerder waren we op het eiland. Telkens met meer ideeën om hier te blijven. Maar telkens ook met een ticket terug. Dit keer niet.

La Palma heeft een subtropisch klimaat. Dat betekent aangename temperaturen in de winter, veel zon en buiten leven. We gaan er van uit dat het in de zomer warmer zal zijn en we hebben gelezen dat het in de zomer tussen pakweg april en september eigenlijk nooit regent. Tenminste, zo was het de laatste jaren. Maar ze kennen Anita, Koningin van de regen nog niet.

Onze reis vanuit Nederland is prima verlopen. Businessclass, zodat we extra koffers met kleren voor de eerste weken konden meenemen. En een stoel vrij tussen ons in voor Poes. Maar Poes kon niet mee. De dierarts constateerde vorige week dat het arme beestje aan haar laatste dagen bezig was. We hadden haar een mooiere laatste reis gegund, maar het is goed zo, ze heeft een mooi leven gehad..

De dag voor ons vertrek was druk geweest. container inpakken, koffers mee en midden in de nacht naar de luchthaven van Düsseldorf.

Op de luchthaven van La Palma stond een huurauto voor ons klaar, waarmee we de eerste 2 weken kunnen rondrijden. Om te beginnen omhoog, bergop van de groenere en nattere oostkust naar de zonnige westkust waar wij gaan wonen.

De vochtige passaatwind vanuit het noordoosten had de vulkaanrug in het midden van het eiland in wolken gehuld. We reden zo de mist in en, jawel hoor, midden in de zomer ging onderweg de regen aan. De Palmeros zijn nu al blij met Anita. En we zijn er nog maar net. Ik schreef al in een eerder blog over de bijzondere ervaring van het rijden door de pas tussen het oostelijke en het westelijke deel van het eiland. We reden met regen en mist de tunnel in, om even later op een zonovergoten westelijk deel uit de tunnelbuis te komen.

Het is een uurtje rijden naar ons voorlopige huisje In La Punta. Aquate (uitspraak Agathe met de klemtoon op de 1e A, jaja) was net bezig de laatste plantjes in de tuin water te geven. Het huisje en ook de tuin liggen er prima bij. En vanuit het raam in onze slaapkamer kunnen we ons grondstuk zien. Daar gaan we de komende anderhalf jaar aan de slag. Geen vaste baan meer om naar terug te gaan, we realiseren het ons nog maar amper. Diezelfde slaapkamer ziet er trouwens deze eerste dag te aantrekkelijk uit. Door de lange nacht en de drukke laatste dagen ploffen we allebei snel in bed en is onze eerste dag op La Palma al snel om.