Dakloos

Het is gelukt! Na 2 maanden hebben we ons huis verkocht. Nou ja, bijna dan. Het voorlopige koopcontract moet nog getekend en dan is er de bedenktijd van 3 dagen. We hebben er vertrouwen in. Onze kopers hebben er volgens ons lang genoeg over nagedacht, Ze zijn 2 keer langs geweest en hebben stevig over de prijs onderhandeld. Dat betekent wel dat we over ruim 3 maanden dakloos zijn. Op 2 november moeten we ons mooie huis uit zijn.

Hoewel we elke keer tegen elkaar zeiden dat we geen haast hadden, volgend jaar verkopen kon ook altijd nog, had het ongemerkt toch wel veel impact. Onze overtollige spullen stonden opgeslagen bij buren en familie. Voor elke bezichtiging moest alles er weer tiptop uitzien. Alle losliggende spullen propten we zorgvuldig in allerlei kasten. Het was de laatste maanden regelmatig zoeken waar onze spullen waren gebleven. Na 13 bezichtigingen hebben we eindelijk ons huis weer terug en wonen we niet meer in een showroom. We merken allebei dat er een last van onze schouders is gevallen.

Nu kunnen we gaan nadenken over onze volgende stap en die stap komt best snel. Over 3 maanden zijn we dakloos. We wisten het toen het huis in de verkoop ging, toch is het een rare gedachte dat we hier straks niet meer zullen wonen. We gaan nu op zoek naar een leuk plekje dat we tijdelijk kunnen huren. Het zal wel een huisje op een vakantiepark worden. De komende maanden kunnen we al onze spullen verder gaan uitzoeken, een keuze maken wat we mee willen nemen naar La Palma. Onze meubels zullen we waarschijnlijk ergens moeten opslaan. Behalve de grote kledingkast, die willen de nieuwe bewoners graag hebben….en de grote antieke kast, die gaat naar de veiling…en de gangkast, ook naar de veiling…eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel spullen. Gelukkig maar, hoeven we ook niet zo veel te laten verschepen als we definitief weg gaan.

Ook op La Palma lijkt er weer wat beweging in ons project te ontstaan. hoewel de registratie volgens de verkopend makelaar “sehr Komplex” is (hij is van oorsprong Duits en dat communiceert voor ons net even handiger dan in het Spaans) lijkt er toch schot in de zaak te komen en is het best mogelijk dat we binnenkort naar la Palma kunnen voor het tekenen van het definitieve koopcontract.

Op La Palma is er ook iemand dakloos. Op het grondstuk staat een oud huisje. zonder dak, eigenlijk alleen 4 muren. Er woont in ieder geval sinds december iemand in het huisje. Wel even melden aan de verkoper dat de overdracht is afgesproken zonder bewoners!

Weer een klusje

Nadat het vorige week allemaal erg indrukwekkend was, werd het de afgelopen week erg stil. We hebben 2 bezichtigingen gehad die allebei geen koper hebben opgeleverd. Op Funda hadden we de eerste dagen veel bekijks. Dat liep na een paar dagen terug tot circa 100 geïnteresseerden per dag, maar geen afspraken voor een bezichtiging. Het is stil geworden aan het front van de makelaar.

Dit weekend toch nog maar weer een klusje opgepakt. Stel je voor dat we een weekend niets te doen zouden hebben. Dat we met een boek in de tuin kunnen gaan zitten of lekker een stuk wandelen… Had afgelopen weekend best gekund. Was er prima weer voor. Maar er was nog iets wat onze aandacht nodig had.

De makelaar en styliste hadden het allebei al aangegeven. De bovenrand van het balkon zag er een beetje rommelig en gammel uit. Tijdens een van de bezichtigingen werd ook gezegd “dat hadden ze toch ook wel even kunnen doen”. Nou, dat hebben we dus afgelopen weekend maar “even” gedaan.

Eerst de oude bovenrand verwijderen. Gelukkig zaten de oude roestige schroeven niet erg vast meer en was het niet nodig om met een slijptol aan de gang te gaan op 1e pinksterdag. We kwamen er ook achter waarom de bovenrand op meerdere plekken kromgetrokken was. De palen waren niet allemaal even hoog en stonden ook niet allemaal in 1 lijn. Dat werd nog even puzzelen met de nieuwe rechte planken. Maar met een beetje figuurzagen ziet het eindresultaat er prima uit. Om het kleurverschil tussen de oude en de nieuwe delen weg te werken alles maar in de beits gezet. De slaapkamerkant is een mooi klusje voor Anita. Omdat ze afgelopen week was gevallen was haar linkerkant bont en blauw. Beitsen kan ook met rechts en zittend op een krukje. Jeroen pakte met de ladder de buitenkant.

Het balkon ligt op het zuiden. Als je bij de rand staat heb je best een mooi uitzicht. Maar als de zon schijnt kan het er aardig warm worden, zeker als het niet waait. Daarom hebben wij het balkon eigenlijk nooit voor iets anders gebruikt dan voor de was. We zitten bij mooi weer liever in de tuin. Dat is ook de reden dat we eigenlijk nooit veel aandacht hebben besteed aan het hekwerk om het balkon. Toch ziet het er na anderhalve dag klussen een stuk beter uit. Je vraagt je af: waarom hebben we dit niet jaren eerder gedaan? zo gaat het wel meer meer klussen de laatste tijd. We maken het mooi voor de verkoop, dus eigenlijk voor een ander. Aan de andere kant: als er geen kijkers of kopers komen, dan moeten we er zelf nog maar even van genieten.

Indrukwekkend

Om nog even op het vorige blog terug te komen. Onze strenge styliste is ook een heel aardige vrouw. Indrukwekkend hoe zij met kleine veranderingen ons huis goed wist te presenteren. We vinden het nog steeds wel kaal, maar voor de verkoop moet het maar even.

Indrukwekkend zijn ook de foto’s die de fotograaf afgelopen donderdag maakte. Gelukkig scheen het zonnetje en konden er mooie foto’s van de tuin gemaakt worden.

De snelheid waarmee alles op Funda stond was ook indrukwekkend. Donderdag nog de fotograaf en inmeter aan het werk. Onze makelaar weet van aanpakken en sinds vrijdagavond staat ons huis te koop op Funda. Vrijdagavond werd ons huis al veel bekeken maar zaterdag ging het pas echt los. Verslavend om te volgen hoeveel mensen ons huis bekeken hebben. Hieronder het indrukwekkende staatje van vrijdag en zaterdag.

Zaterdagochtend vroeg werd de 1e bezichtiging al afgesproken voor maandagmiddag. De rest van het weekend liepen er mensen om het huis heen en vroeg de rest van de buurt zich af of ons huis in de verkoop was gekomen. Ondanks dat we visite hadden stonden er 2 dames uit Amsterdam langere tijd bij de voortuin te dralen. Ze kenden de buurt en waren benieuwd naar het geluid van de straat in de tuin (toch wel een klein minpuntje van ons huis). We hebben ze even in de tuin en “ons tuinhuis” gelaten. Zondagochtend werd de 2e bezichtiging al afgesproken voor woensdagmiddag. We zijn onder de indruk.

Maandag na de bezichtiging hebben we het “te koop” bord van de makelaar nog even in de tuin gezet. Nu klopt het plaatje helemaal.

Helaas zijn de onderhandelingen van de 1e bezichtiging op niets uitgelopen. Op naar de volgende.

Druk weekje

Afgelopen dagen zijn we enthousiast doorgegaan om het huis verkoopklaar te maken. We hadden veel adviezen gekregen van de strenge styliste, dus er was werk aan de winkel.

Het is altijd leuk als je gewaardeerd wordt om wat je doet. Het soppen van de houten buitenkant was dit weekend een flinke klus, maar het resultaat zag er netjes uit. Zelfs onze buurtgenoten spraken vol lof over ons nette huis. Wel jammer dat we in een vogelrijke buurt wonen en dat de vogels al het werk op een heel andere manier waarderen. In vogelvlucht leek het schone huis misschien wel erg onnatuurlijk…

Afgelopen weekend hadden we de schuur al voor een groot gedeelte opgeruimd. De makelaar en de styliste zijn erg te spreken over de schuur. Natuurlijk is onze schuur best ruim, netjes in orde gemaakt en geïsoleerd, maar zij spraken al snel in termen als tuinhuis, “mancave” en praktijkruimte. Dan is het niet de bedoeling dat het eruit ziet als een opslagruimte. Na een tweede serieuze opruimronde even lekker de vuurkorf aan om wat oud hout kwijt te raken. Misschien niet zo verstandig na het schoonmaken van de buitenboel. Na afloop toch maar even het deksel van de bbq op de vuurschaal gelegd.

Alles uitgezocht en de eerste “La Palma”- en camping spullen weggebracht naar PaMa in Dronten. Wat we verder niet in kasten kwijt konden naar buren en overburen gebracht, het laatste restje moest maar in de auto. De overgebleven verfblikken, apparatuur uit vervlogen tijden, “altijd handige” snoeren en kabels en dat stoelkussen dat echt niet meer kan, konden naar de vuilstort. De rij voor de stort was maar een half uurtje, dat hadden we de laatste tijd wel anders gezien. De strenge styliste had geadviseerd de antieke boekenkast uit de slaapkamer weg te doen. Weer een beetje verleden naar de veiling. Op de plaats van de antieke kast moest de moderne witte vakkenkast komen en het moet gezegd: dat geeft toch veel meer ruimte. We zijn er ook achter gekomen dat de strenge styliste een potten-fetisj heeft. In alle kamers moeten potjes met planten of bloemen komen. Om het huis meer bij de tuin te betrekken. Witte. Gelukkig heeft Moeders ook een potten-fetisj en konden de bloempotjes mee op de terugweg vanuit Dronten. Gisteren was de grote schoonmaakdag. In niets te vergelijken met een gewone voorjaarsschoonmaak. Zeg maar gerust voorjaarsschoonmaak XL+. Het eindresultaat: het is in jaren niet zo schoon geweest. Toch voelt het ook wel kaal en erg VT-wonen. hier en daar zelfs bijna niet meer als ons eigen huis.

Het was een flinke klus maar het resultaat van “de schuur” is toch echt verbluffend. Vele emmers sop gingen helder heen en kwamen troebel terug, maar het was de moeite waard. Dit hebben we de laatste jaren niet meer gezien.

Vanmorgen kwamen de styliste en de fotograaf al vroeg. Snel nog even het beddengoed gestreken. Eerlijkheid gebied te zeggen dat we dat normaal nooit doen. Waarschijnlijk moeten we dat straks wel doen voor de vakantiehuisjes. Niet iets waar we ons het meest op verheugen. Misschien beter in de wind laten drogen en strak opvouwen… Uiteindelijk heeft de styliste er nog een sprei op gelegd, de helft strijken was dus ook voldoende geweest. Gelukkig scheen het zonnetje vanmorgen en konden er mooie foto’s van de tuin en de blauwe regen gemaakt worden. We zijn benieuwd naar het resultaat. Tussendoor nog even snel een aantal foto’s gemaakt van de potjes met planten, speciaal voor moeders. Moeiteloos zocht de strenge styliste de juiste kleuren weer net iets anders bij elkaar dan wij ze hadden neergezet. Is goed, ieder zijn vak, als het maar verkoopt. En het moet gezegd: het resultaat is echt prima.

Samen met de styliste en de fotograaf kwam ook de inmeter. Hij heeft het huis ingemeten. Ieder zijn vak. Nu gaat alles naar de makelaar, die er een mooi verkoopverhaal van gaat maken. Ze denk er ongeveer anderhalve dag voor nodig te hebben. Misschien komt het huis dan al dit weekend op Funda en kan het best zijn dat er volgende week al mensen komen kijken. En dat allemaal terwijl het nog geen 10 dagen geleden is dat we besloten het huis toch alvast in de verkoop te zetten. Het kan snel gaan. Was dat overal maar zo… Maar komende weken worden weer spannende tijden.

De strenge styliste heeft geen voorliefde voor onze butler-tray, die mocht niet op de foto. En het wijnrek ook al niet. Wij hebben stiekem zelf een foto gemaakt, deze komt niet op Funda.

Drastisch besluit

Ik had deze week een weekje vrij genomen. Dinsdag was het 5 mei en met 2 vakantiedagen er bij had ik 10 dagen op rij vrij. Even tijd voor mezelf, een boek lezen, wandelen en alles even los laten. De e-reader opgeladen, het huis helemaal gesopt. ik was er klaar voor. Ik zag wel wat er verder allemaal langs zou komen.

Er kwam heel veel langs…..

5 mei wordt in Nederland de vrijheid gevierd. Net als de meeste andere Nederlanders vierden we deze feestdag dit jaar thuis. Iets minder vrij dan andere jaren, maar nog vrij genoeg om belangrijke keuzes te overwegen. En we hebben een belangrijk besluit genomen.

We gaan ons huis op korte termijn verkopen!

De onzekerheid over de economie en de huizenmarkt het komende jaar kan een grote invloed hebben op onze plannen. Op dit moment is de huizenmarkt nog goed, maar we weten niet of dat zo blijft. In onze buurt zijn de huizen nog steeds zeer gewild. Dicht bij de bossen, kasteel Groeneveld en de uitvalswegen richting grote steden. Ons huis is in 2013 helemaal gestript en opgeknapt. Even een verfje naar smaak, andere meubels erin en de nieuwe bewoners kunnen er zo in.

Dat besluit was het einde van mijn idee van een weekje relaxen. Ik wist ineens wat er allemaal langs kwam. Er lagen nog wat klussen die gedaan moesten worden om het huis helemaal verkoopklaar te maken. Woensdag de trap afgekit, donderdag de randen van de pvc-vloer op de bovenverdieping gekit. Dat klinkt heel snel zo, maar daar ging best veel tijd in zitten. Ondertussen grind gekocht om het grindrandje in de voortuin onder het raam bij te werken, de hedera achterin de tuin gesnoeid en een begin gemaakt met het grind. Lekker bezig in en om het huis, helemaal corona-proof. Geen ritje naar de stort, de wachtrijen waren echt te lang.

Vandaag zijn de makelaar en later de styliste langs geweest. Goede gesprekken over de verkoop en het stylen van het huis. Wij hebben een antiek ijzeren wijnrek waar 100 flessen wijn in kunnen. Het wijnrek past precies in onze uitbouw. Wij hebben het wijnrek daar altijd heel mooi gevonden. Het wijnrek was een beetje leeg geraakt en bood een trieste aanblik. Voor de foto’s voor de verkoop hadden wij bedacht om een paar dozen wijn te bestellen… De styliste vond het geen goed idee. Het wijnrek moet eruit. Iets met zichtlijnen. Dat hadden wij niet zien aankomen. Nu maar even bedenken waar we de wijn gaan laten, maar dat gaat vast goed komen.

Er moet nog meer uit het huis en de schuur. Gelukkig kunnen we al wel kratten, dozen en campingspullen bij de ouders van Jeroen op zolder kwijt. We zijn ook nog bezig met andere opslagmogelijkheden. Als het huis op korte termijn verkocht wordt moeten we nog meer spullen kwijt. Ook moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve woonruimte. Op dit moment nog niet de hoogste prioriteit, eerst het huis verkoopklaar maken.

Jeroen is bezig met de buitenboel. Vanwege het lekkere weer pakken we eerst de buitenklussen aan. Ondertussen heb ik vakantie….nou ja, niet helemaal. Het grind zit er in, het houthok is weer een houthok en de muur achter de blauwe regen is aanpakt met antigroen.

De rest van de week hebben we nog genoeg te doen. Donderdag komt de styliste terug met de fotograaf en daarna de inmeter. Dan moet de heleboel verkoopklaar zijn en kan het huis definitief in de verkoop. Het wordt een hele spannende tijd, we zijn erg benieuwd wat er gaat gebeuren. We gaan het zien.

Wel blij dat ik volgende week weer rustig aan het werk kan.

twijfels en vragen

Het is erg lastig om te bepalen wat de gevolgen van de crisis zullen zijn voor onze plannen op La Palma. Op korte termijn is vooral het opmaken van de definitieve koopovereenkomst een uitdaging. Daarnaast zal het nog wel even duren voordat wij met een vliegtuig naar La Palma kunnen om het contract te tekenen.

Op de langere termijn zijn de twijfels zeker net zo groot. Lokale nieuwsmedia berichten dat de regering erover nadenkt om dit jaar geen vakantievluchten meer te laten landen op La Palma en dat het wegvallen van het toerisme op het eiland dit jaar kan zorgen voor 60-80% faillissementen in die sector. Misschien worden de berichten wel erg donker geschetst, maar de crisis zal zeker een nadelig effect hebben op de economie van La Palma.

Gaat het idee dat wij hebben ten aanzien van de verhuur van vakantiehuisjes nog wel op na de crisis? Of moeten we onze plannen herzien? Gaan mensen na de crisis misschien minder vliegen? Wat doet dit met de toeristische sector op La Palma? En de prijzen van de grondstukken of de aannemers? We zijn bezig met de bouwtekeningen van ons huis en 3 vakantiehuisjes. Moeten we misschien met 1 of 2 vakantiehuisjes beginnen en is het handiger om meer te investeren in avocado-bomen? En, belangrijk voor onze financiering: kunnen we het project nog wel betalen als bijvoorbeeld in Nederland de prijs van ons huis daalt of de bank terughoudend wordt met de financiering?

Een heleboel dingen weten we eenvoudig niet. We proberen een beetje rekening te houden met de veranderende situatie. Een gezegde in Nederland luidt “Als je geschoren wordt moet je stil zitten”. Ik denk dat we op dit moment allemaal een beetje geschoren worden. Het is ons idee dat dit niet het moment is om grote veranderingen in onze plannen aan te brengen. We weten gewoon niet wat de toekomst gaat brengen. Wat we wel weten, en dat is zeker niet veranderd door deze crisis: het lijkt ons heerlijk om op La Palma te wonen. En hoe het allemaal gaat uitpakken, wie weet.

Er komen vast weer nieuwe tegenslagen en meevallers, ik denk niet dat we daar bang voor hoeven te zijn. Het gaat er om hoe we er mee om kunnen gaan en wat het idee was waarom we er destijds (al weer 2.5 jaar geleden) aan zijn begonnen. Er gaat meer energie en tijd in zitten dan we gedacht hadden. Maar we hebben er nog steeds veel zin in.

tijdens de lock-down

In Spanje geldt nog steeds een complete lock-down in verband met het Covid-19 virus. Van kennissen op la Palma horen we wat dit betekent. Alleen de deur uit voor de boodschappen of als je werkt in een essentieel beroep. Zo werd parttime avocado-boer Hans op een ritje van 40 minuten 3 keer aangehouden voor controle, ze nemen de situatie zeer serieus. Wij wachten op de overdracht van ons aangekochte grondstuk door de notaris. De notaris werkt alleen voor urgente zaken. Wij zijn niet urgent…

Voor de uitvoering van onze plannen hebben we op La Palma contact met Rogier, de projectontwikkelaar en Manolo, de architect. In een eerder blog schreef ik al dat de contacten op La Palma vaak anders gaan dan wij hier gewend zijn. Wij willen zo snel mogelijk dingen regelen, zijn hebben vaak duizend-en-een andere zaakjes lopen en zijn vooral druk voor ons als wij langs komen. Omdat zowel Rogier als Manolo door de lock-down thuis moeten werken is er ineens veel tijd voor ons project. “Elk nadeel heeft zijn voordeel” zullen we maar zeggen. Van Rogier een mooi overzicht gehad van onze plannen en zaken die al uitgezocht zijn of nog lopen. Dit weekend ook de eerste aanzet van Manolo gehad inzake de bouw van de huisjes. Aan ons de taak om zijn plan te vergelijken met onze ideeën. De eerste contouren van het project komen langzaam op papier te staan. Vooral vanwege het bestemmingsplan en diverse bouwbesluiten moeten er wel aanpassingen gedaan worden. Daarnaast heeft Manolo ook wat ideeën over de locatie van de huisjes en de indeling in zijn eerste opzet verwerkt. Daar hebben wij hem natuurlijk voor ingehuurd. Op het grondstuk zit nogal wat hoogteverschil. De meeste terrassen zijn gescheiden door muren van natuursteen. Om de huisjes te bouwen zullen we hier en daar muren moeten afbreken of verplaatsen. Dat wordt nog een hele uitdaging. Daarover in een volgend blog vast meer. Wij hebben wat te doen de komende tijd…

Ondertussen genieten we in Baarn van het mooie voorjaarsweer en vooral van onze tuin. Zo veel mogelijk in je eigen huis en tuin blijven is het advies, dat is goedgekomen de laatste 2 dagen.

Afgelopen winter hebben we vooral binnen veel geklust om het huis netjes te maken voor ons zelf en voor de verkoop over pak em beet een jaar. De tuin was er het laatste half jaar een beetje bij in geschoten. Het natte en grijze weer nodigde ook niet erg uit. Dit weekend was het mooi weer en tijd om buiten aan de gang te gaan. Onze terrastegels waren wel weer aan schrobbeurt toe. Tip: als je nieuwe tegels in je tuin legt, kies tegels zonder reliëf. Het staat wel heel leuk maar na een natte winter is het een flinke klus om de algenaanslag te verwijderen.

Poes

Eén van de vragen op dit moment is of Poes meegaat naar La Palma.

In november 2017, het tijdstip dat we voor het eerst over onze emigratie begonnen na te denken, hebben we gelijk de katten onze plannen verteld. De dames vinden mooi weer en in de tuin zitten heerlijk, net als wij.

Muis gaat het niet meer meemaken. Kort nadat ze de plannen had gehoord stopte ze met eten en werd ziek. We hadden haar nog wel willen verwennen met een subtropische tuin vol hagedissen om mee te spelen. Muis speelde graag met vlinders, hommels, muizen en vogeltjes. Maar Muis had blijkbaar helemaal geen zin in een vreemd eiland. Binnen een week moesten we haar laten inslapen.

Poes is begin 2007 bij ons gekomen. Poes heeft een slechte jeugd gehad. Als “wegwerpkitten” is ze gevonden en opgevangen. In het begin zat ze onder de kale plekken en aan de antibiotica. Ze was bang voor alles en iedereen. Toen wij bij haar opvangadres kwamen had zich zo ver mogelijk verstopt in haar hok: als wij haar niet meenamen, zou ze niet makkelijk een ander tehuis vinden. Natuurlijk mocht ze met ons mee. De eerste week heeft ze bij ons onder de kast gewoond maar langzaam begon het te wennen. Sindsdien woont ze bij Jeroen op schoot indien mogelijk, Anita is 2e keus. De angst voor onbekenden is gebleven en als er visite komt is zij de eerste die het hoort en vlucht ze weg. De meeste mensen die bij ons komen hebben Poes nog nooit gezien.

Hieronder een aantal foto’s ter kennismaking.

Inmiddels is ze een oude dame geworden die vooral heel veel slaapt. Of ze alvast rustig aan doet voor de grote stap weten we niet. Als Poes er nog is tegen de tijd dat we die kant op gaan, gaat ze natuurlijk mee. Dat wordt nog een hele onderneming. Ze mag mee als handbagage. Oftewel, eerst naar de dierenarts, daarna in een reismandje, met de auto naar de luchthaven (dat wordt mauwen), door de douane, wachten op de vlucht, in het vliegtuig, weer in de auto en dan op de plek van bestemming. Alles zal weer nieuw zijn voor haar. We hopen dat ze het leuk vindt en dat ze kan wennen. De eerste dagen zal ze vast binnen moeten blijven, of aan een lijntje…denk niet dat ze dat leuk zal vinden. Misschien moet de schoot maar mee.

Espera, espera….

Over onze plannen is weinig te melden. We zitten al enige tijd te wachten tot alles bij het kadaster geregeld is. Dan kunnen we het definitieve koopcontract tekenen. Op dit moment gebeurt er niet veel op La Palma. De Spaanse regels zijn van toepassing. Dat betekent dat men alleen op pad mag naar de supermarkt en de apotheek. Zelfs al zou er vooruitgang zijn, is het niet mogelijk om die kant op te gaan. Dat begrijpen we en daarom blijven we in de wachtstand.

Dus, tijd voor Spaanse les. Als we daar gaan wonen moeten we minimaal wat Spaans kunnen. Perfect Spaans spreken gaat ons niet lukken, we hebben allebei geen talenknobbel. Toch is het wel fijn om jezelf verstaanbaar te kunnen maken en de basis te verstaan. Inmiddels hebben we 20 lessen gehad bij de Volksuniversiteit Baarn. Ik heb een aantal jaar geleden al eens 10 lessen: Spaans voor op vakantie gevolgd. Een beetje basis hebben we.

Alleen het vervolg na die lessen blijkt toch lastig te zijn. Omdat het begin van het project traag verloopt is de motivatie soms ver te zoeken. We zijn wel met de boeken gaan zitten en oefenen met de duolingo-app. Ook merken we de taal beter leren als we daar zijn. We beseften ons wel dat als we toch moeten wachten, we nu alle tijd hebben om Spaans te leren.

Via de les kregen we al het advies om Spaanse Netflix series te kijken. Wij hadden alleen geen Netflix. Nu toch maar een abonnement afgesloten. Helaas is onze tv niet geschikt om het signaal te ontvangen. Maar, we hebben nog een HDMI-kabel. Dus laptop aan de tv gekoppeld en jawel, we hebben beeld en Spaans geluid. Met alle virus-perikelen is er nu voldoende tijd om eens lekker uitgebreid Spaanse series te volgen. Op dit moment volgen we La casa de papel. Met de ondertiteling en google-translate erbij proberen we het Spaans te begrijpen. La casa de Papel kun je vertalen als Het huis van papier. Wij hebben ook huisjes getekend op papier. Die liggen bij de architect. Alleen hebben we van hem al een paar weken niets gehoord. Esperamos…

Elk bericht van ons blog zetten we in een categorie. We twijfelen of dit bericht in de categorie “voorpret” valt.

Gisteren/zondag zijn we er nog even tussenuit gegaan. Met gepaste afstand Marjolein haar nieuwe stekkie bekeken in het bos bij Ermelo. Daarna tijd voor een wandeling over de hei in de buurt. Met Frank Wandelt, wolken, een maartse wind en warme thee aan het eind.

Digibeet

Wij lopen achter op het gebied van smartphones en sociale media. Dat weet iedereen die ons kent. Mijn telefoon heeft jaren onderin mijn tas gewoond, vaker leeg dan opgeladen: “spreek het antwoordapparaat thuis maar in dat heeft meer effect”.

Inmiddels hebben wij allebei een smartphone en dat blijkt erg handig te zijn. Behalve als een app niet doet wat we ervan verwachten. Dan begint de stress en de ergernis, we kijken elkaar aan en schieten in de lach: stelletje digibeten…

Sociale media stonden bij ons ook op een laag pitje. Jeroen heeft een (zeer inactief) linkedin profiel en ik gebruik facebook vooral om mensen te volgen en spelletjes te spelen.

Afgelopen week hebben we ons blog gedeeld via facebook en whatsapp. Meteen veel reacties, erg leuk om te zien. Lang leve de sociale media!

Een blog maken is al een ervaring op zich. Hoe moet je als digibeet bijvoorbeeld de afbeelding hierboven in je blog plakken. Het heeft een paar uurtjes gekost. Maar al doende leren we en zullen we dit blog in de toekomst uitbreiden naar een complete website waarop we ook de huisjes aanbieden.

Ja, wij digibeten proberen iets minder digibeet te worden, al zijn tips natuurlijk van harte welkom!