Bezoek van Therese

Haar naam klinkt als een aardige vriendin van vroeger. Anderhalve week geleden kwam ze langs. Ze zou een paar dagen blijven. Het werd uiteindelijk een dikke week.

Therese was geen gewone gast. Therese bracht wind en regen. Veel regen. Therese was een storm die precies boven ons eiland bleef liggen. Therese besloot ons mooie zomereiland weer groen te maken.

Onze eerste jaren op La Palma verliepen erg droog. Droge zomers en milde winters. Met net genoeg water om ons grote waterbassin te vullen voor de tuinen, maar te weinig om het eiland tot het einde van de zomer een groene uitstraling te geven. De laatste twee winters waren natter. Rond de kerst was onze tank al weer mooi gevuld en het eiland had een mooie groene jas aan getrokken. Vanaf de jaarwisseling had het echter amper geregend en de komst van Therese was mogelijk een laatste regenperiode voor de zomer. Therese was welkom.

Het gaat eigenlijk heel goed bij ons. De vakantiehuisjes vallen erg in de smaak en de bezetting overtreft onze verwachtingen. De tuinen bij ons en ook de bij de vakantiehuisjes worden steeds mooier en de enige laatste klussen die er voor ons nog liggen zijn in en om ons eigen huis. Maar met een volle bezetting is er ook veel werk aan de winkel. Huisjes schoonmaken, gasten ontvangen en wegwijs maken op ons mooie eiland, de was en allemaal kleinen dingetjes die er bij komen omdat er gasten zijn. De todo-lijst met laatste klusjes die nog openstonden bleef liggen voor een regenachtige dag. En die kwam met Therese.

Net voor de eerste buien werd onze woonkamer omgetoverd tot een kleine werkplaats. De eerste klus was de kast in de hal. De bouwvakkers hadden destijds de aftimmering en de indeling aan ons overgelaten. Lijsten werden gezaagd, planken op maat gemaakt en even later was er geen verschil meer tussen de bestaande aftimmering van de binnendeuren en de open kast. Daarna kon het schilderwerk beginnen. Alle kleine verfklusjes binnen die destijds waren blijven liggen, gingen netjes in de verf en ook de bestaande boekenkast kreeg een opfrisbeurt in vrolijke kleuren.

Ondertussen bleef Theresa nog even hangen. De gasten in de vakantiehuisjes werden er onrustig van. In een gemiddeld jaar valt op de westkant van La Palma in de winter tussen de 300 en 500 millimeter regen. Meestal verdeeld over 4 periodes van 2 a 3 dagen. Het kan dan even flink doorregenen. Meestal klaart het daarna snel weer op en kunnen de gasten ondanks de regen toch een heerlijke wandelvakantie houden.

Therese was ruim twee regenperiodes in één. En het bleef maar plenzen. De emmer die ik buiten had gezet om de regenhoeveelheid te meten stroomde over. Er viel in een week tijd zo’n 250-300 millimeter. Da’s meer dan de eerste jaren in een heel jaar. Er waren zelfs plekken op het eiland waar meer dan 500 millimeter viel. Rivieren stroomden vol en zelfs in kloven waar sinds mensenheugenis geen water had gestaan, vormden zich nieuwe rivieren. 500 millimeter water. Een halve meter. Meer dan de helft van de hoeveelheid die in Nederland valt in een heel jaar.

Met al dat water komen ook stenen en modder naar beneden. De vulkanische ondergrond is onstabiel en erosiegevoelig. Omdat het gevaarlijk kan zijn in het bergachtige landschap van La Palma, worden wandelpaden afgesloten en is het veiliger niet de weg op te gaan. Palmeros weten dit en bij de eerste regendruppels wordt het werk neergelegd en verschansen ze zich achter hun voordeur. Net als wij, we raken al aardig ingeburgerd.

En zo gebeurde het dat wij na de laatste regendruppels de deuren naar het terras weer open deden om te zien of Therese ons niet had achtergelaten met onverwachte verrassingen. Dat leek in eerste instantie mee te vallen. Een paar grote stenen waren op de parkeerplaats gevallen, ruim naast de auto die ik zo ver mogelijk van de helling had gezet. De tuinen zagen er fris gewassen uit en het overvloedige water was al weggezakt in de poreuze ondergrond. Zelfs op het padje achter de vakantiehuisjes lag maar hier en daar een kleine gevallen steen. Ook de gasten in de vakantiehuisjes waren, zelfs na een paar gedwongen ‘binnen’-dagen, niet uit het veld geslagen en planden al weer hun laatste vakantie-uitstapjes.

Maar… wat ziet de oceaankant van de tuin van huisje Afuera er vreemd uit. Ons hele terrein ligt op een helling en de scheiding tussen ons en onderbuurman Godon wordt gevormd door een natuurstenen muur van 3 tot 5 meter hoog. Op die manier hebben wij een mooi uitzicht op het omliggende landschap en kijken we over de tuinen van de onderbuurman naar het dorpje La Punta en de oceaan. Toen we begonnen aan ons project, hebben we een paar van de hoge natuurstenen muren opnieuw moeten opbouwen omdat ze waren ingestort. Het was de eerste grote klus die we op pakten samen met Alexi, Pala-chauffeur Juan-Carlos (La Barba) en stenenpuzzelaar Tibor. Na het opbouwen van de muur werd de bovenkant afgewerkt met een cementrand. Een “Torte”, zoals Tibor die noemde. De Torte op de natuurstenen muur vormt de scheiding tussen onze tuinen en de omgeving.

En bij Casa Afuera lijkt een deel van de Torte te missen. Vreemd… Als we dichterbij komen zien we dat niet alleen de Torte mist, de hele ondermuur is over een breedte van een meter of 8 ingestort. Vanaf het terras van het vakantiehuisje kun je het nauwelijks zien, maar de stenen van de muur liggen op een rommelige bult in de tuin van onderbuurman Godon. Een groot gat is alles dat is achtergebleven.

Een lastige klus, die vraagt om een nieuw Blog. Blijkbaar is ons project nog niet klaar en gaat het verder zoals het vier-en-een-half jaar geleden ook begon. Met Alexi, die al snel kwam opdagen, La Barba en een nieuwe stenenpuzzelaar. Ze beginnen over 2 weken. Eerst moet de grond drogen, anders kan de Pala niet bij de onderkant van de muur komen. Onze aardige vriendin Therese heeft niet alleen regen gebracht, maar ook werk. De handschoenen kunnen weer aan.