Een tijdelijk huis gevonden

In het eerste weekend van onze vakantie op La Palma zijn we samen met Berto en Yoya gaan kijken naar een huurhuisje, waar we tijdens de bouw van ons huis kunnen wonen. Het is het huisje van een kennis van de moeder van Yoya. Ons-kent-ons in La Palma. Afgelopen vrijdag mochten we alleen even om het huisje lopen en hadden we nog geen sleutel. Het huisje ziet er echt prima uit en ligt in het kleine dorpje La Punta, op 10 minuten lopen van ons grondstuk.

We hopen dat het groot genoeg is van binnen, en dat het mogelijk is om de naastgelegen ruimte ook af en toe te gebruiken. Vroeger is het huisje in de weekverhuur geweest aan toeristen. Het was toen alleen mogelijk 1 van de 2 delen van het huisje te huren, anders zaten de gasten wel erg dicht op elkaar. Sinds een paar jaar is de verhuur aan vakantiegangers, met iedere week nieuwe gasten, te veel werk geworden voor de eigenaresse. Ze verhuurt het liever voor een langere periode.

Agerita is een gemoedelijke oudere dame en vrijdag hebben we afgesproken om haar huisje samen met Berto en Yoya van binnen te bekijken. Als we het grotere deel van het huis binnengaan weten we eigenlijk al genoeg. Wat een leuk huisje. Het is zeker groot genoeg voor ons twee en Poes. Aan de achterkant is het huis uitgebouwd met een ruime slaapkamer, waardoor het huisje veel groter is dan we in eerste instantie hadden gedacht. We mogen ook even naar het naastgelegen kleinere huisje kijken al is dat nog niet helemaal opgeruimd. Het is best mogelijk dat het huis vroeger niet opgedeeld was en dat het samen een groot huis is geweest. Nu moet je buitenom om van het ene naar het andere deel te komen. Ook dit deel is verrassend ruim, en zeker geschikt om in de eerste periode van ons verblijf op La Palma gasten uit Nederland te ontvangen. En dat mag….alleen hebben die mensen dan geen TV. We leggen haar uit dat er in de eerste periode van ons verblijf nog veel werk te doen is aan ons huis en dat er vast mensen willen komen die ons daarbij willen helpen. Die zullen dan ’s avonds misschien nog even bij ons in de tuin zitten, maar zijn daarna vast te moe van het werken om nog TV te kijken. Agerita kan zich niet voorstellen dat mensen geen TV willen kijken. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er mensen zijn die op dit prachtige eiland binnen TV willen kijken.

Ook biedt Agerita duizend maal haar excuses aan voor het schilderwerk van het 2e huisje en voor de tuin die nog gesnoeid moet worden. De man die het zou doen was niet op komen dagen en het was er nog niet van gekomen om iemand anders te regelen. Als we aanbieden om daarmee te helpen wil ze daar niets van weten. Het huisje moet in nette staat worden verhuurd. We spreken af dat we het huisje in ieder geval netjes zullen houden en dat we de struiken in de tuin regelmatig zullen snoeien. Ook spreken we af dat we de oogst van de fruitbomen zo veel mogelijk zullen opeten.

We kunnen het huisje in principe huren tot februari. Afgelopen jaren was het huisje in februari en maart gereserveerd voor een bevriende familie. Afgelopen jaar waren ze vanwege Covid niet geweest en ze wisten niet of ze komend jaar wel zouden komen. Als ze niet komen, mogen we blijven zo lang we willen. Als ze wel komen zullen we tijdelijk iets anders moeten regelen. We wachten het af.

Als we 2 dagen later langs het huisje komen om nog wat foto’s te maken staat er een auto voor de deur. Waarschijnlijk iemand die in alle haast is opgetrommeld om het schilderwerk en de buitenboel te doen. Zodat het netjes genoeg om vanaf 1 augustus aan ons te verhuren. We kunnen niet wachten.

Een beetje vakantie

Voor onze 2e week in La Palma waren we op zoek gegaan naar een huisje dat iets meer richting zeeniveau lag. Lekker met een zwembad, in een iets warmere klimaatzone, zodat we deze week ook een beetje vakantie hebben. In de wintermaanden koelt het ’s avonds af, hoe hoger boven zeeniveau, hoe kouder. Het bleek nog best lastig te zijn. Huisjes op zeeniveau waren vaak al niet meer beschikbaar, iets hoger beginnen de bananen, daar willen we liever niet tussen zitten. Uiteindelijk wat gevonden in de buurt van, op dat moment nog, ons toekomstige grondstuk. Ok, een villa voor 6 personen, eventueel uit te breiden naar 9 is wel wat ruim voor ons tweetjes. We hebben 1 keuken met eetkamer, nog een eetkamer, 1 zitkamer, 2 badkamers, 3 slaapkamers en 4 veranda’s. Wel een mooie mogelijkheid om alle ruimtes eens op te meten en kijken wat de verhouding van de verschillende kamers is tot onze huisjes die alleen nog op tekening bestaan.

In de beschrijvingen van de villa bij de verschillende aanbieders was wat verschil over het 2e zwembadje. Op de ene website werd het een kinderzwembad genoemd, op de andere een jacuzzi. Van warm water was helaas geen sprake, het kleine badje was 10 graden kouder dan het grote zwembad.

Afgelopen weekend zijn we natuurlijk nog naar het grondstuk geweest en hebben we de aankoop nogmaals gevierd. Voor het eerst op het grondstuk als eigenaar. Het voelt als een grote hobbel die is genomen. Eindelijk kunnen we de plannen die we de laatste tijd hebben gemaakt verder uitwerken.

Nu de aankoop eindelijk is geregeld en we hier nog een week zijn, is het natuurlijk wel zo handig om zo veel mogelijk mensen te spreken over de voortgang van ons project. Dus hopen we in de komende dagen ’s ochtends op een beetje vakantie, en kunnen we ’s middags een beetje aan het werk.

Vandaag zijn we alvast op het grondstuk begonnen de toegang voor ons en voor de huizenbouwers meer toegankelijk te maken. Het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan….probeer Jeroen maar eens rustig een boek te laten lezen bij het zwembad. We hebben alvast wat materiaal gekocht om ons door het dode hout heen te werken.

En zo begint de 2e fase van ons project. Volgens Roger, de aankoopmakelaar, wordt het nu eindelijk leuk. De grootste hobbel is genomen, nu moeten we zelf aan de slag. Natuurlijk is er al veel getekend en bedacht. Maar hier moet het gebeuren, op dit stuk land. Werk zat!

Het ei is gelegd

612 dagen nadat de onderhandelingen over het grondstuk in La Palma waren afgerond, en de prijs was overeen gekomen, is het eindelijk gelukt. Gisteren hebben we bij de notaris getekend en zijn we grootgrondbezitters. Het was een hele bevalling, maar het ei is gelegd, de kogel is door de kerk, noem het maar zoals je wilt, maar de de 1e stap is gezet. Een belangrijke stap op weg naar La Palma.

Na een hectische week vol ups en downs en een “vakantie”-vrijdag die veel te vroeg begon, zaten we dan toch bij de notaris. Om 12:30u hadden we een afspraak. In het krappe trapportaal waar we moesten wachten was het een komen en gaan van mensen met paperassen. Een deel van de paperassen ging over ons grondstuk. Stemmen verhieven zich uit het kantoortje van de notaris en felle discussies moesten op de laatste dag nog worden gevoerd tussen de verkoper en de assistent van de makelaar. Rond 14;00u, met de mondkapjes nog steeds op, konden we naar binnen voor de ondertekening. Roger, onze makelaar was mee als tolk en het koopcontract werd in het Spaans verkort doorgenomen. Het tekenen zelf was in een mum van tijd gepiept.

Daarna moesten we blij zijn. Na maanden van toenemende spanning over de vraag of het allemaal wel door zou gaan, en alle wijzigingen op het laatste moment, was “eindelijk” een betere term voor onze stemming dan “blij”. Eigenlijk waren we allebei afgedraaid. De afgelopen nacht was kort geweest. Pas donderdagavond laat was de Borrador (het definitieve koopcontract) binnengekomen. En wij waren er niet gerust op dat alles er correct in zou staan. We sliepen er onrustig van en waren rond 5 uur beide weer op om de zaken nog eens goed door te nemen. Maar heel langzaam ging de knop om en langzaam komt het besef dat het nu echt gelukt is. Onze plannen kunnen doorgaan. Tijd om het te vieren en de bubbels open te trekken.

We hopen de komende week op wat meer rust. Dan kunnen we ook nog een paar blogjes schrijven. Zeker ook over de afgelopen week. En allerlei zorgwekkende en hoopgevende momenten. Wordt vervolgd..

Negatief bericht….

En dan is er opeens het moment dat je blij bent met een negatief bericht. Vandaag allebei een PCR test ondergaan omdat we op de luchthaven en bij aankomst in La Palma een negatieve Covid-19 test moeten kunnen laten zien. Zoiets blijft altijd spannend. Begin van de avond kwam de uitslag van de test, we zijn allebei negatief getest. Wat een positief bericht, eindelijk blij met een negatief antwoord!

We kunnen verder met de voorbereidingen voor onze Noodzakelijke Reis naar een heerlijke vakantiebestemming. OK, het weer heeft er wel eens beter uit gezien maar we zijn erg benieuwd naar het groene eiland na alle regen van de afgelopen weken. Nu nog even verder met ons huiswerk voor de reis, opgedragen door Oceaanzicht: Negatieve PCR test (check); binnen 48 uur voor vertrek een formulier van de Spaanse regering invullen (Spain Travel Health), als dit formulier is ingevuld krijgen we een QR-code die we bij aankomst moeten laten zien; dan ook nog even de Corona-radar-app downloaden, ze houden ons lekker bezig. Maar we zijn blij dat we die kant op mogen en het idee dat iedereen op de vlucht negatief is getest voelt ook goed. Natuurlijk is het een momentopname maar toch…

We zijn allebei afgedraaid door de spanningen van de afgelopen tijd en we hopen dat we eindelijk tot rust kunnen komen op ons eerste vakantieadres, met hopelijk de eigendomsakte van ons land in de zak. Als dat laatste ook geregeld is kunnen we verder gaan met onze plannen. De ontknoping is nabij, al is nog steeds niet helemaal duidelijk hoe de planning er volgende week uit gaat zien. Zoals we gewend zijn, we wachten het maar weer af.

Het is een complot

De dozen zijn gepakt, komend weekend gaan we verhuizen naar Voorthuizen. Na de schilderklus in verkeerswit en vorstelijk paars zijn we de afgelopen weekenden telkens 2 keer op en neer gegaan om losse dingen weg te brengen en de laatste kleine klusjes aan het huisje af te maken.

In het nieuwe huisje begin al een huiselijke sfeer te ontstaan. De eerste schilderijen hangen aan de muur, het houthok raakt gevuld met Baarns brandhout, de kast voor de kleding is al tegen de kale slaapkamermuur gebouwd en in de kamer staan meer planten dan praktisch is. Kortom huiselijk.

In het huis in Baarn gaat in hetzelfde tempo de sfeer eruit. Kale wanden, hier-en-daar een halfvolle verhuisdoos, lege kasten en af en toe de vraag waar iets is gebleven. Alleen de grote meubels hebben de verhuizing tot nu toe weerstaan. Zij gaan zaterdag met de grote verhuiswagen mee. Poes ligt er rustig naar te kijken. Zij heeft er blijkbaar geen probleem mee, zolang het oude wollen kleedje er maar is, en de baas en het vrouwtje elke dag maar weer terug komen. Zij vindt het allemaal prima. Het is te hopen dat ze komend weekend net zo rustig is als ze in het reismandje in de auto met het vrouwtje mee mag naar Voorthuizen.

We vinden dat we geluk hebben gehad met ons nieuwe huisje. De ruimte binnen is groot genoeg en erg praktisch ingedeeld, op het zoldertje kunnen precies alle dozen staan die we pas weer op La Palma open hoeven te maken, de tuin nodigt uit voor een daverend post-coronafeest en onze wandeling vorige week in de omgeving was zeker voor herhaling en uitbreiding vatbaar.

Geluk? of was het voorbestemd? Ons nieuwe huisje in Voorthuizen staat aan de Lange Zuiderweg. Een lange weg naar het Zuiden…dat klinkt wel erg bekend. Dat heeft vast zo moeten zijn, of zie ik een verband dat er niet is en is het complot-denken ook bij ons toegeslagen…en Voorthuizen, is voortmaken of haast maken niet te vertalen als Prisas? zoals ons destijds al werd verteld door de man bij de Caixa-bank…en huizen zijn te vertalen als finca’s…wat kan betekenen dat Voorthuizen eigenlijk finca las Prisas is, slechts 1 “n” verwijderd van de naam van ons project op La Palma. En, omdat in een beetje complottheorie de zaakjes op bizarre manieren aan elkaar worden gekoppeld, snap ik die extra “en” ook wel weer. Het moest zo zijn….. of wordt het tijd dat we serieus werk gaan maken van de definitieve voorbereiding van ons project op La Palma.

Dakloos

Het is gelukt! Na 2 maanden hebben we ons huis verkocht. Nou ja, bijna dan. Het voorlopige koopcontract moet nog getekend en dan is er de bedenktijd van 3 dagen. We hebben er vertrouwen in. Onze kopers hebben er volgens ons lang genoeg over nagedacht, Ze zijn 2 keer langs geweest en hebben stevig over de prijs onderhandeld. Dat betekent wel dat we over ruim 3 maanden dakloos zijn. Op 2 november moeten we ons mooie huis uit zijn.

Hoewel we elke keer tegen elkaar zeiden dat we geen haast hadden, volgend jaar verkopen kon ook altijd nog, had het ongemerkt toch wel veel impact. Onze overtollige spullen stonden opgeslagen bij buren en familie. Voor elke bezichtiging moest alles er weer tiptop uitzien. Alle losliggende spullen propten we zorgvuldig in allerlei kasten. Het was de laatste maanden regelmatig zoeken waar onze spullen waren gebleven. Na 13 bezichtigingen hebben we eindelijk ons huis weer terug en wonen we niet meer in een showroom. We merken allebei dat er een last van onze schouders is gevallen.

Nu kunnen we gaan nadenken over onze volgende stap en die stap komt best snel. Over 3 maanden zijn we dakloos. We wisten het toen het huis in de verkoop ging, toch is het een rare gedachte dat we hier straks niet meer zullen wonen. We gaan nu op zoek naar een leuk plekje dat we tijdelijk kunnen huren. Het zal wel een huisje op een vakantiepark worden. De komende maanden kunnen we al onze spullen verder gaan uitzoeken, een keuze maken wat we mee willen nemen naar La Palma. Onze meubels zullen we waarschijnlijk ergens moeten opslaan. Behalve de grote kledingkast, die willen de nieuwe bewoners graag hebben….en de grote antieke kast, die gaat naar de veiling…en de gangkast, ook naar de veiling…eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel spullen. Gelukkig maar, hoeven we ook niet zo veel te laten verschepen als we definitief weg gaan.

Ook op La Palma lijkt er weer wat beweging in ons project te ontstaan. hoewel de registratie volgens de verkopend makelaar “sehr Komplex” is (hij is van oorsprong Duits en dat communiceert voor ons net even handiger dan in het Spaans) lijkt er toch schot in de zaak te komen en is het best mogelijk dat we binnenkort naar la Palma kunnen voor het tekenen van het definitieve koopcontract.

Op La Palma is er ook iemand dakloos. Op het grondstuk staat een oud huisje. zonder dak, eigenlijk alleen 4 muren. Er woont in ieder geval sinds december iemand in het huisje. Wel even melden aan de verkoper dat de overdracht is afgesproken zonder bewoners!

Weer een klusje

Nadat het vorige week allemaal erg indrukwekkend was, werd het de afgelopen week erg stil. We hebben 2 bezichtigingen gehad die allebei geen koper hebben opgeleverd. Op Funda hadden we de eerste dagen veel bekijks. Dat liep na een paar dagen terug tot circa 100 geïnteresseerden per dag, maar geen afspraken voor een bezichtiging. Het is stil geworden aan het front van de makelaar.

Dit weekend toch nog maar weer een klusje opgepakt. Stel je voor dat we een weekend niets te doen zouden hebben. Dat we met een boek in de tuin kunnen gaan zitten of lekker een stuk wandelen… Had afgelopen weekend best gekund. Was er prima weer voor. Maar er was nog iets wat onze aandacht nodig had.

De makelaar en styliste hadden het allebei al aangegeven. De bovenrand van het balkon zag er een beetje rommelig en gammel uit. Tijdens een van de bezichtigingen werd ook gezegd “dat hadden ze toch ook wel even kunnen doen”. Nou, dat hebben we dus afgelopen weekend maar “even” gedaan.

Eerst de oude bovenrand verwijderen. Gelukkig zaten de oude roestige schroeven niet erg vast meer en was het niet nodig om met een slijptol aan de gang te gaan op 1e pinksterdag. We kwamen er ook achter waarom de bovenrand op meerdere plekken kromgetrokken was. De palen waren niet allemaal even hoog en stonden ook niet allemaal in 1 lijn. Dat werd nog even puzzelen met de nieuwe rechte planken. Maar met een beetje figuurzagen ziet het eindresultaat er prima uit. Om het kleurverschil tussen de oude en de nieuwe delen weg te werken alles maar in de beits gezet. De slaapkamerkant is een mooi klusje voor Anita. Omdat ze afgelopen week was gevallen was haar linkerkant bont en blauw. Beitsen kan ook met rechts en zittend op een krukje. Jeroen pakte met de ladder de buitenkant.

Het balkon ligt op het zuiden. Als je bij de rand staat heb je best een mooi uitzicht. Maar als de zon schijnt kan het er aardig warm worden, zeker als het niet waait. Daarom hebben wij het balkon eigenlijk nooit voor iets anders gebruikt dan voor de was. We zitten bij mooi weer liever in de tuin. Dat is ook de reden dat we eigenlijk nooit veel aandacht hebben besteed aan het hekwerk om het balkon. Toch ziet het er na anderhalve dag klussen een stuk beter uit. Je vraagt je af: waarom hebben we dit niet jaren eerder gedaan? zo gaat het wel meer meer klussen de laatste tijd. We maken het mooi voor de verkoop, dus eigenlijk voor een ander. Aan de andere kant: als er geen kijkers of kopers komen, dan moeten we er zelf nog maar even van genieten.

Indrukwekkend

Om nog even op het vorige blog terug te komen. Onze strenge styliste is ook een heel aardige vrouw. Indrukwekkend hoe zij met kleine veranderingen ons huis goed wist te presenteren. We vinden het nog steeds wel kaal, maar voor de verkoop moet het maar even.

Indrukwekkend zijn ook de foto’s die de fotograaf afgelopen donderdag maakte. Gelukkig scheen het zonnetje en konden er mooie foto’s van de tuin gemaakt worden.

De snelheid waarmee alles op Funda stond was ook indrukwekkend. Donderdag nog de fotograaf en inmeter aan het werk. Onze makelaar weet van aanpakken en sinds vrijdagavond staat ons huis te koop op Funda. Vrijdagavond werd ons huis al veel bekeken maar zaterdag ging het pas echt los. Verslavend om te volgen hoeveel mensen ons huis bekeken hebben. Hieronder het indrukwekkende staatje van vrijdag en zaterdag.

Zaterdagochtend vroeg werd de 1e bezichtiging al afgesproken voor maandagmiddag. De rest van het weekend liepen er mensen om het huis heen en vroeg de rest van de buurt zich af of ons huis in de verkoop was gekomen. Ondanks dat we visite hadden stonden er 2 dames uit Amsterdam langere tijd bij de voortuin te dralen. Ze kenden de buurt en waren benieuwd naar het geluid van de straat in de tuin (toch wel een klein minpuntje van ons huis). We hebben ze even in de tuin en “ons tuinhuis” gelaten. Zondagochtend werd de 2e bezichtiging al afgesproken voor woensdagmiddag. We zijn onder de indruk.

Maandag na de bezichtiging hebben we het “te koop” bord van de makelaar nog even in de tuin gezet. Nu klopt het plaatje helemaal.

Helaas zijn de onderhandelingen van de 1e bezichtiging op niets uitgelopen. Op naar de volgende.

Druk weekje

Afgelopen dagen zijn we enthousiast doorgegaan om het huis verkoopklaar te maken. We hadden veel adviezen gekregen van de strenge styliste, dus er was werk aan de winkel.

Het is altijd leuk als je gewaardeerd wordt om wat je doet. Het soppen van de houten buitenkant was dit weekend een flinke klus, maar het resultaat zag er netjes uit. Zelfs onze buurtgenoten spraken vol lof over ons nette huis. Wel jammer dat we in een vogelrijke buurt wonen en dat de vogels al het werk op een heel andere manier waarderen. In vogelvlucht leek het schone huis misschien wel erg onnatuurlijk…

Afgelopen weekend hadden we de schuur al voor een groot gedeelte opgeruimd. De makelaar en de styliste zijn erg te spreken over de schuur. Natuurlijk is onze schuur best ruim, netjes in orde gemaakt en geïsoleerd, maar zij spraken al snel in termen als tuinhuis, “mancave” en praktijkruimte. Dan is het niet de bedoeling dat het eruit ziet als een opslagruimte. Na een tweede serieuze opruimronde even lekker de vuurkorf aan om wat oud hout kwijt te raken. Misschien niet zo verstandig na het schoonmaken van de buitenboel. Na afloop toch maar even het deksel van de bbq op de vuurschaal gelegd.

Alles uitgezocht en de eerste “La Palma”- en camping spullen weggebracht naar PaMa in Dronten. Wat we verder niet in kasten kwijt konden naar buren en overburen gebracht, het laatste restje moest maar in de auto. De overgebleven verfblikken, apparatuur uit vervlogen tijden, “altijd handige” snoeren en kabels en dat stoelkussen dat echt niet meer kan, konden naar de vuilstort. De rij voor de stort was maar een half uurtje, dat hadden we de laatste tijd wel anders gezien. De strenge styliste had geadviseerd de antieke boekenkast uit de slaapkamer weg te doen. Weer een beetje verleden naar de veiling. Op de plaats van de antieke kast moest de moderne witte vakkenkast komen en het moet gezegd: dat geeft toch veel meer ruimte. We zijn er ook achter gekomen dat de strenge styliste een potten-fetisj heeft. In alle kamers moeten potjes met planten of bloemen komen. Om het huis meer bij de tuin te betrekken. Witte. Gelukkig heeft Moeders ook een potten-fetisj en konden de bloempotjes mee op de terugweg vanuit Dronten. Gisteren was de grote schoonmaakdag. In niets te vergelijken met een gewone voorjaarsschoonmaak. Zeg maar gerust voorjaarsschoonmaak XL+. Het eindresultaat: het is in jaren niet zo schoon geweest. Toch voelt het ook wel kaal en erg VT-wonen. hier en daar zelfs bijna niet meer als ons eigen huis.

Het was een flinke klus maar het resultaat van “de schuur” is toch echt verbluffend. Vele emmers sop gingen helder heen en kwamen troebel terug, maar het was de moeite waard. Dit hebben we de laatste jaren niet meer gezien.

Vanmorgen kwamen de styliste en de fotograaf al vroeg. Snel nog even het beddengoed gestreken. Eerlijkheid gebied te zeggen dat we dat normaal nooit doen. Waarschijnlijk moeten we dat straks wel doen voor de vakantiehuisjes. Niet iets waar we ons het meest op verheugen. Misschien beter in de wind laten drogen en strak opvouwen… Uiteindelijk heeft de styliste er nog een sprei op gelegd, de helft strijken was dus ook voldoende geweest. Gelukkig scheen het zonnetje vanmorgen en konden er mooie foto’s van de tuin en de blauwe regen gemaakt worden. We zijn benieuwd naar het resultaat. Tussendoor nog even snel een aantal foto’s gemaakt van de potjes met planten, speciaal voor moeders. Moeiteloos zocht de strenge styliste de juiste kleuren weer net iets anders bij elkaar dan wij ze hadden neergezet. Is goed, ieder zijn vak, als het maar verkoopt. En het moet gezegd: het resultaat is echt prima.

Samen met de styliste en de fotograaf kwam ook de inmeter. Hij heeft het huis ingemeten. Ieder zijn vak. Nu gaat alles naar de makelaar, die er een mooi verkoopverhaal van gaat maken. Ze denk er ongeveer anderhalve dag voor nodig te hebben. Misschien komt het huis dan al dit weekend op Funda en kan het best zijn dat er volgende week al mensen komen kijken. En dat allemaal terwijl het nog geen 10 dagen geleden is dat we besloten het huis toch alvast in de verkoop te zetten. Het kan snel gaan. Was dat overal maar zo… Maar komende weken worden weer spannende tijden.

De strenge styliste heeft geen voorliefde voor onze butler-tray, die mocht niet op de foto. En het wijnrek ook al niet. Wij hebben stiekem zelf een foto gemaakt, deze komt niet op Funda.

Drastisch besluit

Ik had deze week een weekje vrij genomen. Dinsdag was het 5 mei en met 2 vakantiedagen er bij had ik 10 dagen op rij vrij. Even tijd voor mezelf, een boek lezen, wandelen en alles even los laten. De e-reader opgeladen, het huis helemaal gesopt. ik was er klaar voor. Ik zag wel wat er verder allemaal langs zou komen.

Er kwam heel veel langs…..

5 mei wordt in Nederland de vrijheid gevierd. Net als de meeste andere Nederlanders vierden we deze feestdag dit jaar thuis. Iets minder vrij dan andere jaren, maar nog vrij genoeg om belangrijke keuzes te overwegen. En we hebben een belangrijk besluit genomen.

We gaan ons huis op korte termijn verkopen!

De onzekerheid over de economie en de huizenmarkt het komende jaar kan een grote invloed hebben op onze plannen. Op dit moment is de huizenmarkt nog goed, maar we weten niet of dat zo blijft. In onze buurt zijn de huizen nog steeds zeer gewild. Dicht bij de bossen, kasteel Groeneveld en de uitvalswegen richting grote steden. Ons huis is in 2013 helemaal gestript en opgeknapt. Even een verfje naar smaak, andere meubels erin en de nieuwe bewoners kunnen er zo in.

Dat besluit was het einde van mijn idee van een weekje relaxen. Ik wist ineens wat er allemaal langs kwam. Er lagen nog wat klussen die gedaan moesten worden om het huis helemaal verkoopklaar te maken. Woensdag de trap afgekit, donderdag de randen van de pvc-vloer op de bovenverdieping gekit. Dat klinkt heel snel zo, maar daar ging best veel tijd in zitten. Ondertussen grind gekocht om het grindrandje in de voortuin onder het raam bij te werken, de hedera achterin de tuin gesnoeid en een begin gemaakt met het grind. Lekker bezig in en om het huis, helemaal corona-proof. Geen ritje naar de stort, de wachtrijen waren echt te lang.

Vandaag zijn de makelaar en later de styliste langs geweest. Goede gesprekken over de verkoop en het stylen van het huis. Wij hebben een antiek ijzeren wijnrek waar 100 flessen wijn in kunnen. Het wijnrek past precies in onze uitbouw. Wij hebben het wijnrek daar altijd heel mooi gevonden. Het wijnrek was een beetje leeg geraakt en bood een trieste aanblik. Voor de foto’s voor de verkoop hadden wij bedacht om een paar dozen wijn te bestellen… De styliste vond het geen goed idee. Het wijnrek moet eruit. Iets met zichtlijnen. Dat hadden wij niet zien aankomen. Nu maar even bedenken waar we de wijn gaan laten, maar dat gaat vast goed komen.

Er moet nog meer uit het huis en de schuur. Gelukkig kunnen we al wel kratten, dozen en campingspullen bij de ouders van Jeroen op zolder kwijt. We zijn ook nog bezig met andere opslagmogelijkheden. Als het huis op korte termijn verkocht wordt moeten we nog meer spullen kwijt. Ook moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve woonruimte. Op dit moment nog niet de hoogste prioriteit, eerst het huis verkoopklaar maken.

Jeroen is bezig met de buitenboel. Vanwege het lekkere weer pakken we eerst de buitenklussen aan. Ondertussen heb ik vakantie….nou ja, niet helemaal. Het grind zit er in, het houthok is weer een houthok en de muur achter de blauwe regen is aanpakt met antigroen.

De rest van de week hebben we nog genoeg te doen. Donderdag komt de styliste terug met de fotograaf en daarna de inmeter. Dan moet de heleboel verkoopklaar zijn en kan het huis definitief in de verkoop. Het wordt een hele spannende tijd, we zijn erg benieuwd wat er gaat gebeuren. We gaan het zien.

Wel blij dat ik volgende week weer rustig aan het werk kan.