Chaos

Ik ben al twee weken vrij. Twee weken om me in alle rust voor te bereiden op de reis. Tenminste, ik verwachte dat ik in deze periode een beetje tot rust kon komen. Maar dat wil nog niet echt lukken. Eigenlijk leef ik de hele tijd in een soort roes van chaos.

Chaos in mijn hoofd vanwege allerlei dingetjes die nog even geregeld moeten worden. Ik probeer de tijd goed in te delen en vooruit te bedenken hoe we alles in moeten inplannen, maar er moet toch veel op het laatste moment.

Chaos in mijn hoofd omdat ik me afvraag of alles wel in de container past. Volgens Jeroen geen probleem maar ik moet dat nog zien.

Chaos in het huis omdat ik al bezig ben om alles in te pakken waarvan ik denk dat we dat niet meer nodig gaan hebben. Inmiddels is ook alles ingepakt dat het huisje gezelligheid gaf, misschien had ik daar nog even mee moeten wachten, het is nu wel een kale boel.

Chaos in mijn hoofd vanwege alle afscheidsbezoekjes van de laatste weken. Iedereen zie ik voorlopig voor het laatst. Op zich erg leuk , maar ook (in)spannend. En ook wel emotioneel.

Chaos in mijn lijf van het inpakken en verplaatsen van allerlei dozen en kratten. Ons tijdelijke huisje is maar klein en ik heb het idee dat er tassen en kratten zijn die ik dagelijks meerdere keren verplaats. En als ik een krat of verhuisdoos zoek, is dat altijd de onderste op de stapel.

Chaos in mijn hoofd omdat ik best wel een perfectionist ben. Natuurlijk ontken ik dat, maar ik vind het wel belangrijk dat alles klopt en goed geregeld is.

Chaos in mijn hoofd omdat het moment van vertrek nu eindelijk daar is. Het is onwerkelijk en ook spannend omdat we nog niet weten of alle plannen die we de afgelopen jaren hebben gemaakt ook daadwerkelijk uitvoerbaar zijn.

Het ergste van alles is: Ik hou helemaal niet van chaos!

We proberen de chaos te ontlopen door af-en-toe een stukje te wandelen. De laatste jaren hebben we veel klompenpaden gelopen. Afwisselende wandelingen door het boeren-buitengebied, tussen de bosjes en de velden met mooie uitzichten. We genieten van de laatste vlakke wandelingen.

Heel binnenkort gaan we naar het steilste eiland van de wereld. We hopen dat daar alles een beetje op z’n plek gaat vallen. En dat langzaam de chaos wordt opgelost in de zeewind. Eerst verhuizen. Als de container eenmaal onderweg is, is dat gedeelte van mijn zorgen in ieder geval voorlopig weg. Ik hoop dat we er geen chaos voor terugkrijgen.

Wilde ideeën

Al vanaf het begin van onze plannen op La Palma komt Jeroen steevast met de wildste ideeën aan. Als hij uit bed komt, terugkomt van een wandeling of heerlijk in bad heeft liggen nadenken hoor ik regelmatig: ik heb nog wat bedacht….. dan houd ik mijn hart alweer vast, wat heeft hij nu weer bedacht? Met veel enthousiasme legt hij mij dan het nieuwste idee uit en duikt meteen achter de computer om op internet zijn idee uit te werken en uit te zoeken hoe het laatste idee kan passen in ons plan. Ik heb al wel geleerd om het idee eerst even te laten bezinken voordat ik commentaar heb en af te wachten wat het resultaat van zijn uitzoekwerk is. De uitkomst van de ideeën wisselt en niet zelden wordt het idee al in een vroeg stadium weer naar de prullenbak verwezen.

Het laatste lumineuze idee gaat over de plek waar we kunnen gaan wonen op La Palma als ons huis nog niet af is. Omdat we hebben besloten om in augustus te vertrekken zullen we, tijdens de bouw van ons huis, tijdelijk in een huurwoning zitten. En het vinden van een huurwoning blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Er worden vooral appartementen te huur aangeboden en als we een leuk huisje zien staat er meestal bij: no mascottas. Dat betekent: geen huisdieren. En Poes gaat natuurlijk ook mee. Dus weer verder zoeken. Vanuit bad kwam ineens het idee om dan maar tijdelijk in het waterverdeelstation bij de watertank te gaan wonen! Dat knappen we eerst een beetje op en als de water- en elektra-aansluiting op het grondstuk is aangelegd dan moet dat toch kunnen! Het voordeel hiervan is ook nog dat we dan alvast op ons landstuk zijn en daar lekker aan de gang kunnen.

Een achterliggend idee is dat wij prima basic kunnen leven als het nodig is en we sparen hiermee ook nog een leuke som geld uit. Zo vinden we het heerlijk om in de zomervakantie met de tent op pad te gaan, dus wat is het probleem…

Ik zie daar nog wel wat uitdagingen. In de zomer zoeken we het mooie weer op, op een camping staan we nooit langer dan 3 weken en daar heb je bijvoorbeeld een toiletgebouw… Om meerdere maanden zo basic te moeten leven, ik weet het nog niet. Mij lijkt het een beter idee om toch maar een huisje te zoeken waar Poes ook mee mag.

En dan heb ik het nog niet over het idee van het huisje boven de weg gehad….met grondstuk, vervallen pajero en 3 grotten….

Haardhout work-out

We stoken er flink van in ons kleine maar koude vakantiehuisje. Van de stapel hout die we vol trots hadden meegenomen uit Baarn waren nog maar een paar blokjes over en het eind van de winter is nog niet in zicht. Het werd tijd om de voorraad een laatste keer aan te vullen, want de kachel moet wel branden. Vooral in het weekend. Maar wij zijn in dit jaargetijde natuurlijk niet de enige die openhaardhout willen bestellen. Zeker nu veel mensen thuis zitten blijkt het meeste haardhout uitverkocht. Kom over 3 tot 9 weken maar terug…. Dat is eind maart, we hopen dat de winter dan toch een beetje op zijn retour is. Na een uurtje rondsurfen op internet toch een leverancier gevonden die op korte termijn kon leveren. Niet los gestort maar ‘strak gestapeld’ op een pallet. Op de foto en volgens de vermelde afmetingen op de website van de leverancier kon de pallet zo het houthok in gereden worden. Goed geregeld.

Gisteravond begonnen de voortekenen van het ‘naderend onheil’. Volgens de track-en-trace code wordt de pallet tussen 6 en 10 uur in de ochtend gebracht.

De vrije dag zou vroeg beginnen, om 6 uur ging de wekker. Een pot thee en anderhalf uur na de wekker kwam het telefoontje dat de bezorger er over een kwartiertje zou zijn. Er was alleen wel een probleem, hij kwam met een grote oplegger en had al gezien dat hij het vakantiepark niet op kon. Nou ja, erop was denk ik niet het grootste probleem. Maar met deze combinatie kwam hij het park nooit meer af. We besloten dat het verstandiger was de pallet bij een van de vakantiehuisjes vóór op het park neer te zetten. In het 1e huisje links hebben we eigenlijk nog nooit iemand gezien, daar kon de pallet vast wel even staan. Nog even gevraagd of de chauffeur ook met de palletwagen naar ons huisje kon rijden, maar het stukje naar het 1e huisje was op deze weg al een flinke uitdaging. Tja, en toen stond de pallet bij huisje 1.

Eerst tijd voor een bakje koffie, het was tenslotte nog geen 8 uur. De dag was al even begonnen, maar de verwachte vrije dag zou het niet worden. Het hout moest nog naar ons huisje… Alle blokjes hout uit de pallet-in de auto-uit de auto-in het houthok.

Na 3 ritten en nog 3 bakken koffie was het hout over. het ging eigenlijk best snel. Gelijk een flinke work-out gehad. Het eindresultaat is een goed gevuld houthok, we kunnen weer stoken.

Deel 1 van de klus geklaard. Er stond alleen nog een pallet-met-opstand op de oprit van een ander vakantiehuisje voor op het park. En dat kon niet zo blijven. De pallet slopen was de enige mogelijkheid. Een taaie klus. Alle planken zaten met veel spijkers vast. Maar na het sjouwen met het hout had ik me voorgenomen dat ik ook deze strijd zou gaan winnen van de pallet. Samen met het breekijzer, brute kracht en mijn gewicht was de pallet in no-time geveld. Snel alle onderdelen in de auto, even vegen en bij huisje 1 was niets meer te zien van het lenen van de oprit. Waar de onderdelen van de pallet nu heen moeten weet ik nog niet, dat laat ik denk ik maar over aan Jeroen.

Nu alleen de achterbak van de auto nog stofzuigen en op naar een vrije middag.

Update

Na ons voorstel van vorige week was het weer bijna een week zonder berichten uit La Palma. Waar wij ongeduldig op een antwoord zitten te wachten, blijkt dat het nog steeds lastig is om ons op de hoogte te houden van de vorderingen.

Gisteren was ineens weer een dag van veel bellen en appen. Onze verkopend makelaar blijkt ineens geen contact meer op te nemen met Rogier maar met zijn collega en onze aankoopmakelaar Roger, die inmiddels al meer dan een jaar uit beeld was. Vreemde gang van zaken. Uit de update bleek dat de verkoper niet meer dan de helft van de koopprijs in mindering wil brengen op de grondprijs van het kleine stukje land boven de watertank. We hadden niet anders verwacht. En we maken ons er maar niet te druk over. Het is ook een stuk waar we nooit veel gebruik van gaan maken. Het volgende voorstel was om vanaf 12 december, als wij 2 weken op het eiland zijn, te kijken hoe we het verkoopproces gaan afronden. We zijn bang dat als wij hier niet meer vaart achter zetten, er ook tijdens ons komende verblijf weer weinig gebeurt, vooral omdat de 2e week de week voor Kerst is. (dan is de notaris vast vrij en moet het doorgeschoven worden naar het nieuwe jaar)

Omdat ook werd gezegd dat “in principe” alles verder was geregeld hebben we een duidelijke eis op tafel gelegd. We komen op zaterdag de 12e aan en op maandag de 14e zitten we bij de notaris voor de overdracht. Mocht dit niet door gaan, dan nemen we met pijn in ons hart afscheid van het grondstuk. We zijn het getouwtrek en de vertragingen inmiddels zat. We gaan niet nog meer energie steken in verder uitstel. Als het nu niet geleverd kan worden, kan dat over een week, over een maand of over een jaar ook niet. En dat hebben we zeer duidelijk laten blijken. Gelukkig had Roger dit ook al laten doorschemeren aan de verkopend makelaar. Er wordt een afspraak ingepland bij de notaris. Tekenen of opnieuw beginnen, veel meer keuzes zijn er niet. Iedereen zegt dat het goed gaat komen. We gaan er voor.

Hoe toepasselijk is het wijntje dat ik vandaag met boodschappen doen tegen kwam, ik kon deze fles niet laten staan.

Mucho mas = veel meer

In Nederland zijn we bezig met de voorbereiding van onze “noodzakelijke reis” naar La Palma en alles wat geregeld moet worden om ten tijde van corona te reizen. Ik was afgelopen week snotterig en had verhoging, dus alvast een testje om te oefenen. Toch wel spannend ondanks dat het aanvoelde als tegen een griepje aan zitten. Gelukkig was de uitslag negatief en kunnen we verder met de voorbereidingen. We hebben zin om te gaan kijken. Zien hoe het daar is. En hopelijk eigenaar te zijn van een stuk grond op het eiland van onze toekomst. Ik hoop dat de Noodzakelijke Reis toch ook voor een flink deel een vakantie is. Daar zijn we allebei flink aan toe. Op Jeroen zijn werk werd al gevraagd of hij ook een beetje vakantie ging houden. De conclusie was al snel getrokken: Na de noodzakelijke afspraakjes zet ik Jeroen af op het grondstuk, rij ik door naar het vakantiehuisje, pak een boek en ga rustig onder een palmboom uitrusten tot Jeroen terug is… We houden jullie op de hoogte.

Volgende fase

Ons huis is verkocht per 2 november en we hebben een tijdelijk onderkomen gevonden. In Voorthuizen kunnen we een leuk vakantiehuisje huren om de periode te overbruggen voordat we definitief weggaan. Het huisje ligt op een klein park en heeft een hele ruime omheinde tuin. Dat is zeker voor Poes erg fijn, al zal ze vast wel weer het gaatje vinden om de tuin uit te komen. Mooie omgeving met allerlei mogelijkheden om te wandelen en te fietsen.

Dat betekent dat we de komende tijd selectief door ons huis moeten gaan. Wat gaat mee naar de tijdelijke woning, wat gaat mee naar La Palma, wat gaat niet mee maar willen we wel bij familie opslaan, wat gaat niet mee en mag weg of verkocht worden. Het is wel een stap naar de volgende fase. De eerste serie boeken hebben we al op marktplaats gezet. Als er iemand interesse heeft, geef maar een seintje.

Ook de trouwjurk die ik ruim 13 jaar geleden met veel plezier heb gedragen moet eraan geloven, en staat op marktplaats. De jurk hangt al jaren ongebruikt in de kast en ik denk niet dat ik deze nog ga dragen in de toekomst. Dan heb ik het nog niet over de kilootjes die er in de loop van de jaren zijn bijgekomen. Ik hoop en verwacht dat die extra kilootjes weer zullen verdwijnen als wij Op La Palma aan het klussen gaan.

De komende 2 maanden zullen we veel dingen moeten regelen voor de 1e verhuizing. Het liefst ga ik gelijk al dozen inpakken. Dan kunnen we weer door. Zo snel mogelijk van deze fase naar de volgende. Op weg naar La Palma.

Drastisch besluit

Ik had deze week een weekje vrij genomen. Dinsdag was het 5 mei en met 2 vakantiedagen er bij had ik 10 dagen op rij vrij. Even tijd voor mezelf, een boek lezen, wandelen en alles even los laten. De e-reader opgeladen, het huis helemaal gesopt. ik was er klaar voor. Ik zag wel wat er verder allemaal langs zou komen.

Er kwam heel veel langs…..

5 mei wordt in Nederland de vrijheid gevierd. Net als de meeste andere Nederlanders vierden we deze feestdag dit jaar thuis. Iets minder vrij dan andere jaren, maar nog vrij genoeg om belangrijke keuzes te overwegen. En we hebben een belangrijk besluit genomen.

We gaan ons huis op korte termijn verkopen!

De onzekerheid over de economie en de huizenmarkt het komende jaar kan een grote invloed hebben op onze plannen. Op dit moment is de huizenmarkt nog goed, maar we weten niet of dat zo blijft. In onze buurt zijn de huizen nog steeds zeer gewild. Dicht bij de bossen, kasteel Groeneveld en de uitvalswegen richting grote steden. Ons huis is in 2013 helemaal gestript en opgeknapt. Even een verfje naar smaak, andere meubels erin en de nieuwe bewoners kunnen er zo in.

Dat besluit was het einde van mijn idee van een weekje relaxen. Ik wist ineens wat er allemaal langs kwam. Er lagen nog wat klussen die gedaan moesten worden om het huis helemaal verkoopklaar te maken. Woensdag de trap afgekit, donderdag de randen van de pvc-vloer op de bovenverdieping gekit. Dat klinkt heel snel zo, maar daar ging best veel tijd in zitten. Ondertussen grind gekocht om het grindrandje in de voortuin onder het raam bij te werken, de hedera achterin de tuin gesnoeid en een begin gemaakt met het grind. Lekker bezig in en om het huis, helemaal corona-proof. Geen ritje naar de stort, de wachtrijen waren echt te lang.

Vandaag zijn de makelaar en later de styliste langs geweest. Goede gesprekken over de verkoop en het stylen van het huis. Wij hebben een antiek ijzeren wijnrek waar 100 flessen wijn in kunnen. Het wijnrek past precies in onze uitbouw. Wij hebben het wijnrek daar altijd heel mooi gevonden. Het wijnrek was een beetje leeg geraakt en bood een trieste aanblik. Voor de foto’s voor de verkoop hadden wij bedacht om een paar dozen wijn te bestellen… De styliste vond het geen goed idee. Het wijnrek moet eruit. Iets met zichtlijnen. Dat hadden wij niet zien aankomen. Nu maar even bedenken waar we de wijn gaan laten, maar dat gaat vast goed komen.

Er moet nog meer uit het huis en de schuur. Gelukkig kunnen we al wel kratten, dozen en campingspullen bij de ouders van Jeroen op zolder kwijt. We zijn ook nog bezig met andere opslagmogelijkheden. Als het huis op korte termijn verkocht wordt moeten we nog meer spullen kwijt. Ook moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve woonruimte. Op dit moment nog niet de hoogste prioriteit, eerst het huis verkoopklaar maken.

Jeroen is bezig met de buitenboel. Vanwege het lekkere weer pakken we eerst de buitenklussen aan. Ondertussen heb ik vakantie….nou ja, niet helemaal. Het grind zit er in, het houthok is weer een houthok en de muur achter de blauwe regen is aanpakt met antigroen.

De rest van de week hebben we nog genoeg te doen. Donderdag komt de styliste terug met de fotograaf en daarna de inmeter. Dan moet de heleboel verkoopklaar zijn en kan het huis definitief in de verkoop. Het wordt een hele spannende tijd, we zijn erg benieuwd wat er gaat gebeuren. We gaan het zien.

Wel blij dat ik volgende week weer rustig aan het werk kan.

Espera, espera….

Over onze plannen is weinig te melden. We zitten al enige tijd te wachten tot alles bij het kadaster geregeld is. Dan kunnen we het definitieve koopcontract tekenen. Op dit moment gebeurt er niet veel op La Palma. De Spaanse regels zijn van toepassing. Dat betekent dat men alleen op pad mag naar de supermarkt en de apotheek. Zelfs al zou er vooruitgang zijn, is het niet mogelijk om die kant op te gaan. Dat begrijpen we en daarom blijven we in de wachtstand.

Dus, tijd voor Spaanse les. Als we daar gaan wonen moeten we minimaal wat Spaans kunnen. Perfect Spaans spreken gaat ons niet lukken, we hebben allebei geen talenknobbel. Toch is het wel fijn om jezelf verstaanbaar te kunnen maken en de basis te verstaan. Inmiddels hebben we 20 lessen gehad bij de Volksuniversiteit Baarn. Ik heb een aantal jaar geleden al eens 10 lessen: Spaans voor op vakantie gevolgd. Een beetje basis hebben we.

Alleen het vervolg na die lessen blijkt toch lastig te zijn. Omdat het begin van het project traag verloopt is de motivatie soms ver te zoeken. We zijn wel met de boeken gaan zitten en oefenen met de duolingo-app. Ook merken we de taal beter leren als we daar zijn. We beseften ons wel dat als we toch moeten wachten, we nu alle tijd hebben om Spaans te leren.

Via de les kregen we al het advies om Spaanse Netflix series te kijken. Wij hadden alleen geen Netflix. Nu toch maar een abonnement afgesloten. Helaas is onze tv niet geschikt om het signaal te ontvangen. Maar, we hebben nog een HDMI-kabel. Dus laptop aan de tv gekoppeld en jawel, we hebben beeld en Spaans geluid. Met alle virus-perikelen is er nu voldoende tijd om eens lekker uitgebreid Spaanse series te volgen. Op dit moment volgen we La casa de papel. Met de ondertiteling en google-translate erbij proberen we het Spaans te begrijpen. La casa de Papel kun je vertalen als Het huis van papier. Wij hebben ook huisjes getekend op papier. Die liggen bij de architect. Alleen hebben we van hem al een paar weken niets gehoord. Esperamos…

Elk bericht van ons blog zetten we in een categorie. We twijfelen of dit bericht in de categorie “voorpret” valt.

Gisteren/zondag zijn we er nog even tussenuit gegaan. Met gepaste afstand Marjolein haar nieuwe stekkie bekeken in het bos bij Ermelo. Daarna tijd voor een wandeling over de hei in de buurt. Met Frank Wandelt, wolken, een maartse wind en warme thee aan het eind.

Voortgang

Gisteren was het weer contact-met-La-Palma tijd. Regelmatig contact houden blijkt nodig te zijn. Als wij geen contact opnemen, hebben we het gevoel dat we daar onder op de stapel terecht komen.

Volgens Jeanette, onze verkoopmakelaar, gaat het goed met het eigendomsrecht-kadaster-kavelgrenzen verhaal. Ze verwacht toch echt dat we in april het definitieve koopcontract kunnen tekenen. Dan zijn we eindelijk eigenaar van ons mooie stukje land. Het blijft nog wel: eerst zien, dan geloven.

We hebben ook weer contact gehad met onze projectontwikkelaar Rogier. We lijken nu op 1 lijn te zitten over het bouwen van de huisjes, daarover later meer. Manolo, onze architect, had Rogier gevraagd om meer topografische informatie. Het grondstuk is niet makkelijk op een overzichtelijke foto te zetten, dat hadden wij al ervaren. Rogier heeft iemand met een drone geregeld, zodat we mooie beelden van ons land konden krijgen. De drone meet ook de coordinaatpunten op die Manolo nodig gaat hebben voor ons projecto basico. Hieronder de foto met aanstuurpunten voor de drone.

Vandaag zijn ze met de drone over ons land gevlogen en onderstaande foto’s kregen we via de app binnen. Rogier heeft de foto’s gemaakt van zijn tablet.

Rogier met drone

Dit geeft gelijk een ander beeld van het grondstuk. Heel mooi om zo ook de hoogteverschillen te zien. Wat ons wel opviel was hoe droog het land is. Mochten we vorig jaar het idee hebben gehad dat er nog wel wat boompjes te redden waren, weinig kans..

Werk aan de winkel.