Irrigatie

Het is zomer op La Palma en onze gekochte en bij elkaar gehoarde plantjes hebben veel water nodig. Tot afgelopen week gaven we alle planten en boompjes met de emmer en de gieter water. De plantjes vinden het prima en vooral de verzamelde struikjes hebben het goed naar hun zin. Maar we krijgen langzamerhand steeds meer plantjes om te verzorgen en met het verder inrichten van onze tuinen werd het tijd voor een makkelijkere aanpak.

Al toen we een paar jaar geleden het grondstuk kochten stond op het hooggelegen deel van het terrein een enorme waterbak. We hadden al snel het idee om die te gebruiken als voorraadbak voor onze irrigatie. We knapten em op, maakten de bak waterdicht en begonnen begin juni de bak te vullen met schoon bergwater. Een klein straaltje water van 1,5 a 3 liter per minuut (1 a 2 waterrechten) stroomt sindsdien in het grote bassin. Zo nu en dan moest de buitenwand nog even worden bijgepunt om de tank zo waterdicht mogelijk te maken. Heel langzaam steeg het water tot enkelhoog, kniehoog en inmiddels zo hoog dat we bijna moeten zwemmen om de wanden te controleren op loslatende verf en scheurtjes.

Een paar weken geleden bereikte het water het niveau van de Grote IJzeren Buis waar Alexi en Juan Carlos destijds een afsluiter op hadden gemaakt in Casa Gerard. Door deze buis gaat het water van de tank naar onze tuinen stromen.

Na het openzetten van een grote oude gietijzeren schuif blijkt dat een ijzeren koppelstuk een beetje water lekt en opnieuw moet worden gelast. Als we Jorge vragen hoe we dit het beste kunnen maken, blijkt de oplossing al onderweg. De betonmolen waar zij het beton voor de afdekvloer mee aan het draaien zijn is kapot en er is een lasser onderweg om de boel weer aan elkaar te lassen. De behulpzame man vindt het geen enkel bezwaar om het koppelstuk in Casa Gerard even aan te punten. Ook Jorge en Angel vinden het in elkaar knutselen van de slangen leuker dan het draaien van het beton en helpen ons op weg met de eerste verbindingen.

We hebben bedacht het irrigatiesysteem in 2 delen aan te leggen. Voorlopig leggen we een basissysteem aan met grote buizen. Vanuit de grote buizen wordt het water steeds verder verdeeld in kleinere buizen. In de toekomst willen we aan de laatste kleine buizen op verschillende plekken een sproei- of druppelsysteem koppelen voor de tuinen van de vakantiehuisjes en de fruitboompjes.

Naast ons systeem leggen we ook direct een aansluiting aan voor onze toekomstige buren. Een grote buis zal naar hun huis gaan zodat zij ook water uit het enorme waterbassin kunnen gebruiken. We leggen ons systeem aan binnen in Casa Gerard. Het systeem begint met een filter. Daarna houden we ruimte voor een pomp. Omdat het water voor de beregening rechtstreeks uit het bassin komt is de waterdruk slechts afhankelijk van de hoogte van het waterniveau. Op dit moment zit er in het bassin een meter water. Het bassin staat op de hoogte van de tuinen rond Casa Gerard. In deze tuinen staan op dit moment onze meeste plantjes. Eén meter waterhoogte resulteert in een druk van 0,1 bar. Dat is misschien net genoeg om een stroompje water op gang te brengen, maar zeker niet genoeg voor een bevloeiingssysteem. Zelfs als het water in het bassin stijgt tot de maximale hoogte, zal de druk op dit terras niet hoger worden dan 0,4 bar. Ter vergelijking: op waterleidingen in Nederland staat tussen de 1,5 en 2,5 bar druk. Dat zullen we minimaal ook nodig hebben voor het beregeningssysteem. Vandaar de pomp in de toekomst. De Karmando-tuin naast ons huis ligt ongeveer 3 meter lager dan het waterbassin. De druk op de leidingen zal daar op dit moment 0,4 bar bedragen en de druk op het daaronder gelegen terras loopt op naar 0,7 bar. Puur door het verschil in hoogte. Nog niet genoeg voor een beregeningsinstallatie, maar voorlopig al wel genoeg om de plantjes met de slang te besproeien.

Het irrigatiesysteem is verdeeld in 3 groepen. Eén voor de terrassen ten noorden van ons huis, één voor ons terras aan de zuidkant en één voor de tuinen van de vakantiehuisjes en de nog te planten sinaasappelboompjes op Antonio’s Paadje. We kopen een royale hoeveelheid buizen, koppelstukken, hoekstukken en afsluiters bij de Bolsa de Aguas, een bouwmarkt voor de boeren, een beetje vergelijkbaar met de ouderwetse boerenbond. Het blijft opmerkelijk hoe goed en vriendelijk we elke keer geholpen worden bij de verschillende winkels. Als we vertellen dat we aan het bouwen zijn in het naburige La Punta en dat Oscar onze aannemer is, zet de medewerker de gekochte onderdelen zonder moeite op naam van het bouwbedrijf. De korting die Oscar krijgt wordt moeiteloos doorberekend en we krijgen alles mee zonder te betalen. De afrekening komt later wel binnen via Oscar. Kwestie van vertrouwen.

Na een paar dagen uitrollen en verbinden zit alles op z’n plek en draaien we de hoofdwatertoevoer open. Geen water….

Alles nogmaals nagelopen en vaster gedraaid….nog geen water….

Alles goed aangesloten, water genoeg in de tank, watertoevoer open, afsluiter open……

Ach natuurlijk…. De wet van de communicerende vaten. We hebben de verdeel-unit net iets hoger gehangen dan de Grote IJzeren Buis. En het niveau van het water in het waterbassin ligt maar net boven de Grote IJzeren Buis. We missen waterdruk in de toevoer. Als het water uit het bassin wil communiceren met het water in de leidingen, moeten ze natuurlijk wel verbonden zijn. Het water zal niet door de verdeler stromen zo lang er nog lucht bovenin de verdeel-unit zit. We sluiten nog een T-stuk aan op de verdeel-unit met een afsluitbare slang naar boven om het systeem van bovenaf bij te vullen.

Nu kan de knop om en stroomt het water naar de buizen. De gieter en de emmers kunnen voorlopig aan de kant.

Paradijsvogelbloem

De paradijsvogelbloem of strelitzia is een grootbladerige plant die fraaie kleurrijke bloemen heeft. De plant groeit van oorsprong in Zuid-Afrika. In Nederland moet de plant in de winter naar binnen, op La Palma kan de plant jaarrond buiten blijven. De plant komt op La Palma vrij veel voor en onze kennismaking dateert al van een jaar of vier geleden. Toen we een bouwkavel bezochten in het naburige Arecida stond onder een al jaren overlopende watertank een enorm en prachtig exemplaar.

strelitzia

Natuurlijk willen wij in onze toekomstige tuinen ook graag dergelijke mooie bloeiende planten en deze stond hoog onze “to-hoard-list” als wij planten verzamelend door verlaten tuinen struinen.

Een poos geleden kwamen wij via een klein paadje vanaf ons grondstuk langs een oude watertank met daarnaast een onbewoond huisje. In de tuin naast het huisje stonden wel 100 royaal uitgegroeide Strelitzia-struiken. Waarschijnlijk een overblijfsel van een vroegere kwekerij. Het huisje en de tuin lijken al jaren geleden verlaten. Het idee was om een keertje langs te gaan om er een paar exemplaren uit te steken. Maar de grond was hard en rotsig en de kluiten van de planten erg omvangrijk. Daarnaast blijkt het erg lastig om de stengels met wortel uit de grond te trekken. Ze breken vrij makkelijk net boven de grond af en stengels zonder wortels willen vast niet zo goed groeien. Onbegonnen werk, misschien kwam er een betere mogelijkheid.

Anderhalve week geleden was er opeens reuring op het oude tuintje met de strelitzia’s. Er stond een kleine graafmachine en het grondstuk naast het oude huisje werd samen met de tuin ontdaan van planten om er iets anders mee te doen. Er worden vast avocado-bomen op gezet. De prijs van de avocado’s is momenteel zo hoog dat iedereen op het eiland avocado-bomen wil planten. Wij hebben ook een paar oude avocado-bomen op ons grondstuk staan maar hebben er voor gekozen geen nieuwe boompjes bij te planten. Sowieso is het op dit moment erg lastig om aan jonge avocado-boompjes te kopen en daarnaast denken we dat het best mogelijk is dat als de boompjes eenmaal groot zijn, de prijzen weer zo ver gedaald zijn dat we net zo goed fruitboompjes hadden kunnen planten met vruchten die we zelf lekkerder vinden.

Maar goed, de tuin met de oude strelitzia’s werd omgeploegd en de afgedankte planten waren aan de kant op een bult geschoven. Bewapend met een takkenknipper en een stapel zamuro’s (Canarische naam voor emmers van 42 liter, een klein model cementkuub) gingen wij in de late uurtjes op pad. Na 2 avonden sjouwen (de oude tuin ligt een stuk lager aan een ongebruikt oud wandelpad) en 12 volle zamuro’s verder hebben we een mooi aantal strelitzia’s van een verdrogingsdood kunnen redden. We hebben ze meteen uitgeplant in ruimere bakken. Een paar planten hadden zulke grote wortelkluiten dat we ze direct in onze tuin hebben gezet. Eén bij casa Gerard en twee in de Karmando, onze toekomstige Japanse tuin. We hopen dat ze het naar hun zin hebben en dat we de rest levend en misschien in bloei kunnen planten in de tuinen van de vakantiehuisjes.

ITV

De ITV (uitspraak ie, té, oeba) is de periodieke keuring voor auto’s in Spanje, vergelijkbaar met de Nederlandse APK. Bij de keuring zelf worden ongeveer dezelfde veiligheidsonderdelen van de auto nagelopen. Een nieuw bewijs van goedkeuring is geldig voor één of twee jaar. Een groot verschil met de Nederlandse situatie is dat de ITV niet wordt geregeld door een willekeurige garage, maar dat je zelf naar het keuringsinstituut moet voor de keuring.

Afgelopen week was het tijd voor de ITV. Het dichtstbijzijnde keuringsstation staat in El Paso, een half uur rijden van ons. Het was al de tweede keer dat we er kwamen. Afgelopen mei waren we er om onze Peugeot Partner te laten keuren. We waren niet zo tevreden over onze eerste auto op La Palma. We waren al een paar keer naar de garage geweest voor dure reparaties en er waren al best wat onderdelen vervangen. Daarnaast had de auto erg weinig vermogen (en dat is beslist lastig op zo’n steil eiland) en had de auto vaak problemen met starten. We hoopten dat het na de keuring beter zou gaan. Helaas werd het oude bakje na een kritische inspectie op 6 punten afgekeurd en wachtte ons wederom een stevige reparatie. Terug bij de garage vertelde ik de behulpzame garage-eigenaar Juan dat we de auto eigenlijk wel zat waren. De man kent onze auto inmiddels goed en zei dat hij er wel een koper voor wist, mogelijk zelfs voor de prijs waarvoor wij de auto destijds hadden gekocht en exclusief de reparatiekosten. Dat leek ons natuurlijk wel wat. We hadden alleen wel een andere auto nodig, liefst één die minder problemen gaf, meer vermogen had en altijd startte. Ook hier wist de garagehouder wel wat op en hij introduceerde ons bij een collega die ons onze huidige Dacia Sandero verkocht. De 8-jaar oude auto zou qua merk wellicht niet mijn eerste keus zijn, maar het moet gezegd, hij voldoet aan alle wensen. Juan verkocht ons oude bakje aan een bananenboer uit de buurt, iedereen blij.

Zoals gezegd was het afgelopen week weer tijd voor de ITV, ditmaal met de Dacia. In de 4 maanden dat we in de auto rijden hebben we veel gemak van de auto. Hij doet het prima. De ITV voor deze auto moet elke 2 jaar en gisteren was hij aan de beurt. Ondanks dat de auto in prima staat verkeert en veel nieuwer is dan het vorige bakje, waren we er na onze ervaring in mei toch niet helemaal gerust op dat de auto er moeiteloos door zou komen.

De keuring bij de ITV is eigenlijk heel eenvoudig. Je maakt op de prima website van de keuringsinstantie een afspraak en aangekomen op de afspraak betaal je de kosten voor de keuring. Een kleine 40 euro lichter neem je plaats in de aangewezen rij en het wachten begint totdat ook jou auto aan de beurt is. Vorige keer was dat een half uur, deze keer een kleine anderhalf uur. Het geeft je ruim de tijd om alle woorden die met de auto te maken nog eens door te nemen. Frenos voor remmen, luz voor licht, neumaticos voor banden etc. In de hal mag je zelf als bestuurder samen met een medewerker je hele auto nalopen. En als je zegt dat je uit Nederland komt, krijg je natuurlijk ook een keurmeester mee die houdt van Formule 1 en Max Verstappen. Na een kwartier sta je weer buiten en krijg je direct de uitslag van de keuring te horen. Gelukkig was er zoals verwacht dit keer niets op de auto aan te merken en kwam een keurige keurmeester het oude ITV-stickertje vervangen door een fraaie nieuwe. Hij kan er qua veiligheid weer twee jaar tegen.

Afkoelen vulkaan

We hebben geen krant. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste is het voor ons nog steeds niet helemaal duidelijk of de postbode ons huis wel kan vinden. Vorig jaar kwam de post nog af en toe aan, dit jaar is het op dat vlak nog stil gebleven. Niet dat we veel post verwachten, maar het is best mogelijk dat er nog een paar kaartjes voor ons op het postkantoor liggen. Ten tweede is ons Spaans nog niet goed genoeg om de achtergrondverhalen van de grote Spaanse kranten te volgen.

Liever lezen we de krant op het internet en een belangrijk regionaal nieuwsmedium voor La Palma is ElTime. Het digitale krantje staat vol met eilandkwesties en wordt overduidelijk gesponsord door de eilandregering. Geen editie gaat voorbij of er verschijnen foto’s en artikelen van zichzelf feliciterende bestuurders die wel raad weten met het uitgeven van de steun die wordt gegeven aan de vulkaanslachtoffers. Naast deze plaatselijke goednieuwsshow, die door een collega-blogger al eens werd vergeleken met de Pravda uit de Sovjet-tijd, komt er via de nieuwssite ook veel achtergrondnieuws binnen, met afgelopen jaar natuurlijk als hoogtepunt de vulkaanuitbarsting.

We hebben tijdens de uitbarsting veel baat gehad bij dit regionale nieuws en met name aan de prachtige foto’s die er bij werden geplaatst. Enkele hebben we ook gebruikt voor ons blog.

Heel langzaam verdwijnt ook hier de aandacht voor de vulkaan iets naar de achtergrond en is het zelfs niet meer elke dag het onderwerp van de titelpagina. Er is natuurlijk ook al veel verteld over de verwoesting die het monster heeft aangericht. De vulkaan heeft inmiddels een passende naam gekregen en werd na een stemming onder de bevolking Tajogaite genoemd, een naam die de vroegere bewoners gebruikten om het gebied van de uitbarsting en mogelijk ook de planten die er groeiden aan te duiden. Inmiddels is er een weg over de lava aangelegd, zodat het noorden en het zuiden weer met elkaar verbonden zijn. Veel is nog te doen over de twee kustdorpen Puerto Naos en La Bombilla. In beide dorpjes zijn de concentraties giftige gassen te hoog, zodat bewoners nog niet naar hun huizen kunnen. De vulkaan is inmiddels meer dan een half jaar geleden gestopt, maar het gebied zal nog een lange tijd de gevolgen van de uitbarsting ondervinden.

Ons wordt wel eens gevraagd hoe ze de met lava-bedekte grond in de toekomst gaan gebruiken. Kan dat worden afgegraven? en komt daarna het vroegere landschap (en eventueel de huizen die daar stonden) weer terug? Kun je een weg door de lava heen graven? en kun je bouwen op de gestolde lava? Stuk voor stuk prima vragen en een interessant artikel over het afkoelen van de vulkaan kwam gisteren voorbij op ElTime.es.

Samengevat komt het er op neer dat we er rekening mee moeten houden dat het stroomgebied van de lava niet afkoelt in termijnen die wij denken. Tijdens de uitbarsting was de temperatuur van de magma in de krater rond de 1.400 graden en de uitstromende lava tussen de 1.000 en 1.200 graden. De stollende buitenrand van de lava koelt door de omgevingstemperatuur al snel af. Daarbinnen gaat het afkoelingsproces extreem langzaam. Een vergelijking word getroffen met een vulkaan op Hawaii. Om een afkoeling te bereiken tot 200 graden was voor een laag van 4 a 5 meter een half jaar nodig, voor een laag van 12 tot 15 meter anderhalf jaar en voor een dikte van 60 meter 20 jaar. We hebben het dan over een laag die bestaat uit as, gruis, stukken gestolde steen en gas.

Bij het langzaam afkoelen van lava word basalt gevormd. In stroomgangen onder het gruizige oppervlakte vormt dit gestolde lava dijken van basalt. Deze dijken van basalt koelen maar heel langzaam af en bij metingen net onder het oppervlak worden ook de afgelopen tijd nog temperaturen van 1.000 graden gemeten.

Uit modellen blijkt dat het voor een basaltdijk van 4 a 5 meter dikte ongeveer 100 jaar kan duren voordat de temperatuur onder de 200 graden komt, ook net onder het oppervlak. En het spreekt voor zich dat zelfs een temperatuur van 200 graden verre van aangenaam is voor bijvoorbeeld het ingraven van een weg of het bouwen van een huis.

De vulkaan en het verwrongen stroomgebied eronder zal er zijn zolang wij hier zijn. We kunnen er overheen en aan de randen kunnen we er voorzichtig op staan. Maar het grote zwarte gebied waar de lavarivieren lagen zullen we alleen van ver kunnen zien als een zwarte vlek op een overigens prachtig en groen eiland. De vulkaan heeft het eiland veranderd. Een interessant fenomeen waar vast een deel van onze toekomstige gasten voor gaan komen. En voor de overige gasten is het volgende vast geruststellend: het oppervlak van het door de vulkaan getroffen gebied bedraagt ongeveer 3% van het totale oppervlak van La Palma.

Voor het hele artikel verwijs ik graag naar de website van ElTime met de volgende link: afkoelen vulkaan

Achteruit en vooruit kijken met veel foto’s

Het is een jaar geleden dat we ons tijdelijke huisje in Voorthuizen achterlieten en definitief naar La Palma vertrokken. Het was een onrustige tijd waarin nog veel moest worden geregeld en waarin nog veel onduidelijk was. Op La Palma hadden we natuurlijk na veel gehannes ons felbegeerde grondstuk inmiddels gekocht en de eerste voorbereidingen voor de bouw waren door Alexi reeds in gang gezet. We wisten ook dat we in ieder geval voorlopig in het leuke huisje van Aguate mochten wonen. De container met spullen was onderweg, evenals de aanvraag voor de bouwvergunning voor ons toekomstige woonhuis. Maar of de plannen die we in de loop van de jaren hadden gesmeed wel te realiseren waren, we waren er nog niet zeker van. Zou het ons gaan lukken om Finca Las Prinsas neer te zetten zoals we het in onze gedachten en op papier al klaar hadden? In het voortraject was ons één ding wel duidelijk geworden: het ging vast anders lopen dan gepland. Bewust hadden we gewacht met het aanvragen van de bouwvergunning voor de vakantiehuisjes. Eerst maar eens in gesprek met de aannemer om te kijken of we voldoende spaarcentjes hadden meegenomen, en om uit te zoeken of er niet nog meer rare hobbels op de weg zaten of konijnen in hoeden. Toch waren we vol goede moed. Ons mooie plan moest toch kunnen slagen.

Zeker het eerste half jaar was het soms een emotionele achtbaan. Maar het mooie eiland maakte veel goed en stukje bij beetje kreeg ons plan steeds meer vorm en werd het steeds leuker. Nu we terugkijken op ons eerste jaar is de tijd omgevlogen. Veel dingen zijn anders gelopen dan we hadden verwacht. Uit de hoge hoed kwamen allerlei leuke, lastige, bijzondere en indrukwekkende gebeurtenissen. Het leven is het afgelopen jaar hectischer en intensiever geweest dan we gewend waren.

Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. De brand dwars door El Paso, die al vlot werd overvleugeld door de vulkaanuitbarsting, veel vegen en vluchten voor de aswolken, akkoord met de aannemer zodat we zijn begonnen met de bouw van ons huis en stiekem ook alvast met het eerste vakantiehuisje, registratieperikelen, formulieren met veel stempeltjes, tuinen bedenken en aanleggen, soms met de hulp van familie, een deel van het grondstuk verkopen waardoor we overgaan naar plan B, dat vervolgens bijzonder veel op een vroege versie van Plan A blijkt te lijken en wat ons naast leuke nieuwe buren ook de welkome extra financiële armslag geeft om het project af te maken zoals we in de beste versies hadden gehoopt, en het langzaam inburgeren op een eiland waar de mensen dit soort zaken met wat meer afstand en geduld bekijken.

Het is leuk om te zien hoe veel er is veranderd in de korte tijd dat we hier zitten. Met ons, maar vooral ook op ons grondstuk. Vandaar een uitgebreide fotoreportage met de verschillen tussen het moment dat we aankwamen (aangevuld met een paar foto’s die al iets eerder waren genomen) en nu. Dit keer alle foto’s onderaan het blog. Voor en na.

De toekomst

We kijken heel enthousiast vooruit. Het leven bevalt ons hier prima en we raken steeds beter thuis in de gewoonten van ons nieuwe land. Aan de lange periode van onzekerheid tijdens de voorbereiding lijkt langzaam een eind te komen. Binnenkort zal ons huis af zijn en kunnen we verhuizen naar ons eigen grondstuk. En vandaar verder met de bouw van de 2 vakantiehuisjes, het zwembad, de jacuzzi’s en de tuinen. Het zal nog wel een jaartje duren voordat alles af is en we de eerste gasten kunnen ontvangen. De onzekerheid waarmee ons jaar begon wordt langzaam ingewisseld voor een vastomlijnde toekomst. Of passen we ons aan aan de gebruiken van het eiland? En wachten we de dingen vaker gelaten af, maken we ons minder druk om zaken waar we toch geen invloed op kunnen hebben en zien we wel hoe het allemaal loopt? Uiteindelijk gaat het toch weer anders dan we nu verwachten, maar uiteindelijk komt het zeker goed. En daar hebben we zin in.

Cumpleaños

Vandaag hebben we wat te vieren. 3 Augustus. We wonen één jaar op La Palma. Ons eerste jaar is omgevlogen en er zullen er nog wel een paar bij komen. Een dag om terug te blikken op wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar en om te bedenken wat we allemaal nog van plan zijn. En natuurlijk met afspraakjes op het land, telefoontjes, dingen regelen, een auto vol met Ikea-spullen ophalen aan de andere kant van het eiland, nog meer regelen en pas laat terug voor een blog vol foto’s. Maar wel op tijd terug om alvast met een lekkere fles bubbels terug en vooruit te denken. Met z’n tweetjes. En die terug- en vooruitblik met veel foto’s? Die komt morgen. Vandaag is het feest. We zijn jarig. El primer cumpleaños.

Cocina

Het is nog één week voordat de vakantie begint voor de bouwvakkers op ons grondstuk. Jorge en Angel zijn bezig met de afwerking van de muren en het dak en binnen is de gipsploeg bezig de muren wit en glad te maken. Wij kunnen alleen een kijkje nemen als de heren ’s avonds weg zijn.

Wij zijn de laatste weken voornamelijk bezig om het interieur van de 3 huisjes bij elkaar te zoeken. Volgens de planning van Oscar is ons huis rond eind september zo’n beetje af. Dat betekent ook dat wij ons rond die tijd kunnen bezighouden met het schilderen van de binnen- en buitenwanden en met het plaatsen van de keuken.

Al in Nederland waren we destijds begonnen met het ontwerpen van de keukens voor ons huis en de vakantiehuisjes. Ikea heeft voor het ontwerpen van een keuken een makkelijk en overzichtelijk digitaal ontwerpprogramma. Je maakt het ontwerp in 2 en 3-D, voegt toe welke apparaten je in de keuken wilt en er rolt een lijst uit met alle onderdelen die je moet gaan bestellen.

Op La Palma heeft Anita van de gecombineerde lijsten voor de 3 keukens een handig Excel-bestand gemaakt. Een hele lijst met onderdelen voor 3 keukens. Elk paneeltje, scharniertje en schroefje staat er op. Samen natuurlijk met de prijs in Nederland, de prijs op La Palma, kolommen voor wel of niet besteld, binnengekomen en nog te bestellen. Sinds het begin van het jaar houden we de website van de grote blauwe keukenwinkel in de gaten voor aanbiedingen. Beetje voor beetje sprokkelen we alle onderdelen voor de keukens bij elkaar. Dan weer zijn de frontjes voor de deuren in de aanbieding, dan weer krijg je korting op pootjes of plintjes. Zo langzamerhand hebben we de meeste apparaten besteld en zijn de kastjes voor onze keuken compleet.

Af en toe moeten we opties die we destijds in Nederland bedacht hadden wegstrepen omdat de onderdelen hiervoor niet leverbaar zijn op de Canarische Eilanden. Zo zijn pootjes en plinten slechts leverbaar in de hoogte van 8 cm en niet in 11 cm. De hoogte van het werkblad komt hiermee voor de gemiddelde Palmero prima uit, maar met onze lengte is een hogere keuken prettiger. De lokale marmerhandel biedt uitkomst. Zij kunnen een extra dik marmeren blad maken en met een beetje manoeuvreren met de hoogte van de pootjes, komen we toch weer uit op de gewenste hoogte.

Alle onderdelen van de keuken beginnen aardig wat ruimte in te nemen. Het achterkamertje van het huisje naast ons, dat we zo lang mogen gebruiken van de verhuurster, is al strak vol gebouwd en ook het halletje in ons eigen huisje staat al tot het plafond vol gestapeld met dozen en apparatuur. Gisteravond ging de laatste grote bestelling kastjes voor onze keuken digitaal de deur uit. Met nog een fraaie korting en net op tijd voordat ook de blauwe keukenwinkel zijn prijzen met ingang van augustus fors verhoogde. Net als in Nederland lopen ook hier de prijzen voor met name bouwmaterialen flink op. Het bezorgt aannemer Oscar de nodige zorgen en wij zijn blij dat we met hem voor de bouw een vaste prijs hebben afgesproken.

Een scheiding tussen koel en warm

Na een koeler dan verwacht voorjaar is de afgelopen weken de zomer in alle hevigheid losgebarsten. Het is warm. Te warm om verder te klussen in de tuin.

Door de Noordoostelijke passaatwind en de ligging in de oceaan is het klimaat op La Palma niet vaak extreem. De passaatwind voert jaarrond relatief koele vochtige lucht aan. Dat maakt het weer bij ons een stuk aangenamer dan in bijvoorbeeld het zuiden van Marokko, dat op dezelfde breedtegraad en ongeveer 500 kilometer naar het oosten ligt. In het zuiden van Marokko heerst een woestijnklimaat met in de zomer vaak temperaturen van ruim over de 40 graden en jaarrond vrijwel geen regenval. Op La Palma is het gemiddeld in de winter tussen de 15 en 20 graden en in de zomer rond de 25 graden. In de winter regent het voornamelijk aan de noord- en oostkant van het eiland en kleurt het eiland groen. Afgelopen winter was een gemiddelde winter. Bij ons viel ongeveer 200 millimeter. Dat is ongeveer een kwart van de hoeveelheid die in Nederland jaarlijks valt. In de zomer regent het vrijwel nooit.

kleine rode stip links: La Punta

Afgelopen 2 weken hadden we te maken met een weersverschijnsel dat we in Nederland niet kennen. De hoogste top van La Palma steekt 2426 meter uit boven de oceaan. In eerder blogs schreef ik al hoe dit zorgt voor veel verschillende klimaatzones op het eiland. Door dit enorme hoogteverschil kun je ook duidelijk waarnemen dat de lucht is opgedeeld in verschillende luchtlagen.

Die luchtlagen hebben soms een heel eigen karakter. Zeker als de ene luchtlaag wordt aangevoerd uit het noordoosten en een hogere luchtlaag uit het zuidoosten. Dit is wat afgelopen weken gebeurde. De onderste luchtlaag werd aangevoerd met de passaatwind en bracht koele vochtige lucht mee vanuit het noordoosten. Daarboven kwam een oostelijke stroming op gang van zeer droge warme lucht uit de woestijnen van zuid Marokko en de Sahara. De laag met hete droge lucht en vaak wat stof uit de woestijn heet Calima. Warme lucht stijgt op en koude lucht daalt.

1 temperatuur, 2 luchtvochtigheid (let op de zeer lage luchtvochtigheid in de hogere luchtlaag), 3 wind

De warme luchtlaag kan moeiteloos boven de koele lucht blijven hangen zonder dat de lagen zich vermengen. De scheiding lag begin deze week op ongeveer 1000 meter hoogte. Dat betekende voor ons aangename temperaturen rond de 24 graden. In deze smalle luchtlaag van vrij vochtige lucht ontstaan makkelijk mist en lage wolken. De wolken in de onderste vochtige luchtlaag heten Bruma. Onderstaande foto is een prachtig voorbeeld, genomen door eilandgenoot Hans Schop uit Puntagorda.

foto Hans Schop

Heel langzaam kwam de luchtlaag met warme droge lucht lager en lager en de wolken die eerst nog boven ons lagen werden verdreven.

Toen we begin deze week naar El Paso reden merkten we het verschil. El Paso ligt op ongeveer 750 meter boven zeeniveau. Het was er heet, een graad of 35. Nog geen 2 kilometer verder en slechts 300 meter lager in het naburige Los Llanos was het 10 graden koeler.

de heiige laag net boven het kleine dennenboompje markeert de scheiding tussen de 2 lagen

Inmiddels heeft de warmere laag ook ons bereikt. Het is overdag tussen de 30 en 35 graden en enorm droog. Voor verkoeling zijn we gisteren naar de haven van Tazacorte gereden. 500 meter lager met een koel briesje uit zee.

Vreugdedansje

Afgelopen week was een drukke week vol afspraken. Jorge en Angel zijn begonnen aan de binnenkant van ons woonhuis. Wij hebben een vrij gedetailleerd beeld hoe het er binnen uit gaat zien, maar als de heren de maten van de keuken en de badkamer aan het uitzetten zijn blijkt er ineens een boel te regelen. De eerste helft van de week stond in het teken van bezoekjes aan de grote blauwe winkel, badkamer- en meubelzaken en de plaatselijke tegelhandel voor de tegels in de keuken. Het is goed dat we in de buurt zijn om te kunnen overleggen. Elk detail wordt doorgesproken en wat we in de loop van de tijd hebben bedacht krijgt langzaam vorm. En het wordt mooi.

De tweede helft van de week hadden we tijd om de tuin naast ons huis verder in te richten. De zomer is losgebarsten en dat heeft zijn weerslag op de plantjes die we de laatste maanden hadden opgekweekt en gekocht. Door de felle zon van de laatste tijd zag de kwekerij er een beetje mistroostig uit. Zeker de sinaasappelboompjes die nog geen plekje in de tuin hadden gekregen, begonnen onheilspellend veel bladeren te verliezen. We besloten dat het beter was om ze zo veel mogelijk uit te poten en de rest, ook van de overige plantjes uit de kwekerij, in ruimere bakken te verpotten en een plekje te geven uit de volle zon, onder één van de avocadobomen.

Vier sinaasappelbomen komen in de Karmando, achterin de Japanse tuin, naast onze hottub. We maken het terrein vlak en de boompjes komen in een nette lijn voor een lelijke cementmuur. Weer zijn we een stapje dichter bij de bouwvakkers. Langzaam jagen we ze voor ons uit.

Het werken in onze toekomstige tuin in de subtropische zon is heerlijk. We zien de Karmando vorm krijgen en ook dit wordt mooi. Tijdens het planten krijgen we bericht van de architect. Alhoewel Oscar alvast is begonnen om ons eerste vakantiehuisje te bouwen, hebben we hiervoor officieel nog geen bouwvergunning. Het is een al langer lopend verhaal over de registratie van dit deel van ons grondstuk. En hoewel we het idee hebben dat we in de afrondende fase van dit proces zitten, is het daarna nog zaak om toestemming te krijgen van de Cabildo, zeg maar de eilandregering, afdeling toerisme. En wat schetst onze verbazing? Zonder dat zij eerst hebben gewacht totdat alle papieren bij het Registro voor elkaar zijn, hebben ze alvast doorgewerkt aan de vergunningaanvraag. En de architect meldt dat we alvast een voorlopige goedkeuring hebben. Als de overige stukken zullen worden aangeleverd, kan de gemeente de bouwvergunning afgeven. Weer een stapje dichterbij het verwezenlijken van het project. Reden voor een vreugdedansje.

Oprit

Afgelopen maanden was het voor ons vrij rustig op het bouwterrein. De mannen van Oscar bouwen rustig verder aan het dak van ons toekomstige huis en het wordt al te warm om bezig te gaan met planten in één van onze nieuwe tuinen.

Aan onze rust kwam begin vorige week een eind toen Alexi, geheel volgens afspraak, kwam om een begin te maken aan de voorbereiding van de grondwerkzaamheden op het kavel van Andreas en Ulrike naast ons. Eerst kwam Antonio met de kleine pala om de oprit vrij te maken.

Het is de bedoeling om de toegangsweg iets te verplaatsen. De muur aan de voorkant van de oprit zal worden opgehoogd en de weg naar boven zal hier op een meter parallel aan lopen. Voor het bouwen van de oprit en de nieuwe muur heeft Alexi Tibor en Alberto in de gedachten. Beide heren hebben ons bij de laatste muur achter de vakantiehuisjes ook geholpen. Alberto op de kleine pala voor het aanleveren van stenen en cement en Tibor die de stenen in de muur puzzelt. Jeroen mag weer helpen met het maken van het cement en het aanleveren van de stenen.

Dus werd de wekker weer afgestoft en begonnen de dagen vroeg met het verzamelen van zware stenen voor de muur. Het is een pittige klus. In anderhalve week is de bestaande onregelmatige muur omgetoverd tot en strakke afscheiding met een geleidelijke helling omhoog. De muur wordt op deze manier een voortzetting van de kleine muur aan het begin van de oprit. Daar hebben we een paar maanden geleden al een mooie ronding in gemaakt. Die ronding wordt ook gemaakt in deze muur. Daarna loopt de muur ongeveer een halve meter hoger dan de weg mee naar boven.

We verzamelen stenen uit het hoger liggende terrein van Andreas en Ulrike. Daar ligt ook nog een mooie stapel goede bouwstenen die wij destijds al hadden verzameld om te gebruiken in een muur bij ons huis. Tibor wil die stenen graag als eerst gebruiken. Buenas piedras. We ontkomen er niet aan ook onze stenen voor de muur te gebruiken. Maar de muur is lang en al snel zijn ook stenen nodig die hoger op het terrein liggen. Twee oude natuurstenen muren worden door Alberto zonder veel moeite omgehaald en we hebben genoeg stenen om de nieuwe muur af te maken. Het restant aan oude muren dat nog op het terrein van Andreas en Ulrike staat zal ook voor een groot deel verdwijnen als hun bouwkavel wordt geëgaliseerd. Daar komen dan vast wel weer buenas piedras uit die wij weer kunnen gebruiken voor de laatste muur op ons terrein.

Als over een tijdje de bouw vordert en er geen vrachtwagens meer naar boven gaan, zal aan het eind van de oprit een inrit voor onze nieuwe buren worden gemaakt verder naar boven en kunnen onze toekomstige gasten rechtdoor rijden naar hun parkeerplaats. Voorlopig maken we het terrein egaal en leggen we op het steilste stuk een nieuw spoor beton. Naast het nieuwe betonspoor, aan de bovenkant van de oprit, zullen Andreas en Ulrike een hoge muur laten bouwen, die de afscheiding van hun bouwkavel zal worden. Deze muur zal over de oude oprit komen en parallel lopen aan de muur die we afgelopen week hebben gebouwd.

Aan het begin van de inrit is nu nog een rommelige helling. Daar willen we in de toekomst, ook met de bocht mee, een mooi spoor naar boven maken. Het oude cement dat daar deels lag en later is aangevuld door morsende betonwagens, zullen we weghalen. Naast de sporen komen kleine stenen. Een oude betonnen trap die nu nog aan het begin van de oprit staat, zal binnenkort al verdwijnen en het lijkt ons een mooi idee om in de ronding tussen het begin van de oprit en het basement van Casa Belg (het huisje zonder dak) een border met bloeiende planten te maken. Maar ja, we kunnen daar wel ideeën bij hebben, dat deel van het terrein is helemaal niet meer van ons. Het hoort inmiddels bij het kavel van onze nieuwe buren. Ze vinden het vast niet erg dat wij alvast plannen hebben voor het begin van hun project.